Cape Cod Oatmeal cookies

Star Wars Filmmarathon! Niet bij mij thuis dit keer, dus ik zal het culinair-over-de-top-gaan uit handen moeten geven (wat nog niet zo makkelijk blijkt als ik doe voorkomen). Als de discussie over de filmvolgorde eenmaal is geslecht (beginnen met Episodes IV,V,VI; of Episodes I,II en III eerst?) maak ik op verzoek van de gastheer (lees: na herhaalde smeekbedes van mijn kant ook iets te bakken) zijn eigen oma's chocolate chipped oatmeal cookies, met rozijnen. Hoewel ik, terwijl ik dit opschrijf,  me bedenk dat die chocolade niet in de koekjes zat; maar het stond ook niet in het mij toegezon- den recept..

Recept

Klop 350g boter met 350g (witte basterd)suiker licht en crèmig. Voeg 2 eieren en 45g stroop (van origine: melasse) toe en klop door elkaar. Vermeng in een andere kom 380g gezeefde bloem met 1tl bakpoeder en 1tl dubbelkoolzure soda. Meet 120ml melk af. Meng eenderde van het bloemmengsel door het botermengsel, dan eenderde van de melk, eenderde van het bloemmengsel, een- derde van de melk, de laatste bloem en tenslotte de laatste melk. Voeg ½tl vanille-extract, 300g havervlokken en 300g geweekte en uitgelekte rozijnen toe. Schep (met twee lepels of een ijsschep) bolletjes deeg op een met bakpapier beklede bakplaat en bak de koekjes 20-30 minuten in een voorverwarmde oven van 190°C tot ze goudbruin zijn.

Ik vind het deeg een beetje te zoet (maar de koekjes zelf blijken dat niet te zijn). En te laat bedenk ik me dat ik ook een opengesneden vanillestokje in de melk had kunnen koken (de melk dan wel eerst netjes tot kamertemperatuur laten afkoelen - en het vanillestokje verwijderen :). In plaats van alleen maar rozijnen, vervang ik de helft door gedroogde cranberry's. Quick thinking, want het zuurtje van de bessen blijkt een fijn contrast te geven aan de verder zoete smaak. De eerste bakplaat met (9) koekjes die ik met de ijstang had geschept, zijn van een nogal uit de kluiten gewassen formaat. Dus worden van het resterende deeg in vier platen, koekjes gebakken van een handzamere afmeting. Resultaat: een hele schoenendoos vol korrelige haverkoekjes die heerlijk naar roomboter geuren.

De bruin gebakken koekjes worden uit de oven nog harder, maar hebben na een paar uur al hun knapperigheid verloren; het zijn zachtsmeuïge koeken. Op een papieren ondergrond laten ze hun vette sporen achter, maar dat belooft alleen maar veel goeds qua smaak. Stukjes (hazel)noot (en 'chocolate chips' dus) hadden niet misstaan in dit koekje, die nog het meest proeft als een 'koekreep' of quasi mueslireep. Zo één als je van bijvoorbeeld Liga in het schap vindt. En zo maak je met misschien nog wat toevoegingen (stukjes appel, noot, gedroogd fruit, chocolade) je eigen (laten we zeggen) 'verantwoorde' tussendoortje.

May the Force be with you

Een weekendlange filmmarathon waarin we álle (6) StarWars films gaan kijken; van episode I naar episode VI. En is dit het perfecte presentje voor de gastheer (die zich overigens te buiten is gegaan aan versnaperingen en 'tidbits'), of wat?! Gekocht bij de Kaufland in Kleve.

Bazaar in Zutphen

Aangezien ik toch al in de auto zit, kan een bezoekje aan de ouders logischerwijs best goed gecombineerd worden met de wekelijkse aankoop van levensmiddelen ;). En omdat ik voor die laatste graag naar de Jumbo tijg, geef ik gas richting Vijverplan. Waar uit de as van de voormalige Edah een boodschappenwalhalla is verrezen in de vorm van onder andere een Aldi (Action) en een Jumbo (Ruys de Beerenbrouckstraat). Én rechtsachter in de hoek, op 140, toko 'Bazaar'. Waar ik tòch maar even ga kijken en tot mijn aangename verrassing vandaan ga met verse dadels, natte (wal)noten, perfect mooie kleine komkommers (mijn nieuwe favoriete snack), kelek en gele (gele!) puntpaprika's. Toegegeven, niet alles is dagvers; maar dit wordt meer dan goed gemaakt door het assortiment, alsmede de vriendelijke uitbater en zijn vrouw.

