De wijzen uit het Oosten blijven voorlopig daar

Vandaag speel ik de hoofdrol in de theaterproductie "De geheimen van Bäcker Derks" en op het toneel wil ik een versie van mijn favo- riete kwarkbroodjes neerzetten. Of met andere woorden: ik doe weer eens een poging om óók zulke lekkere quarkbrötchen te bakken, zoals die Duitse bakkersketen doet.

Het recept beschrijft de vermenging van (vanille)kwark met eie- ren, melk, olie, bloem, suiker en bakpoeder. Met lepels schep ik dit op de bakplaat en een half uur na de start zijn de 'broodjes' feitelijk al klaar (kleinere deeghoopjes waren beter geweest).

De smaak is eigenlijk wel goed. Tikkeltje zoet. Romig. Met zachte rozijnen (en voor de gelegenheid ook oranjesnippers, want het deeg deed mij zo ontzettend aan oliebollenbeslag denken en toen kòn ik niet anders dan naar de gekonfijte citrusschil grijpen). Maar de korst is elastisch en het geheel doet meer aan een cakeje of zelfs een puddinkje denken, dan aan een broodje. Ik eet ze wel op, hoor, deze broodjes, maar ik weet nog niet zeker of ik een échte fan ga worden. Bäckerei Derks, in Utrecht kunnen we ook best een filiaal gebruiken, hoor!

Een roosje m'n roosje

Een week na dato, vind ik de perfecte manier om simpel zelf roosjes van marsepein te maken. Voor op een over-de-top-taart, bijvoorbeeld. Als je daar tenminste roosjes op wilt...

Dé verjaardagstaart

Zoals gezegd, dit jaar twéé taarten mee naar het werk, ter meerde- re eer en glorie van.. mijzelf, want ik ben jarig. Trouwens, één taart is ook niet genoeg voor die 'veelvraten' van een collega's van mij en bovendien gun ik ze een gewéldige traktatie (althans, dat moet het worden). Taart nummer één is een witte slagroomverschijning, met abrikozen en Cointreau (deze) en taart nummer twee wordt 'n kunstwerk van appel, specerijen, cider en walnoten. Alcohol op 't werk, schijnbaar geen probleem..

Ik heb me nogal een recept gevonden. Fijn van Martha Stewart's website geplukt. Natuurlijk ben ik daarbij aanvankelijk volledig op het plaatje afgegaan, want zo visueel ingesteld ben ik wel. Maar bij het doorlezen van de Amerikaanse tekst, besef ik pas ten volle wát ik wil gaan maken.
Een heel stel appels (Granny Smith) moet geraspt worden en ik kan je zeggen dat de keukenmachine daarbij gouden diensten bewijst; de geschilde appel enkele secon- den hakken in die electrische rakker gaat beter én sneller dan het met de handrasp bewerken van vier keer zeven appelpart- jes. De rasp wordt in boter met vanille, suiker en cider gekookt "tot het vocht verdampt is". Uit mijn appels komt echter zóveel vocht dat ik alle appel eruit zeef en het vocht inkook. En dat werkt ook.
Door het heerlijke kruidige cakedeeg, verrijkt met zure room en de bovenbeschreven appelrasp, gaan fijngemalen (wal)noten en daarbij strooi ik met gulle hand met gemalen specerijen. Mjam.
MJAM.
Na het bakken en afkoelen worden de 2 cakelagen besmeerd met botercrème. Tussen de beide lagen besluit ik, anders dan Martha, nóg een vulling aan te brengen en ik diep uit mijn geheugen een smakelijke friszure appelvulling op, waaromheen ik ooit DBdeeg vlechtte (hier). Zo'n smeuïge appelvulling lijkt mij wenselijk om al dat zoet en vet een beetje te doorbreken. Bovendien is het dan ook meteen niet alléén maar cake wat de klok slaat. De lagen stapelen. De zijkanten besmeren met botercrème. En dan? Ik krijg natuurlijk nóóit een mooie strakke taart als ik op mijn eigen vaste hand moet vertrouwen bij het afsmeren van de crème. En dus volgt een twee uur durende speurtocht op de fiets. Doel: marsepein.

