Een eend in een kip in een fazant in een gans in een kalkoen...

Niet iets waar ik zélf aan zou willen beginnen, maar wél heel leuk om te lezen: is DIT. Een matroesjka pop vormt de inspiratie voor een "Kerstkalkoen gone wild: twaalf vogels in elkaar, oftewel een variatie op de 10-bird-roast van Hugh Fearnley-Whittingstall (bekend van het briljante RiverCottage).

Pasta pesto

De pasta van La terra e il cielo is onder andere te bekomen bij De Wassende Maan en is een zéér verantwoorde pastasoort, omdat A. het een coöperatie betreft van een honderdtal boeren die zo verzekerd worden van een goede prijs én de verkoop van hun produkten, B. de pasta 24-36 uur gedroogd wordt bij 50° Celsius waardoor de voedingswaarde optimaal behouden blijft (i.t.t. het gangbare drogingsproces van 4 uur op 120°C waarbij bepaalde aminozuren vernietigd worden en het produkt zelfs schadelijk voor de gezondheid kan worden) en C. het pastamerk behalve fairtrade ook ecologisch is. En mag ik daar een D. aan toevoegen: de fabrikanten lieten zich door dezelfde Leonarda DaVinci tekening inspireren als ik (= homo universalis).

Met deze 'penne al basilico' ga ik een fijne pastapesto voor mezelf klaarmaken. Terwijl de pasta in ruim kokend water (met een beetje zout en zonder olie) gaar kookt, maal ik pesto (pijnboom- pitten, veel basilicum, Parmezaanse kaas en olijfolie) in de keuken- machine. Daarna schik ik waterkers langs de rand van een bord en 'scheur' ondertussen een halve bol mozzarella in stukjes. De afgegoten pasta op het bord, de pesto eroverheen en garneren met Hollandse garnaaltjes en de mozzarella. Er mogen nog wat pijnboompitten bij: MJAM!

Fruitige pompoensoep met pesto

De heilzame eigenschappen van pompoen passen perfect in dit seizoen en op de één of andere manier geeft de vrucht een warme wintergloed aan dit koude kikkerland. Toegegeven: het is even schillen, maar het is het waard! Dit keer op het gasfornuis (lees: keramische kookplaat) een frisse pompoensoep met snappelsap en -rasp:

Wanneer de pompoen (een kleine butternut squash is ongeveer 750 gram) eenmaal geschild en in stukjes gesneden is, staat er binnen twintig minuten een heerlijk soepje op tafel. In een middelgrote pan een uitje met knoflook fruiten in olijfolie. Daar de zest en het sap van 1 sinaasappel, de stukken pompoen, een ½el gedroogde tijm en 1l kippenbouillon (van tablet) aan toevoegen en het geheel laten pruttelen tot de pompoen gaar is (met een vork inprikbaar is). Met de staafmixer erdoorheen en serveren met een flinke lepel (PPP) pesto in de kom. Eventueel wat druppeltjes room aan de soep toevoegen.
De eerste hap is warm pompoenerig waarna een fris fruitig zuurtje op de tong achterblijft. Hoewel de soep lekker dun (en dus goed doorslikbaar) is, zorgt de aanwezigheid van pesto voor bite. Met geroosterd brood een vullende maaltijd.
Het lief zegt: "indrukwekkend".

Pesto

Over pesto kun je een héléboel schrijven, maar voor mij komt het neer op hetvolgende: het spul zíet er níet uit, maar smaakt verrukkelijk! Een sneetje (geroosterd) brood, gekookte pasta, een salade: met een flinke lik pesto wordt het een gerécht.

De basics voor pesto zijn als volgt: (Parmezaanse) kaas met pitten en een bladgroen wordt tot brij gevijzeld en daarna met een goede olijfolie aangelegd tot een papje. Traditioneel wordt gebruik gemaakt van de smaakvolle eigenschappen van pijnboompitten en basilicum, maar feitelijk is bijna élke combinatie mogelijk, zolang je je maar aan de 'basics' houdt: kaas, pitten, groen. Volgens míj hoort er geen knoflook in pesto thuis, maar de meningen hierover zijn verdeeld, en ik weet niet wat DeZilverenLepel erover te zeggen heeft, dus bij ons thuis geen look (B) in de pesto.

