Mariëtte van Tuyl's 'Gezonde Ontbijtkoek'

De kindjes zijn wat groter (2 en 1 jaar oud nu) en dus kom ik wel weer eens ergens. Zoals in een boekenwinkel om met mijn neus in de kookboeken te gaan hangen. Kook-en bakboeken zijn er veel en veel te veel; niet bij te houden zoveel. Dus er valt altijd wel iets nieuws te bekijken. Maar dit ene boek sprong er uit en heeft ook daarna mijn aandacht vastgehouden: 'Puur Zoet' van Mariëtte van Tuyl. Want feitelijk kan ik niet meer wegkomen met "ik ben net bevallen" en het is hoog hóóg tijd om een gezonder lijf in balans te 'krijgen'.

En jazeker. Ik sta een foto te maken, ín de boekenwinkel, van een recept in dat boek dat me wel wat lijkt. Een kruidige ontbijtkoek zonder ei, zonder vet, zonder geraffineerde suiker. Thuis kom ik er achter dat mw van Tuyl ook een keurige website heeft: yes! Direct toevoegd aan mijn bladwijzers. En nu ook (net) de koek gebakken. Het is een heel makkelijk pureer-en-meng-recept, waar je nog geen kwartiertje voor nodig hebt. Inclusief het daadwerkelijke bakken (wanneer je het boodschappen doen niet meetelt), heb je dus een eindresultaat een uur na start.

Recept

Week 200g ontpitte dadels 5 minuten in kokendheet water. Giet af. Maal de dadels samen met 4el (100g) appelstroop en 250ml (amandel)melk fijn in de blender. Meng in een andere kom 300g volkorenmeel met 2tl speculaaskruiden, 1el kaneel, 2tl bakpoeder en een snuf zout. Roer hier met een spatel het dadenmengsel doorheen tot alles goed gemengd is. Stort het deeg in een ingevette vorm en bak 40 tot 45 minuten in een voorverwarmde oven van 160 graden Celsius.

Nee natuurlijk. De koek is niet echt zoet. En ja natuurlijk, zoals verwacht is de kruidigheid van de overdaad kaneel en speculaaskruiden (ik had iets meer toegevoegd dan voorgeschreven) minder in de gebakken versie van het deeg. Maar de cake of ontbijtkoek of hoe je het wil noemen, is wel erg lekker. Smeuïg. Zacht van structuur en zacht van smaak. En - afgezien van de koolhydraten - zonder schuldgevoel. Maar ik heb wel spelt in plaats van tarwebloem gebruikt, dus dat verteert iets beter. Darmen ook tevreden. Dank, mw van Tuyl. Wat zal ik nu eens maken?

'Gheestige Willem' deelt rake grappen uit

Dinsdagavond vergadering. Dit keer op mijn andere werk. Nou vind ik goed samen vergaderen heel belangrijk hoor, maar wat vergaderen in Rotterdam extra goed maakt zijn de broodjes die door mijn werkgever worden voorzien. Van oudsher liggen er voor de vermoeide collegae broodjes van De Snor klaar (mjam, mjam, filet américain speciaal; met uitjes, plakjes gekookt ei en een lik mayo). Maar nu ontdekken we een anderskleurige doos met daarin een heel ander assortiment. Er zijn broodjes besteld bij Gheestige Willem (what's in a name)... eh... wie??

Nou, Gheestige Willem (Maaskade 35, Rotterdam) is de vegetarische cateraar voor Rotterdam en omstreken. Die (bijna) geheel biologisch is gaan koken. Bestellingen voor diverse belegde broodjes, soepen en bijvoorbeeld 'vergadermaaltijden' (à €13 pp) kunnen online geplaatst worden (kleinere bestellingen drie dagen van tevoren; grotere een week).