Krakende Cronut

Er is een nieuw gebakje. "Introducing the Cronut®, half croissant half donut" (gepatenteerd), gecreëerd door en verkrijgbaar bij 'the bakery' van Dominique Ansel (189 Spring Street; in New York!) De noviteit werd gelanceerd op 10 mei jongstleden en is -dûh- enorm populair (en nú al wereldwijd geïmiteerd) Elke maand is er slechts één smaakvariant cronut te verkrijgen (per stuk $5.00), waar men uiteraard dik voor in de rij dient te staan.

(update 06.12.2013)

Albert Heijn verkoopt als eerste supermarkt in Nederland cronuts die ze (tegen het patent in) ook daadwerkelijk 'cronut' noemen. Per stuk €0,99.

Gebakken sla met ansjovisvulling

Soms zijn er van die momenten. Zoals toen ik laatst op een nogal gek nieuw recept stuitte, besloot dat ik dit wilde gaan maken en er toen achterkwam dat ik alle ingrediënten ervoor stiekem al in huis had. Toeval? Of kosmisch gestuurd? Of toch gewoon toeval?

Mooie lange pijnboompitten (uit deze Duitse supermarkt) rooster ik lichtbruin (nee, ècht niet weglopen; erbij blijven!). Een romig geitenkaasje 'bettine blanc' (met honing) wordt losgeroerd en ver- mengd met fijngesneden gedroogde tomaten op olie (potje bij de Nettorama kost slechts een schamele €1,09), verse peterselie en koriander (toko; meestal nog geen €0,50 per bosje), ansjovisfilets, citroenrasp, knoflook en de geurige pijnboompitten. Bij gebrek aan een kropje little gem rol ik het mengsel in ijsbergslablaadjes. Die vervolgens in de oven gebakken worden. Want dat is natuurlijk het logische ding om te doen met sla..

De vulling is lekker zoutig (voor ècht vegetarisch grof zeezout in plaats van ansjovis), tomatig crèmig. De geitenkaas is letterlijk nogal weggesmolten. Lekkere vulling die ook niet zou misstaan in een uitgeholde courgette ofzo. Gebakken sla is trouwens iets raars. Enigszins knapperig, ja, maar langs de randen net verbrand papier. De dunne uiteinden zijn verkoold en zodra een zuchtje wind er vat op krijgt (lees: ik blaas om te kijken wat er gebeurt) dwarrelen de flinters van het bord af.

Goed boeren?

Jonnie Boer is de internationaal bekende chef-kok en eigenaar van driesterren-restaurant De Librije te Zwolle. Hij noemt 'de natuur' als zijn inspiratiebron en blijkt dat nu tot nieuwe (commerciële) hoogten gebracht te hebben in een reeks specerijenmelanges. "Original Spices zijn met passie ontdekt. Puur en authentiek en afkomstig uit alle windstreken. Geniet!"

Bij Jumbo (Ina Boudier-Bakkerlaan 64, Utrecht) staan de veertien vierkante blikjes. In stijlvol mat zilver met per variant een anders gekleurd etiket. Elk ca. 8cm hoog, lxb 5,5cm, met een inhoud van ca. 50g. Een blikje kost €3,49, met uitzondering van 'tellicherry pepper' ("door veel chefs als de beste pepervariëteit ter wereld ge- roemd"); die gaat voor €4,99.

"Op Sri Lanka hebben we deze echte kaneel gevonden. Delicaat van smaak met een lichtzoet aroma. In het blik bevinden zich zowel stokjes als gemalen kaneel." Mijn blikje bevat drie stokjes, maar na enig graven ontdek ik er nog drie. Ze zijn natuurlijk niet zo groot want dan passen ze niet. Bij schudden dwarrelt een welriekende kaneelmist omhoog uit de opening. De gemalen kaneel is minder fijnpoederig dan ik van bijvoorbeeld picado gewend ben, maar dat (en de poeha-teksten) impliceert alleen maar kwaliteit. Best dure kaneel met een hoog placebo-effect; want als je maar gelooft dat het fantastisch is, zal het ook wel zo smaken. Maar ìk ga ervoor ;)

'Homemade' ricottataart

Een bijzondere lieve vriend uit Enschede komt over en omdat hij mojito's doet verschijnen overal waar hij komt (I kid you not!), gaan we (dus) 'ouderwets' indrinken en er een stapavondje van maken. Dat laatste is dan óók ouderwets, want ik zou niet weten waar in Utrecht je echt fijn dansen kunt. Of wordt het met een mojito (en een paar rode wijn) achter de kiezen altijd wel leuk?! Maar mezelf kennende heb ik wel een bodem nodig, anders wordt het wel héél gezellig... Dus, jeuj, ik mag weer de keuken in. En deze 'dadel citroen ricottataart' uit Yvette van Boven's Home Made ga ik in ieder geval maken.

