Utrechtse Bazaar

"Iedere zaterdag en zondag de gezelligste markt van Nederland in de bloemenveiling van Vleuten" Dát is de slogan van de Utrechtse Bazaar die al 25 jaar lang élk weekend - beide dagen - de genoemde hallen van de bloemenveiling 'op de kop zet'. Al vanaf het moment dat je het terrein op rijdt (tip: neem de fiets) blijkt hoeveel mensen in het weekend niets beters te doen hebben dan naar de Bazaar af- reizen. Druk is het woord niet; DRÚK komt al beter in de buurt. Élk weekend. Wat dat betreft alleen al zou de naam beter tot 'Utrechtse Bizar' omgedoopt kunnen worden.
De kakafonie van mensen dringt voor €3 p.p. naar binnen om met de portemonnee in de aanslag langs de vele kramen te scharrelen. Voor mijzelf is eigen- lijk alleen de eerste hal interessant (de rest van de markt is van het genre 'van de wagen gevallen' zoals je dat ook op braderieën ziet), omdat hier groente en fruit verkocht worden. En olijven, kruiden, brood, (halal) vlees en natuurlijk baklava en lahmacun. Én er zijn daadwerkelijk interessante aanbiedingen, met als mijn persoonlij- ke favoriet: 100g échte sukade (gekonfijte helften cederappelschil) voor €1,25! Hoewel... ik lees in het Bazaarkrantje dat er nog ijverig gezocht wordt naar een stroopwafelverkopen of worstenboer. Of ik kan gaan meehelpen bij horecastand 'De Griek' (die broodjes kaas en frikandel verkoopt). Kortom, een héle bijzondere (overdekte) markt met ruim 600 kramen!

(update)

De Utrechtse Bazaar is verhuisd naar Papendorp (Groenewoudsedijk 6).

Pannenkoeken met kokosneiging

Gisteren heb ik pannenkoeken gebakken, maar omdat hier in huis de enige aanwezige melk zuur rook en zich door de wc vol klontjes weg liet gieten; zat er niks anders op dan het beslag met kokosmelk (uit een blikje) te maken. En dat leek mij eigenlijk nog een briljant idee óók, ware het niet dat ik helemaal geen kokos proef wanneer ik één van de pannenkoeken eet.

Drentse heidekoek

Bakker Pots te Rolde (en Annen, Drenthe) is een échte bakker en dat blijkt al direct bij binnenkomst. Ten eerste is het drúk in de winkel. Toegegeven, het is een zater- dagvoormiddag, maar dan nog. Verder betreft het een familiebedrijf (sinds 1919) dat dus toegetreden is tot het bekende Echte Bakkersgilde (sinds 1997) én de eliteorganisatie Topbakkers (sinds 2000). Bakkers Ko en Henk Pots bakken, dat het een lieve lust is, dagelijks de winkel vol, maar tevens zijn zij creatief genoeg om de planken te vullen met bijzondere bakspecialiteiten. Zoals een sukade(ont- bijt)koek (€3,55) vól met veel stukjes gekonfijte cederappelschil; een Drentse turf (een kruidige koek met walnoten, en rozijnen); de zogenaamde 'zwerfkei' (een gevulde koek met boekweitmeel en heidehoning), bijzondere Anner-of Rolderbollen (krentenbollen met iets extra's) en bij tijd en wijlen óók een nieuw brood zoals nu het kruusakkerbrood.

Míjn aandacht gaat uit naar de heidekoek (€4,15), een ongelooflijk plakkerige peperkoek met honing en amandelschaafsel en een dik- ke laag échte amandelspijs over de lengte in het midden. En dat vind ik zó'n goed idee, dat ik het zelf ook eens ga maken, ooit.

Is dàt nou dalmatiër-yoghurt?

Almighurt yoghurt is één van mijn favoriete aankopen wanneer ik weer eens door een Duitse supermarkt mag dwalen. En mijn ábso- lute topper is dan deze Mohn Marzipan (maanzaad-marsepein), die vol en romig is, heerlijk subtiel naar amandel smaakt en vol knapperige maanzaadjes zit. In een statiegeldglas met schroefdek- sel (handig).