Er zijn broodjes met smeuïge roomkaas, halfgedroogde tomaatjes en veldsla. Broodjes met (hummus achtige) 'homemade' sandwichspread met rucola en dunne plakjes paprika. Maar de absolute showstopper. Het broodje dat het snelst op. Hét broodje dat de reden is dat ik dit hele verhaal überhaupt opschrijf. De Notenburger. Ik denk eerst nog dat het een gebraden gehakt is en knijp mosterd tussen de gebakken uien en plakjes komkommer. Deze mosterd zal in smaak volledig het onderspit gaan delven. De eerste hap doet mij verbaasd naar het broodje kijken. Saté (sateh)? Hûh?! Hap, hap. Oh, wat ontzettend lekker. Notenburger van Gheestige Willem. Ik zou zeggen, bestel er zes (het minimum; per stuk €3,75) nodig vrienden uit en geniet met grote G. En wij gaan snel weer vergaderen, hoop ik!!

Dát is hoe ik rol... "taking care of business"!

Welnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelniet Ik besluit uiteindelijk van wel. Ik hoor al mijn hele leven dat ik anders ben (heel vroeger zei men: 'raar'), wat ik inmiddels vol trots als 'authentiek' interpreteer. En laat ik dat woord maar (weer) eens bij de daad voegen (zei ik dood??), zoals ik tot anderhalf jaar gele- den zo fervent en zo briljant deed. Met hem. Toen het concept van over-de-top-gaan bijna een automatisme was, wat waarachtig tot de meest bijzondere momenten van mijn leven heeft geleid. Waar ik hem dankbaar voor ben. Bovendien had ik hem elk jaar voor zijn verjaardag een taart beloofd. En omdat ik mijn fijnedecomotoriek aan het oefenen ben, heb ik een bakproject nodig. Dus.

Helemaal hé(e)t op het internet nu, naar mijn bescheiden mening, is een gepersonaliseerde rolcake met ingebakken kleurenontwerp. Ik heb er zoveel YouTube filmpjes over gezien (zoek op "patterned roll cake"), dat ik de naar overtuiging neigende illusie heb, dat ik dat ook wel ga kunnen...

Het juiste recept decodeer ik uit 2 filmpjes van Nerdy Nummies: 'heartstone roll cake' en 'pikachu chocolate roll cake'. Met dank aan het internet om de verschrikkelijk onnauwkeurige 'cups' om te kunnen zetten naar ons metrische 'gram'systeem. Het blijft mij een raadsel waarom Amerikanen niet een weegschaal leren inzetten. Ik dacht dat les nummer één in patisserie 'precieze hoeveelheden' was!

Mijn ontwerp is een beetje aan de morbide kant voor een vrolijke verjaardagsviering, maar het is dan ook een aubade aan de Diva en de Caretaker die we ooit waren. Dus dat mag een wanstaltig kantje hebben!

Ik maak het decoratiebeslag. Ik verdeel dat over (6) kleine bakjes en breng elk op kleur (met RD ProGel Concentrated Colour Cream of Americolor). Wegwerkspuitzakken met losse spuitmond (nr.2) blijken te fungeren als hét middel om de kleuren netjes op het bak- papier aan te brengen. Tip nr.1 is te smal en raakt steeds verstopt; bij de 'stevige diepvrieszakken' scheurt de spuitmond er onderuit; de afgeknipte Ziploc zakjes blijken niet nauwkeurig genoeg en de Ziploc zakjes met spuitmond vertonen tijdens het opspuiten meer en meer haarscheurtjes die gaandeweg verder openbarsten. Eén (misschien twee) keer ruïneert een deeguitbarsting bijna al mijn noeste arbeid, wanneer een plastic zakje open knapt. Zucht. Uit de verpakking van tien verbruik ik uiteindelijk zes spuitzakken. Maar tóch is het erg leuk werk; dit 'schilderen met deeg'. Als tekenles voor thuisbakkers.

Volgens de instructies moet het decoratiedeeg (op de bakplaat!) dan de diepvries in. Zodat het niet met het biscuitdeeg zal mengen. Ehm. Oké. Maar dat past niet. Althans niet in míjn diepvries. Of toch, het past half: als ik de diepvrieslade eruit neem en de vriezer open laat staan. Zou het niet veel handiger zijn het patroon kort (enkele minuten) voor te bakken?!

Over het (laten we zeggen 'bevroren') decoratiedeeg komt het brui- ne chocoladebeslag. Wat ik bijna niet durf glad te strijken, want ik weet natuurlijk helemaal niet of dat met pijn en moeite opgespoten patroon eronder wel intact blijft. De bakplaat mag circa 7 minuten de hete oven in. Of 8. Of 9? Wannéér is dat ding gaar?? Het mag niet té gaar, want dan zal de cake scheuren bij oprollen. Maar ongaar kan natuurlijk ook niet. Dus ik gok maar wat. Had ik ook maar niet voor een pistool moeten kiezen, hè: 'russisch roulette'... Overigens is het allerleukste moment het afpellen van bakpapier: WAUW!

Goed. Dus de cake is klaar. Nou moet er nog wat in. Aangezien de rolcake met de post verstuurd zal worden, kan ik niet echt voor slagroom gaan. De vulling moet tegen een stootje en liefst ook nog tegen temperatuursverschillen kunnen. En bij chocolade passen.

Botercrème met nutella en frambozen (hè, ik had eigenlijk banaan moeten gebruiken). Minder suiker (200 ipv 250g) en meer nutella (200-250 ipv 150g) was achteraf beter geweest, maar zo is het ook lekker. Smeren en rollen. En chips: scheuren. Te dun? Toch te lang gebakken? Of omdat ik geen suikersiroopje heb aangebracht (of in- kepingen heb gesneden) aan de binnenzijde?

Nou heb ik het precies zo gedaan als mijn voorgangers en het leek zo veelbelovend, maar dan blijkt het eindresultaat getekend door kreukels in het bakpapier (dat ik met wat boter op de bakplaat had vastgeplakt - níet doen!); te snel afpellen van het bakpapier; en een te dunne laag biscuitdeeg. Maar nadat ik mijn eigen overmatige en onnodige perfectionisme heb losgelaten, kan ik alleen maar breed glimlachend naar die maffe 'taart' kijken. Hihihi. Hoe geinig is dát! Ik ben er in totaal bijna vier uur mee bezig geweest en het is een waar kunstwerk geworden.

Cool! Ookal heb ik geen idee hoe 'ie smaakt.. :) Nou nog voorzichtig inpakken (in een overdaad aan noppenfolie) en zorgen dat de cake daar aankomt waar het is; op de juiste 'scene of the crime'. Pief Paf: rolcake cadeau. Gefeliciteerd. "Een zoete verrassing op de verjaar- dagsstoep".

Chocolate Salty Balls

Het meest bekende muziekrecept is volgens mij "Chocolate Salty Balls" van Southpark's Chef. De bedwelmende stem van Isaac Hayes beschrijft bijna volledig hoe je 'zijn ballen' maken moet. Tenminste, zo lijkt het. Het is dan wel geen 1998 meer (tel ik het nou verkeerd, of is dat écht al meer dan vijftien jaar geleden?! ahhhh!!), maar het is nooit te laat om te doen wat je destijds hebt nagelaten. En ik zie een filmmarathon met D. als de nu perfecte gelegenheid om de zoute chocoladeballen aan iemand (en mezelf) voor te schotelen. Ookal gaan we dan geen Southpark kijken, want dát zou te voorspelbaar zijn. Net zoals dat we geen kerstfilms gaan kijken, alleen omdat het kerst is. Cliché. (We weten dan nog niet dat in bijna elke film die we wél kijken, een kerstscène verstopt zit. Das Boot? Kerstscène! Jagten? Kerstscène. En Nightmare on Elm Street?! Wil iemand ons soms iets zeggen ofzo??)

Ik luister naar het liedje. En ik beluister het liedje nog een keer. Ik probeer mee te schrijven, maar dan nog vind ik dit recept nergens op slaan. Twee eetlepels kaneel met twee of drie eiwitten? Moet je die eiwitten dan opkloppen? Of wat moet je er eigenlijk precies mee doen? En dáár gaat dan gesmolten boter doorheen? Dat slaat helemaal nergens op en de gezongen instructies wijken mijlenver af van alles wat in de patisserie verantwoord is. Maar zoals Chef al zei: "every man has a recipe... for love". Gelukkig ben ik verre van de enige avonturier die ooit het idee heeft opgevat om 'chocolate salty balls' te maken. Ik ga dus maar gewoon doen wat The Geeky Chef heeft gedaan. Behalve dat ik zijn zienswijze ook weer aanpas. Want zoals ik al zei, het recept slaat werkelijk nergens op en laat veel vrijheid over voor eigen interpretatie. Dat zullen we dan maar zien als een luxe...