Ricottataart is natuurlijk hetzelfde als cheese cake. Ik wil een paar kleine (cup)cakejes en halveer de hoeveelheden uit het recept. En hoewel ik het sap van 1 citroen aan het ricottabeslag toevoeg, vind ik de taart na bakken nog altijd niet genoeg citroen..

En terwijl ik mijn taartbeslag in papieren vormpjes schep, twijfel ik met grote twijfels of de taartjes daar ooit wel uit te halen zullen zijn (nee, dus; maar het met de tanden uitschrapen gaat eigenlijk ook best ;) Het resterende beslag bak ik in een klein springvormpje tot een vaste ricottakoek. Mijn in calvados geweekte medjoul dadels moeten (!) gewarmd in geleisuikersiroop met gelatine en gaan dan bovenop de cheese cakejes.

Ken je dat, dat je een recept maakt naar aanleiding van de foto en dat je eigen creatie er bij lange na niet uitziet zoals het inspireren- de plaatje? Totdat je beter kijkt en ziet dat die mooie foto eigenlijk mooier oogt dan het bakprodukt is. Nou, dat dus. Ik ben best blij met mijn ricottataartje, hoor. Zoals vele cheese cakes smaakt 'ie vol plakkerig en mondvullend naar gebakken kaaskoek. Ik mis een beetje een knapperige bodem (en zoals gezegd, de extra citroen zuurkick) maar ach. Na een mojito meer of minder wil je gewoon lekker proppen. Dat beetje calvados uit de topping kan er dan ook nog wel bij, hihi. Medjouldadels, altijd goed. En grote pluspunt van deze zoete hap: glutenvrij!

Roze himalaya zout

Dit is dus volgens mij een perfect cadeautje voor kookminnende vriend(inn)en: een stijlvolle molen met 180 gram roze Himalaya zout. Voor €3,99 bij de Xenos, in ongetwijfeld gelimiteerde opla- ge..

Mosselen!!

Omdat ik nieuwe ondermijnwerkkleding witte shirtjes nodig heb, sta ik 's maandagochtends voor 12u in de Hema. Die dan gelukkig al open is. En zo'n basisshirt (€4,50) blijkt daar even duur als 2kg verse mosselen. Die neem ik dan dus ook maar mee, want heb ik eigenlijk ooit al zelf de mosselklassieker klaargemaakt? Ik geloof het niet, nee. Het was toch iets met mosselen, soepgroenten en witte wijn in een pan stoven?! Eens kijken...

De keuken van ons moeder en De keuken van Nederland en België bieden houvast. Ik blijk nog verse peterselie, selderie en melk te moeten kopen. De mosselen gaan in een volle gootsteen fris water met flink melk (ik drink dat spul toch niet, dus het mag best op als 'wasmiddel'). De Hema blijkt de schelpen werkelijk keurig gekuisd te hebben; ik ontdek slechts een enkel baardje. In mijn megapan voor soep stoof ik de helft van een zakje mosselgroente (Hema €1: prei, peen en uienringen) in kruidenboter, waar ik dan gewassen mosselen, ruim peterselie en selderie, de rest van de groente en de resterende mosselen op stapel. Een halve fles witte wijn, het sap van een limoentje en een half chilipepertje met nog flink peper en wat grof zout erbij en de hele pan gaat 10 minuten op middelhoog vuur. Halverwege schud ik de boel om (dat is nog het moeilijkste van alles) en in geen tijd is mijn diner dan klaar. Dat was nauwelijks werk; sterker nog, je kan het bijna geen koken noemen.

Het eerste lege schelpenduo geldt als 'tang' om de andere mosselen uit hun schelp te scheppen.

Deze mosselen hebben helemaal geen mayo-achtig 'mosselsausje' nodig (tenzij voor meer (maag)vulling). Ik eet de hele berg in mijn eentje smakelijk op. Een heerlijk sappig, licht pittig maaltje. Prima afgekruid met de verschillende smaken van wijn, kruiden, chili en ui goed proefbaar. Én 'Dr.Mike approved'. Toppie! Enige nadeel is dat de mosselen zo snel afkoelen.