Verkwikkende gemberthee

Demain (Langehezelstraat 58A te Nijmegen, open van dinsdag t/m zondag vanaf 16.00u) is als cocktailbar sinds 2008 een heuse aan- winst voor genoemde Waalstad. De vele te bestellen whisk(e)y's, cocktails en fine drinks zijn naast de diverse hapjes (ecologische kazen; gevulde tomaatjes; taarten van de Knollentuin en bijv. stok- viskroketjes) een verrukking voor het getergde lichaam.
Neerploffen op het fijne terras met uitnodigend wicker meubilair (compleet met weldadige kussens) helpt daarbij zéker en als er dan ook nog dampendhete verse gemberthee (inclusief glaasje honing en schijfje citroen) geserveerd wordt (à €2,50), wat wíl je dan nog meer?!

Route Nimwegen: Duits-Lentse komkommersalade

Zomaar, terwijl het eigenlijk niet kon, heb ik mezelf onlangs een reisje naar Duitsland gepermitteerd. Of nou ja, ik was met pijn en moeite bij een vriendin geraakt die nogal redelijk dicht aan de Duitse grens woont en toen had ik bedacht dat de (pijn)grens nu toch al overschreden was en dat we dus ook best wel naar de Kaufland konden. Wat dírect een uiterst positief effect op mijn gemoed had, dus in dat opzicht zeker geen verkeerde beslissing. En de Kaufland in Kleve is mooi tot 22.00u open. Whoeptidoe!!

Het avontuur naar het buitenland leverde mij dit keer vooral een fles interessante perenazijn op (€ 1,99). De wittewijnazijn met pe- ren en kweeperen is volgens fabrikant Hengstenberg "unser Essig des Jahres", dus dat belooft wat!
Bovendien scoorde ik op de terugweg bij de Historische tuin in Lent (Griftdijk Noord 11, ma-vr 9-12, 14-17) een heuse wítte komkommer. Geen albino-geval, maar een terug op de grond gebracht 'eeuwen'oud Lentse specialiteit. Deze Lentse witte ligt voor een euro in de DIY-kraam aan de weg (naast de doosjes rode kriel(!)kersjes) en dergelijke bijzonderheden kan ik natuurlijk nauwelijks weerstaan, zéker niet wanneer ze liggen uitgestald in een wegkraam (of hoe heet zo'n ding)!

Ik besluit voor het FoodBlogEvent van deze maand (Edith vraagt om onze verhalen achter de vakantie-aankopen) een good-old-fashioned zoetzure komkommersalade te maken. Van 'Lentse witte' en Duitse perenazijn (met verder honing, dille, zilveruitjes en fijn sesamzaad; feitelijk zo simpel als een lepel of wat honing met een flinke scheut azijn en ruim dille te mengen tot zoetzure dressing om er vervolgens met de kaasschaaf dunne plakjes geschilde kom- kommer in te droppen; élke herniapatiënt kan het..).

Omdat het zulk 'zomers' weer is. En omdat ik dan kan zeggen dat ik weer 'gekookt' heb. Soort van.

Ke-lekker

Wat is dát nou weer?! Ik ben in ieder geval geïntrigeerd, wanneer ik voor een paar uien bij de toko om de hoek binnenstrompel. De eigenaars hiervan zijn sinds heel kort terug uit Verweggistan en hebben aldaar ongetwijfeld ingeslagen voor de winkel thuis. Even vragen dus:

Het ding heet kelek (Turks voor 'kale') en is een onrijp meloentje. Op het tweede oog zou het inderdaad best een 'piel de sapo' (of paddehuidmeloen) kunnen zijn. Ik koop er twee en snijd er aan de lunchtafel onmiddellijk één aan. Voor de zekerheid worden pitten en schil verwijderd en dan zet ik mijn tanden in het stevige frisse vruchtvlees. Eigenlijk smaakt het nogal naar komkommer. Alleen dan nèt ietsje zoeter, nèt ietsje minder waterig. Ja. Lekker (€3,45 p.kg). Maar heb ik nou eigenlijk wel uien meegenomen?!

