Groentenstoof met linzen

Sinds een aantal weken is mijn favoriete 'go to' voor een snelle gezonde avondmaaltijd deze groenterijke stoof. Ik heb een prachtige blauwe gietijzeren braadpan (geëmailleerd aan de binnenkant) die ik er graag voor gebruik. Die van mij is ovaal, dus die past prima in de koelkast. 
Op de eerste dag dat ik de kinderen niet heb, maak ik een pan vol. Het snijden en hakken werkt bijna therapeutisch, en daarna doet het lage vuur onder de pan de rest. Niks geen roeren of in de gaten houden. En daarna heb ik na een drukke werkdag (of als lunch op een regeldag) een heerlijk bord vol eten dat in de magnetron snel (3 minuten) warm is. Zonder moeite, lijkt het wel.

Recept

asdf

Stamp kan prima met 26C

Zomerstamp: zakje aardappelpuree (pu) + gekookte zoete aardappelen + parmezaanse kaas (poeder). Daarbij sperziebonen.
Verder twee bakken soepballen, gebakken, met een toegevoegd gesnipperd uitje en een scheut ketjap. Ballen uit de pan, en jus maken (uit een zakje, Jumbo: 25g boter, 250ml water en roeren maar) waarna ballen er terug in. Drie bakken op tafel. Iedereen blij (vooral papa M).

Geen foto, geen tijd. Maar wél een goede tip voor een druk gezin met (kleine) kinderen.

Jasmijn&Ik Picknick

Een tweepersoons picknickbox (feitelijke doos) van übercool Aziatisch restaurant Jasmijn&Ik. Inclusief lepels, servetten, stokjes en schaaltjes €39,50. Nee, niet per persoon; in totaal. De picknick is een dag van te voren (online) te bestellen in een vlees/vis of een vegetarische variant. En van zichzelf is de gehele maaltijd lactose-en glutenvrij! Hoe goed is dát! Ik vind het zó'n briljant initiatief, dat ik eigenlijk alleen nog een zonnige nawerkse zomeravond nodig heb. En jawel, die dient zich aan. Het picknickkleed lag al klaar ;)

Ik hoef de picknick alleen maar op te halen bij Jasmijn&Ik op het door mij voorgestelde tijdstip. De wachttijd: 5 minuten. En dan ben ik weer weg, op de fiets op weg naar het park. De doos past prima onder mijn snelbinders. In het park tref ik M. op het picknickkleed.

De picknickdoos blijkt rijk gevuld met vier (twee grote, twee kleine) verrassingsdoosjes, twee bedekselde bakken en een halve liter flesje met een stengel erin. Plus bestek (twee grote lepels, twee lepeltjes, twee prikvorkjes, twee paar eetstokjes), servetten, twee grote 'bordjes', twee kleine 'bordjes' en twee bekertjes. Leuk hoor. Alsof je een cadeautje uitpakt.

We starten met de kokosgazpacho (koude zomersoep van kokos, met laos, chili, zoete meloenblokjes en fris komkommersap). En hebben dus elk een eigen bak! Álles aan de soep bevalt mij. De kokossmaak is niet te kokos. Het is verrukkelijk romig zonder zwaar te zijn. De meloen is fris en knapperig en het licht kruidige geeft een warme nasmaak. Heerlijk, heerlijk. Dat belooft wat!

Uit verrassingsdoos één vissen we auberginesalade met glasnoedels, gamba's, pinda, munt en koriander in een smaakvolle dressing van vissaus, knoflook, chili en limoen. Het is wel pittig, maar vooral ook weer érg lekker. Met veel groenten. Verrassingsdoos twee blijkt nóg beter: volkoren sushirijst met plakjes varkensvlees in stroperige gekaramelliseerde vissaus, gember en chili. Oh man, wat héérlijk!! Zoet, plakkerig, kruidig: anders. De citroengraslimonade (met citroen en ongeraffineerde palmsuiker) is minder citroenerig dan ik had gehoopt, maar gelukkig niet zo verschrikkelijk zoet. Het is alleen een beetje weinig vocht voor een hele maaltijd. Dus een volgende keer mag een eigen (liter)fles (koud) water mee.

