Getooid met een recept van Carola ga ik met de twee puppies S. en J. aan de slag in de keuken. We gaan bakken, en dit keer eens geen koekjes, maar "een taart". En omdat het wel een beetje een alles-in-een-kom-en-mengen-maar taart moet zijn, blijf ik na een kleine online zoektocht hangen bij dit recept.
Recept
De oven voorverwarmen op 200 graden Celsius en een ronde springvorm van 20-22cm met bakpapier bekleden (en invetten). Meng 125g roomboter op kamertemperatuur met 250g fijne kristalsuiker, een zakje vanillesuiker, 2 eieren, 100g geraspte kokos, een snuf zout en 125g zelfrijzend bakmeel. Schep het mengsel in de springvorm en bak de kokoskoek in 25-30 minuten goudbruin in het midden van de hete oven.
Hij neigt tot inzakken. Op zich maakt dit niet uit wat betreft de smaak, maar het ziet er iets minder mooi uit. Laat de koek een paar uur afkoelen, anders valt hij uit elkaar. De boter is namelijk nog warm en moet kouder worden om steviger te zijn.
In het recept wordt erg aangedrongen op het maken van deze kokoskoek (of is het toch een kokostaart) en het is al direct na de eerste hap duidelijk waarom... dit smaakt naar boterkoek met kokosmakroon erop geplakt. De onderkant van de koek is smeuïg en boterig en romig en onweerstaanbaar. En de bovenkant is knapperig en luchtig en kokos. Maken! Maar let op; voor je het weet heb je een hele koek opgegeten. Dus goddank voor huisgenoten (huisgenootjes) die zo enthousiast mee happen.
Eén cakeje is geen cakeje. Zéker niet met Pasen. Twee cakejes is een half cakeje (en drie cake is een Paascake). Dus behalve yoghurtcakejes maak ik ook 'gecondenseerde melk cakejes' voor het GoLive Weekend van M.
Recept
Klop 50g boter zacht en romig. Voeg hier 4 eieren en 1 blikje (397g) gecondenseerde melk aan toe en klop dit door elkaar. Meng tenslotte 150g bloem en ½tl bakpoeder door het beslag. Verdeel de massa over cupcakevormpjes of een grote (ingevette) vorm en bak de taart(jes) in het midden van een voorverwarmde oven van 175°C tot een erin gestoken satéprikker er schoon weer uit komt. Laat op een rooster afkoelen en serveer met jam of bv dulce de leche.
De bereiding van dit recept is een mákkie! Feitelijk is het een kwestie van alle ingrediënten in een bak doen en goed door elkaar mengen. Alleen merk ik dat de boter eerst even moet worden losgeroerd om klontjes te voorkomen. De cakejes rijzen mooi op maar zakken ook weer in.
De kuipjes met (Abedul) dulce de leche heeft M. zelf uit Zuid-Amerika meegenomen. En voor de liefhebber blijkt dit een goede begeleider van de lichtzoete cakejes die een beetje naar zoete eierkoek (of Indische roti kukus) smaken. Ik denk dat ze ook lekker zullen zijn met een plak kaas (want zo heb ik roti kukus ooit leren eten!) Eindconclusie: echt héél erg makkelijk te maken en lekker genoeg om dat nog eens te doen.
De gelegenheid doet zich voor om weer een boterkoek te bakken. Dat deed ik al vaker. Maar omdat ik eigenlijk nooit zo'n smeuïge koek uit de oven tevoorschijn wist te toveren als dat in de winkels ligt, gebruik ik een ander recept. In een zoektocht naar hét precies goede recept dus. En nee, natuurlijk ga ik geen kant-en-klaar mix gebruiken. "Zélf doen!" Dit recept komt uit Rudolph's Bakery:
Het is - op het eerste oog - niet moeilijk om een boterkoek te bakken. Het lijkt 'gewoon' een kwestie van goede (room!)boter mengen met bloem en suiker en eieren in de juiste verhouding. Maar toch, maar toch, de kleine details en finesses maken of breken het eindresultaat. En ook nu weer kom ik niet op overweldigend succes uit.