Sultana Volop

Sultana komt met iets nieuws. Blijkbaar is hun driehapscracker- concept uitgeput met het bestaan van diverse zoete (6) en enkele hartige (4) smaken en dus wagen zij zich op de markt met een mini meeneemontbijtkoekje. Volop heet het. Want "volop verantwoord" en "volop ingrediënten uit de natuur" (kan iemand mij 'ns vertellen waar ingrediënten anders vandaan komen?!) De marketingafdeling heeft in ieder geval weer goed zijn best gedaan, maar de feiten zijn als volgt: 100g bevat 307kcal - 3,3g eiwit - 22g suikers - 7,5g vet.
Eén individueel verpakt koekje weegt 40g.

Sultana Volop ontbijtkoek met honing is bij nader inzien niet zo 'volop' met honing als échte (zelfgebakken) peperkoek die voor bijna 55% uit honing bestaat; want deze bevat slechts 2% honing (en vooral veel rozijnen, 15%, en opvallend genoeg 4% karamel- stukjes). De koek is wél lekker zacht en inderdaad smeuïg, met een bijna boterige zoete smaak. Het zou best kunnen dat ik honing proef, maar als ik deze waarneming vergelijk met het uitlepelen van een honingpot dan steekt de smaak van het Sultana koekje er maar schril bij af.
De Sultana Volop ontbijtkoek met appelstroop dan. Met volgens de verpakking 1,2% appelstroop en 6% appelstukjes (gemaakt uit geconcentreerde appelpuree met fructose-glucosestroop en wat glycerine). Een zelfde soort zacht-smeuïg stukje ontbijtkoek met een smaak die nog het meest overeenkomt met de zompige bodem van een te klein stukje appeltaart. Ík vind dat lekker, maar ik denk niet dat dit voor iedereen geldt.

Mijns inziens de illusie van verantwoord in snackformaat. In een quasi gezond ogende verpakking met olijke silhouetten van een hek en boerderijdieren. Het kritische oog dwaalt hierbij af naar de ingrediëntenlijst, alwaar de komt-uit-de-fabriek-deceptie volledig compleet wordt (inuline, oligofructose, citroenzuur, pectine, ont- vet sojameel, kaliumsorbaat; er is een réden, denk ik dan, dat deze dingen niet voor de reguliere particulier in de supermarkt te koop liggen). 'Volop verantwoord' vindt Sultana, maar zoals wel vaker in de hedendaagse consumptiemaatschappij wordt daarbij de 'suffe' eerlijke zelfbakvariant (met alleen honing, roggebloem, rijsmiddel en specerijen), die niet tot het einde der tijden houdbaar hoeft te zijn, uit het oog verloren.

In de herhaling: zalmceviche

Hoewel ik nog altijd niet terug in de keuken te vinden ben, omdat ik nog altijd niet lang kan staan; kan ik - voor het FoodBlogEvent van deze maand - wél een visje uit de hoge hoed toveren. Yannah van koken.blogspot.com heeft ieder gevraagd om in juli 'iets' te doen met zalm en dan verwijs ik dus graag naar één mijner creaties uit het recente verleden: zalmceviche. Een heerlijke, pure en snelle manier om verrukkelijke verse vis als zalm met een marinade van citroensap, olijfolie, vermouth, zout, suiker en venkelzaadjes te garen. Lekker zomers met frisse, romige citroenrisotto (waar ook best een scheutje vermouth of campari doorheen mag, ware het niet dat dit in combinatie met pijnstillers misschien nú niet zo'n heel goed idee is..).

Hernia

Schijnbaar is de enige manier om de diepvries en voorraadkasten bij ons thuis leeg te krijgen, de immobiliteit van ondergetekende. Ik kan geen boodschappen meer doen, no sir; ik kan niet eens ko- ken. Gelukkig kan het lief ook heel goede maaltijden bereiden!