En dan zijn er ook nog twee toetjes: een chocoladetaartje van pure chocolade en kokosolie met kokoskaramelsaus en lekker krokante spekkoekkruimels met pinda en kokos plús een verse fruitsalade in komkommer-Thaise basilicumsiroop. En daarna zit je echt wel vol genoeg hoor. Het was werkelijk genieten! Snel nog een keer doen, want na een werkdag kan ik zelf niet zo koken, hoor.

En nee, geen van de doosjes lekt.

GV en LV lasagne

"Er is er één jarig, hoera hoera, en hij eet alles alleen glutenvrij. Dus kook ik voor hem veel lasagne, ja ja, en er mag ook geen lactose bij. Hij leve lang hoera hoera. Hij leve la-ang hoera hoera" En hij leve vooral lang dankzij voedzame groenterijke maaltijden die bij wijze van ultiem verjaardagscadeau, van mijn vriezer recht zijn vriezer in gaan. Deze kan hij er naar eigen goesting uit halen op drukke werkdagen. Want deze kant-en-klare éénpersoonslasagnes hoeven (ontdooid) alleen nog een half uurtje de oven in.

Voor de lasagne heb ik de juiste (wegwerp)schaaltjes gekocht. Ik maak een killing goede ragù van goed vlees, wortel, bleekselder, tomaten en rode wijn (en toch ook maar véél verse kruiden maar dus geen melk). Ik heb glutenvrije lasagnebladen in huis (die liggen tegenwoordig in elke supermarkt, maar zéker bij Jumbo). Verder blijkt dat harde kaas lactosevrij is, dus ik rasp een groot stuk pittige parmezaanse. En dan heb ik alleen nog gluten-en lactosevrije béchamelsaus nodig. Ehm....

Ik maak doorgaans een kaassaus met behulp van een roux. Maar dat is én melk én bloem, dus dat kan niet. Ergens heb ik gelezen dat maïzena bloem kan vervangen, dus ik maak impulsief een 'roux' met kokosolie, maïzena en (houdbare) lactosevrije melk (AH). Tja. Dat werkt dus níet! Gelukkig lees ik op de achterkant van de verpakking dat er wél een saus verkregen kan worden door melk te koken en daar een maïzenapapje aan toe te voegen. Je hebt niet veel maïzena nodig om de melk goed te binden. En er wordt nog ruim (diezelfde lactosevrije) kaas doorheen gesmolten dus dat maakt de saus ook nog dikker. Lekker alles in de bakjes stapelen, deksel erop en klaar.

Maaltijden van Maass

En dan lopen we door de Jumbo op zoek naar een geschikt diner. Ik weet het; dat soort dingen moet je thuis al beslissen zodat je met een gericht lijstje boodschappen kunt doen en niet uiteindelijk met zakken chips bij de kassa staat. Het g&f meneertje is druk aan het bijvullen en uit één van zijn bakken vis ik een interessante maaltijd: 'masala zoete aardappel quinoa'. "Daar zijn er nog meer," zegt het meneertje en dan stuit ik op de koelvitrine van Uit de Keuken van Maass:

Er zijn diverse soepen (€3,19), desserts (€2,99), bijgerechten (€2,49), maaltijdsalades (€5,49) en maaltijden (€6,49). Is dat duur? Nou, niet als je het met een restaurant (of zelfs snackbar) vergelijkt. Wat me wél meteen opvalt is dat het moeilijk kiezen is uit dit assortiment. Omdat het allemaal zo verleidelijk klinkt (die zoete aardappel masala ligt al in het winkelmandje): 'linzencurry met citroenchutney'; 'kip pindasaus groene couscous'; 'ossobuco saffraanrisotto oerpeen'; 'tajine lam met couscous amandel'... Er blijken liefst twaalf verschillende maaltijden waarvan zes vegetarisch. Deze worden bedacht door Louise du Toit en gekookt door Jeroen Maass. De keukenbrigade van Maass kookt lokaal vers zonder toevoegingen. Daarom hebben de maaltijden een beperkte houdbaarheid. Want dat is dan logisch.

De 'gnocchi met worstragout en peterselie' bevat daadwerkelijk (veel! vers! groen!) peterselie. Maar waar zijn de stukken worst? Die zijn er niet. Misschien is de worst binnenstebuiten gekeerd en rul gebakken maar als er op het etiket 'worst' zie ik het liefst stúkken worst. Dus dat is een beetje teleurstellend. Maar de saus is pittig gekruid en oogt zeer groenterijk.

De 'masala zoete aardappel quinoa' is heerlijk. "Ik vind quinoa zo super lekker," riep zij uit. Dit is een veelheid aan groente in een zoetpittige currysaus. Vooral bij deze merk je helemaal niet dat het (stiekem toch) een magnetronmaaltijd is. En je zou het makkelijk aan gasten kunnen voorschotelen; niemand heeft het door (behalve zij dan die dit lezen ;). Alleen zou je er misschien nog wel iets bij willen serveren, zoals naan of kipkluifjes, anders is het nèt iets te veel 'prutje'. Ik kan niet wachten om meer uit de Keuken van Maass te proberen!

Gekruide zalm met echte wijnzuurkool

Na een zeer gezond ontbijt en een nogal gekke lunch, is het alwéér tijd om de keuken in te duiken. Want de rammelende maag heeft vandaag ook nog een diner nodig. En ten behoeve daarvan heeft al een klein bezoekje aan de visboer plaatsgehad. Wie zegt dat de moderne mens zich niet hoeft bezig te houden met eten verzamelen?!

In een droge koekenpan koriander-, venkel-en mosterdzaadjes licht roosteren en dan vijzelen. Hier een kleine ui boven fijnraspen en met een scheutje olie (olijf of kokos) tot een pasta mengen. Dit op de zalm smeren en even laten intrekken.

In een stoofpan worden spekjes uitgebakken (gesneden van een stuk versgerookt spek, dus niet van die kant-en-klaar blokjes dit keer). Een flinke eetlepel komijnzaadjes worden meegeroosterd en dan gaat er een pond zuurkool op met een klein flesje droge witte wijn om vervolgens met het deksel op de pan dik een kwartier te smoren.

De zalm (net) gaar bakken. En serveren met zuurkool en in ons geval linzen. Want die zijn keilekker en hebben bij verre mijn voorkeur boven gekookte aardappelen. Verse koriander er overheen. En het zondags 'tv dinner' is served!

Het is wel een heel gezond dagje vandaag. De zalm smaakt prima. Zalm smaakt sowieso prima natuurlijk. Maar volgens mij was deze zalm met kerriekorst zelfs nog iets beter dan dit.

The Food Shop (traiteur en catering)

Koken zonder Keuken, en ook nog gezond. Én lekker (maar dat staat voorop, anders eet ik het niet eens op; dûh). Al wat je nodig hebt is een magnetron om de afhaalmaaltijd in op te warmen. Of snelle fietsbenen zodat het eten bij thuiskomst nog warm is, als je hebt gevraagd of zij het willen opwarmen. 'Zij' zijn de gepassioneerde mensen van The Food Shop (Oudegracht 54, Utrecht). Open op maandag t/m vrijdag van 16.00-21.00u. Werfkelderverhuur kan zeven dagen per week.

Begonnen in 2005, biedt deze afhaaltraiteur gezonde maaltijden voor een vaste prijs van €10. In de winkel kun je uit de vitrine kiezen uit de dagelijks wisselende hoofdgerechten, waar je je favoriete garnituren bij kiest. Voor 'koolhydraatarm' (en dus veel meer groente) betaal je een meerprijs(je). Een soepje of een toetje hebben ze ook liggen, dus je kunt hier driegangen de deur uit lopen als je wilt.

Omdat er geen vaste kaart is (de maaltijden worden bepaald door het lokale seizoensaanbod), vertellen 'hij' en 'zij' het menu in detail. Keer op keer. En ook keer op keer blijken deze afhaalmaaltijden de term 'afhaalmaaltijd' te ontstijgen. Goed klaargemaakt heel erg lekker eten, wat voor een zeer redelijke prijs zo na je werk kan worden opgepikt. Alleen laat de auto zich niet zo makkelijk (legaal) in de buurt parkeren.