Ik heb ten eerste al de fout gemaakt om (enthousiast over mijn nieuwe Kitchenaid) de boter lekker op te kloppen. Er zit dus te veel lucht in het deeg en daardoor rijst de koek in de oven meer dan wenselijk (of de be- doeling) is. Verder oogt de koek na de aangegeven baktijd niet gaar en dus laat ik hem in de oven. Waardoor de boterkoek natuurlijk wéér te hard is. Retrospectief is dat dus het probleem van al mijn boterkoeken. Misschien dat hét recept helemaal niet bestaat. Alleen dé werkwijze. Zoals eerder uit de oven halen.
Maar natuurlijk is de koek wél lekker. En met een stijlvolle decoratie van walnoten, karamel en crêpes dentelles durf ik de koek met goed fatsoen best cadeau te doen aan zij die zo goed als afgestudeerd is en van snacken houdt. Ook omdat ik weet dat het placebo effect altijd al +37% is.
Al een hele tijd weet ik dat ik deze geweldig indrukwekkende taart wil maken. En zoals gebruikelijk vormt mijn verjaardagstraktatie op het werk de perfecte gelegenheid om met een werkelijk belachelijke taart aan te komen zetten (die mijn collegae doet uitroepen dat ze "geen brood mee hadden moeten nemen"):
Een pannenkoekentaart met een erboven 'zwevende' schenkstroopfles. En dat het dan een taart is zonder ook maar één pannenkoek er in. Het is namelijk geen pannenkoektaart! Hoe leuk!! Daarvoor heb ik dus in ieder geval een ballonstokje nodig. Een fles schenkstroop heb ik al leeg laten lopen. Maar anders dan de Amerikaanse Hershey's stroop zit onze schenkstroop in een doorzichtige fles. Dus je kunt zien dat de fles leeg is. Op zich zou dat nog wel kunnen omdat alle 'stroop' zogenaamd over de taart is uitgelopen, maar ik besluit de binnenkant te willen verven. Ik kom al snel bij Pipoos terecht waar ik alles vind wat ik nodig heb (ze verkopen ook fondant). Met acrylverf in de juiste schenkstroopkleur weet ik (primerloos) de fles te kleuren. Alleen stevig ijzerdraad voor in het ballonstokje hebben ze niet meer, maar daarvoor kan ik bij Pijper op de Oudegracht terecht. Bij Xenos koop ik relatief zachte (lees: erg makkelijk te bewerken) 'ready to roll' icing met chocolade smaak. In precies de juiste pannenkoek crèmekleur. Want wit zou te wit zijn:
Maar eerst dus een héle lekkere cake bakken. Ik kan natuurlijk wel een gewone (vanille)cake maken, maar daar zie ik eerlijk gezegd bepaald geen uitdaging in (en ik maak het mezelf schijnbaar graag moeilijk). Als ik nou de hoeveelheid beslag voor de pindakaascupcakes verdubbel en dan de pannenkoektaart maak van twee lagen chocoladecake met daar tussen één laag pindakaascake?! Dát lijkt me dus wel wat. En daarvoor maak ik dan deze mississippi mud cake:
Recept chocolade'mud'cake
Smelt 230g boter en 170g grofgehakte pure chocolade au-bain-marie. Vermeng 400g suiker met 2 eieren (L), 1 el(!) vanille-extract en 60ml bourbon (of 'by default': Frangelico hazelnootlikeur) in een grote kom met elkaar. Roer er 400ml sterke koffie doorheen. Meng de gesmolten chocoladeboter erdoor. Zeef dan 30g cacaopoeder, 260g bloem, 1½tl dubbelkoolzure soda en ½tl zout boven het mengsel en vermeng alles tot een homogeen beslag. Giet dit in een ingevette (spring)vorm en bak de cake 55 tot 70 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C (of tot een erin gestoken satéprikker er schoon weer uit komt).
Het chocoladecakebeslag ziet er uit als gesmolten chocolade maar dan nóg dunner. De cake zelf wordt supersmeuïg maar zakt uit de oven wel in. Het is daarom wel wat moeilijker om de cake netjes doormidden te snijden in twee lagen. Maar wát een lekkere taart is dit!! Oké, volgende stap.
Het ballonstokje moet ik met botercrème ondersteboven in het midden van een groot bord plakken (groter dan de cake zelf natuurlijk). Oh ja. Ik moet ook nog botercrème maken. De beste botercrème die ik ken is een vrij bewerkelijke variant waarbij banketbakkersroom met boter en gesmolten chocolade wordt verrijkt maar daar heb ik nu dus even geen tijd voor. Vele medebakkers kloppen boter luchtig met poedersuiker maar dat vind ik dan weer té simpel. Ik ga een crème maken waarbij chocoladeganache (chocola gesmolten in hete room) wordt opgeklopt. Want dat schijnt te kunnen...
Ik verwarm 125ml slagroom tot dit net aan de kook is en hak intussen 200g witte chocolade fijn. De warme room over de chocolade gieten en even laten staan zodat de chocolade kan smelten. Dan door elkaar roeren tot een glanzende homogene massa en vervolgens weer af laten koelen. En dan opkloppen.
Oh mjammie! Deze witte chocolade room is verrukkelijk! Alleen het klopt niet echt (echt niet!) op. Ook niet als ik de kom in een bak koud water zet en ook niet als ik de electrische mixer op de hoogste stand zet en lang klop ("oh please, please, word alstublieft géén boter! ik wil niet opnieuw beginnen"). Maar kijk nou. Minuten nadat ik het maar heb opgegeven en gestopt ben met opkloppen, blijkt de massa dikker en dikker te worden. Zelfs dikker dan de bedoeling was, maar ik verklaar de 'crème' werkbaar en begin met stapelen van chocolade-pindakaas-chocoladecake met botercrème ertussen en er helemaal omheen.
Nu hoef ik 'alleen nog maar' (véél) strengetjes fondant te rollen, deze te pletten en (echt maar) aan één kant met verdunde kleurstof (oker met wat bruin) te kleuren om streng voor streng rondom de taart te leggen. Alsof het op elkaar gestapelde pannenkoeken zijn. Bovenop komt een ronde lap fondant die ook bruin gekleurd is. Zachte fudge karamels om het ballonstokje draperen en dikke fudgestroop (gesmolten karamels vermengd met schenkstroop) over de 'pannenkoeken' uitgieten. Daar ben ik in totaal dik drie uur mee bezig. En natuurlijk lijkt het er even weer op dat ik niet genoeg fondant ga hebben (wáárom voer ik dit soort projecten altijd de avond van te voren uit zodat ik voor mezelf altijd dezelfde 'oh nee ik heb niet genoeg' stress creëer?!)
Ik moet met de auto naar het werk. Er is geen enkele manier waarop ik deze pannenkoekenstapel met fles de trein in krijg (lees: wil nemen). Ik breng eerst mijn spullen en de (óók fantastische) cheetah cheesecake naar binnen. En vraag of ze zo de voordeur voor mij open willen doen als ik met 'taart twee' aan zal komen lopen. Mijn collegae kennen mij natuurlijk en staan al voor het raam. Maar wie verwacht er nou een taart als dít?! Nog voordat ik zit staan de vele foto's al op hun facebook pagina's. Fijn als je je eigen grenzen weet te verleggen. En de taart is (zonder de dikke laag suikerfondant; die leg ik fijn aan de kant) ook nog eens écht heel erg lekker. Chocola met pinda: helemaal niets mis mee! Hiermee kan ik wel een 'pannenkoekenrestaurant' beginnen.... (uhmmm).
Mijn derde verjaardagstraktatie is een cheesecake. Vooral omdat een goede cheesecake zo goed als onweerstaanbaar is (voor M.). En dan kan ik wel heel moeilijk gaan zitten doen met het maken van een overdetop uitziende feestcreatietaart (zoals deze), maar ik kan ook gewoon een héle lekkere (relatief simpele) taart maken. Op YouTube vind ik een interessant (nieuw) recept voor een gebakken cheesecake waarbij op geniale wijze een blikje gecondenseerde melk wordt ingezet. Feitelijk twee keer: één keer als gecondenseerde melk en één keer als dulce de leche..
Recept
Verkruimel 2 rollen Oreo koekjes (met crème en al) door de koekjes in een stevige plastic (Ziploc) zak met bijvoorbeeld een deegroller kapot te slaan. Vermeng de koekkruimels met 130g gesmolten boter. Verdeel het mengsel over een met bakpapier beklede (spring)vorm en bak de koekbodem 5 minuten voor in een oven van 175°C.
Klop 450g roomkaas (MonChou) zacht en luchtig. Mix hier gedurende 2 à 3 minuten 1 blikje (397g) gecondenseerde melk doorheen. Voeg één voor één 3 eieren toe en klop tussendoor (op hoge snelheid). Breng het roomkaasmengsel (eventueel) op smaak met 1tl vanille-extract plus de zest en het sap van 1 (biologische) citroen. Verdeel het mengsel over de koekbodem en bak de cheesecake ongeveer 35 tot 40 minuten in de hete oven.
(vervolg recept)
Klop 1 blikje (400g) dulce de leche met 300ml crème fraîche los. Schep 4 eetlepels van dit mengsel in een apart bakje en kleur dit bruin. Schep nogmaals 4 eetlepels van het mengsel in een apart bakje en kleur dit vervolgens zwart (met levensmiddelenkleurstof). Verdeel de rest over de gebakken cheesecake en strijk de bovenkant glad. Doe het bruine en zwarte mengsel elk in een apart (Ziploc) zakje, knip een klein puntje af en spuit een luipaardpatroon bovenop de taart. Bak de cheesecake nog 10 minuten. Laat in de vorm op een rooster afkoelen.
Jeetje. Kijk nou! En dat was niet eens moeilijk. Het recept is redelijk rechttoe rechtaan. En zo'n luipaardprint is veel makkelijker te maken dan je zou denken. Feitelijk is het niet meer dan zwarte hoefijzers in verschillende grootte spuiten en deze vullen met bruin. En met andere kleuren (oranje en bruin; alleen zwart) kun je net zo eenvoudig andere dierenprints maken (respectievelijk giraf of zebra). En door de dulce de leche bovenlaag scheurt de cheesecake niet open, ook al wordt 'ie niet in een warmwaterbad gebakken.
OMG!! De oreokoekjesbodem en de roomkaasvulling en de heerlijke zachte, romige dulce de leche karamellaag zijn zóó verrukkelijk dat ik de aan de springvormrand vastplakkende taartresten in een bakje schraap om morgen als toetje te kunnen eten. Deze taart is werkelijk geváárlijk lekker. En wat zie 'ie er goed uit!!
Dulce de leche!! Voor zij die het weten, zijn die woorden al genoeg. En anders zeg ik: máken! Deze cheesecake is een absolute (shows)tópper!
Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa-rig! En dus zoek ik met veel voorpret de taarten uit die ik mijn collegae dit jaar wil trakteren. Nou heb ik twee banen en véél collegae dus maak ik traditiegetrouw vier taarten (voor elk werk twee). Maar één van die vier taarten is al maanden bekend: ik wil een (mijn eigen) grensverleggende Rubik's Cube taart maken. Eigenlijk vooral om te kijken of me dat lukt.
De inspiratie (uit bovenstaande video) is zowel van binnen als buiten geblokt en dát vind ik wel bijzonder geinig. Alleen is deze te klein. Dus ik probeer ambitieus of mij dit ook lukt maar dan een slagje groter. Ik had bedacht gekleurde cakes te bakken en daar dan negen even grote repen uit te snijden. Maar mijn hoeveelheid deeg blijkt ontoereikend daarvoor. Feitelijk omdat ik in de voorbereiding op wiskundig vlak de luie 'ik zie wel' route had gekozen ;)
Eigenlijk ben ik al blij dat ik drie (bijna even grote en bijna even hoge) vierkante cakes heb weten te bakken. Deze worden per stuk besmeerd met botercrème en ingepakt in zwarte fondant (ook de onderkant). Met botercrème plak ik er twee recht op elkaar. En de derde komt gedraaid daar weer bovenop. Ik ben heel tevreden dat ik niet één rechte toren heb maar dat de drie lagen van elkaar gescheiden zijn. Dat maakt het idee dat deze 'Rubik's Cube' draaibaar is, tot een bijna-werkelijkheid.
Gelukkig blijk ik in het bezit van een koeksteker met precies het juiste formaat. Want ik was al enthousiast begonnen met (groen, wit, rood, geel, blauw en oranje) fondant uitrollen en evengrote hokjes afmeten en uitsnijden; maar dat is een hels karwei. Het simpelweg uitsteken gaat een stuk vlotter. En dan hoef ik alleen nog maar (met een klein beetje water) de gekleurde blokjes op het zwart te plakken in een door mij gekozen patroon. Dit is daarmee overigens de enige keer óóit dat het me gelukt is een Rubik's Cube te krijgen zoals ik hem wou. Want met een echte Rubik's Cube kan ik (zoals de meesten) niet veel..
Het decoreren van cake tot taart neemt in totaal zo'n drie uur in beslag. Mijn enige probleem met fondant is namelijk, dat ik altijd meer nodig heb
dan er in huis is. De 1,5kg zwarte fondant blijkt net net (krap aan)
genoeg. Maar de eerdere vraag 'of het me gaat lukken', kan ik in ieder geval volmondig met "ja" beantwoorden. Ziet: de eetbare Rubik's Cube!
De Rubik's Berg is genoeg voor twee volle dagen volgegeten collegae.
Oehoe. Nou heeft Rudolph (van Veen) toch wel iets heel interessants in elkaar gebakken (anno juni 2014); een sinaasappeltaart met een vulling van banketbakkersroom. Waarbij dat laatste niet is gemaakt met melk, zoals je zou verwachten, maar met sinaasappelsap. 'Gele room' indeed. Kan dat dan? Ja, schijnbaar. En eigenlijk wel logisch soort van: vocht is vocht. Wat slim dan. Ik móet het ook proberen...
Het suikerdeeg (pâte sucrée) is alvast goed uitrolbaar en lekker zoetig met een volle botersmaak. Met de halve hoeveelheid van dit deeg weet ik twee (kleine) springvormen (van 20cm) te bekleden. De rest gaat de diepvries in.
Recept
Meng 100g koude boter met 100g poedersuiker, 250g bloem, wat zout en 1 ei. En kneed dit tot een soepel suikerdeeg. Verpak het deeg (plat) in plasticfolie en laat een half uur in de koelkast rusten. Rol uit en be- kleed een ingevette bakvorm met het deeg.
Voor de sinaasappelbanketbakkersroom neem ik anderhalf keer de voorgeschreven hoeveelheid. En dan blijkt sinaasappelsap héél anders te koken dan melk. Daar waar melk langzaam opkomt en dan opeens overkookt (wat je met een alziend oog prima kan voorkomen), blijkt sinaasappelsap helemaal los te gaan bij hogere temperaturen. En als ik het deksel voor de pan tevoorschijn heb getoverd, zit mijn gasfornuis al helemaal onder. Grrr. Maar de 'gele room' laat zich verder eenvoudig in elkaar flansen en in de vorm is het dan: deeg / paneermeel / snappel- partjes / sinaasappelbanketbakkersroom.
Uit de oven is de taart (in het midden) een beetje 'wobbelig'. Maar dat stijft gelukkig bij afkoelen nog op. De gebakken pudding is meer een banketbakkersroom geworden; daarvoor was het toch meer een soort sinaasappelvla ;) De toefjes meringue schuim blijken (in esthetisch opzicht) nodig, omdat de sinaasappelvulling inzakt.
Maar de meringue bovenop de taart is vreemd genoeg overheersend, ook al geeft het tevens iets schuimigs luchtigs. Slagroom zou qua smaak beter zijn geweest; een paar toefjes slagroom dan. Van deze fruittaart is de deegbodem het lekkerst en dat is dan ook het recept om te bewaren (zie boven)! Tip van de dag is nog steeds dat je ook banketbakkersroom met een andere vloeistof kunt maken. De volgende keer dus even mijn creativiteit aan het werk zetten! Die paar pistachenootjes er bovenop geven ook nog wat smaak. Een op zich best lekkere taart, maar mij te fruit.
In een wilde opruimbui vond ik in mijn kast ook een heel klein boekje met specialiteiten uit de Tiroler keuken. Het zag er danig verouderd uit, zowel letterlijk als figuurlijk. En nadat ik het even doorgebladerd had, besloot ik dat het mijn huis moest verlaten. Maar niet nadat ik deze maanzaadtaart zou hebben gemaakt. Want maanzaad, dát vind ik heel erg lekker. En wie weet wat voor een klassieker het zou kunnen zijn, naar authentiek Oostenrijks recept:
Ik had (van de bruidstaart) nog zo'n 65g gemalen maanzaad liggen. En omdat bij de AH (XL) geen maanzaad te vinden was ("nou moe!"), heb ik dit dan maar met chiazaad aangevuld tot 75 gram. Dus bakte ik deze taart met gehalveerde hoeveelheden. Als extraatje vond ik geroosterde pijnboompitten wel geschikt, dus gingen er ook mooi in. Met cointreau in plaats van rum. En met grofgeraspte goudreinettes. Verder was het niet zo heel moeilijk: eieren splitsen en los van elkaar opkloppen. En dan voorzichtig mengen met elkaar en met een mengsel van appelrasp, citroensap, amandelmeel en maanzaad.
Het resultaat is een wat losmazige cake, bijna een biscuit. Ik ben denk ik wat te enthousiast geweest met het citroensap, want de cake is iets te nat naar mijn goesting. Maar je zou ook kunnen zeggen: lekker smeuïg ;) De combinatie van maanzaad met citroen blijkt wederom een héle goede te zijn (lemon poppyseed). Het glazuur van poedersuiker is een juiste tegenhanger van het zuur in de taart. En kijk nou, deze taart is van zichzelf gluten-en lactosevrij!! Dan denk ik dat ik 'm maar eens als verrassing naar Doesburg ga brengen...
Nee, natuurlijk kan (en wil) ik niet zonder toetje. Zelfs na een machtige Indische maaltijd (nasi goreng djawa met daging besengek), moet en zal (en kan) er nog wel een dessert'je' bij. Of laat ik het dan zo zeggen: feitelijk was de maaltijd het excuus om cheesecake te serveren. Het is namelijk dé favoriete taart van M. en aangezien ik vind dat ik nogal een bakker ben, heb ik hem een scala aan cheesecake beloofd. Doorheen de tijd uiteraard; niet allemaal in één weekend ;)
Deze cheesecake is het recept van Bakkerij Hartig&Zoet te Haarlem. De vulling van roomkaas (MonChou) met room (suiker, eieren en citroen) wordt gebakken in een bodem van pâte sucrée. In dit geval pâte sucrée met cassonade in plaats van gewone suiker.
Voor drie vormen (1x16,5cm en 2x12cm) heb ik meer dan genoeg aan één keer de hoeveelheid pâte sucrée uit het recept en tweederde keer de hoeveelheid roomkaasvulling. Ik neem deels MonChou (400g) en deels mascarpone (250g). Met nog een scheutje slagroom meer. En daarbij ook nog het sap van 1 citroen (die ik toch al heb lopen 'zesten' en hoe lang kun je zo'n ontblote citroen anders bewaren?!). De 'kaastaartjes' rijzen prachtig op in hun knapperige deegbodem en zakken bij afkoelen braaf naar benenden. Zonder te scheuren. Want ze zijn vrij langzaam gebakken op een lagere oventemperatuur (na een aanvankelijk flink hoge hittestoot om de eerste garing te starten).
En jawel! Hij is goed. Prachtig bruin gekleurd van boven en machtig smeuïg gevuld. Ik houd wel van die knapperige taartbodem (en -rand). Omdat ik zelfs (eenzesde) vulling over heb, is er genoeg voor nóg twee (best wel kleine) cheesecakejes. Die ik dan au-bain-marie bak op een bastognekruimelbodem (90g = 6½ bastognekoek met 35g gesmolten boter). Deze blijkt het lief NOG beter te bevallen. En hij is óók goed. Maar nog altijd niet zo fantastisch als Abbey's infamous cheesecake.
Hij is jarig en gaat dat groots vieren met zijn traditionele, jaarlijkse barbecue. En ik ga daar dan zijn twintig beste vrienden (met aanhang) allemaal in één klap tegelijk ontmoeten. Van wie ik er precies een en een half al ken. Ik heb dringend een bliksemafleider nodig en ik dacht aan zoiets:
Artisan Cake Company by Michelle Honeman
Dat moet haalbaar zijn. Toch? Uhmmm... Nou, ik weet in ieder geval al hoe ik 'hamburgers' moet maken. Dus bak ik een brownie (uit een pak). Daar hoef ik alleen maar burgers uit te steken (met mijn ringsteker van 7cm), die ik daarna met een satéstokje en zwarte levensmiddelenkleur- stof bewerk. De resterende brownie wordt verkruimeld, met roomkaas vermengd en bekleed met marsepein. Beetje verven (rood, bruin en zwart) en levensechte worstjes zijn geboren. Na lang wikken en wegen kies ik chocoladekaramels als shaslicks. Waar ik zelf (van witte fondant en een zwarte 'edible marker') champignons bij maak. Een dun reepje gekonfijte zoete aardappel doet dienst als paprika.
Houtskool heb ik ook al uitgedokterd. Aangezien (gedroogde) pruimen helemaal op kooltjes lijken. Op een zacht bedje van gele, oranje en rode marsepein zijn de pruimen (afgestoft met poedersuiker) nauwelijks van roodgloeiende briquetten te onderscheiden. En wie wist dat maanzaad het perfecte barbecue as is?
De taart is red velvet cake (recept keer drie; dat is een soeppan beslag, gebakken in drie keer een grote vierkante springvorm) met daartussen witte chocolade botercrème. De bovenkant uitgehold en bekleed met grijze fondant (Xenos €2,99 500g). Voor de barbecue zelf kies ik groen. Voor de zekerheid steek ik stokjes (satéprikkers) in de grijze fondant voor extra stevigheid van het rooster. Want dat ding moet natuurlijk niet doormidden buigen. Helaas net even misgerekend qua afmetingen, maar goed. De handvaten van de barbecue blijven stevig op hun plaats ook door satéprikkers (die dwars door de taart heen worden gestoken). Handiger was het geweest als ik (ongekookte) spaghetti in plaats van satéprikkers had gebruikt...
Voor de totale over-de-top maak ik nog geeloranje karamel (zo). Die als puntige vlammen tussen het barbecuerooster omhoog komt. Aangezien de brownie al klaar was en ik de avond tevoren de cakes heb gebakken, is iets eerder opstaan genoeg om de hele BBQ om 15u af te hebben. Net op tijd voor het feestje. Ik moet wel met de bus, maar mijn taart komt heelhuids aan. Trots ben ik. En nu weet iedereen meteen dat ik taarten bak. Inderdaad de ideale bliksemafleider en een goede binnenkomer. Wil de echte barbecue nú opstaan?!
We gaan op visite. Officieel. En zelfs als het dan zo is dat ik weinig tot geen tijd (over) heb, dan nog vind ik niet dat je bij zoiets met lege handen aan kunt komen. Ik word toch altijd voor de wekker wakker, ookal gaat die wekker op zaterdagochtend helemaal niet. Dus sta ik om half zeven 's ochtends een taart(je) in elkaar te bak- ken om 's avonds mee te nemen 'voor bij de koffie'. Laten we zo'n ochtendlijke baksessie dan maar 'een stukje ontspanning' noemen. Want een goede vriendin van mij is zwanger en aangezien ze niet meer in de overgevende fase zit, zou dit er best wel als, eh, koek in kunnen gaan.
Met slechts drie ingrediënten (eieren, honing en bloem) maak ik het beslag. Hoppa. Laat de elektrische mixer maar zijn werk doen! Goddank dat ik in de 21e eeuw leef en dit niet met de hand hoef te kloppen. Het beslag wordt 40 minuten in de oven gebakken. Een Romein kan de was doen.
Alleen ziet mijn taart er in níks zo uit als in de video. Hoe kan dat nou toch; het leek zó makkelijk. Maar nadat ik de honing aan de opgeklopte eieren had toegevoegd was mijn mengsel veel dunner en nee, de oven heeft dat niet goedgemaakt. Bovendien blijft mijn honing'cake' vréselijk aan de vorm plakken. En aan het bakpapier. En aan zichzelf. En aan mij. Al afkoelend zakt 'ie ook nog wat in, dus het is nou niet bepaald een oogstrelende creatie waar ik mee aan kom zetten.
Maar erg lekker is dit historisch 'gebak' gelukkig dan weer wel. Als je tenminste van honing houdt, want daar smaakt 'ie volop naar. Dus ík vind 'm héérlijk! Maar mijn vriendin niet, of althans, dat weet ze niet. Want schijnbaar mag je geen honing als je zwanger bent. Of dat denkt ze tenminste en ze neemt (logischerwijs) liever het zekere voor het onzekere. Volgende keer maar weer gewoon Utrechtse sprits halen. Tenzij ze dan al bevallen is, want dan zal ze waarschijnlijk willen afvallen en dat lukt natuurlijk niet zo goed als je boterspits propt...
Vorige week vrijdag was het Uur U. Of 'Uur B' eigenlijk, met de B van bruiloft, broertje en bruidstaart. Het kostte wat vrije dagen, maar het leverde een uniek en zeer persoonlijk huwelijkscadeau op. Mijn aubade aan W, mijn lieve broertje (die helemaal geen 'tje' meer is) en A, mijn fantastische nu (schoon)zus. X
Gelukkig heb ik alleen maar steeds ideeën aangedragen en hebben W&A elke beslissing genomen. Maar dat hun silhouetten in groen marsepein midden op de taart moesten prijken, dát stond als een paal boven water. Sil en Sis maakte van de profielfoto's prachtige silhouetten. Die zó geslaagd waren dat ze door het bruidspaar ook ingezet werden op de petit fourtjes en de bedankkaartjes. Wat als extraatje opleverde dat iedereen dacht dat ik die petit fourtjes dan ook wel zou hebben gemaakt. Dat dus niet, maar wél mijn idee.
De bruidstaart werd uiteindelijk een opeenstapeling van: smeuïge (bijna natte) citroencake met (gemalen!) maanzaad botercrème 'lemonpoppyseed' (28cm) / red velvet cake (24cm) met een hart van witte chocolade botercrème / dubbele chocoladecake (20cm) met gróte stukken witte chocolade (en toch maar zonder chili ;) en limoenbotercrèmevulling / en een extraatje bovenop (18cm) van het resterende redvelvetdeeg.
De rozen rondom in pastelroze en pastelpaars moesten eigenlijk wat meer twotoned zijn (met meer wit dus). En dat zou ook gelukt zijn, ware het niet dat ik ze kleiner heb gespoten dan de grote tip (Wilton 2d) feitelijk toeliet. Alle cakes heb ik, om uitdrogen te voorkomen, met een simpele suikersiroop (één deel suiker op laten lossen in één deel water) bestreken. En héél belangrijk: de steunpilaarstokjes in de taartstapeling niet vergeten, anders zakt de hele taart door zijn eigen gewicht in elkaar. Sowieso heb ik alle 'hoe-maak-je-eigenlijk-een-bruidstaart' tips van YouTube geplukt:
(Lori ain't got nothing on me)
Maar hoe mooi de taart ook was. Hij was vooral érg lekker. Ruim genoeg voor de vijftig gasten (wat feitelijk een mazzeltje was, want dáár had ik verder geen rekening mee gehouden) en de meeste van hen aten dubbele porties. Een dankbare maar ware monsterklus die ik trouwens maar één keer doe. Voor het geval er bestellinge binnenkomen...
Toch nog maar eens een regenboogcake proberen. Vorig jaar (ook rond deze tijd, hihi) had ik er al wel hoge ogen mee gescoord (waar het mij uiteraard stiekem om te doen is), maar hélemaal tevreden, nee, dat was ik niet. Want hoewel de collega's zich nu alweer weken verheugen op mijn traditionele over-de-top taartentraktatie, me- de naar aanleiding van die eerdere regenboogtaart; vond ik dus de kleuren toen niet spetterend genoeg. Wat wel zou moeten. Maar nu heb ik de bron gevonden van het mooiste plaatje dat ik op Google Images kon vinden. En het is één van mijn favoriete YouTube Foodies: Cookies Cupcakes and Cardio:
En ik ga precíes dezelfde levensmiddelenkleurstoffen gebruiken als zij in haar recept. AmeriColor dus: regal purple (130); royal blue (102); forest green (109); lemon yellow (107); orange (113) en super red (120). En dat kun je voor zo'n €2 per flesje (21g) gewoon thuis laten bezorgen. Volgens mij heeft Miss CC&C trouwens leaf green (111) gebruikt.
Wijs geworden, bak ik de (zes!) gekleurde cakes in kleinere (20cm) bakvormen. Dan zijn ze namelijk veel sneller gaar en wie heeft er tegenwoordig tijd om úren te wachten tot zes cakes gebakken zijn? Ik niet (want ik doe dit 's avonds na mijn werk)! Heel netjes recht afsnijden ('levellen') zit er niet in, maar een beetje platdrukken lukt wel (als de cakes nog enigszins warm zijn). Regenboog stapelen met citroenbotercrème ertussen, een zogenaamde 'crumbcoat' aanbrengen en bedekken met fondant (of marsepein). Ik vind het zelf wel leuk dat het een 'gewone' witte (of zwarte) taart is en dat de regenboog er dan pas bij aansnijden uit knalt. BAF! Verrassinge!!
.jpg)