Zomerse tomatenpasta

En wat er dan nog over is gebleven van deze tomatensalade, wordt met de handen fijngeknepen (zodat de verrukkelijke tomatensap- pen zich goed kunnen vermengen met de nog warme pasta). Om er vervolgens net afgegoten gare pasta doorheen te husselen met wat verse oregano, basilicum en/of zelfs marjolein; uitgebakken plak- jes worst of brokjes blauwschimmelkaas erbij en dan met het bord op schoot in een tuinstoel genieten van het begin van de zomer.

Jamie's "death row meal"

Zo langzamerhand begin ik toch wat meer waardering te krijgen voor Jamie Oliver. Zijn kijk op eten, en dan met name 'eten voor thuis' is toch wel vaak spot-on als het op smaak aankomt. Puur en simpel. Die tomato salad mothership recipe (uit: Thuis bij Jamie) bijvoor- beeld, is héérlijk. Volrijpe tomaatjes met oregano, knoflook en een chili- pepertje op smaak gebracht; maar pas nádat het overtollige waterige vocht met behulp van zout is afgedreven. Slim bedacht, omdat de tomatensmaak op die manier véél gecon- centreerder is. En nou blijkt deze tomatensalade ook nog eens fijn veelzijdig.

Voor Jamie zijn selfproclaimed "death row meal" wordt een flinke schep van het mothership recipe over een (halve) bol buffelmoz- zarella geschept, waarbij vooral het kostelijke tomatensap van onderuit de schaal moet worden meegeschept. Lekker véél verse basilicum eroverheen en, vooruit, op z'n Jamies nog een scheutje tópolijfolie. Een zomerse caprese, maar dan opnieuw uitgevonden.

Pas er wel voor op ríjpe (!) tomaten te kopen: liever dure lekkere dan goedkope vieze. Maar nog veel beter: zélf kweken.

Jamie's tomato salad 'mothership recipe'

Versgeplukte, prachtige veelsoortige tomaatjes uit de tuin (met een kleine aanvulling uit de toko) krijgen voor het Foodblogevent van de maand juni, zoals georganiseerd door Lizet van Mededelin- gen van Land en Tuinbouw, de Jamie Oliver behandeling. Omdat Jamie, in al zijn pretentie, begrijpt hoe je de volle smaak van zulke mooie tomaten optimaal tot z'n recht kan laten komen. Met niet al te veel poespas. Maar wél met een echte Jamie titel (link).

Recept
Snijd verse, grondig gewassen tomaten in grove stukken en ver- meng in een vergiet met 1 tot 1,5el grof zeezout en wat gemalen peper. Hussel zout en tomaten door elkaar en laat de vruchten 15 minuten dehydrateren (waardoor de smaak veel geconcentreer- der zal worden). Het meeste vocht laten weglopen.
De tomaatjes in een schaal vermengen met 1el (gedroogde) en fijngehakte oregano; naar eigen inzicht en smaak (3 delen) olijf- olie van goede kwaliteit (tot de tomaten een dunne oliecoating hebben) en (1 deel) balsamico-of rode wijnazijn; een fijngehakt rood chilipepertje (zaadlijsten verwijderd) en 1 teen geraspte knoflook. That's it!

Nou ja, dat is niet helemààl it; want behalve een lekkere tomaten- salade is dit óók een erg goede basis voor bijvoorbeeld pastasaus, tomatensalsa of andere illustere tomatengerechten, zoals Jamie's "death row meal"....

Cassata

Nou ben ik zéker geen expert op het gebied van de mediterrane keuken, maar ik heb mezelf voor een veelbelovend mafiaweekend (mét vrienden en barbecue) aangewezen als de maker van het dessert en deze Siciliaanse ricottataart leek mij behoorlijk mafia (want beide van oorsprong afkomstig van Sicilië). Bovendien ligt hier nog gekonfijte sinaasappelschil in de kast te wachten op een gelegenheid als deze om de show te stelen. Cassata it is, dus:

