De béste Brabantse worstenbroodjes komen uit Maastricht!

Sinds ik een Maastrichtse familie heb, heb ik de smakelijke geneugten van het verre zuiden mogen leren kennen en omarmen. De Flammkuchen van Tapijn Kazerne is favoriete snack en daarvoor maak ik een pitstop wanneer maar mogelijk. En ik heb dus sinds een aantal jaar een favoriete 'vla'bakker: Bakkerij Mathieu Hermans.

Hier sta je in de rij. En hier kom je soms (aan het eind van de dag) voor noppes, want de serie versgebakken Limburgse vlaaien gaan gewoon óp. En dat wil wat zeggen, want op zaterdag bijvoorbeeld is de speciale plankenkast over de hele achterwand van de bakkerij gevuld met vlaaien klein middel en groot in een overmaat aan smaken. Ze zijn wel duur (vergeleken met zo'n kartonnen gebakgeval uit de supermarkt). Ze zijn ook verrukkelijk. Niet te weerstaan. De 'krummele' (kruimel) met pudding koop ik hier gewoon niet, want die zou ik zó helemaal in mijn eentje opeten.
En alsof dat nog niet erg genoeg is... niet alleen de vlaaien zijn heerlijk. Ook de (mini)suikerbroodjes,  de roomboter en brioche broodjes en de - oh mijn god - worstenbroodjes. "Nostalgie is het sleutelwoord"

Ik heb in mijn eigen buurt nog niet zo'n bakker weten te vinden. Nee, ik zou er niet voor naar Maastricht verhuizen. Maar ja, ik rijd er wel voor om (openingstijden)
Ze bestaan (met groot succes) sinds 1936. Gaat dat zien!

Nasi goreng djawa

Het lief houdt van stamppot. Maar dat gaat me nèt even te ver. Want ik heb kerstvakantie met een hoofdletter V en dus is er wel meer tijd nu om te kokkerellen dan voor een stamppotje nodig is (hoewel voor al die aardappels schillen ook behoorlijk wat tijd vereist is, maar dat is niet wat ik bedoel met kokkerellen). Dus ik pak Lonny erbij...

... en knal in ieder geval een 'nasi goreng djawa' in elkaar. Een heerlijke 'gebakken rijst' (want dat is wat nasi goreng betekent). In de wok wordt (rode) ui met knoflook gefruit. Samen met trasi, koriander, laos en nog sambal vormt het een soort boemboe waar (veel) kool en gekookte rijst doorheen geschept worden. Dan ketjap erbij, en verse selderij.

En samen met atjar, seroendeng en een spiegeleitje (of is dat meer een Chinees ding?) is er een prima maaltijd. Het fijne van zo'n nasi goreng maken, is dat er veel te veel is voor twee personen. Dus dat betekent lekker veel goeds voor de dag van morgen. Hoewel deze misschien niet zó goed was als mijn nasi goreng van 2010 (voor zover ik het me kan herinneren).

Pannenkoeken!!

Als ik het me goed herinner, maakte mama vroeger pannenkoekbeslag (toen nog zonder koppel-n) door een eitje los te kloppen en daar uit de losse pols zoveel melk en bloem doorheen te kloppen tot het beslag de voor haar wenselijke consistentie had. Zo heb ik het ook lang gedaan, maar ik heb gemerkt dat afgemeten hoeveelheden betere pannenkoe- ken bakt. Een beetje gesmolten boter door het beslag zorgt ervoor dat de 'koeken' beter uit de pan glijden.

Recept voor 3-4 personen

Smelt 1tl boter op laag vuur in een (pannen)koekenpan, zonder deze te laten bruisen/bruinen. Klop in een kommetje 2 eieren (M) los met een mespuntje zout en de gesmolten boter. Doe 250g bloem in een grote kom. Meng hier (vanuit het midden) de losgeklopte eieren en (beetje bij beetje) 0,5 liter melk doorheen tot een homogeen beslag. Laat het beslag een half uur rusten en klop nogmaals door tot het klontvrij is.