Traditioneel recept
Rooster 1el pijnboompitten in een hete droge pan tot ze lichtbruin kleuren en de olie vrijkomt. Doe een flinke (!) bos basilicum met de enigszins afgekoelde pijnboompitten (twee teentjes knoflook) en een snufje grof zout in een vijzel. Stamp alles fijn (een keukenmachine gebruiken kan natuurlijk ook). Voeg beetje bij beetje 50g parmezaanse kaas en 50g pecorino toe en stamp verder tot alles zeer fijn vermalen is. Voeg geleidelijk extra vergine olijfolie toe tot een smeuïge saus ontstaat. Presto: pesto.

Dit keer PPP: PompoenPeterseliePesto
De pompoenpitten van één pompoen uit de zaadlijsten verwijderen en in een hete koekenpan met een beetje olijfolie lichtbruin en knapperig roosteren (sommige zaden zullen poffen). Een fijngesnipperd uitje nog enkele minuten mee laten fruiten en dit mengsel af laten koelen. De zadenmix met 20g verse peterselieblaadjes en een tiental blaadjes verse salie in een keukenmachine fijnmalen met 0,5dl water en 50g (zachte) geitenkaas. Nog ongeveer 6el extra vergine olijfolie toevoegen tot een smeuïge saus ontstaat. Op smaak brengen met een weinig peper en zout en een beetje limoensap.

Artisjokken'pesto'
Meng 150g gemarineerde artisjokken of uitgelekte artisjokken uit blik met een handvol platte peterselieblaadjes, 20g versgeraspte parmezaanse kaas, 1tl fijngeraspte citroenschil, 50ml extra vierge olijfolie en 125g ricotta in een blender of keukenmachine door elkaar. Breng op smaak met zeezout. Verdun evt. met een beetje room of serveer gemengd met gekookte pasta.

Wat?? Limequats!!

Een enthousiaste kweker kwam op het briljante idee om kumquats (net iets te bitter en dus net niet lekker) te kruisen met limoenen. Resultaat: limequats. Aangezien ik dergelijke nieuwigheden nooit kan laten liggen, neem ik een doosje van 250g (à €1,39) mee naar huis. Wonder boven wonder (want ik gebruik er meteen maar een paar voor de pompoensoep) verandert deze toch opmerkelijke curiositeit op slag in één van mijn favoriete smaakmakers! Wat komt er veel sap uit dat kleine groene ding. En wat een prettig zuurtje geeft het. Maar boven alles: prách- tig decoratief. Moet je ZEKER proberen!

Thee van Simon Lévelt

Houd je van thee, dan HOUD je van thee! En dan gaat er helemaal niets boven een heet kopje (kruiden)mix naar keuze, om de koude (donkere) dagen draaglijk te maken. Want koud ìs het!
Nou ben ik een groot voorstander van de zakjes waarin thee doorgaans te koop is, liefst met een touwtje eraan. Maar ik moet eerlijk toegeven dat er veelal fijngemalen prut inzit (hoewel met name Pickwick de laatste jaren zijn best doet om eerlijke melanges op de markt te brengen) en de ware liefhebber zal misschien eerder voor een losverkochte thee gaan. Ik houd zelf niet zo van het gedoe met theeëieren en andersoortige houders, maar voor de luxueuze theëen van Simon Lévelt zou ik nog wel een uitzondering willen maken. Losse thee wordt verkocht in zakjes van 100 gram.

In de winkel (Kleine Vismarkt 5, Gent) is thee (en koffie) te koop, plus alles wat ermee te maken heeft. Een duizelingwekkende 160 soorten thee doen je fantasie op hol slaan en van elke thee is er een tester aanwezig: een klein potje waarin je ongegeneerd aan de thee mag ruiken. Alle koffies en theëen zijn hier fair trade, en ongeveer de helft bovendien biologisch! Daar betaal je ook wel een beetje de prijs voor, maar dat màg!!
Simon Lévelt heeft in Nederland meerdere filialen en Gent is de eerste Belgische stad waar een keten is neergestreken. Een aanwinst. Alleen al om de neus te gaan prikkelen.