Gelukkig heb ik qua planning besloten om gewoon zoals alle wél normale mensen een (roomboter)cake in de supermarkt te kopen. In plaats van deze hoogdravend ook nog eens zelf te gaan bakken. Sommige concessies zijn natuurlijk nodig om 's avonds niet van vermoeidheid in te storten, want er is nog meer in het leven dan cassata alleen. De benodigde sukade én bigarreaux kon ik vreemd genoeg enkel bij de Jumbo vinden; geen andere supermarkt (AH, Super, Plus, Nettorama) had dit in de rekken liggen. Waarmee die Jumbo maar weer eens zijn waarde bewijst! Marsepein had ik nog over van de verjaardagstaart. Marsala is, tevens in een klein flesje, bij de slijter te koop (port ook trouwens; laat ik die ook maar mee- nemen).
De rest is makkelijk. Ricotta (uitlekken is ècht niet zo nodig, hoor) met fijngehakte sinaasappelschil, sukade en (pure of melk)choco- lade losroeren met witte basterd-en vanillesuiker. Een springvorm langs de rand met (gekleurd) marsepein bekleden en een bodem van cake leggen. Hierop ricottamengsel uitspreiden, waarop weer cake (besprenkeld met marsala), ricotta en cake. In de koelkast op laten stijven.

De meringue die enkele uren voor serveren over de cassata gaat, zou volgens het recept moeten opstijven, maar ik houd niet zo van rauw ei en dus pleur ik het hele gevalletje onder de hete grill. En daarmee smelt de roze marsepein natuurlijk ook hopeloos, maar goed. Niks wat een beetje versieren niet op kan lossen.

Lekker taartje hoor. Zoet en machtig, zoals dat hoort. Fris door de ricotta. Feestelijk door die kleurige kersen en marsepein. En met z'n opbouw in lagen ook nog eens indrukwekkend voor de rest van de maffiosi. Die toch niet proeven dat die cake gekocht is.

Fropskottel

Prettige herinneringen moet je bewust zelf máken! Ikzelf houd van spelen en in de wereld, die mijn speeltuin is, heb ik diverse mensen ontmoet die óók van spelen houden. Deze aanvankelijke onbeken- den (nu vrienden) kwamen vorige week bij elkaar om een hele tijd samen te spelen. En bij dergelijke prachtige herinneringen hoort wat mij betreft heerlijk en vooral bijzonder eten. Zoals Roald Dahl zo goed heeft begrepen en zo fijn heeft vastgelegd in zijn briljante Griezelkookboek(en).

Het welkomstdrankje is gifgroene fropskottel: een heftig bruisend friszuur kiwidrankje met seven up en drinkyoghurt. Een simpele, verkruimelde bruistablet vitamineC is verantwoordelijk voor de 'gazeuse' en zou je volgens de bron ("De GVR - Grote Vriendelijke Reus") kunnen doen opstijgen.

Mijn ultieme tip voor aankomend weekend:

Het wordt een zonovergoten práchtig weekend en hoewel ik zelf nu niet bepaald mobiel ben, is deze nostalgische haringkar te Schoorl dat wel. Schertsend zei de haringman (die behalve Hollandse nieu- we en broodjes haring, desgewenst met gehakte uitjes, niks anders verkoopt, omdat het groene wagentje simpelweg te klein is voor verdere voorraad) dat hij tevens diensten draait als mamaloe. Had ik al gezegd dat zowel Schoorl als het nabijgelegen Groet én zonnig strand én lommerrijke bossen én weelderige bergen zand bezitten (en tandemverhuurbedrijven)?!

Koude macaronisalade

Geen plaatje van het eindresultaat, maar het recept spreekt dan ook redelijk voor zichzelf. Gewoon een lekkere, (door een flinke lik crème fraîche en een roomkaasje) smeuïge koudeschotel van ge- kookte (schelpjes)macaroni met o.a. courgette, prei, tonijn (uit blik), gerookte zalm en wat (verse, groene) pesto. Perfect voor een zomerse na-het-werk-avond, een picknick na een lange fietstocht of een buffet.

DB: Piece Montée

Geen tijd, geen tijd. En dus geen DB challenge deze maand. Ookal was het een verrukking van een toren met zelfgemaakte soesjes.