Maar kijk, dan scheelt het toch dat je in een grote stad woont, want thuis, teleurgesteld en een tikje wanhopig achter internet, kom ik erachter dat Utrecht in het bezit is van een heuse taartenwinkel: De tafel van 18. En daar verkopen ze natúúrlijk marsepein (€5,50/ kg), rolfondant en allerhande -eetbare- taartversieringen. Dus ik mag nog een tochtje maken en terug in de keuken geef ik dan maar mijn versierzin de vrije hand. En zo tover ik dus deze lente-creatie tevoorschijn. Het oogt mij allemaal wat té zoetig (lees: té braaf en meisjesachtig), maar die blaadjes van ouwel moeten nou eenmaal op....

Voor de gelegenheid ga ik met de auto naar Amsterdam (ipv de trein). Het regent. Complimenten. Het regent complimenten en mijn baas zoent me zelfs een keer extra. De taart is ook werkelijk héél bijzonder, met de smaken van: zachte marsepein met een bitterzoet amandelaroma; lichtnotige korrelige maar toch luchtige cake; die zuurfrisse appelvulling en de smeuïge botercrème. Pas helemaal aan het eind komt er een zóete smaak in je mond. Die toegevoegde appelvulling is in mijn ogen een múst en de taart zou zonder deze vulling als taart te saai zijn geweest. De appel en de cider in de cake proef je niet echt terug, maar geven wel nèt dat beetje extra. En toegegeven, de uitbundige decoratie waarmee ik zo ben uitgeschoten, maakt van de cake een Taart. Dat ik maar snel weer jarig mag zijn...

(update 11.03.2011)
Bij hoge uitzondering ben ik op mijn verjaardag aan het werk, en als bijzonder verjaardagscadeau vertelt mijn baas mij wat hij van mijn taart van vorig jaar vond: "Je nam een hap en de smaken bleven maar komen, dan het één, dan het ander; die taart was héérlijk!"

the RIVER COTTAGE Cookbook

Het afgelopen weekend heb ik steevast zitten/liggen bladeren in 't voor mijn verjaardag van mijn ouders gekregen 'The River Cottage Cookbook'. Dubbeldik. In het Engels. Vol handige tips voor de zelf- voorzienende tuinder en een fijn leesboek met recepten voor alle andere mensen. Een heerlijke aanvulling op de fantástische Britse serie met Londense chef Hugh Fearnley-Whittingstall die alle stad- se leven achter zich laat om op het Engelse platteland in zijn eigen behoeften te gaan voorzien. Vermakelijk. Leerzaam. Leuk (en zo dus ook het boek).

Alleen wel apart dat de Hugh uit de serie, die altijd alleen de han- den uit de mouwen steekt, in het boek opeens een vrouw en zelfs een zoon heeft. En die staan ook onder de gerookte worsten op de foto. Wilden zij niet op tv ofzo? Of had men bedacht dat het format beter zou werken met enkel een jagende man?

Quiche multigusto

Handig om in huis te hebben tijdens een dag dat je verder nergens zin in hebt (of tijd); een grote quiche. Koud en warm te eten, dus zó aan te snijden of met wat slaatjes bla als maaltijd. Handig, handig. Vantevoren te maken én lekker. Dit jaar: de quiche multigusto, met een stukje garnalen voor papa, mijn hoekje blauwschimmel en verder veel bloemkool, broccoli en spek. Recept.

'Sinatra' schnitzels

In de Plat Préferé aflevering van midden december vorig jaar laat Jeroen Meus door de kok van "Patsy's" 'Veal Milanese' voor zich maken. Waarvoor kok Joseph een kalfsfiletje dun hamert, afstoft met bloem, door losgeklopt ei haalt en bedekt met een dubbele laag kruidenpaneermeel (met een drupje olie). In heet vet wordt het vlees tot knapperige schnitzel gebakken.

En ik serveer deze schnitzels met tijmrisotto en groenten.

Tkannetje

Gisteravond met een vriendin uit eten geweest in Amersfoort (In den Vollen pot, Lieve Vrouwenkerkhof 8-10) en daar bestelde ik na als nagerecht voor €1,85 een thee met bonbons. Maar in plaats van het verwachte bordje met enkele chocoladepralines, werd een kán met toffees, chocotoffs, chocolade flikken en kersenbonbons op tafel gezet. Waarvan ik naar mijn goesting mocht eten!

Natuurlijk heb ik de hele kan op tafel omgekeerd om alle lekkere eruit te kiezen. Maar tot mijn eigen stomme verbazing at ik in to- taal 'slechts' zes snoepjes. Hoewel het lief er niet bij was en ik me toch ongestoord kon laten gaan... Toch een kleiner maagje dan gedacht.

Cointreautaart van chocoladecake, met abrikozen

Oké, dus ik ben jarig medio maart, maar aangezien ik het niet erg vind om ouder (want wijzer) te worden, kan ik me zo ongestoord richten op de dagen die aan de heuglijke dag voorafgaan. Feitelijk omdat deze dagen door mij gebruikt worden om een 'killing' taart te maken voor traktatie op het werk; en dat is één van mijn meest favoriete bezigheden van het jaar. Radio aan, deeg mengen, cake snijden en taart decoreren; ontspanning ten top. Uit de dubbel- dikke Bakencyclopedie diep ik een interessant recept op:

Ik zie deze taart helemaal voor me met maanzaad en dus maak ik cakedeeg (volgens recept) met 110g gemalen hazelnoten, 40g maanzaad en 50g cakemeel (i.p.v. 200g gemalen hazelnoten). Vreemd, zo'n deeg met 4 eieren en geen bloem. Het cacaopoeder geeft een prachtige bruine kleur aan het deeg en achteraf bezien had er misschien nog best een scheut (50ml?) melk doorheen ge- mogen, voor de smeuïg.
De gare cake wordt doormidden gesneden, besmeerd met boter- crème (vooruit dan maar) en belegd met abrikozen. Daaroverheen sprenkel ik enkele eetlepels Cointreau. Ongeveer een kwart van de stijfgeslagen slagroom eroverheen en bedekken met de tweede cakelaag.

Slagroom kloppen, trouwens, blijkt iets héél anders dan eiwitten stijf slaan. Ik doe dat eerste niet zo vaak en even komt de adrenali- ne opzetten of het wel gaat lukken. Want het dúúrt even, voordat de room überhaupt lobbig begint te worden. Het is net als melk koken; opééns gaat het hard.
Voor het decoreren heb ik geen vooropgezet plan; ik knal gewoon wat voorhanden is op de bovenkant. Hier een abrikoosje, daar nog een toefje, wat zilverparels. De maagdelijk witte taart ziet er meer uit als een paastaart dan de verjaardagstaart die het is, maar we doen het er maar mee.

Overigens doet een nachtje in de koelkast wonderen voor de taart; het wordt meer een geheel en de slagroomtopping is nóg steviger (klopklop, dank u). En hoewel er van alles in de taart verdwenen is (abrikozen, hazelnoten, maanzaad, cacao, alcohol), blijkt de smaak helemaal te kloppen: de cacao is niet te overheersend, de vulling met alcohol niet te scherp en het geheel niet te druk. Je proeft in je mond in elkaar afwisselende lagen: luchtige korrelige cake met een prettig (hazelnoot)knappertje; vol met Cointreau doordrenkt fruit, smeuïge botercrème en slagroom. Bovendien is de cake zo luchtig dat de taart niet zo vet lijkt. Ik vind Cointreau-abrikozen sowieso wel iets hebben. Geslaagd!

Verjaardagstaart, voor thuis

Favoriete bezigheid van het jaar: ik ga zo verjaardagstaart bakken. Verjaardagstaart nummer drie, feitelijk. Oké, ik geef toe, het tijd- stip is niet helemaal geweldig (21.00u), maar dat heb je dan met lange werkdagen (ik had tot nu nodig om mijn '2nd wind' vanuit nergens op te diepen). Later meer....

(update 13-03-2010)

Het gróte succes dit jaar bestond uit een smeuïge kwarktaart met witte chocolade, roomkaas, citroenzest en mascarpone op een bo- dem van stroopkoeken. Een kleine aanpassing van de DB Infamous Cheese Cake van april vorig jaar. En zoals toen, nu wéér súpergoed geslaagd. Echt een zachte taart met een explosie aan smaak.

Voor de bodem heb ik dit keer (negen) stroopkoeken grof gemalen in de keukenmachine en vermengd met 110g gesmolten boter. Dit in de met bakpapier beklede vorm drukken en beschenken met het taartmengsel (recept). Deze bodem was een tóppertje. Beter zelfs nog dan de bodem van bastognekoeken die ik vorig jaar deed. De taart moet au-bain-marie gebakken worden in de oven. Daarvoor de springvorm in plasticfolie inpakken en in een grote ovenschaal met kokend water zetten. Of voor diegenen (ik) die wel zo'n schaal hadden, maar die met de recente remigratie naar de stort hebben gebracht: springvorm op de bakplaat en daarop dan maar water schenken. Waardoor de hele oven overstroomt...

Middeleeuwse viskoekjes met peperkoeksaus

Het cadeau voor mijn moeder dit jaar was een twintig pagina's tellend (zelfgemaakt) waardebonnenboekje. Met daarin ook een waardebon voor een door het lief en mij samengesteld kookboek van onze grootste persoonlijke favorieten. In het doorbladeren van receptenmappen en blog heb ik het aantal recepten daarvoor tot nu toe kunnen 'beperken' tot drieëntwintig (het lief en ik spra- ken af 'vijf per persoon'), dus daar is nog wel wat werk aan. En dan is het maar goed dat mijn moeder 'geen vismens' is, want anders had ik met onderstaand briljànt recept een serieus probleem ge- had met dan-vierentwintig:

Dit recept stamt uit een tijd dat de dagelijkse markt, naast de eigen tuin (en het nabijgelegen bos), de enige bron van voedsel was en men nog nooit van aardappelen, crème fraîche of paprika gehoord had (in Nederland). Stel dat je op die markt een nog redelijk verse vis gekocht had met je laatste muntstukken en verder in de keuken enkel een handvol rozijnen, een restje kaneel, een half-afgeschaaf- de nootmuskaat en wat kruidnagels tot je beschikking had. En wat als die vis nou nèt niet helemaal koosjer genoeg voor het rooster was? Dan maakte je zo deze viskoekjes. Tenminste, aldus gaat mijn fantasie met mij op de loop. Ikzelf heb een prachtige gerookte ma- kreel (ook van de markt...) en een keuken vól specerijen.

Het enige werkje wat even tijd kost in de hele bereiding van deze maaltijd, is het 'plukken' van de vis. De huid afstropen, de vis file- ren en de graten uit de vis peuteren. De resterende vis wordt met olie, rozijnen, bloem en specerijen vermengd en in de koekenpan tot hamburgertjes gebakken. Het bijbehorende sausje is in minder dan drie minuten klaar en bestaat uit geen andere stappen dan een paar sneetjes verkruimelde ontbijtkoek met honing, ka- neel en kruidnagel in druiven- sap laten oplossen. Dit geeft per direct een ingedikte zoet- kruidige saus, die op bizarre wijze perfect past bij 'vis met rozijnen'.
Zelfs de (rauwe) sugarsnaps en de nieuwerwetse dot rucola kunnen er niet voor zorgen dat het geheel doet denken aan de specialiteit van een 14e eeuwse herberg. Ik mis alleen nog een grote pint bier en een wulpse keukenmeid om op de Rubensiaanse kont te slaan. Maar los daarvan, weer een recept om te bewaren!!

Citroenrisotto met zalmceviche

Note to self: NIET VERGETEN (en váák nòg een keer maken):

Nieuwe topper! Waar ik dit recept vandaan heb getoverd, ik zou 't je bij god niet kunnen vertellen, maar de frisse (en tóch romige) risotto met vermouth en citroen is héérlijk. En bijna zomers. Past perfect bij de warme lentezon die de laatste dagen ons land koes- tert (hoewel het officieel nog winter is, van mij mag er best nóg een keer natuurijs komen..). Maar waar ik helemáál fan van ben is de supersimpele smakelijke gemarineerde zalm. Daarvoor hoeft enkel een prachtig stuk verse zalm(filet) een half uurtje in een marinade van citroensap, olijfolie, (campari of) vermouth, zout, suiker en geroosterde venkelzaadjes te liggen. Het zuur van twee citroenen breekt de eiwitten af en gaart de vis op die manier; daar komt dus verder geen hitte aan te pas (níet met vlees proberen; lukt alleen met vis, voor zover ik weet). Plakjes courgette op de hete grillpan en rucola uit een zak rukken. Klaar.

En wat ik óók zo subliem vind, is de afwezigheid van dille! Ik ben dól op dille, daar niet van, maar het is wel enorm cliché. Dan is zalm met venkelzaad een leuke nieuwe afgeleide. En door de fris- zure citrusrisotto kan het aanmatigende schijfje citroen ook mooi weggelaten worden! Win-win.

PANINO mi gusta

Een goede vriend sleept ons op zaterdagmiddag mee naar zijn ultiemfavoriete broodjeszaak (Panino MiGusta, Broerenstraat 29a, Arnhem), terwijl hij zich op weg erheen alvast het speeksel uit de mondhoeken veegt...

...waar we inderdaad goed lunchen met dík belegde Italiaanse panini. Even dromen we weg: 'Zullen we?' 'Naar Rome?', maar voor nu mogen de beide heren fijn met mij mee naar de naastgelegen zaterdagmarkt.

Vitalu meerzaden

Er zijn inmiddels zes verschillende smaken van de Vitalu ontbijt- crackers (tarwe, sesam, voltarwe, volkoren en de twee nieuwste: kaas&kruiden en meerzaden). Die zouden nu moeten dienen ter vervanging van de saaie boterham of het inmiddels ook al saaie knäckebröd.

Deze 'meerzaden' is lekker knapperig, rijkelijk bestrooid met 10% zaden (sesam, lijnzaad en pompoenzaad) en de crackers hebben een licht zoete smaak. Onder een plakje kaas héél lekker, maar ook zo, 'droog', goed te eten. Eén zo'n cracker bevat 66kcal - 2,2g eiwit - 10g koolhydraten (waarvan 2,2g suikers) - 2,2g vet (waarvan 0,47g verzadigd).

Bitterkoekjespudding

Een oven vol bitterkoekjes, perféct om bitterkoekjespudding mee te maken. Een traditionele zondagse pudding, waarvan tientallen recepten over het internet zwerven. Maar ik wil een luchtige en witte pudding, met grote stukken koek en die onovertroffen bitter- zoete smaak van amandelmengeling. Ik blader tot pagina 49 in Desserts, van ver en dichtbij en vind een recept waarin melk met suiker en puddingpoeder (ze zouden toch niet zo'n pakje Saroma bedoelen, hoop ik?!) tot pudding wordt omgetoverd. Dit kan wel wat worden:

In de kast staat nog een blik Lion custardpoeder en dat zal voor mijn 'biologische puddingpoeder' door moeten gaan. Dit spul (ei- genlijk niet meer dan maïsmeel, gemodificeerd maïsmeel, kleur-en smaakstoffen) wordt met suiker en een scheutje melk tot een papje geroerd; terwijl ondertussen de resterende melk tot het kookpunt staat te warmen. Papje bij de melk, roeren tot het geheel verdikt, brokken koek (en vooruit, stukjes tamme kastanje) erbij, in de vorm overdoen en wachten maar.

Ik vrees met grote vrezen dat custardpoeder toch niet helemáál hetzelfde is als puddingpoeder, maar goed, het 'kwaad' is eenmaal geschiedt. Die cheddarkaasgele kleur stoort me, maar wanneer ik de lichten dim en mijn ogen een beetje dicht knijp, zie je daar bijna niets meer van.. Een paar uur in de koelkast doen in ieder wél wonderen voor de consistentie van deze pudding en met wat decoratieve garnering snijd ik er zelfs graag een stukje van af voor onze gasten. Nou. Niet verkeerd. De zelfgebakken bitterkoekjes, van échte amandelen, o- verheersen de smaak volledig, op een goede manier. Kleine bijna knapperige stukjes kastanjes, romige custardgelei en smeuïge (uit elkaar gevallen) bitterkoekjes. De pudding, op deze manier bereid, blíjft voor mijn gevoel een beetje 'een nepperdje', maar ik geniet tot de laatste hap.

Ter vergelijk: warme bitterkoekjespudding.

Oh, jee...

Schijnbaar heb ik vandaag peer #3017 opgegeten. Wie had 3018?!

Bitterkoekjes, poging.. zes?!

Zes keer is dúbbelscheepsrecht, zou je denken. In juni 2007 dacht ik het licht te hebben gezien en werd het idee geboren zelf thuis 'e- ven' bitterkoekjes te bakken. Na vijf dappere pogingen, de laatste in oktober van datzelfde jaar, moest ik besluiten dat je met slechts vier ingrediënten (amandelen, suiker, eiwit en bittere amandelen of abrikozenpitten) toch op steeds andere resultaten uitkomt, die tòch steeds net niet naar echte bitterkoekjes smaken. Maar wat zijn überhaupt echte bitterkoekjes? Want de (meeste) versies uit de supermarkt zijn gemaakt met glucosestroop en peulvruchten en om dàt nou voor het traditionele product door te laten gaan..

Mijn meest recente recept stamt uit Dessert, van ver en dichtbij. Wederom bestaat het procédé uit het tot spijs kneden van aman- delpoeder, (fijne) kristalsuiker en eiwit. Dit keer echter heb ik in Duitse supermarkt Real abrikozenpers gescoord, oftewel spijs van gemalen abrikozenpitten. En die kunnen dus bittere amandelen vervangen (want bittere amandelen zijn feitelijk giftig en in Europa niet te vinden; en om eerlijk te zijn durf ik het veelbelovende amandelzaad uit de Chinese toko niet te gebruiken). Ach, en een scheutje (lees: enkele druppels) amandelextract kan ook geen kwijt en dan zijn we vertrokken:

Wat blijkt: het deeg is te vloeibaar. Teveel eiwit. In de oven vloei- en mijn amandelbolletjes uit tot platte duiten. Die feitelijk (vindt het lief) ook te zacht (en dus waarschijnlijk nèt te kort gebakken) zijn. Daardoor zijn ze ook een beetje (lees: behoorlijk) plakkerig... maar de smaak... de smaak is 'dead-on'. En smaakt véél meer naar amandel dan de bitterkoekjes uit de winkel. Dus in conclusie, na bijna drie jaar en eigenlijk te veel pogingen: combineer de ingre- diënten van poging6 met het recept van poging 5 en we hebben een winnaar!

FoodBlogEvent maart 2010:verjaardagsbuffet!

Het FoodBlogEvent (FBE) van februari (vegetarisch) is op briljante wijze georganiseerd door Ivonne en Femke van Excellent-eten.nl en zij geven voor maart zowaar het stokje door aan mij. Leuk! Dus nu ben ík schijnbaar de gastvrouw van een culinair evenement.... Nogal een promotie.

Het nieuwe FoodBlogEvent voor de maand maart:

Nou is maart de maand waarin ik verjaar en dat geeft steevast een hoop gerommel in de keuken hier. Hapjes maken, taarten bakken, bier koud zetten, genoeg wijn ontkurken en de hapjes klaarzetten. Wie zei dat overdaad schaadt?! Hoewel je op je verjaardag met al dat geregel trouwens nooit tijd lijkt te hebben om fijn met iedereen bij te praten. Dít jaar doe ik het dus hélemaal anders! En komt er een tafel langs de muur met hapjes: een BUFFET! Waar ruím voor het arriveren van de eerste gasten allerlei lekkers op gezet wordt, om daar de rest van de avond voor-de-pak te blijven liggen. Zodat ieder het zijne kan pakken. (Er is een rechaud, dus wárme hapjes kunnen óók). En het leek mij nou érg leuk als ik van jullie allemaal

een BUFFETGERECHT

mag verwachten voor op mijn gróte, nog lege tafel. Dus verzin en maak in deze aankomende maand maart een gerecht voor op mijn (virtuele) verjaardagsbuffet, zet de foto op je eigen weblog of stuur hem door naar mij. En dan kunnen we de 31e in samenvatting mijn verjaardag eens flink vieren. En heb ik hopelijk zelf ook eens tijd voor het feestje!

Hoe doe je mee aan het FoodBlogEvent?

Ten eerste: íedereen kan meedoen (graag zelfs)!

Verzin en maak een gerecht/hapje voor op de buffettafel. Plaats een foto van je creatie met het recept en een (korte) beschrijving op je blog en link naar dit bericht.

Plaats vervolgens een reactie onder dit bericht of reageer op de (naar bekende bloggers) verzonden email.

Zij die mee willen doen, maar geen (eigen) weblog hebben, gelieve een reactie op dit bericht achter te laten. Ik zal z.s.m. via email contact opnemen.

En datzelfde geldt voor diegenen die nog niet op de mailinglijst staan, maar daar wél op willen komen!

Stuur je buffetgerecht in vóór 30 maart 2010
(en dus alsjeblieft ook bloggen voor die datum)

Vorige thema's van het Nederlands FoodBlogEvent:
Februari 2010: Vegetarisch op Excellent-eten.nl
Januari 2010: Streekgerechten in Silkes Kookhoekje
December 2009: Lepel is voor Soep door Lekker Hapje
November 2009: Rock'n'Roll op Juuth.nl
Oktober 2009: Sabine kookt(e)! met Sugar & Spice
September 2009: Maaike kwam met ons in een Inmaakmania
Augustus 2009: vakantie
Juli 2009: Marjoke ordende Recepten voor een krappe beurs
Juni 2009: Gabriella was Creatief met aardappelen
Mei 2009: BBQ in de tuin van De Ruijsbroekjes
April 2009: Maaike van Kessel vierde Koninginnedag
Maart 2009: Koken met alcohol op Excellent-eten.nl
Februari 2009: "De culinaire reis naar het onbekende"
Januari 2009: Mr Ooijer blogt Familierecepten
December 2008: Cranberries uit De Keuken van Arden
November 2008: Pompoen in Edith's digitale keuken
Oktober 2008: Paddestoelen op Eetlog.nl
September 2008: Kruiden à la Bourgondie
Augustus 2008: Strand op Kokend Water
Juli 2008: Tour de France op eetlog.nl
Juni 2008: Picknicken met Bianca van Bourgondie

(update 31-03-2010)
Lees HIER hoe het feestje geweest is (round-up).

Sûkerbôle

"Sûkerbôle is in bôlesoart wêryn sûker mei bakt wurdt. De bôle is it meast bekend as Fryske sûkerbôle, mar ek yn oare dielen fan it lân wurdt sûkerbôle bakt; lykas yn Limburch en Noard-Brabân (klont- jesmik). It ferskil tusken de soarten is dat yn de Fryske sûkerbôle mear sûker sit (40%) tsjin 25% sûker ut de Noardbrabânske ferzje. Ek sit yn de Fryske sûkerbôle kaniel." (vertaling en recept)

Gelukkig heb ik dit kookboek met traditioneel Friese gerechten om mij aan het juiste recept voor suikerbrood te helpen. Daarbij zijn verse gist en greinsuiker in huis aanwezig, dus we zijn vertrokken:

Ik volg het recept, maar pas de tips van Richelle toe: na de eerste rijstijd wordt het deeg voorzichtig tot een lap uitgedrukt en daar strooi ik de kaneel en greinsuiker (en gekonfijte papayablokjes) overheen. De lap wordt opgerold en in de vorm met rust gelaten voor de tweede rijs. In ieder geval zorgen alle voorzorgsmaatre- gelen er alvast voor dat het brood in de hete oven vervolgens tot ongekende hoogte stijgt en dat is altijd al een leuk gezicht (en een hoopvol teken)!

Een brood als dit is natuurlijk het lekkerst als het nog warm is. En dus eten het lief en ik op zondagmiddag sneetjes warm sûkerbôle met een dun laagje roomboter. "Ljekker, hjøør."