Kerstboodschappen bij de Delhaize

Ik zei het al eerder, de Delhaize heeft zijn schappen goed gevuld voor de vele Kerstdinerminnende klanten (ik kocht er onder andere limequats). Níets is écht goedkoop (lees: het meeste is behoorlijk aan de prijs), maar álles is wel écht luxe (lees: ECHT luxe)!! Een feest om te gaan kijken en winkelen; en ik bèn al een fan van supermarkten.
Bv: rauwe everzwijnham (50g €3,50), lamsham (70g €2,90) en hertenham (70g €3,70). Een ongeprepareerde hele kalkoen is er ook en kost €3,79/kg.
De milieubewuste mens zal zijn geweten even aan de draaideur achter moeten laten bij binnenkomst, want ik twijfel ten zeerste aan het bio-aspect van de aangeboden waren...

Mini-teler: oogsten

Het langverwachte moment is daar: ik heb de champignons als "groot genoeg" beoordeeld om van hun champignonbed af te draaien (lees: te oogsten) en ik ben zeer benieuwd - als níetchampignonliefhebber - hoe de smaak zal zijn. Want meestal is het zo dat het verse produkt nèt van het land, een stuk smaakvoller is dan zijn supermarktneefje.
Het losdraaien gaat nog redelijk stug, maar dan schiet de champignon los en ik kan er vijf oogsten (aangezien de doos €7,99 kostte, kun je eenvoudig uitrekenen dat van 'goedkoop' hier nog absoluut géén sprake is...) De champignons zijn veel steviger dan de variant die ik ken uit de winkel en bij doorsnijden blijkt dat het aantal sporen geringer is en bovendien véél rozer van kleur. Verder de gebruikelijke, typische, stevige champignonsmaak. De champignons zijn heel heel wit maar verkleuren eerder dan de gekochte versie naar een ingedroogd bruin.
Míjn champignonbed ziet er weliswaar niet uit zoals deze:

Pastinaaksoep

Waarom in 's hemelsnaam pastinaak ooit een 'vergeten groente' is geworden; ik zou het niet weten. De winterwitte wonderwortel is een streling voor de tong, met zijn zachtzoete peterselie smaak.

En je kan er een heerlijk soepje mee maken, door heel eenvoudig een geschilde (grote) aardappel in stukjes gaar te koken in ruim water met een (tuinkruiden)bouillonblokje. Na 5 minuutjes twee of drie geschilde pastinaken in stukken mee laten koken, en na dik een kwartier het geheel met de staafmixer bewerken tot een gladde gebonden soep. Garneren met een handjevol geraspte kaas en/of kiemgroenten. Zelf voeg ik altijd ruim gare kikkererwten toe voor een meer noterige 'bite', alvorens ik de soep met de staafmixer te lijf ga: bliss! (klik hier voor recept)

De pastinaak is een soort wortel met een wittige kleur. De smaak is licht aromatisch zoet, anijsachtig en soms iets bitter. Het vruchtvlees is iets losmaziger dan dat van de wortel. Pastinaak is afkomstig uit Europese landen met een gematigd klimaat en is de voorganger van onze winterwor- tel. Pastinaken en winterpenen kunnen op gelijke wijze worden bereid. Verse pastinaak voelt stevig aan en is te koop van de late herfst tot januari/februari.
Pastinaak werd tot enkele jaren geleden enkel nog in (Britse) volkstuinen geteeld. De onregelmatige groei en de lagere opbrengst per vierkante meter verdreef de pastinaak van onze landerijen. Nu maakt pastinaak, als specialiteit, zijn comeback.

Witlofrolletjes uit de oven, met ham en kaas

De keuken van ons moeder (mijn nieuwe bijbel) bevat naast de authentieke recepten van een veertigtal moeders, ook een sectie met de "verhalen achter de gerechten", zoals opgesteld door een specialist in de culinaire geschiedenis van België. Over de klassieke witloof(B)schotel valt hetvolgende te lezen:

Witloof maakt zijn entree op de markt te Brussel in 1876; de groente is van oudsher verbonden met de driehoek Leuven- Mechelen-Brussel en de van oorsprong Brusselse "witloofrolletjes met ham" zullen het hele land veroveren. Vanaf W.O.II groeit de wintergroente uit tot een ware succesteelt en vindt zij gretige afnemers op de binnen-en buitenlandse markten. De teelt van witloof verlaat dan de artisanale kelders, schuurtjes en dakjes voor grootschalige binnenteelt die begin jaren 70 piekt tot 11.000ha. Klassieke importeurs als Nederland en Frankrijk ontdekken daarna meer en meer zélf de teelt en gaan binnen de kortste keren massaal witloof in België invoeren; in het land van oorsprong is de witloofteelt teruggedrongen tot 6.800ha, die zich niet meer in de geboortestreek concentreert maar eerder in Roeselare (W-Vl) en Sint-Lievens-Houtem (O-Vl) voorkomt.

Witlof dus (waarom die extra 'o' in het Vlaams? En, ja, ik weet wel dat 'Vlaams' geen officiële taal is, maar voor mij is het: 'Nederlands' en 'Vlaams' en niet, zoals veel Vlamingen zeggen: 'Hollands' en 'Nederlands').

Eerst licht gestoofd, dan in ham verpakt de oven in met een dikke romige bechamelsaus (met flink veel kaas) en dan genieten. Erbij: komkommersalade. (niet nodig trouwens om de harde kern te verwijderen van de witlofstronkjes)

Komkommersalade

Dit kwam vroeger VAAK op tafel en aangezien ik me er schijnbaar nog niet helemáál lens aan gegeten heb, vind ik het nog altijd een prettig bijgerecht:





Zoetzure komkommersalade
Vermeng een azijn met honing en/of suiker naar smaak en véél dille. Verwarm eventueel de honing met wat suiker in een steelpannetje en los dit al roerend op laag vuur op in azijn. Schaaf (met een kaasschaaf gaat het het makkelijkst) een (on)geschilde komkommer in flinterdunne plakjes. Marineer de komkommer geruime tijd in de zoetzure dressing en serveer (na het opeten van alle komkommer, is de dressing opnieuw bruikbaar).

Kaneelstókken

Of ik in het bos ben geweest? Nee, ik heb kaneel'stokjes' gekocht. Bij één van de vele toko's (en nachtwinkels) die Gent rijk is, namelijk die in de SintMargrietstraat nr 1, tegenover café "De Lieve" en het Caermersklooster (tussen Patershol en Tempelhof). Deze toko heeft bovendien zo ongeveer het hele gamma van TRS finest Asian foods in zijn assortiment en dát is altijd scoren want dan heb je het over een behoorlijk uitgebreid scala aan (uitheemse) kruiden en specerijen, gedroogde peulvruchten, noten en zaden. Én ingeblikte vruchten. Verder überzoete lekkernijen uit Kashmir te koop en (mij) onbekend fruit.

Deze grote kaneelstokken ruiken heerlijk; op een milde kaneelachtige manier, maar zijn het nu écht stukken stam of niet? Even opzoeken: kaneelstokjes zijn afkomstig van de binnenbast van de takken van de kaneelboom (dus kaneelstokken zijn áltijd stukken schors). De takken van de boom worden in stukken geknipt en 'geschild' (= van de bast ontdaan). Na het droogproces in de volle zon krijgt de kaneelbast de specifieke roodbruine kleur en krult op tot de typische stokjes. Schijnbaar hoe bleker de kaneelstok van kleur is, hoe beter de kwaliteit.

"Dalchini" is in ieder geval "Urdu" (officiële taal van Pakistan) voor kaneel.

Kaas van Het Hinkelspel

'Midden' in de stad Gent zit de kaasmakerij van Het Hinkelspel (Lousbergskaai 33, open van ma t/m za 10-13u en 14-18u). Deze coöperatieve kaasliefhebbers maken en verkopen de fijnste ambachtelijke kazen. Zelf ge- bruiken ze rauwe biologische melk waar niet veel meer dan zout, zuursel en stremsel aan toegevoegd wordt.

Zou het uithangbord er niet zijn, dan rijd je zó langs Het Hinkelspel, want in eerste instantie ziet het eruit als iemands' garage. Het feitelijke winkeltje ligt dan ook ín deze 'garage'. Op een drukke zaterdagochtend is het rap krap bij de toonbank, maar een dergelijk authentiek initiatief dient gesteund te worden en bovendien koop je er écht lekkere kazen (bijvoorbeeld die met fenegriek!).

Hoe dek ik?

Overal op internet vind je informatie hoe een tafel volgens etiquette in te dekken, maar de basics zijn eigenlijk niet zo moeilijk. Klik hier als je tóch meer wilt weten.

Chique kokkerellen

De schoonmoeder kwam langs gisteren en terwijl zoon en moeder door de stad liepen te 'bonden' had ik mezelf de taak van kok toegewezen. Een vullend maar niet vet diner was het devies, want schoonmoeder zou na het eten de reis terug ondernemen (een uurtje of vier van eettafel tot aan eigen bed) en ik zou niet willen dat ze op de gevulde koeken van de stationsrestauratie zou moeten teren. Scholrolletjes, dus, met wijting in plaats van schol; want chique koken is níet hetzelfde als duur koken:

Een vulling maken door miniblokjes wortels, een fijngesnipperd uitje, fijngesneden (groene) olijf en géén abrikozen (niet op voorraad en door mij afgedaan als onnodig) in olijfolie met citroensap te smoren. Citroenrasp en peterselie toevoegen en het geheel uitsmeren op dun gesneden visfilets. Deze oprollen, vaststeken met een prikkertje en in de oven garen. Verder in de oven: ovenaardappeltjes en bloemkool uit de oven. De maaltijd wordt gecompleteerd met winterpostelein, enkele schijfjes champignon (die op moeten) en 'le pièce de résistance' is natuurlijk de vermouthsaus. In mijn geval: witte wijnsaus.

Het is de eerste keer ooit dat ik zo'n fancy saus maak, maar door het recept te volgen lukt het wonderwel. Visfond en witte wijn tot een kwart inkoken en daarna binden met een scheutje kookroom: sterk vissig van smaak, dus per bord is maar een eetlepel of twee nodig. Paar kiemgroenten (van eigen teelt) eroverheen en gegarneerd met zeewiervlokken en enkele Hollandse garnaaltjes. Een zéér geslaagd chique diner!

Toetje: kazandibi (helaas is de melkpap met kipfilet te dun uitgevallen en ik slaag er dan ook niet in om de pudding fatsoenlijk te bakken; desondanks is de smaak goed!)

For what it's worth

In het Weense restaurant Der Wiener Deewan betaal je een vaste prijs voor de drankjes, maar voor het eten betaal je wat je wil; wat je redelijk vindt ("kostet... was ihr wollt!"). Door een dergelijk initiatief hoopt men dat de rijkere clientèle meer betaalt zodat de armere klanten eveneens van een maaltijd kunnen genieten. Dagelijks worden vijf verschillende Pakistaanse curry's geserveerd, waarvan drie vegetarisch.
Een soortgelijk filantropisch beleid werd eerder tentoongespreid door restaurants One World Everybody Eats in Salt Lake City, So All Might Eat in Denver en Lentil As Anything in Melbourne. Die in Wenen is de eerste 'om de hoek' dus.

Pepernootkoekjes met biomarsepein

Oké. Dus bij De Wassende Maan had ik biomarsepein gekocht. Ingrediënten: aman- delen, rijstmalt, maïsmalt- poeder, ahornsiroop en rozenwater. Verder niks. Geen zout, geen kleurstoffen, geen conserveringsmiddelen; niks! En biologisch. Nou is marsepein natuurlijk sowieso niet goedkoop (de toevoeging van amandelpoeder schroeft de prijs op, maar van het spul met peulvruchten en amandelextract moet ik niets hebben) maar voor deze biovariant betaalde ik maar liefst €4,75. Maar ik had het perfecte koekje ervoor al in mijn hoofd: soepel honingdeeg geparfumeerd met kruidnagelen, gevuld met deze ahorn/amandel lekkernij...

Het is weer eens wat anders om een deeg te maken van verwarmde honing en melk, met daarin suiker opgelost. Bloem en kruiden erbij, een eitje, en mengen maar. Taai is het deeg. Het recept zegt dat er gist inmoet, en dat doe ik dan dus ook maar, maar slechts een half zakje (en je zou het ook achterwege kunnen laten). Het deeg is pérfect uitrolbaar en plakt nauwelijks aan het werkoppervlak, wat een onverwacht pluspunt is. De uitstoken deegrondjes houden echter geen vorm en moeten dus rap de oven in: deegrondje, platgedrukte marsepeinknikker, deegrondje, bestreken met losgeklopt eitje en wat melk.
Het ruikt lekker. Maar de koekjes zijn DROOG en de biomarsepein valt tegen (want enigszins bitter). Ik had beter een beproefd basisdeeg kunnen nemen, maar de kruidnagelsmaak is wél zeer geslaagd.

Kruidenkwartet

In de kiemdoos, na een aantal weken succesvol oogsten, dit keer een experimentje met (gewelde) ingedroogde zaden. Met de klok mee: nigellazaad (zwarte komijn), mosterdzaad, rood annatozaad en fenegriek. Kijken of dit ook gaat kiemen. Trouwens, na bezoek aan enkele biologische winkels ben ik onder de indruk dat kiemgroente hét hélémaal is, trendtechnisch. Overal zie ik de zakjes kiemzaden liggen en ik citeer: "Het kiemen van zaden zorgt voor een spectaculaire toename van hun voedingsstoffen en vitale energie. Gekiemde zaden, heerlijk krokant en kersvers het hele jaar door, zijn een ware microtuin in uw keuken."

(update 15-12-2007)
Alleen de mosterdzaadjes zijn ontsproten en geven een zeer pittig kiempje. Na dik een week (de gebruikelijke kiemperiode) zie ik dat ook het nigellazaad een begin van worteltjes vertoont, maar ik besluit hier nu niet verder op te gaan zitten wachten, maar een volgende kiemsessie te starten met de kiemtarwe. Deze laatste wel ik eerst in ruim water, alvorens op het kiemrooster aan te brengen; wat slimmer blijkt.

Lange peper

Bij De Wassende Maan kocht ik voor €1,00 een zakje (20g) lange peper. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar mijn horecalief kent deze variant wél. Deze Pipali uit Zuid-Oost Azië wordt als zeldzame delicatesse verkocht, hoewel het feitelijk een door zwarte peper verdrongen "vergeten goed" is. De lange peper wordt groen geoogst en daarna zongedroogd. De smaak is milder dan die van zwarte peper en zoeter, met ondertonen van gember en in de verte kaneel. Het is moeilijker de peper fijn te malen, waardoor ze meestal in zijn geheel aan stoofschotels wordt toegevoegd (zoals ossobucco). Lekker over fruitsalades.
Via het internet o.a. hier te bestellen.

(update 13-12-2007)
Tijdelijk verkrijgbaar bij de AH in het speciale Kerst-Excellent gamma: peper pipali in een molen (!), €2,99 voor 45g.

De wassende maan

Slapen, werken, eten, slapen, werken, eten, slapen, werken, eten. Op zaterdag boodschappen doen en het huis schoonmaken. Op zondag komt de familie op bezoek. Ik zit duidelijk in een kleinburgerlijke impasse. Al wat ik kan doen om de illusie van een creatief en avontuurlijk leven op te houden, is wegblijven van de geijkte plaatsen. En omdat ik aan het onderzoeken ben hoe zo'n biologisch groenteabonnement zou zijn, doe ik deze week mijn boodschappen bij De Wassende Maan te Astene. Daartoe berijd ik de infameuze N-weg van Gent naar Deinze (Aldi's en nachtclubs wisselen elkaar af) door plaatsen met welklinkende namen als Sint-Denijs-Westrem en Sint-Martens-Latem.

De hoeve van De Wassende Maan ligt in een buitenwijk en het is even zoeken vooraleer de oprit is gevonden. Er zijn niet al te veel parkeerplaatsen (bio=fiets), maar de ingang à la Anton Pieck lokt. Heel erg groot is dit winkeltje niet. Maar interessant wél. Én integer.
Één keer per maand levert de bioslager bestellingen af (o.a. lamsworstjes); wekelijkse (of tweewekelijkse) groentepakketten worden hier samengesteld van eigen dagverse groente en er is een aanlokkelijke keuze biologische produkten (food en non-food). Mijn oog wordt met name getrokken door de Aziatische sectie (arrowroot, diverse soorten zeewier) en tot mijn grote vreugde ontdek ik kiemzaden (fenegriek, tarwe). Voor mijn 'zoeteke' (B) schaf ik Siciliaanse bloedsinaasappelmarmelade aan en voor mezelf koop ik bio-marsepein. Zéér hulpvaardige en vriendelijke bediening (maar wel een beetje aan de prijs).
Open: do 14-19, vr 9-19, za 9-18.

Tip: de week voor Kerstmis én de week voor Oudjaar geeft De Wassende Maan 10% korting op het hele assortiment, omdat ze een broertje dood hebben aan de inventarisatie die op 1 januari te wachten staat.

Mini-teler: zoeken

Tot zover gaat het een magere oogst zijn met mijn champignons; na dik een maand zijn de witte bollen op één hand te tellen! Maar er groeit wel degelijk iets en het leuke is dat dit bijna explosief gebeurt: elke dag zijn de paddestoelen zichtbaar groter dan de dag ervoor (zou dat doorgaan tot je een soort reuze-champignons hebt?!)
De handleiding meldt dat de champignons meestal eerst langs de zijkanten groeien en dan pas in het midden. So all is not lost.
Lees hier meer van andere hobby champignontelers.

Bloemkoolcurry

Vandaag is het míjn beurt het avondlijk diner te verzorgen en ik kies voor een vegetarische bloemkoolcurry uit mijn receptenmap:

Niks moeilijks, gewoon een gesnipperd uitje met geblancheerde bloemkoolroosjes in een wok gaarsudderen na toevoeging van veel kruiden (kerriepoeder, gemberpoeder, cayennepeper, zout), een lepel bindende bloem en een scheut yoghurt. Ondertussen eieren hard koken en zilvervliesrijst garen. Kwartjes courgetteplak en stukjes gele paprika heb ik ook nog liggen; dus in de pan ermee. Lekker!

Tip: gebruik de gemalen kruiden van het merk Rajah (in blikjes van 100g), o.a. te koop bij de Kam Yuen supermarkt in Brussel. Vooral het gemberpoeder is van ongekende kwaliteit! Aan deze schotel is tevens Hot Madras Curry Powder van Rajah toegevoegd.

Rijstpap

Uit mijn nieuwe kookboek De keuken van ons moeder maak ik rijstpap. Een klassieker!! Zou het moeilijk zijn?

Het recept is in ieder geval zonder poespas opgeschreven en ik hoef dan ook niets anders te doen dan de aanwijzingen braaf opvolgen. Door de garende rijst bindt de melk tot pap en met een weinig suiker (officieel 50g suiker op 1l melk met 100g dessertrijst) ontstaat de basisrijstpap. In de Franse keuken (riz condé of riz au lait) wordt een kaneelstok meegekookt en de Vlaamse variant wordt geparfumeerd met een vanillestokje en draadjes saffraan. Uiteraard verschilt de rijstpap van streek tot streek en kent élk huishouden zijn eigen variant (met citroenzest, met rozijnen, met eidooiers, met room), maar deze smaakt mij zó ook al goed. Wél met een topping van bruine basterdsuiker. Ik moet eerlijk toegeven dat ik bijna Vlaamse trots voel bij het oppeuzelen van mijn eerste zelfgemaakte rijstpap. Maar het gouden lepeltje laat ik achterwege. Ik blíjf immers atheïst!

Klik hier voor een heleboel tips m.b.t. rijstpap.

Tomatenprutje

Een klassieker die in mijn ouderlijk huis vaak op zaterdagmiddag verscheen. Mijn moeder verklaarde zaterdag steevast tot "makkelijke dag" en er werd, anders dan doordeweek, geen Hollandse pot gekookt; er kwam brood op tafel met 'iets warms' (dit werd uiteraard op zondag meer dan goed gemaakt met een luxer diner als rollade ofzo). Op zaterdag rond een uur of vier, vijf, dus soms worstenbroodjes (met mayo: mmmm), soms hamburgers (van Mora, met gebakken uienringen en ketchup) en vaak deze 'tomatenprut'. Vol groente, snel klaar en goed vullend. Ideaal voor het uitgaan dat volgde.

Recept (voor 1p)
Snipper een grote ui en bak deze in een weinig boter op middelhoog vuur in ca. 5 minuten glazig. Snijd ondertussen twee of drie (roma)tomaten in stukken en voeg deze toe aan de ui in de koekenpan. Laat de tomaat zachtjes sudderen (ca. 10 minuten) tot ze stuk gekookt is en er een zachte brij ontstaat. Het vuur hoog zetten. Eén ei boven de pan breken en het geheel al roerend snel garen. Serveren op twee sneetjes brood, met een augurkje en zilveruitjes.

Mini-teler: zien groeien

Élke dag besproei ik mijn groeiende champignons met de plantenspuit en er lijkt daadwerkelijk iets van een oogst aan te komen (dus dit was niet enkel een hoopvolle start).