Honingdropthee

Die vrijwel lege pot honing, waar ik het laatste restje maar niet uitge- schraapt krijg, blijkt zijn perfecte zwanenzang te hebben als theeglas: theezakje en kokend water erin en tóp! Lekkere honingthee en daarna gelijk een schone pot.

Timballo à la Napoli

Het einde van het (amateuristisch) voetbalseizoen dit jaar, bete- kent bij ons thuis ook het jammerlijke einde van de vaste prik dat op donderdag HH komt mee-eten alvorens hij met het lief naar de training afreist. En aangezien dit toevalligerwijs samenvalt met de start van mijn additionele baan en dus het einde van de vrije don- derdagen; is die laatste donderdag dat ik nog wél uitgebreid kan koken voor de mannen, er meteen één om volledig uit te pakken.

De keus valt op een zogenaamde timballo, een bolvormig Italiaans gerecht van gebakken pasta (met een vulling die logischerwijs van streek tot streek varieert), smakelijk gebonden met eieren en kaas. Deze 'pastataart' zal gevuld worden met kruidige saliekip in toma- tentijmsaus met daarop rozemarijnspinazie in ricotta. Met verder véél Parmezaanse kaas. Klinkt goed, toch?!

Jammer alleen dat ik 'pas' om half vier 's middags met dit diner was begonnen. En hoewel ik na een uurtje of twee relaxed kokkerellen klaar was de timballo de oven in te schuiven, bleek mijn foutieve tijdsberekening toen duidelijk werd dat de schotel nog dik een uur (and then some) gebakken moest worden. Dus die laatste super- donderdag aten we afhaal, maar het lief en ik hadden de dag erna, na werktijd, wel een fantastisch maal klaarstaan.

Tip: wees voldoende scheutig met kruiden en zout.

Route Nederland: Achterhoekse broodtiend

Élk jaar op Hemelvaartsdag, sinds 1559, wordt bij de voormalige molen 'De Muldersfluite" (Zelhemseweg 44) tussen Hengelo (Gld) en Zelhem bij opbod roggebrood verkocht. In vervlogen tijden mochten de bewoners aldaar plaggen steken op de markegronden, op voorwaarde dat zij in ruil een roggebrood bakten van minstens 22 pond, voor de armen. Waarbij een levendige competitie, nee, een heuse strijd, om de eeuwige roem ontstond, te vergeven aan degene die het zwaarste brood bakte.

De armen van weleer zijn niet meer, maar de eeuwenoude traditie blijft met verve bestaan. Rond half twee komt, onder begeleiding van de plaatselijke boerenkapel, de versierde paardenkar aan met daarin de gebakken roggemikken. De grootste broden worden ver- volgens op ludieke wijze bij opbod (aan de aanwezige notabelen) verkocht en voor iedereen die voor een schappelijker prijs óók een broodje wil, zijn er vervolgens hele (€25) en partiële (€10) roggebroden te koop. Dan heb je een zwaar, zéér compact, smeuïg, authentiek roggebrood, dat je daarna in de gereedstaande oude snijmachine in plakken mag snijden (het kleintje levert ca. 40 plakken).

De opbrengst gaat als altijd naar een goed doel en voor verder vertier ende vermaak is er de boerendansgroep, de oldtimer tractorenrit, de tocht met bijzondere (zelfgemaakte) fietsen, de verkoop van overige streekprodukten (honing, jam, ambrosiawijn, naegelholt) en lestbest de demonstratie van oude ambachten.

Maar mij ging het in hoofdzaak om de roggebroodveiling. En die (koolzaad-en lindecrème)honing (à €3) was mooi meegenomen!

Paradijstaart

Er was er één jarig. En dergelijke gelegenheden grijp ik gráág aan om een taart te bakken. Gelukkig wordt de vraag 'wélke taart dan' dit keer door de jarige job himself beantwoord, want die mag kie- zen: paradijstaart!