Verhit een klontje boter in een koekenpan met dikke bodem en een anti-aanbaklaag. Schep een dun laagje beslag in de pan en draai de pan rond zodat het beslag gelijkmatig over de bodem kan uitlopen. Laat de pannenkoek op middelhoog vuur ca. 4 minuten bakken tot de onderkant gekleurd en de bovenkant droog is. Keer met behulp van een paletmes of een (houten) spatel de pannenkoek om en bak nog een minuutje tot goudbruin. Laat de pannenkoek uit de pan op een platte schaal glijden (au-bain-marie boven een pan met heet water op laag vuur), bedek deze met een deksel of aluminiumfolie en bak de overige pannenkoeken op dezelfde manier. De pannenkoeken kunnen tevens warm worden gehouden in een voorverwarmde oven van 100°C.

Dus: 250g (¼kg) bloem en ½ liter melk op 2 eieren
(de helft daarvan bakt 8 pannenkoekjes van 14cm)

Pannenkoeken. Dat is nostalgie voor iedereen. Ik vond het vroeger een héle ontdekking dat je poedersuiker en schenkstroop door elkaar kon mengen en ik vond met verve dat ze dát op de markt moesten brengen. Hahaha. Oma was vermaard om haar kersenpannenkoeken. Ik houd van appelpannenkoeken en pannenkoeken met spek (en kaas). Maar de variaties zijn legio. En pannenkoeken zijn ook een prima basis voor een pannenkoekentaart, die dan zowel zoet (nutella!) als hartig kan. Of als dit luxe dessert. En pannenkoeken zijn koud óók lekker, tot maximaal drie dagen na bakken.

Regenboogpasta!

Kook pasta (spaghetti, linguini, fusilli...) volgens de aanwijzingen op de verpakking beetgaar. Spoel af met koud water. Kleur zes delen pasta elk in een afgesloten (Ziploc) plastic zakje met 1-2tl water en een kleur van de regenboog: rood, oranje, geel, groen, blauw, paars. 'Kneed' de kleurstof voorzichtig door de pasta tot deze volledig gekleurd is. Meng de zes kleuren pasta door elkaar en serveer. Hoe cool!!

Bereiding Couscous

Couscous (of bulgur) bereiden doe je dus beter zo, dan alleen maar kokend water opgieten en laten wellen tot gaar. Waarvan akte; be- dankt Baktat.

Chocoladepannenkoek!

Soms is een goed idee zó belachelijk voor de hand liggend, dat je er gewoonweg niet zelf opkomt. Zoals (2el) gezeefd cacaopoeder (en omdat dat bitter is, dus ook maar een zakje vanillesuiker) door het pannenkoekbeslag roeren. Voor lekkere chocoladepannenkoeken!

Of maak ze volgens dit recept.

Knol's Echte Groninger Koek

Al eeuwen wordt in Groningen een goed gevulde koek op basis van rogge en stroop gemaakt, die tot ver buiten de regio bekendheid geniet. De koek is een eigen variant op Deventer koek. De koekbak- kers van Groningen verenigden zich vanaf 1640 in een eigen gilde. Toen gilden in 1795 werden afgeschaft, stapten vele broodbakkers ook over op het bakken van koek.

Knol's Koek is bekend sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw. Het bedrijf stamt uit 1923 toen grondlegger Egge Knol een bakkerij aan het Zuiderdiep (Gedempte Zuiderdiep 154) kocht. Knol had toen 'n complete bakkerij met brood, beschuit, roggebrood, koek, banket en als specialisme Echt Duitsch brood. Na W.O.II was daar echter geen belangstelling meer voor. Dus ging Egge Knol zich, inmiddels samen met zoon Durandus, meer op koekbakken toeleggen. Sinds eind jaren zestig is dit het enige product. In 1958 is de bakkerij verplaatst naar een voormalige wasserij aan het Hoendiep (93), maar de zaak aan het Zuiderdiep bleef als winkel in gebruik. Na een jaar van wederopbouw is Knol's Koek nu weer begonnen met het bakken van zijn ambachtelijke Groninger koek. De koek wordt gebakken zoals "opa Knol" ermee begon. Daarbij wordt alles hand- matig bereid en vers in beide winkels verkocht.