Slim & Fijn

Vrijdag eindvandeweek propavond. Zaterdag balansdag. Of zoiets. In ieder geval wilde ik de nieuwe pasta wel eens uitproberen waar mijn (vrouwelijke) collega's het steeds over hebben. Een gluten-, suiker-en vetvrije 'pasta', gemaakt van een plantaardige vezel. Met 21kcal per honderd gram. En bij de Jumbo (A12 afslag 12) ligt zo'n pakje: 200g €2,95. Dure pasta, vind ik, maar dat ga ik natuurlijk uiteindelijk besparen op medische kosten ;) Weet je wat, dan mag het nog wel een tandje extra en eet ik er ook geen vlees bij:

Nepspaghetti met nepgehakt (Quorn haché). Maar wel met échte Gruyère, want nepkáás? Nee, dát gaat te ver!! De saus is een pure sugo (tomaten)saus met ui, spinazie, gerookt paprikapoeder en gemalen peper. En over alles gaat een scheutje héle goede olijfolie. Dus mijn diner smaakt vooral naar olijfolie en kaas. De 'spaghetti' is net voorbij al dente, maar smaakt best wel naar spaghetti soort van. Dat het 'gehakt' mycoproteïne is, proef je niet. Ìk heb een prima en gezonde maaltijd. Maar Italianen zullen zich rotlachen.

Als je dan toch (meestal) geen koolhydraten eet

Een verwen-jezelf-doordeweeks-diner van goede dikke biefstuk (à point) met een pán vol bruin gebakken (kastanje)champignons en shiitake (die ik inmiddels lust, ja), verse basilicum, alfalfa en een lik humus. Me likey. En helemaal lekker zijn de korrels grof zeezout op het vlees.

Paddenstoelenlasagne, en 'plenty' of it!

Het weekend blijft hét uitgelezen moment voor lekker 'in het voor- uit koken'. Vooruitkoken dus (niet te verwarren met 'fruitkoken'). Zaterdag rustig wakker worden en dan lekker boodschappen doen bij toko's en de betere detailhandel (Morty's); en met al snel volle tas over de markt struinen. Dit keer had ik een hele lading padden- stoelen nodig (kastanje- en 'gewone' champignons, shiitake en por- cini), verse kruiden (peterselie, dragon) en goede kazen (Gruyère, buffelmozzarella, Parmezaanse kaas). Zaterdagavond is dan voor bijkomen met lekkers en film (of alcohol en goed gezelschap) en zondag, na een warme douche die meestal uitmondt in uitgebreid badderen, komt dan het therapeutische gedeelte in de vorm van uitgebreid kokkerellen. Met als groot bijkomend voordeel dat er voor de aankomende (werk)dagen diner in huis is, al dan niet met hulp van koelkast en diepvries. Met deze week: Yotam Ottolenghi's paddenstoelenlasagne(s). Uit Plenty:

Een hele pan vol gebakken paddenstoelen doet de keuken alvast herfstig naar beregend bos ruiken. Lekker veel kruiden erdoor; dat belooft wat. Dan béchamelsaus maken en de kaas raspen. Het vul- len van de ovenschalen met paddenstoelen, vellen pasta, kaas en saus heeft iets rustgevends, bijna als spelen met lego. Waarbij je ook van losse onderdelen iets moet bouwen; dus dat klopt wel.

Een bruingebakken kaaskorst op eender welk gerecht is in mijn optiek altíjd geslaagd. En dat ik smul van mijn avondeten zat er dan ook dik in met zoveel kaas. De paddenstoelen blijkt een vaste koek die zeer goed snijdbaar is. De rucola erbij is onontbeerlijk. Goed recept van Ottolenghi, speciaal voor "voedsel nerds" als wij.

Knorr Wereldgerechten 3/3

Met alle 28 verschillende Wereldgerechten van Knorr zou je je "even ergens anders wanen", zegt de fabrikant. Nou wil ik me na een lange werkdag best even ergens anders wanen, en dus besluit ik met álle wereldgerechten de proef op de som te nemen. Oók, omdat sommige van deze pakken mij en mijn huisgenoten tijdens de studententijd door diverse 'wat moeten we nou eten' discussies heen hebben gesleept. En dus is dit meteen het antwoord op de vraag of mijn smaak na een decennium veranderd is. Deel drie!!

Zie wat voorafging in De Grote Knorr Wereldgerechten Test, deel één en deel twee.

Burritos (nr.3): De bijgeleverde kruidenmix ruikt precies zoals die van de taco's. De uitpaktortilla's worden in verband met summier formaat door mij vervangen door zes grote losgekochte, en dan is er maar net genoeg van het pittige sausje. Met de frisse ijsbergsla erbij, zijn deze burrito's helemaal top, maar is niet élke vulling in tortilla's met gesmolten kaas uit de oven, prima? Conclusie: lekker uit de hand te eten kaasverleiding.

Kantonese Kip: De verkregen glijmie-met-saus is prettig lichtpittig met bovendien lekkere zoete (honing)vleesjes en veel knapperige groenten. De komkommer'salade' (what else?) is niet zo fijn fris als bijvoorbeeld die van nasi rames. Conclusie: Er is inderdaad véél van; ruim genoeg voor vier personen inclusief twee puberzonen. Zeer geschikt dus als beide ouders pas om 18.30u thuiskomen en iedereen nog eten moet.

Risotto: Véél groente (optioneel nog extra panvulling in de vorm van (bos)ui). De op de verpakking gesuggereerde verse basilicum zou zeker niet op het werkelijke gerecht misstaan. Maar 10 tot 12 minuten de rijst koken? Zeg eerder 20 minuten! en dan nog is de precieze gaarheid moeilijk te bepalen. De tip "de rijst moet nog iets nat zijn" blijkt weinig helpvol, want op het bord droogt de risotto nog in. De gebakken champignons hebben een onprettig andere (rubber)consistentie dan de (snotterige) rest. Even hapt de schotel lekker weg, maar het valt als een baksteen op de maag; dus zéker geen slagroom toevoegen! Conclusie: dit is niet veel makkelijker te maken dan echte risotto van arboriorijst maar boet wel veel aan smaak in: afgeserveerd.

Moussaka: Het vooraf grillen van aubergineplakjes kost bijna een half uur. En dan moet de hele schotel nog bijna een uur de oven in! Dat kaassausje is weer erg raar: 250ml water+zakje poeder+1 ei +geraspte kaas; maar dit waterige goedje blijkt in de oven tot een dik quasiromige kaaslaag in te drogen, dus vooruit. De moussaka ziet er daarna héérlijk uit: een rijk bubbelende rode saus met fijn bruingebakken romige toplaag. En het is ongelooflijk: het gerecht is niet zout genoeg! Stiekem is deze moussaka als ovenschotel wel geslaagd en de aubergine is makkelijk genoeg te vervangen door courgette of venkel. Conclusie: als je die aubergine weglaat, heb je eigenlijk lasagne met aardappelschijfjes...

Gyros: Beremakkelijk om te maken en best goed te eten lekkere vleesjes met kruidige barbequesmaak. Maar de droge rijst met vreemde tomaten(?)smaak en de gigantisch zoute 'tzatziki' halen het geheel ver naar beneden. De salade is een schamele troost, àls je tenminste niet alle dressing gebruikt (want wederom te zout). Conclusie: mòcht je een pak Knorr Gyros in de kast hebben staan, dan alles weggooien behalve de kruidenmix voor vlees. En daar maak je dan zelf tzatziki bij.

Nasi Rames: De nasi is zout en mag in zijn geheel vooral krúidiger. De 'gadogado' is goed pinda in geur én smaak. Met een lekker frisse komkommersalade die, als je de hele nasi weglaat, samen met de gadogado naar een dikke 8,5 à 9 neigt. Maar de spelfouten op de verpakking ("sniper de ui en halfveer de sperziebonen") zijn wel heel slordig. Conclusie: Alwéér komkommersalade? Waarom geen 'maak-je-eigen-atjar' met gesneden witte kool en wortelreepjes? En een klein zakje seroendeng zou ook niet misstaan hebben in dit pak. Dit is een hint, Knorr!

Kip Palava: De marinade rook zó lekker, maar je proeft er uitein- delijk niks van terug. Het gerecht bestaat uit rijst met sesam en een milde romige (pinda?)saus met malse stukjes kip en veel (extra toegevoegde) groenten. Maar het smaakt eigenlijk nergens naar, ja, naar lichtpittig. Conclusie: saai.

Paëlla (nr.9): Het bijgeleverde zakje gevriesdroogde 'groentenmix' is ronduit sneu te noemen, maar daardoor leent dit gerecht zich wel weer uitstekend voor het opmaken van restjes groente uit de koelkast. En dán is deze paëlla rijk gevuld, zodat er gemakkelijk 6 personen van kunnen eten. Brood en een flinke salade erbij, en 8 mensen hebben te eten. Conclusie: snel een pan vól eten, waar wel nog veel naar eigen inzicht en door eigen hand aan toegevoegd moet worden (knoflook, rode peper, zout, flinke bak zeevruchten, visjes, kip, courgette, een preitje, paprika, (diepvries)doperwten, ui, champignons....).

Teriyaki (nr.8): Een groenterijk, knapperig gerecht met smaak. De rijst (met worteltjes? of wat zijn die oranje stukjes eigenlijk?) heeft een, uiteraard, grote droge korrel. Deze teriyaki is best lekker, niet eens zo vreselijk zout, en zeker niet vies. Maar hoe heet en snel je de biefstukreepjes ook bakt, uiteindelijk is het vlees altijd taai. Wat vreselijk zonde is. Conclusie: het heeft helemaal niks met Japan te maken, waar het voedsel om pure kwaliteit draait, maar een prima diner is dit wel.

Kip Tajine: Verrassende nieuwkomer in het Knorr assortiment, zéér rijk aan groenten (de slimmerik neemt een zakje 'hutspot' AH 500g €1, in plaats van zelf ui en peen te gaan snijden) met malse kipstukjes in subtiel smeuïge saus. Jammer dat de zoetpittige marinade in de uiteindelijke saus ten onder gaat. En het garen van de couscous (volgens mij is dit eerder bulgur!) moet goed getimed worden, want anders is ze koud. Maar Knorr suggereert slim om olie aan de couscous toe te voegen en daarmee hebben we zelfs een nieuw trucje geleerd. Conclusie: een goede combinatie van subtiele smaken, zonder dat je er daadwerkelijk zo'n gebruik-ik- toch-nooit tajine voor hoeft aan te schaffen.

Kip Tandoori (nr.2): De marinade ruikt (in tegenstelling tot de zeer muffe rijst) werkelijk verrukkelijk, maar verder is het weer typisch een gevalletje magische rijstkorrel en magische zelfbindsaus... Ik heb zelf hevig meer groenten toegevoegd (en wat kokosrasp). De saus en gele rijst ògen beide Indiaas maar blijken verder niet echt goed bij elkaar te passen, hoewel de saus best lekker is zonder echt smaak te hebben. Conclusie: in die wereldgerechten kun je in ieder geval wel al je restjes groenten kwijt.

Dürüm (nr.10): De gekruide broodjes in het pak zijn erg goed, maar worden uit de oven wel snel hard. En zijn dan niet meer oprolbaar. Zeker niet omdat de te groot gesneden stukken vlees zich sowieso moeilijk in een rol laten wegzetten. De broodjes zijn dus te klein, maar dat is het grootste minpunt. Lekker pittig, goed gekruid, niet te zout. En dan dat fijne yoghurtsausje: héérlijk! Dille, beetje zout, zurig, voelt romig in de mond. Conclusie: MJAM.

Kip Jambalaya: Lekker veel groenten, knapperige champignons, veelbelovende gemarineerde kip en chorizo. Maar dan moet er nog rijst, sausmix en water bij, zodat er na 20 minuten 'pruttelen' niets meer van over is dan een onbestendig éénpans'prutje' wat als hap-slik-weg tv-diner fungeert. De stukjes worst zijn het lekkerst, maar daar heb je de rest van deze jambalaya dus niet voor nodig. Conclusie: warm en vullend, maar de koude restanten kunnen zelfs de hond niet bekoren.

Nu alle Knorr Wereldgerechten zijn bereid en gegeten (zie ook test 1 en test 2), volgt hieronder het résumé van de testresultaten (met tromgeroffel): Van alle geteste Wereldgerechten zijn Taco's samen met Dürüm mijn onbetwiste nummers één, zeer in tegenspraak met de rest van Nederland die schijnbaar de voorkeur aan lasagne geeft. Wat ik liever zelf maak. Verrassend oké zijn Enchiladas. Gehaktbullar, Chappati (inmiddels niet meer te krijgen), Kip Madras, Burrito's en Kip Tajine. Met iets meer extra werk (bijvoorbeeld een paar úúr marineren in plaats van de vaak voorgestelde tien minuten) en soms juist de kunst van het weglaten, is van Kantonese Kip, Moussaka, Nasi Rames, Teriyaki en Kip Tandoori ook nog wel iets te maken. De rest is afgeserveerd. Tenminste, qua verfijnde smaak. Als je geen aanstoot neemt aan E-nummers, een scheutige hand in zout, een tekort aan groenten (die je natuurlijk makkelijk zelf meer kunt toevoegen) en de schijn- baar eeuwige begeleider 'komkommersalade' (welgeteld bij 6 van de 28 wereldgerechten), dan kun je met Knorr Wereldgerechten snel, makkelijk en relatief lekker uit de voeten. Voor avontuurlijke koks, zeg maar, die niet van zelf nadenken houden. Het is allemaal wel een beetje 'toveren met poeders' (wat op zich best leuk is op z'n tijd), maar echt koken is het niet. De troostprijs gaat, om nos- talgische redenen, naar Beef Shanghai.

Natuurlijk blijft Knorr zichzelf steeds opnieuw uitvinden, want "smaak zit in hun natuur". Bovenstaande test betreft een moment- opname van mijn persoonlijke mening. De Wereldgerechten Specials (Hoisin Kip, Tandoori Tilapiafilet en Sesam Kip) zijn buiten beschouwing gelaten. Want feitelijk vind ik het wel even goed met Knorr.

Een beetje van Holtkamp, een beetje van mezelf

In een vlaag van pragmatische planning doe ik de boodschappen voor mijn avondmaaltijden van deze week en spendeer enkele gelukzalige uren in de keuken om de oogst van mijn arbeid daarna rechtstreeks de (nu volle) diepvries in te slingeren. Zo. Ik kan met een gerust hart gaan werken (wanneer ik tenminste niet vergeet 's morgens pas de deur uit te gaan als het diner van die dag in de koelkast staat te ontdooien ;).

En een fijne, hartige taart behoort logischerwijs tot de praktische favorieten. Volop groenten in een krokante deegbodem, met een bruingebakken kaaskorstje. En terwijl de oven dan zijn werk doet, kan ik snel nog even op de computer de mailbox doornemen (ik weet het, ik weet het; mobiele telefoon anno 2005). En omdat ik nu toch aan het vooruitkoken ben, heb ik alleen maar een dubbele hoeveelheid quichedeeg nodig om een drietal taartjes in elkaar te kunnen draaien. Eens kijken of Meneer Holtkamp uitkomst biedt; jawel hoor, op bladzijde 290 van zijn De Banketbakker staat daar 'quiche'. Inclusief de benodigdheden voor het eimengsel, hoewel ik experimenteel kwark in plaats van slagroom neem. En dát blijkt ook prima te fungeren. Dus permitteer ik me als gevolg van sterk verminderde vetinname, één keer minder fitnessen deze week (want lui).

Een korstdeeg als dit kruimelt denk ik altijd een beetje. Het deeg is op zich goed uitrolbaar en bakt knapperig bruin, maar bij snijden brokkelt het een beetje en de bodem is een beetje te nat (maar dat had een laagje paneermeel, of droge couscous, wellicht kunnen voorkomen). Mijn quiche du jour is gevuld met broccoli, tomaten en mozzarella. Wat (veel) verse basilicum erbij: Quiche Caprese.

AH 'Marokkaanse Couscous'

De moderne mens kookt uit pakjes (en zakjes). En ik geef het grif toe; ik heb me er ook schuldig aan gemaakt, vroeger in veelvoud, en heel soms nu nog. En dat terwijl onze supermarkten en lokale toko's gevuld zijn met het meest uiteenlopende assortiment fruit en groenten sinds jaar en dag. Verse kruiden zijn (in Utrecht ten- minste) op elke straathoek te verkrijgen (voor minder dan het kost om je auto even voor de deur te parkeren), alle soorten vlees (kip, varken, rund, schaap, geit, paard, kalkoen, konijn en 'wild') liggen stilzwijgend te wachten op gretige klanten en een diversiteit aan aromaten is te koop om alles af te maken. Waarom sta ik dan met dat pak 'marokkaanse couscous' bij de kassa? Omdat ik uit vooral nostalgie denk te weten dat dit lekker is. En het is zo makkelijk: gehakt rullen, zak Provençaalse wokgroente (ook van de Albert Heijn) erdoor en verder de aanwijzingen op het pak volgen. Drie stappen slechts van aankoop tot aanblik. Knorr kan er nog een puntje aan zuigen.

Elke rechtgeaarde Turk kan je zo al zeggen dat kokend water over couscous gieten niet echt couscous maakt. Maar dat is hoe zichzelf respecterende multicul(t)i Nederlanders het 'kennen' en zij weten dan ook niet beter. En natuurlijk is het gehakte/groente mengsel lekker; er zit een stevige partij fabriekskruiden doorheen, ínclusief het vermaarde E621 (id est vetsin, ons stiekem onderhands door snuggere fabrikanten aangesmeerd als 'smaakversterker') - waar De Keuringsdienst Van Waarde anno 2007 een uitzending aan be- steedde die er niet om loog. Waarom eet ik dit? Omdat het lekker is, maar wanneer is 'lekker' zo doorslaggevend geworden? Ik zit hier een bedacht gerecht te eten, volledig opgepimpt met een keur aan toevoegingen waardoor het helemaal niks meer te maken heeft met het traditionele gerecht uit Marokko. Schijnbaar zijn mijn smaakpapillen veranderd, of in ieder geval mijn hersenspinsels die deze smaakpapillen aansturen. Terug naar decennia geleden, toen ik twee was en luid verkondigde "selluf doen". Ik moet eens beter naar mezelf luisteren..

Gevulde pasteitjes, 'homemade'

Terechte opmerking van tafelgenoot, meer dan losjes geïnspireerd op de Keuringsdienst van Waarde, dat 'bospaddenstoelen' net zo'n onzinterm is als 'bosvruchten'. "Welk bos dan?" Het is zo, maar 'ze' zitten er wél mooi in, in de pasteitjes die ik hem voorschotel:

Het recept komt uit Homemade Winter en omvat deeg, vulling en uiencompôte. Die laatste laat ik weg; ik heb ook weer geen bakken met tijd over. En een potje pompoen-appelchutney uit de kast kan volgens mij prima dienst doen als alternatief (hoewel ik dit bij het uiteindelijke diner vergeet op te lepelen; het is geen groot gemis). Het deeg is een kruimig korstdeeg van één deel boter op twee de- len bloem met wat zout en druppels water: op zich wel goed uit te rollen maar bijzonder scheurbaar.

Maar deze pastei draait om de vulling: een smeuïge roux met diverse champignons, shiitake, oesterzwammen, (bos)ui, cognac en knolselderij. Behalve dat knolselder niet echt meer in het seizoen is en ik dan maar kies voor bloemkool en pastinaak. De (weinige) rozemarijn vervang ik door (veel) rozemarijn+: oregano, salie, tijm. En vooruit, ik maak ook wel sterren voor bovenop...

Het resultaat is een niet-uit-de-vorm-te-krijgen (want brokkelende korst) pie met een goed afgekruide inhoud en een aardse, romige smaak. Een halfje blijkt meer dan genoeg om als bodem te dienen voor meerdere glazen rood. Al wat deze pastei verder nodig heeft is een frisse salade (witlof, veldsla, mandarijntjes (uit blik), pecan- noten (van de markt), granaatappelpitjes (AH) en de vinaigrette van Douwe).

Quinoa pilaf

In de "Arts en Auto", het 'clubblad' van de VVAA, las ik een tijdje geleden hoe een zekere Merijn Tol lyrisch verklaarde aan quinoa verslaafd te zijn. En zij gaf er uiteraard ook een recept bij, want dat was feitelijk de reden dat ze überhaupt in het blad stond. Nou had ik quinoa hier ook in de kast liggen en omdat deze groenterijke versie met tomaten en geroosterde venkel me wel aansprak, at ik nog diezelfde avond genoemde quinoapilaf:

Een prima en gezonde maaltijd van smeuïge tomatenpulp met venkel (en groene paprika). Jammer dat de verfijnde smaak van quinoa een beetje wegvalt in een éénpansgerecht als dit. Hoewel het wel heel duidelijk wordt dat je quinoa hebt gegeten, als je het een paar uur later ongeschonden aan de andere kant weer gewoon terugziet..

Zuurkoolsalade met gerookte zalm

Ik heb geen fut om boodschappen te doen en al helemaal niet om te koken. Gelukkig heb ik nogal wat langhoudbare verpakkingen in de koelkast: zuurkool, gerookte zalm, voorgekookte rode bieten. Er zijn nog eieren, ik tref een krop sla aan (de binnenste bladeren kunnen nog nèt voor 'vers' doorgaan)... het is bijna een complete maaltijd:

En nog prima te eten ook. Tadaa!