De taart wordt gemaakt van pâte sucrée met een bodem van (veel te zoete) kersenjam en daarop een laag kokosfrangipane. Jammer dat de (achteraf geheel overbodige) bigarreaux garnering bij het bakken in de kokosvulling weg is gezakt. Wat uit de oven komt is een uiterst plakkerige, en helaas ook lichtelijk uit elkaar vallende, vullende verrukking. Perfect voer voor de voetbalkornuiten die zich na de (verloren) wedstrijd aan het baksel laven.

Nuut!

Van vermaard merk Sonnigdal vind ik zomaar rooibosthee met drópsmaak (€1, Xenos) en enthousiast sla ik meteen vier doosjes in. De thee ruikt inderdaad stérk naar (zoete) drop, maar smaakt vreemd genoeg níet naar drop (en mist ook net die intense pure rooibossmaak). Eigenlijk had ik een beetje rooibos met zoethout verwacht en ik weet ook niet helemaal wat Sonnigdal bedoelt met die bloemtekening op de verpakking, want anders dan "rooibos" worden de 'bestanddele' ook niet verder gespecificeerd...

Antroe-wadia?

Mijn moeder bracht gisteren, hopelijk geïnspireerd door mijn culi- naire avontuurszin, op haar eigen (plausibele) initiatief, een aantal mij onbekende vruchtjes mee. Wacht. Mijn moeder bracht míj on- bekende vruchtjes mee? Inderdaad. Mijn moeder bracht mij onbe- kende vruchten mee!
Ze komen bij de Zutphense Jumbo vandaan (en liggen aldaar in de verkoop onder de naam antroewa maar dát kan in ieder geval niet kloppen, want volgens wikipedia zijn dát een soort aubergines, uit de nachtschadefamilie). Ze zijn ongeveer net zo groot als lychees, met net zo'n pelbaar huidje, vergelijkbaar (ook wit) vruchtvlees en een eendere pit. Bovendien smaken de vruchten bijna als lychees, maar dan véél zoeter. Ze zijn alleen iets minder sappig. Rara, mam, wat ís dit? Want ik weet het niet (maar vind het wél érg lekker)!

(update)
Maar nú weet ik het wel: longan!

Spaghetti carbonara

Soms, heel soms, word ik zomaar verrast door mijn eigen kunsten. En dan geldt voor dit recept trouwens ook nog eens dat er werke- lijk geen kunst aan is (met inachtneming van enkele basisprincipes uiteraard). Dus presenteer ik u: Spaghetti Carbonara. Mét hoofd- letters, omdat het zó ZO lekker is (hoewel op geen enkele manier goed voor je, maar misschien daarom juist fantastisch):

Men neme (voor vier personen) 150g spekjes, 1,25dl room, boter, eieren, geraspte Parmezaanse kaas en wat spaghetti. Groente? Nee, hoor. Geen groente (hoewel een gesnipperd uitje en een courgette er best doorheen zouden kunnen, dan mogelijk zijdelings begeleid door een frisse salade).
En dan gebeuren er een paar belangrijke dingen: 1. borden, meng- kom en serveerschaal worden in de oven opgewarmd (essentieel!); 2. de spekjes worden uitgebakken en met room verwarmd 3. het ei wordt met veel geraspte kaas losgeroerd; 4. de spaghetti wordt al dente gaar gekookt, perféct al dente gaar gekookt... maar dat doe je als laatste! Dat zijn de basisregels. En daarna is het makkelijk: in de warme mengkom de afgegoten spaghetti met boter losroeren - ei en kaas erdoorheen - en vermengen met de spekjes en room. Overdoen in de warme serveerschaal en direct (!) serveren met de warme borden. Met op elk bord een extra dooier (in schaal) die meteen door de spaghetti geroerd dient te worden en voor extra sausbinding zal zorgen. Inderdaad, een enigszins verontrustende gedachte ("oh jee, salmonella") maar daarmee ook buitensporig interessant en bovendien stolt het ei in het warme gerecht.

In mijn ogen een verrúkkelijk romig pastagerecht, waarmee potjes Grand d'Italia absolúút overbodig worden. Een waar feest voor de smaakpapillen (maar een crime voor de zwembandjes).

En met de overgebleven eiwitten maak je snel even Haagse bluf: