Sinds een aantal weken is mijn favoriete 'go to' voor een snelle gezonde avondmaaltijd deze groenterijke stoof. Ik heb een prachtige blauwe gietijzeren braadpan (geëmailleerd aan de binnenkant) die ik er graag voor gebruik. Die van mij is ovaal, dus die past prima in de koelkast. Op de eerste dag dat ik de kinderen niet heb, maak ik een pan vol. Het snijden en hakken werkt bijna therapeutisch, en daarna doet het lage vuur onder de pan de rest. Niks geen roeren of in de gaten houden. En daarna heb ik na een drukke werkdag (of als lunch op een regeldag) een heerlijk bord vol eten dat in de magnetron snel (3 minuten) warm is. Zonder moeite, lijkt het wel.
Kortstondig bij de Jumbo XL (Leidsche Rijn) verkrijgbaar voor slechts €0,99; een zoete bolkomkommer uit Puglia. Smaakt naar komkommer én naar meloen (een beetje zoals kelek). Héél erg lekker. Alleen, helaas, toen ik terugging om er nog meer te halen, waren ze op.
Deze whole roasted cauliflower with ginger en sesame ziet er op de site van 'The Endless Meal' ongelooflijk goed uit. En het concept past prima in de door mij gewenste manier van eten: groenterijk en verrassend smaakvol. Nou weet ik al dat (in de oven) geroosterde bloemkool (zoals deze) van een heel andere orde is.
Recept
Meng 2el sesamolie (Chee Seng 100% pure sesame oil) met 1el olie (bijvoorbeeld druivenpitolie), 1el miso, 1el Chinese chili knoflook saus en 1tl fijngeraspte verse gember. Wrijf het mengsel gelijkmatig uit over een rauwe, goed gewassen bloemkool. Bak de bloemkool 45 tot 50 minuten in een voorverwarmde oven van 175°C. Garneer met in ringetjes gesneden bosui (en sesamzaadjes) en serveer.
De hoeveelheden blijken (net) genoeg voor een klein bloemkooltje. En die ziet er dan in níets uit zoals op de foto (maar ik ben natuurlijk ook geen voedselfotograaf, zoals het mevrouwtje van genoemde website ;)
Maar is wél heel erg lekker. Miso (Japanners wisten het natuurlijk al) is voor mij een welkome ontdekking!
Bij het boodschappen doen gisteren (Jumbo), viel mijn oog op twee soorten 'boerenkoolchips' die in het biologische 'Smaakt' schap lagen. Nou, dát is toevallig. Toen ik gisteren groentechips maakte (van gele biet en zoete aardappel) werd in datzelfde filmpje ook verse boerenkool in de oven gedroogd. Tot iets wat knapperig is en dus chips kan worden genoemd. En als ik het Engelse 'kale chips' op YouTube intoets, krijg ik een keur aan video's. Zal ik dan ook maar boerenkoolchips maken?!
Verwijder de harde stengels van verse boerenkool. Verdeel de bladeren in bijtklare stukken, was ze grondig en droog ze nog grondiger (met een ouderwetse slacentrifuge bijvoorbeeld). Of doe zoals ik doe: koop kant- en-klaar gewassen 'biologische boerenkool' (Jumbo, €1,99), waar ook de stengels al vanaf zijn gehaald. Verdeel de boerenkool over een grote bakplaat, besprenkel met 2tl olijfolie en 1tl fijn zeezout en masseer dit tussen alle blaadjes. Bak (rooster? grill? verchip?) dit een kwartier in een voorverwarmde oven van 160°C (150-175°C). Laat uit de oven even afkoelen en serveer.
Nou, vol verwachting klopt mijn hart. Maar nee, natuurlijk is het geen chips. En toch, toch is dit best oké. Inderdaad súperknapperig. Lekker fijn hartig (van zichzelf al, het mag zelfs nog best iets minder zout) en absoluut een verrassende snack. Volgende keer ga ik de variant met de specerijen (1tl knoflookpoeder, 1tl cayennepeper, 1tl gerookte paprika) uitproberen.
'Het meneertje van Bondi Harvest' (youtube), die ook een restaurant heeft of iets doet in een restaurant dus hij zal het wel weten, maakt groentechips. En ik vind groentechips (eigenlijk alle chips) érg lekker. Nou heb ik begrepen dat je het beste een dehydrateermachine kunt gebruiken, maar misschien heeft meneertje wel gelijk en kan een oven ook fungeren als zulks..
Sowieso al lekker: biet (ik gebruik gele) en zoete aardappel. Tijdens het bekijken van het filmpje valt me het gebruik van superlatieven door het meneertje wel op. Stoort me zelfs. Het is allemaal 'epic' en 'sexy' en hij overdrijft wel een beetje. Afvallen van chips; dát is 'epic'.
Bij gebrek aan een mandoline, gebruik ik eerst een kaasschaaf en dan toch maar een rasp om zo gelijkmatig mogelijke dunne plakken van de geschilde groente te kunnen snijden. Wat overigens niet helemaal lukt. Met de handen een beetje (gesmolten) kokosolie en een beetje (beetje beetje) zout over de plakjes verdelen en dan gaan ze de oven in. Op een bakplaat.
Heel heel knapperig zijn mijn groentechippies niet. Misschien zijn mijn plakjes te dik, en waarschijnlijk heeft de oventemperatuur nog wel wat finetuning nodig. Sommige chipjes dreigen naar bruinaangebrand te gaan; dat dan weer wel. Maar deze bieten en batata zijn van zichzelf al zó lekker, dat het niethelemaalknapperige niet eens stoort. Het beetje gedroogde tijm heeft ook nog een boel smaak afgegeven. En ik heb geen aardappelchips (met toevoegingen uit de fabriek) zitten wegkanen. Dát is ook wat waard. Lekker dus. Maar is nog voor verbetering vatbaar!
Bij de Jumbo (en bijvoorbeeld ook de Deen) liggen onder de noemer 'Pick and Mix' zes verschillende soorten kerstomaatjes uitgestald, waarmee naar eigen inzicht een plastic beker van 250g (met deksel €1,49) kan worden gevuld. Lekker als snack, interessant door een salade en perfect voor bijvoorbeeld Jamie's Tomato Salad 'Mothership' Recipe.
Zowel bij landwinkel Land en Boschzigt (€5,90/kg) als Lindenhoff (€8,50/kg), worden blauwe sperziebonen verkocht. Vooral gedopt en netjes in stukken gesneden, contrasteren de 'blauwe' bonen fan- tastisch met hun eigen groene binnenkant. En blauw is dan paars, hè. Ik kan er niet over uit hoe móói ze zijn!
Maar na het (kort) blancheren zijn ook dit gewone groene bonen. Nou, misschien niet helemaal 'gewoon groen'; er zit nog altijd iets blauwigs in deze sperziebonen die absoluut donkerder groen zijn dan gewone. Maar het mooie pimpelpaarse is eruit gebloed. De volgende lading ga ik ongedopt en ongesneden garen; kijken of dát helpt.
Bij de Lindenhoff koop ik (voor €6,50/kg) paarse broccolispruiten die op de kassabon staan als broccoletti figli (babybroccoli). Het lijkt op een soort purperen bimi met blad. De groentemeneer zegt dat roerbakken de beste optie is, maar je zou het ook rauw kunnen eten; door een salade bijvoorbeeld. Nou, dat treft, want ik heb een prachtige krop verse en knapperige ijsbergsla in mijn mandje. Ik moet even wat schroom over, voordat ik de broccolini (hoeveel namen heeft dit spul?!) met blad en stengel en al rauw opeet. Maar het is best lekker. Het smaakt naar broccoli, maar dan, tja, rauw. Feitelijk ziet het er vooral mooi uit. Maar die twee ons groente heb ik binnen!
Nieuw bij de Albert Heijn is een vrij pittige nieuwe 'sla': rucola met de extra scherpe smaak van wasabi. Niet dat er nou daadwerkelijk wasabi aan de kweek van deze rucola te pas is gekomen. "Er is niet gekruist", zegt dhr Fausto Caserio, productmanager bij Alphacom
Italia, de kweker die wasabi-rucola ontwikkelde en in Nederland exclusief aan Albert Heijn verkoopt. Deze rucolasoort heeft iets bredere, minder gekartelde blaadjes die kleiner van formaat zijn en meer vertakt aan elkaar vast zitten nog. De smaak is écht wel pittig. Maar anders dan wasabi níet scherp in de neus.
Voor een recente avond met vrienden en (teveel) mojito's, moest een ordentelijke bodem aanwezig gaan zijn. Anders ben ik na twee glazen (rode) wijn al aangeschoten; en daar heeft niemand wat aan. Bovendien vind ik bijna niets zo fijn als op een anderszins verloren zaterdagmiddag de keuken induiken. Het therapeutisch hakken en roeren werkt ontspannend en prettige bijkomstigheid van zoiets is de overvloed aan hapjes die daarna klaar staan, zodat je met z'n allen kan blijven zitten praten.
Uit HomeMade maak ik "tuinbonen-muntdip" (van dubbelgedopte diepvriestuinbonen, knoflook, verse munt, parmezaan en olijfolie - en naar eigen idee ook grofgehakte walnoten), die ik in handzame witlofschuitjes serveer.
De dip is lekker smeuïg, erg groen en heeft een subtielzoete smaak conform doperwtjes. Die bittere witlof is even doorbijten, maar met elkaar combineert het oké. Die knapperige walnoot blijkt als toevoeging een must en dat je góede olijfolie gebruikt proef je. Het restant aan tuinbonen-muntdip kan als 'pesto' gebruikt worden, bijvoorbeeld met gekookte pasta.
Relatief simpel, maar voedzaam en bijzonder gezond diner van (voorgekookte) linzen, geblancheerde bloemkool, rode pepers, citroensap, verse koriander en goede olijfolie. Omhusselen in een grote bak, of de hele muk in een wok mikken en gaar roerbakken.
Een diner met veel kauwwerk, wat tijd kost. Zodat mijn hoofd heeft geregistreerd dat mijn maag erg vol zit, tegen de tijd dat ik het hele bord leeg heb gegeten. Dr. Mike zou trots op me zijn, want er is nog maar ruimte voor een paar stukjes chocola (in plaats van een hele reep)...
De authentiek Indische Keuken. Wat een fijn kookboek is dat! In hoofdstuk 14, zoete gerechten, staat op blz. 377 een makkelijk receptje voor 'vruchten in ketjapsaus' wat nóg makkelijk kan als je in plaats van een lombok fijn te snipperen een flinke lepel sambal neemt. Deze dan vermengen met ½tl trassi, het sap van een halve citroen (het boek zegt 'een asem', maar die zoektocht bespaar ik mezelf), wat zout en ketjap manis. De ontstane saus wordt over in stukken gesneden komkommer, appel en mango gegoten.
En dan? Dán heb je een feitelijk een flinke bak vol fruitsalade, met pittigsambal en zoetketjap effect. De rauwe trassi wordt geproefd (Aaahhh!) maar de fijnfrisse komkommer en heerlijk zoete mango overheersen dit, gelukkig, wat in zijn totaliteit dan weer wordt overstemd door het scherp van de sambal. Die ene appel valt weg in het geheel, maar dat kan een volgende keer worden opgelost met twéé appels (in grotere stukken).
Ontwapenend eerlijk kom ik deels terug op mijn aanvankelijke aantijgingen tegen Plenty. Want de recepten van Ottolenghi laten zich schijnbaar niet met één blik doorgronden en nu ik meer en meer uit het boek kook, word ik gaandeweg enthousiaster.
Hoewel de bereiding van deze 'preikoekjes' toch duidelijk meer tijd in beslag (haha) neemt dan lezen van het recept impliceert. Geen half-zes-ik-heb-honger klusje, tenzij je rond 21.00u wilt eten... En zo wordt mijn zaterdag dessert van port en kaasjes onverwachts het hoofdgerecht, maar heb ik het zondagdiner ruimschoots op tijd klaar staan.
Op het bord zien de groentepannenkoeken eruit als bruingebakken schnitzels in een flinke plas gesmolten kruidenboter. De saus knalt kruidig en zuur door alles heen, dus een beetje is genoeg. Want het subtiele preikoekje heeft niet zoveel nodig, met zijn licht zoetige smaak. Jammer alleen dat deze preikoeken niet echt knapperig bakken. Maar het proeft als pannenkoek+.
Ik wil vaker koken uit De authentiek Indische Keuken en het beste wat je kan doen voor jezelf als het op zulke onzinnige voornemens aankomt, is óf de koe bij de horens vatten óf spijkers met koppen slaan ;). En dus blader ik voor de picknick van jongstleden door dit inspirerende kookboek en kom zo op de pagina's waar de makelij van 'fopsambals' staat beschreven. "You had me at fopsambal".
Alleen 'het poffen van kemirinoten' moet ik even opzoeken, maar aangezien dat slechts betekent dat de rauw oneetbare noten tien minuten de oven in gaan, is het maken van dit hele bijgerecht even simpel als tot tien tellen. Want terwijl de noten bruinen, ontdoe ik een komkommer van zijn zaadlijsten en snijd er halve maantjes van. Het sausje voor eroverheen is niets anders dan de gevijzelde kemiri's, aangevuld met zout, fijngehakte sjalot, knoflook en ci- troensap naar smaak.
Maar hoe bekend komkommer ook is, met veel kemiri, rauwe ui en veel citroen wordt het tòch een beetje eng. Want waar zou dit naar smaken? De komkommer heeft in ieder geval zijn knapperigheid behouden (en dat is na een paar dagen ook nog zo). Maar gelukkig; de 'sambal' blijkt in ieder geval helemaal niet superzuur. De hele smaak is meer friszurig, met een onbestemd heel licht bitter. Maar vooral smaakt het lekker naar komkommer met net iets extra's. Fopkomkommer, dus eigenlijk.
Uit het erg fijne (fijne!) kookboek Plenty prik ik van pagina 74 het recept voor (Tamara's - whoever she may be) Ratatouille. Nou heb ik al eens eerder (deze) ratatouille gemaakt en dat beviel me wel: een groot bord vol zacht gegaarde groenten in al zijn puurheid. En ook voor deze versie wordt een enorme waslijst verse groenten gebruikt, in combinatie met enkele aromaten (waar ik spontaan een restje witte wijn aan toevoeg).
De zoetige groenten komen botergaar uit de oven en zijn héét (als in warm)! Die toevoeging van koriander snap ik niet zo en had van mij ook niet gehoeven, maar de peterselie en basilicum zijn wél helemaal prima. Fijn dat er zoveel verschillende texturen op het bord liggen; een hap pompoen is toch iets heel anders dan enkele haricots verts. Het bord hapt lekker leeg en wat mij betreft zijn de verschillende groentesmaken prima in balans met de pittigheet tegenhanger van het pepertje. Ik heb alleen de aubergine lekker weggelaten, want die blief ik niet.
Een schijnbaar gouden tip uit een supermarkttijdschrift stelt dat bittere witlof smulbaar wordt indien geroerbakt (roergebakken?) met blokjes zoete aardappel en royaal kaneel. Het lijkt de moeite waard en dus eet ik dit (cyclus 2) met een gerookte kipfilet. Maar ik vind dat het bitter van de witlof het zoet van de batata overneemt. Misschien als je véél zoete aardappel (in plaats van 1 middelgrote) met één stronkje witlof (in plaats van drie) combineert? Of (nóg) royaler met de kaneel (en 5spice) strooit? Het is best lekker hoor, àls je van witlof houdt. Dan eet ik het liever met royale kaassaus, uit de oven.
Op hoeveel manieren kun je groenten eten? Nou, véél. En er zijn ook zoveel soorten verkrijgbaar; we hebben het echt voor het kiezen. Een luxe. Deze salade (cyclus 2) ligt op een bed van ruim rucola en bestaat uit groene paprika, bleekselderij, ringetjes bosui, repen komkommer, tuinkers, pompoen-en zonnebloempitten, geblancheerde (diepvries) tuinbonen en doperwtjes. Daarover een dressing van 1el mosterd, 1el honing, 2el azijn, 2el (goede) olijf- olie, fijngehakte verse munt, fleur de sel, versgemalen peper en het sap van een halve citroen.
De salade bevat (muv de komkommer) geen enkele groente die ik rauw lekker vind, maar als geheel is dit toch wel erg goed. En ik had niet eens de tuinbonen dubbelgedopt.. Verrassend goed zelfs. En dat heeft weinig te maken met de gebakken coquilles, want die heb ik al eerste opgegeten (ze zijn ook té lekker). Ik ga dit zelfs nóg wel een keer maken.
Zuurkoolsalade van De Leeuw, gevuld met (zilver)uitjes, rozijnen, stukjes paprika en ondefinieerbare 'stukjes rood' (stoofpeer?). Het geheel heeft een opvallend roze kleur. Door de vierde generatie de Leeuw naar eigen ambachtelijk recept samengesteld en ingelegd.
De lange sliertige zuurkool is zuur, op een niet-bijtende manier, met diverse zoetaccenten. Erg prettig om op te eten, waarbij in smaak het reguliere ruimschoots overschreden wordt. Très haute zuurkool couture, zeg maar.
Bij een toko (op de Kanaalstraat) koop ik zogenaamde Jerusalem artichokes (Jeruzalemartisjokken). Voor weinig, dat wel. Maar wat moet ik er eigenlijk mee? Schillen, koken en opeten, zou je zeggen..
Uit een oude Goodfood (anno 2007) scheur ik een 'recept' waarin geblancheerde J.artisjokken worden gebakken met walnoten, een teentje knoflook, verse peterselie (ik heb gedroogde oregano in de kast staan; dat lijkt mij ook groen genoeg) en vooruit, een rood uitje.
De knollen zijn met hun geribbelde uiterlijk erg lastig te schillen; mijn gebruikelijke schilmethode met de kaasschaaf lukt in ieder geval niet zo best. De 'artisjokken' hebben een stevige textuur, bijna als een aardappel, en vormen een erg goede combi met de walnoten (maar alles combineert goed met walnoten). Ze hebben een beetje de smaak van batata, maar dan wat minder zoet. Een groente (ik gok dat het een groente is) met potentie dus.
.JPG)