Recept

Breng in een steelpan 70g roomboter met 150g suiker en 60ml brandewijn aan de kook en laat op middelhoog vuur borrelen tot de suiker is gesmolten. Roer hier van het vuur af 110g pure en 50g melkchocolade (fijngehakt) doorheen. Laat de chocolade smelten ("and give that spoon a lick") en voeg 1tl vanille-extract toe.

Klop in een grote kom 2 eieren (M) los. Meng hier al kloppend het chocolademengsel doorheen. Zeef er 120g bloem, 2el kaneel, ½el cacaopoeder, ¼tl bakpoeder en ¼tl fijn keukenzout boven en vermeng dit met nog eens 110g pure en 50g melkchocolade (in stukken) tot een deeg. Bak dit in een ingevette (hoge smalle) vorm ca. 45 minuten in een voorverwarmde oven van 175°C. Bedek de vorm met aluminiumfolie, zodat zich zo min mogelijk korst op de 'cake' vormt. De chocoladekoek (het lijkt wel brownie, maar dan niet smeuïg) is gaar als een erin gestoken satéprikker of vork er schoon weer uitkomt. Laat enigszins afkoelen. De cake dan boven een kom verkruimelen. Vermeng de kruimels met 185g roomkaas (Philadelphia naturel) en 1el kaneel. Vorm met (behandschoende) handen ballen..  Laat deze 10 minuten in de koelkast opstijven en rol ze dan nogmaals tot perfecte ronde ballen. Rol deze LICHTJES door grof zout. Of nee, eigenlijk niet de ballen door zout rollen, want dat is te veel zout. Beter: sprenkel een klein beetje grof zout over de ballen (meer zout kan altijd nog) "Put 'em in your mouth and suck 'em!"

Stel dat je daadwerkelijk Chef's gezongen instructies letterlijk wilt volgen, dan krijg je dus te maken met dit:

De ballen die ik al had geschept, rechtstreeks uit de vorm, gooi ik maar weg. Die zijn droog en helemaal niet prettig om te eten. De ballen met roomkaas zien er als bal veel beter uit. Domme-ik heb puur om esthetische redenen de chocoladeballen door zoutflakes gerold. En ik proef er pas daarná één. Dom, dom. ZOUT! Véél te zout uiteraard. En hoewel ze er dan nog mooi uitzien, blijkt het zout een halve dag later weggesmolten.

En oh ja. De ballen zijn máchtig! D. zegt wijselijk: "Dit is niet voor de kinderachtige eter". Indeed! We eten er elk één en laven ons verder liever aan de rest van het filmbuffet.

Overigens heeft Rudolph (van Veen) ook 'chocolate salty balls' gemaakt, van chocolade, boter, slagroom en suiker. Hij laat (wijs) het recept van Chef volledig achterwege en zijn ganacheballen ogen heel wat eetbaarder. Dus mocht je het in je hoofd halen om dit ook te doen, wees dan misschien wat minder authentiek...

Zou daar een miniheksje in wonen?

Een nieuwe trend in bakland is het koekje dat op de rand van je thee-of koffiekop wordt geserveerd. Online (zoals hier) is zelfs een speciale 'elk-koekje-op-de-rand-steker' te koop (voor €1,20 excl. verzendkosten), hoewel een simpel mesje natuurlijk hetzelfde effect kan sorteren. Bij Dille&Kamille koop je voor €2,95 meer complexe uitsteekvormpjes, voor zo'n schattig peperkoekhuisje. Daarvoor moet je dan wel even (met een pincetje) prutsen.

YoyoMax12 bakt minihuisjes voor op een cupcake:

Inclusief kick-ass recept voor 'ginger bread' en 'royal icing'.

Nerdy Nummies

Zoals al eerder gezegd, ik vermaak me laat op de avond meer dan uitstekend met mijn smartphone en draadloos internet, liggend in mijn bed. Mijn favoriete nog-even-voor-het-slapen entertainment is Nerdy Nummies. In deze prijswinnende "geeky cooking show" bakt de Amerikaanse Rosanna Pansino op verzoek bizarre koekjes, cakes en taarten die geïnspireerd zijn op diverse (teken)films en computerspelletjes.

Je zou bijna opstaan om zelf te gaan bakken (bijna..). Maar wat zou ik dan eerst maken? Een regenboogtaart met eenhoorn, de Indiana Jones 'monkey brain' cake, een heuse schaakbord taart (inclusief zelfgemaakte chocolade schaakstukken), Breaking Bad snoepglas, Teenage Mutant Ninja Turtles cakepops, wookiee cookies (of een onmogelijke Star Wars taart), legocakes of 3d brilkoekjes? Zó leuk!

Elke dinsdag komt een nieuwe aflevering uit en er zijn er inmiddels 97.

Overigens vind ik het idee van de Kolonisten van Catan Cupcakes bríljant! En je zou ze nog écht kunnen gebruiken om mee te spelen ook.

Schoenen en handtassen

Als ik vandaag niet hard aan het werk moest voor mijn opleiding ('any time now'), zou ik misschien wel deze over-de-top cupcakes maken, gewoon omdat dat dan zou kunnen. De hoge hakken zijn gemaakt van een cakeje met botercrème en gekleurde suikerdip, waarin een met gesmolten witte chocolade bestreken wafeltje is gestoken, dat is vastgeplakt op een koekrolletje. De handtassen zijn twee cakejes op elkaar, bekleed met fondant en gedecoreerd met (uitgerolde!) drop en suikerparels.

Er is een internet vol veel te veel ideëen! Vaak blijkt de decoratie vooral een kwestie van anders denken over bestaand snoep. Want een rolletje drop is natuurlijk een prima handvat op een tas. En fijn kokosrasp geeft natuurlijk het perfecte uiterlijk van bont.

Krakende Cronut

Er is een nieuw gebakje. "Introducing the Cronut®, half croissant half donut" (gepatenteerd), gecreëerd door en verkrijgbaar bij 'the bakery' van Dominique Ansel (189 Spring Street; in New York!) De noviteit werd gelanceerd op 10 mei jongstleden en is -dûh- enorm populair (en nú al wereldwijd geïmiteerd) Elke maand is er slechts één smaakvariant cronut te verkrijgen (per stuk $5.00), waar men uiteraard dik voor in de rij dient te staan.

(update 06.12.2013)

Albert Heijn verkoopt als eerste supermarkt in Nederland cronuts die ze (tegen het patent in) ook daadwerkelijk 'cronut' noemen. Per stuk €0,99.

KvW

Van mijn broertje leende ik een dvd-box van de Keuringsdienst van Waarde (hij heeft zelf geen dvd-speler, dus deze hoeft niet op korte termijn terug ;). En hoe meer afleveringen ik ervan kijk, hoe minder ik eten kan. Mineraalwater bijvoorbeeld? De fabriek van Bar-le-Duc (in de provincie Utrecht!) staat bijkans naast die van het waterleidingbedrijf en beide pompen hetzelfde water op. Aan de gemeentepils worden alleen geen bubbels toegevoegd. E621? Vetsin, als effectieve smaakversterker toegevoegd aan bijna alles uit de fabriek (kijk het maar eens na...); het zou poep nog lekker maken. En brood; dat wil je al helemaal niet weten. Die filmpjes zijn op internet onvindbaar, maar ter illustratie wel deze: perfecte mandarijnpartjes, olijfolie en honing!

(update 27.05.2013)

Álle afleveringen van de KvW staan nu online. Voor vele avonden kijkplezier (maar dan al snel níet meer met het bord op schoot, zie boven).

Stralende citroentaart

Jááá, het is weer die tijd van het jaar. De Grote Bakdag, ook wel bekend als mijn verjaardag, zet mij dit jaar op eigen initiatief flink aan het werk met een onooglijke hoeveelheid boter (3,5kg), bloem (2kg), suiker (4kg) en eieren (46!). Vijf taarten zullen uiteindelijk uit mijn keuken richting werk worden versjouwd. En er staan een paar héle bijzondere exemplaren op het bakprogramma (gniffel, gniffel). Alleen nog 'even' maken.

De taart waar ik mee begin is een creatie van Rudolph van Veen, gepassioneerd gastheer van de nieuwe bron van vermaak tijdens mijn moe-net-terug-van-werk-avondetenprop-voor-de-televisie: Rudolph's Bakery. Even een account aanmaken, en je kan de keurig gemonteerde filmpjes (deze duurt 15.47min) online bekijken.

In de mix: "stralende citroentaart" van citroenbavarois op een dubbele bodem van groene pistachejaconde waartussen smeuïge chocoladeganache, met bovenop een glimmende oranje spiegel van abrikozengelei. "Het oor wil ook wat." En hoewel het chronolo- gisch niet helemaal uit het recept blijkt, dien je te beginnen met het maken van karamel (suiker al draaiend laten smelten in een pan met dikke bodem) waar dan geroosterde hazelnoten in gaan. Deze laten afkoelen, fijnmalen en zo als nougatine door (pure!) chocoladeganache roeren. Met hazelnootpasta, want die Rudolph wéét wel wat lekker is!

De felgroene pistachebodem blijkt prima knipbaar met bakpapier en al. Alleen oogt de biscuit niet echt stevig. Nou maar hopen (want bidden heeft als atheïst geen zin, natuurlijk) dat het geheel gaat houden. Voor mijn springvorm van 26cm verdubbel ik de hoeveelheden voor de pistachejaconde en neem ik drie keer de hoeveelheid voor citroenbavarois. Door de abrikozentopping gaat extra veel kurkuma (wat überhaupt niet wordt geproefd in het eindresultaat) en ik besluit de stukjes jam eruit te zeven. Voor de mooi. Rode aalbessen hebben ze in de winkel niet, maar kijk hoe mooi blauwe bessen ook zijn:

De taart wordt aangesneden. En dàn pas openbaart zich de verdekt opgestelde chocoladeganache. Jammer dat de abrikozenjam er uit loopt, want dat ziet er minder strak uit. Maar die zoete jam stoort geenszins in smaak. Als iets, dan is het de chocola die overheerst. Het friszure van de bavarois en de verfijnde matcha-notensmaak van de jaconde worden in hun subtiele finesses overstemd door de volle machtigheid van Koning Cacao.

De jacondes zijn lekker knapperig en prachtig, prachtig van kleur. En na een dag in de koelkast blijkt de aanvankelijk te slappe biscuit toch prima in staat de totale vulling te dragen. Een werkelijk oog- en tongstrelende taart; kleurrijk en smakelijk.

Oliebollen!

In de toonaangevende AD oliebollentest 2012 heeft bakkerij Olink veelvoudig kampioen Richard Visser's Gebakkraam van de eerste plaats verdrongen (2011: nr. 26, 2010: nr.8). "Olink schiet raak met topbol. Alleen maar complimenten van de jury. Superlatieven schieten te kort. Een oliebol waar je van blijft eten. Sterker nog, je neemt een tweede. Eindoordeel: 10." Potdorie, dat betekent dat Nederlands' beste oliebollenbakker feitelijk bij mij om de hoek zit! Zal ik (denk ik zo ongeveer de hele zaterdag) op de fiets springen? Kom maandag zie ik mezelf dan toch het (auto)stuur omdraaien richting Maarssen. Huppel, huppel, huppel. Tot ik de bakkerij zie (op de foto de helft van die rij):

Een vrouw met tassen vol verse oliebollen loopt voorbij als ik net achter aansluit en zij antwoordt op mijn en mijn medestanders vraag, dat ze twee uur in de rij heeft gestaan. Wáblief? Maar ik ga het nu natuurlijk niet opgeven. Dûh. Ik heb dan wel geen goede voornemens, maar ik ga het oude jaar ook niet afsluiten met een slappe actie. Staan zal ik blijven! Daarbij regent het niet, dus ik heb geen excuus. Natuurlijk is er continue twijfel of de bollen niet op zullen zijn tegen de tijd dat ík bij de kassa aankom, maar met twee uur wachttijd zijn de verse oliebollen zelfs klaar als meneer Olink nu nog nieuw deeg gaat maken.

Tijdens de totale wachttijd van 1 uur 50 minuten (van staart tot kop), worden we door het Olink-personeel tot vier maal toe van sneetjes krentenbrood en plakken amandelstaaf voorzien. Vlak voor de laatste bocht staat een stoel met chocoladebrioche en als ik de ingang kan zien komt een vrouw met stapels halve 'kwarkini' langs. Wat attent. Alle medewerkers van de bakkerij (geen brood- verkoop vandaag) dragen bedrukte shirts met achterop de tekst "Olink is de beste". Die onbekende kwarkini's (€0,55 p.st.) zijn trouwens gefrituurde vullingloze oliebolletjes op basis van gegist kwarkdeeg, afgepoederd met een laagje kaneel-fijne kristalsuiker; de zachte, luchtige textuur en frisse heerlijke kwarksmaak maken dit tot een ware proeverij die het wachten waard is!

Ik koop tien oliebollen en vijf kwarkini's (want die bevielen goed - honger maakt rauwe bonen zoet?) En ben trouwens de enige die enthousiast juicht bij overhandiging van 'de medailles'. Men 'ze' kijken mij aan alsof ik niet helemaal fris onder het petje ben. Tja, je gaat toch ook niet na twee uur marathon over de finish zonder de armen in de lucht? Of ligt dat aan mij?

De oliebollen zijn nog warm als ik ze eenmaal buiten uit de zak haal en hebben (daarom?) naar mijn bescheiden mening wel duidelijk poedersuiker nodig. De korst is krokant en zeer knapperig (plus), de bollen zijn relatief groot (plus) maar bevatten weinig sukade (minnetje). Afgekoeld op het oudjaarsbuffet vind ik ze eigenlijk nóg beter en ook de dag(en) daarna smaken ze prima. En in ieder geval véél beter dan mijn ooit zelfgebakken eigen... (hoewel, dare I say, ik me de oliebollen van wijlen Bakkerij Uyterwaal als nóg perfecter herinner).

Cees en co. weten raad:

Hoe kan het dat ik FoodTube nog niet eerder heb ontdekt? Vooral als Cees Holtkamp himself er met zoveel handige tips en trucs op te zien is. Op deze manier heb ik het nieuwe 24-uurs voedselkanaal (24Kitchen) op tv helemaal niet nodig!

Verheven pannenkoeken, letterlijk!

Oh help zeg, dit is echt té gaaf! Jim, Amerikaan en vader van twee kleine kindjes, bakt pancakes voor hun ontbijt. En maakt daar een ware sport van! En hij blogt er humoristisch over sinds januari 2010 (Jim's pancakes).

Jim zegt geïnspireerd te zijn door zijn vader die vroeger voor hem pancakes bakte: 'the moon', 'the lightbulb', 'balloon' en 'just eat the damn thing already before it gets cold'. Meer dan 10.000 mensen ontvangen inmiddels zijn pannenkoekennieuwsbrief en ik raad je stérk aan alle plaatjes (en video's) op zijn blog te gaan bekijken. Zó GOEOED. Ik geloof dus dat ik meer aandacht aan mijn ontbijt moet gaan besteden. Of zal ik mijn vader (die alleen een ei zegt te kunnen frituren) vragen dit voor mij te doen?!

Draadjesvlees

Uit het "Het Boer zoekt Vrouw Kookboek" pluk ik een recept voor zogeheten draadjesvlees. Op de foto ziet het er in ieder geval heer- lijk uit; met uien, jeneverbessen en rozemarijn rijkelijk op smaak gebracht boterzacht rundvlees. 'Draadjesvlees' is natuurlijk van zichzelf al een héérlijk woord, maar het doet míj direct denken aan verhalen van mijn moeder, dat ze urenlang aan de eettafel moest blijven zitten tot haar bord leeg was, onderwijl de prop niet-weg-te-krijgen vlees in haar mond van de ene terug naar de andere kant kauwend. Hopelijk is dit toe te schrijven aan kinderlijke eigenwijs- heid van mijn moeders kant; ik richt me liever op 't onderstaande plaatje en waag een poging!

Wie wist dat er zelfs een draadjesvleesgenootschap bestaat (link HIER, bijvoorbeeld als je recepten zoekt)? Mensen die drie keer per maand bij elkaar komen om te genieten van een stoofmaaltijd. Nou, dat snap ik inmiddels helemáál. Ik verbaas me er elke keer weer over hoe relatief weinig tijd je hoeft te investeren in zo'n van smaken doortrokken pan vol eten, waarmee je dan ook nog eens drie tot meer dagen toekomt. In dit geval gaat de hele boel in een gietijzeren pan op een laag suddervuurtje en komt er zo'n twee uur later, na af en toe doorroeren, weer af. Nou moet ik wel zeggen dat mijn hand wat guller is met jeneverbessen, laurier en uien dan het recept voorschrijft, maar dit ruikt góed!

Af laten koelen en dan tweekeertwee porties de diepvries in, twee- keertwee porties weggezet voor twee volgende dagen in de week en éénkeertwee porties voor morgen klaar. Waarmee de aankoop van goede riblappen in één klap is terugverdiend! De dag daarna ontdek ik dat een royale scheut ketchup (tomatenpuree of iets, kan vast ook) de smaak nog eens extra optilt. Ver-ruk-kel-lijk!!

En nou staat ze weer in de krant...

In de PZC, uit Zeeland, dus. Omdat ik mijn vondsten uit de natuur (zoals dé walnoten) op de wildplukwijzer van MeneerWatEetOns heb gezet. Een initiatief wat niet genoeg publiciteit kan krijgen, wat míj betreft, zèlfs ik daarvoor in de krant kom te staan... Het is wel een heel leuk artikel, overigens. Oogstfeest!

Kruidnagel aan iemand zijn doodkist

Voor de Daring Bakers uitdaging van deze maand (de wàt?!) moest ik op zoek naar di- verse soorten glutenvrij meel en dus was ik weer eens in Oriental op de vermaarde A'damsestraatweg. Behalve tapiocameel en gierstmeel vond ik daar ook gedroogde kruidnagel (€1,79), maar vreemd genoeg helemáál niet als de welbekende 'spijker- tjes', maar als grijsbruine rugbyvormige peulvrucht. De tekst op de verpakking:

Dried Cloves (Cho-Goh) - Gedroogde Kruidnagel - Clavero Seco - Getrocknete Clove - Clous de Girofle Séché
Ingrediënten: kruidnagel (113g)

Je zou verwachten dat diegene die met zoveel toewijding 't woord kruidnagel in zes verschillende talen op de verpakking zet, ook best uit had kunnen zoeken dat dit helemaal geen kruidnagel ís!! Say what?! Ik moest zelf ook even zoeken, maar dit is zwarte karde- mom (en daarom heet het toko-wíjzer)! Hahaha.

Favorieten (uit de vaderlandse keuken)

Onlangs had ik opeens het lumineuze idee om een kringloopwinkel in Utrecht te zoeken (in het jaar dat ik hier nu woon heb ik er nog niet één van binnen gezien); dus toog ik op pad en speurde de stad én de provincie (link) af naar goed(kop)e boeken. Uiteraard met gróót succes en ik kwam met volle achterbak terug (gelukkig was er nog ruimte in de Billy).

Voor €1,20 werd bovenstaand kookboek aan het (reeds uitgebrei- de) repertoire toegevoegd. Het is een beetje een onooglijk geval, uit 1997, wat ik zeker níet voor de hoogstaande kwaliteit van de tekeningen kocht. Sterker nog; dit boekje bevat - zéér tegen mijn goesting in - niet één foto. Wat centraal staat in dit kookboek is de unieke verzameling traditioneel Nederlandse gerechten (erwten- soep, gehaktballen met jus, Haagse bluf, hachee, kapucijners met spek en pekelvlees, kip in kerriesaus, ossenstaartsoep, rijstebrij, zoetzuur van komkommer, etc), met de juíste receptuur en een guitig voorwoord. Feest van herkenning en waardevol naslagwerk.
Samengesteld door Florine Boucher, culiniste voor o.a. het NRC.