In de authentieke winkel aan het Hoendiep (open op werkdagen van 8.00-16.45 en op zaterdag van 9.00 tot 12.00u) zijn naast deze verse koeken ook streekproducten (als martinitorendrop 'Olle Griezen', €1,90) te koop. En het uitgebreide assortiment is indrukwekkend: streepkoek, oalwief (500g €1,65), Groninger gemberkoek 700g €2,20; extra gevuld 800g €2,95), kandijkoek, rozijnenkoek maar ook krentenkoek, tropicalkoek, notenkoek (700g €3,15) en tevens notenkoek met stukken gesmolten nougat (!); en natuurlijk sucadekoek (in dezelfde prijsklasse als de gember- koeken).

De sucadekoek is (zeer) rijk gevuld met groene stukjes gekonfijte cederappelschil. De koek zelf is taai(taai), maar wel prettig van smaak met die heerlijke zoete sucade. Ècht iets voor de liefhebber. Knol's gemberkoek is eveneens rijk in vulling, met een pittige, enigszins zoete (scherpe) gembersmaak alom. Deze fijne koek is stevigzacht, luchtig en prettig kauwbaar. Extra speciaal door de zoetige, half gesmolten greinsuiker korrels. Absoluut een omrit waard!

Écht

Bij Jumbo liggen prachtig vormgegeven zakken Real Handcooked Potato Crisps (150g €1,39) in het vak. En hoewel deze chips van de Tayto Group ("the third largest snack manufacturer in the UK") een hoog verzamel-ze-allemaal gehalte hebben (er zijn er iig nóg vier), blijkt de 'strong cheese & onion' in ieder geval zeker niet beter dan 'onze eigen' van Lay's.

Hasselback aardappelen

Op de foto zien ze er hartstikke mooi uit, dus staan er sinds langere tijd weer eens aardappelen op het menu. Deze Hasselbackspotatis (Hasselback aardappelen) zijn vernoemd naar het restaurant 'Has- selbacken' in Stockholm, waar het koolhydraatrijke gerecht voor het eerst werd geserveerd.

Kleine vastkokende aardappeltjes (verse met schil) worden goed schoongeboend en tot op ca. 1/3 meermaals ingesneden (dus níet helemaal; dit lukt prima door bijvoorbeeld een aardappel op een lepel te leggen zodat de zijkanten van de lepel voorkomen dat de aardappel helemaal wordt doorgesneden). De aardappels worden overgoten met een mengsel van gesmolten boter, olijfolie en uit- geperste knoflook en vervolgens in de oven gegaard.

Naar eigen inzicht eventueel kruiden als peterselie, rozemarijn of dille toevoegen. De aardappeltjes te 'huize hier' werden rijkelijk voorzien van verse (en gedroogde) blaadjes laurier, waardoor ze sterk (stérk!) naar laurier smaakten, dûh. Nou weet ikzelf nooit precies hóe laurier smaakt, maar zó dus. Inderdaad een beetje te laurier! Verder een feestelijk uitziend gerecht met aardappels die krokant zijn van buiten en zacht van binnen.

Verheven pannenkoeken, letterlijk!

Oh help zeg, dit is echt té gaaf! Jim, Amerikaan en vader van twee kleine kindjes, bakt pancakes voor hun ontbijt. En maakt daar een ware sport van! En hij blogt er humoristisch over sinds januari 2010 (Jim's pancakes).

Jim zegt geïnspireerd te zijn door zijn vader die vroeger voor hem pancakes bakte: 'the moon', 'the lightbulb', 'balloon' en 'just eat the damn thing already before it gets cold'. Meer dan 10.000 mensen ontvangen inmiddels zijn pannenkoekennieuwsbrief en ik raad je stérk aan alle plaatjes (en video's) op zijn blog te gaan bekijken. Zó GOEOED. Ik geloof dus dat ik meer aandacht aan mijn ontbijt moet gaan besteden. Of zal ik mijn vader (die alleen een ei zegt te kunnen frituren) vragen dit voor mij te doen?!

Pannenkoeken met kokosneiging

Gisteren heb ik pannenkoeken gebakken, maar omdat hier in huis de enige aanwezige melk zuur rook en zich door de wc vol klontjes weg liet gieten; zat er niks anders op dan het beslag met kokosmelk (uit een blikje) te maken. En dat leek mij eigenlijk nog een briljant idee óók, ware het niet dat ik helemaal geen kokos proef wanneer ik één van de pannenkoeken eet.

Spaghetti carbonara

Soms, heel soms, word ik zomaar verrast door mijn eigen kunsten. En dan geldt voor dit recept trouwens ook nog eens dat er werke- lijk geen kunst aan is (met inachtneming van enkele basisprincipes uiteraard). Dus presenteer ik u: Spaghetti Carbonara. Mét hoofd- letters, omdat het zó ZO lekker is (hoewel op geen enkele manier goed voor je, maar misschien daarom juist fantastisch):

Men neme (voor vier personen) 150g spekjes, 1,25dl room, boter, eieren, geraspte Parmezaanse kaas en wat spaghetti. Groente? Nee, hoor. Geen groente (hoewel een gesnipperd uitje en een courgette er best doorheen zouden kunnen, dan mogelijk zijdelings begeleid door een frisse salade).
En dan gebeuren er een paar belangrijke dingen: 1. borden, meng- kom en serveerschaal worden in de oven opgewarmd (essentieel!); 2. de spekjes worden uitgebakken en met room verwarmd 3. het ei wordt met veel geraspte kaas losgeroerd; 4. de spaghetti wordt al dente gaar gekookt, perféct al dente gaar gekookt... maar dat doe je als laatste! Dat zijn de basisregels. En daarna is het makkelijk: in de warme mengkom de afgegoten spaghetti met boter losroeren - ei en kaas erdoorheen - en vermengen met de spekjes en room. Overdoen in de warme serveerschaal en direct (!) serveren met de warme borden. Met op elk bord een extra dooier (in schaal) die meteen door de spaghetti geroerd dient te worden en voor extra sausbinding zal zorgen. Inderdaad, een enigszins verontrustende gedachte ("oh jee, salmonella") maar daarmee ook buitensporig interessant en bovendien stolt het ei in het warme gerecht.

In mijn ogen een verrúkkelijk romig pastagerecht, waarmee potjes Grand d'Italia absolúút overbodig worden. Een waar feest voor de smaakpapillen (maar een crime voor de zwembandjes).

En met de overgebleven eiwitten maak je snel even Haagse bluf:

Poffertjes 1

Ongelooflijk. In tijden en tíjden niet meer zelf poffertjes gebakken. Ik heb niet eens meer een poffertjespan (in Gent kookten we nood- gedwongen op inductie en nadat de gietijzeren pan in de vaatwas- machine - nóóit doen, natuurlijk - was gesneuveld, waren er geen faciliteiten meer voor handen). Totdat mijn moeder mij één van haar dubbelen gaf; ook weer een zwaar geval van gietijzer. En toen kon ik me opeens niet meer bedwingen en dus stond ik gisteravond achter het fornuis voor zowel diner als toetje (met dit recept):

Recept
Zeef 250g bloem en 50g roggebloem in een grote kom. Strooi ½tl fijn keukenzout en 1tl bakpoeder langs de buitenrand en maak een kuiltje in het midden. Verwarm 400g melk tot handwarm. Doe 7g droge gist in het kuiltje, giet hier een beetje warme melk bij, roer wat van de bloem erdoorheen, voeg alle melk en 1 ei toe en meng het geheel tot een homogeen beslag. Laat 1 uur op een warme plek rusten en rijzen en bak poffertjes in een goed-geoliede hete poffertjespan.

Chips. Dat is nog niet zo makkelijk. Om te beginnen moet ik proberen zonder trechtertje de knijpfles met beslag te vullen. Dan gist het beslag door de opening de fles uit (zó mijn 'schone' aanrecht op!) Uiteraard blijft de eerste lading poffertjes aan de pan plakken (daar was nog op gerekend), maar ook daarna blijkt het omdraaien van halfgare poffertjes nog niet zo eenvoudig. Vele keukenpapiertjes later krijg ik de slag wel enigszins te pakken (met ruím olie in de pan en de juiste balans tussen een te hoge en te lage gasstand); er lijkt echter een precies moment te zijn waarop omdraaien wense- lijk is. Te vroeg: beslag all-over-the-place, met aanbakrisico. Te laat: poffertje rijst niet meer bol op aan de andere kant (anderen met ervaring kunnen dit wél).
Lekker zijn ze natuurlijk wél, vooral als dessert, traditioneel met wat roomboter en veel poedersuiker. Hoewel ik me nú pas bedenk dat er geen roggebloem, maar boekweitmeel in had gemoeten... Toch?!

Flatbread Sticks

Een nieuwe cracker in het schap van de Jumbo: Flatbread sticks (waarom kan tegenwoordig toch niks meer in het Nederlands op een verpakking staan?) Het zijn héle dunne krokante toastreepjes in verschillende smaken: zaden&granen; granen&kaas of rozema- rijn (€2,09). Hoewel de sticks relatief weinig calorieën bevatten (gem 220Kcal/100g), is de smaak twijfelachtig. Zo krijgt 't begrip 'knapperig' een heel nieuwe betekenis; meer in de zin van 'keihard'. En proef je in de granen&kaas überhaupt geen kaas, ookal kun je het zíen zitten. Zout is het wel. Té zout. Mwah.
Ik denk dat ik dit maar eens meegeef voor de werklunch van het lief.

Dat is 'krak'

Bijna 40 minuten lagen ze in de heteluchtoven, op een bakplaat met bakpapier, terwijl dit volgens de verpakking 'maar' 25 minu- ten hoeft te zijn voor - gegarandeerd succes - súperknapperige ovenfrites... Tja. Knapperig waren ze op zich wel, deze Aviko Supercrunchjes, maar op een enigszins uitgedroogde manier. Het aardappelige binnenste nog steeds weeïg en muffig, zoals frietjes dat soms kunnen hebben (waardoor ìk meer van rasfriet houd!).

Op papier echter een onverdeeld succes (knapperig bruine frietjes zonder viezige vette frituurpan- perikelen met dito lucht), maar ik ga het bij deze ene uitprobeerpoging laten. Er is ook nog een SuperCrunch voor de frituur; misschien dat die (iemand anders) wél overtuigt..

The case of the Yorkshire pudding

Elke dinsdagavond (21.10u) begint 30-jarige chefkok Jeroen Meus (mét Elvishaar) een culinaire zoektocht naar het favoriete gerecht, én de eetgewoonten, van legendarische figuren uit het recente verleden; in Plat Préféré op Canvas. Neem het op, want dit is een gewéldige serie! In aflevering één (a.s. di afl. 5) werd het lievelingsdiner van Roald Dahl gekookt en het was op deze avond dat voor mij het geheim van De Yorkshire Pudding werd ontrafeld. En uiteraard blijkt er weer geen kunst aan, zolang je het trucje kent:

.

Recept

Breek een x aantal (verse) eieren in een maatbeker, lees af hoeveel milliliter dit is en voeg evenzoveel melk toe en een snufje zout. Klop los. Roer per ei 2el bloem door het mengsel en laat het beslag minstens een half uur rusten. Schep ondertussen in elk bakje van een metalen muffinvorm een theelepeltje ganzenvet, plaats de vorm in het midden van de oven op een rooster, en verwarm de oven mét vorm en vet en al héét voor. Vul de vormpjes voor ongeveer 2/3 met beslag (het ganzenvet moet sissend heet zijn) en bak de Yorkshire Puddings in 15 tot 20 minuten goudbruin. Het Wonder der Rijzing voltrekt zich op mysterieuze wijze voor je ogen.

.

En hoewel Yorkshire Pudding voor míj een duidelijk gevalletje "mystery solved, case closed" blijkt, is het wel degelijk een dinerwaardig bijgerecht. Luchtig, eierig (maar niet zoals een omelet), pannekoekerige soufflé (die tenminste niet zo dramatisch instort). Tip: eet er niet meer dan eentje!

Aardappelwafeltjes

Ooh, mjam. Ik ben dól op de aardappelwafeltjes uit de diepvries van Albert Heijn (€1,09). Eenvoudig 20 minuutjes in de hete oven laten bruinen op een rooster en dan (met mayonaise) opeten. Lekker krokant.

DB: Lavash Crackers

Eindelijk weer een hartige uitdaging voor de Daring Bakers deze maand! En hoewel ik enthousiast ben over het idee om 'lavash crackers' (Armeens dun en knapperig gebakken brood à la mankoush, Libanese mannaeesh, Iraanse barbari, Egyptische aiysh, Tunesische kesret en mella, Turkse pide of Arabische khoubiz) te maken - een originele suggestie van hosts Natalie (Gluten-a-go-go) en Shel (Musings from the Fishbowl), die een glutenvrije vegetarische (veganistische) creatie voor ogen hadden - moet ik het van de laatste dag af laten hangen eer ze gemaakt en gefotografeerd zijn. Gelukkig voor mij is het een relatief snelle bereiding, van 2,5 uur in totaal:

.

Finally. A savory challenge for this month's Daring Bakers. And a glutenfree vegan one for that matter. Although I am very enthousiastic about the whole concept of 'lavash crackers' (such an original suggestion by our September hosts Natalie and Shel) it had to wait until the very last minute... Luckily for me, its total preparation time consumes no more than about two and a half hours of my rare spare time (recipe as follows below - in Dutch - or as linked to above).

Recept:

In een kom worden 260g ongebleekte bloem (Francine tarwebloem), ½tl fijn zout, ½tl droge gist, 1tl maïssiroop en 1tl rijstolie losjes vermengd met ca. 140ml (of zoveel als nodig is) tot een plakkerige bal gevormd kan worden. Dan op een schoon werkblad het deeg zéker 10 minuten goed doorkneden tot zacht, elastisch en satijnachtig. De deegbal gaat terug in een licht geolie kom die wordt bedekt met plasticfolie (of een douchecap) en daar over een droge doek. Laten rijzen op kamer- temperatuur gedurende 90 minuten.Zonder verdere bebloeming of iets dergelijks, rol ik het deeg in gedeelten héél dun uit met een deegroller om daarna op een met bakpapier beklede bakplaat te positioneren (is nog het moeilijkst). Lichtjes besproeien met een plantenspuit met (schoon!) water en besprenkelen met een topping naar keuze. Ca. 15 tot 20 minuutjes de voorverwarmde oven in (190C) tot lichtbruin en knapperig.
C'est tout!

Het deeg plakt überhaupt niet aan het aanrecht en is inderdaad dunner dan dun uit te rollen. Wat dit deeg bij verre tot het makkelijkste deeg maakt wat ík ooit heb gehanteerd...

Voor de crackers lieten de hosts ons makers alle vrijheid om zélf te kiezen voor additionele ingrediënten aan het deeg (kruiden, zaden) en mogelijkheden voor toppings (zout, kruiden, etc). Ik vijzelde komijn met wat grof zeezout en was daar al zeer content mee, totdat ik hét ultieme spul vond om over het dun uitgerolde deeg te strooien: Sweet Fennel Seeds, zoals gegeten in India en omstreken ná het diner bij wijze van mondverfrisser; kruidige muisjes, zeg maar. Bizar maar verrassend lekker!

Het was een hele fijne uitdaging. Want vetvrij (zo goed als), want direct en snel resultaat, want uitdagend (hoe dun is dún?), want veelzijdig (toppings!). Meer van dit soort!!

Our hosts gave us almost complete freedom in our choice of toppings and/or additional ingredients. My dough consisted of flour, salt, corn syrup, rice oil, dry yeast and water. And I topped the crackers with cumin, because I think that goes really well with the whole Arabic feel. But then I found thé ultimate topping: Sweet Fennel Seeds as eaten in for example India by means of mouth refreshener after a meal. Bizarre but surprisingly good!!

I have loved this challenge: Fat free (almost), fast results, challenging (how thin is thin?) and versatile. More like these, please!

Het enige wat verplícht was: een dip, spread, relish of salsa voor erbij. Nou zijn de crackers smakelijk genoeg van zichzelf (vooral vers uit de oven: mmm) dankzij de knapperige bite en de kruidige komijn, maar goed, een potje zoetzure courgette van eigen makerij (rechts) mag altijd geopend worden. Op de foto hierboven verder een zéér zéér dun uitgerolde cracker (midden) en een dun uitgerolde cracker (links).

.

The only thing obligatory: a dip/spread/relish/salsa. I liked the crackers well enough as they were, but as I am obliged for such a GREAT challenge: the family recipe for very good sweet&sour zucchini! Pictured above, are thinly rolled out crackers (left) and very véry thinly rolled out crackers (center) with my choice of relish (right).

Risotto taart

Ik heb mezelf schijnbaar een onmogelijke taak toebedeeld. Ik had mezelf namelijk voorgenomen om vóór de op handen zijnde verhuizing, de voorraadkasten leeg te hebben. En dan bedoel ik ook léég. Dit blijkt onmógelijk! Werkelijk niet te doen. In de verste verten niet. Zelfs als ik gerechten maak waarvoor ik veel spul uit kast en diepvries nodig heb, kom ik óf niet volledig uit met de beschikbare hoeveelheden óf zie ik mezelf genoodzaakt een additioneel ingrediënt aan te schaffen wat dan weer niet volledig op gaat. En dan ga ik nog even voorbij aan het feit dat het veelal geen hoogstaande culinaire kunstwerkjes betreft...

Maar deze risotto'cake' kon er nog mee door en was best oké. Hoewel ik wel denk dat het Grote KastenLegen allemaal wat makkelijker kan dan risotto bereiden; daar eieren, kaas en crème fraîche (lees: room) doorheen mengen en dit in de oven bakken... (en het heet: vuilnisbak, maar daar ben ik gewoon principieel op tegen!)

.

Aardappelpureecakejes

Eigenlijk bedoeld voor een picknick, maar aangezien ik en een vriendin met onze beider overbodige huisraad op een rommel- markt gingen zitten, hadden we wel wat vullend troostvoedsel nodig en dus waagde ik me de avond tevoren aan cakejes van aardappelpuree met fijngesneden broccoliroosjes. Gebakken broccolistamppot, dus feitelijk.

Maar wie maakt er nou puree van een zakje aardappelpuree? Da's voor mietjes; dus ik schillen en koken en stampen. Geblancheerde broccoli erdoor en een flinke hoeveelheid kruiden. Kaas erbij met een paar eieren, bloem, bakpoeder (bloem+bakpoeder of natriumbicarbonaat=zelfrijzend bakmeel). In vormpjes scheppen en afbakken. Met geraspte kaas op de bovenkant kwamen de cakejes goudbruin en geurend uit de oven.

Ik helemaal in m'n nopjes, want deze rakkers leken mij op zichzelf al bijna een complete maaltijd en zouden ook koud goed te eten zijn. Jammer alleen, dat ze van bodem tot top aan het papiertje bleven plakken. Misschien was de puree niet vast genoeg, maar van 'ontvormen' kon absolúút geen sprake zijn. Wel lekker, maar dat zal grotendeels door de kaas komen.