Hartverwarmend

Favoriete thee: pintglas met kokendheet water, takjes verse munt en een zakje Zonnatura zoethoutthee. 'Losjes' geïnspireerd op deze Lipton Saveurs du Soir réglisse menthe.

Cuberdon pasta

En dan zie ik opeens potjes 'CuboSpread' bij de Xenos (€0,99 per pot), zogenaamd gemaakt van Vlaamse tjoepkes. Gelukkig bedenk ik me net op tijd dat dit met aan zekerheid grenzende waarschijn- lijkheid gewoon mierzoete pasta is, à la marshmallowfluff, en dat ik helemaal geen boterhammen meer eet ;)

Courgette-frittata's

Boodschappen is "al meer dan 20 jaar de vertrouwde culinaire inspiratiebron voor de klanten van supermarkten die aangesloten zijn bij Superunie" (Boni, Deen, Hoogvliet, Nettorama, Jan Linders, Poiesz, Plus, Agrimarkt, Coop, Emté, MCD, Deen, Vomar, Digros, Dirk, Dekamarkt, Spar) en ligt deze maand met een dikke "speciale jubileumuitgave" in genoemde supermarkten.

Op blz.21 staat een simpel receptje voor frittata 'cup cakes'. Een beslag van grofgeraspte courgette met een gefruit uitje, ei en (geiten)kaas wordt in muffinvorms gebakken. Het is een te nat beslag en dat geeft eiwitrijke hapjes die ook na het bakken hun vorm nog maar net behouden.

Het papiertje is er maar met moeite af te peuteren en de mooie kleuren hebben aan het eiermengsel afgegeven. Smaakt naar niets meer dan natte groente-omelet. Ondanks de prachtige foto uit het magazine, niet echt een 'culinaire inspiratiebron'. Voor een goed feest weet ik wel betere hapjes ;)

Lindenhoff

Door een simpel roquefortworstje op een terrassige hapjesplank, kwam ik gisteren terecht in één van mijn tegenwoordig schaarse 'culinaire strooptochten'. A2 afslag 3 richting Abcoude en na de éénautotegelijkbrug in het centrum, rechtsaf de Molenweg op. Dan langs de Vecht tot aan de linkerkant Rijksstraatweg nummer 21 opdoemt. Hek door, oprit door bomen omzoomd, over het erf en tenslotte achter de Marché parkeren. Waar het opeens druk blijkt. Ik ben bij Lindenhoff.

Lindenhoff is een familiebedrijf, dat momenteel door de vierde generatie bestierd wordt. Op de boerderij lopen 260 Gasconne runderen, 160 Tarrasconaise schapen, 140 Baambrugse varkens; paarden en kippen. Die ik overigens niet zie. Wél spot ik een heuse (hooiloze) hooimijt, een blauwe lucht met ook schapenwolkjes en een loods vol versproducten met één ding gemeen: "authentieke smaak".

De gegoede burgers van Amsterdam verdrukken zich om de verse berlotti bonen en rode bosuien. En er is inderdaad goed lekkers te vinden. Bij de ingang een open koelkast met (duur) zachtfruit. Er staan diverse stellages met kisten groente en fruit (gele en ronde courgettes; diverse pruimen; verse knoflook; mooie aardappelen; knollen van citroenen; snijbiet en watniet) en er is zelfs een rek met oliën, verse hazelnoten en (o.a. cranberry) azijn. Links aan de wand wijnen, enkele kookboeken, chocolades (uit Laren), koffie en thee (met een uitgestreken gezicht antwoordt het kassameisje op mijn verbaasde vraag, dat de pakjes Løv Organic Thee à 20 zakjes inderdaad €9,95 per pakje kosten, WTF!) en Hollandse cider. Maar de wáre trekpleisters zijn de koelkamers met kazen (achterin) en vlees (rechts). Op de groene knop drukken en je kunt naar binnen.

Holy cow (letterlijk ;) Dát is nog eens vlees! Uiteraard staat men er dik voor in de rij. Naast de kotelletten van lam en rund, hammen en ribstukken, liggen vleeswaren, spek, patés en worsten (bv. van Brandt&Levie). Twee lange slingers roquefortworst gaan in 'mijn' rieten boodschappenmand (€9,85; €33,40/kg) plus een gekookte Baambrugse bigworst (van Robert) à €2,50. En ik hap natuurlijk stukjes worst weg, want die liggen voor de proef op een schaaltje. Héérlijk!

De fijne proeverijtjes gaan in de kaaskamer stug door. Elke ware kaasliefhebber zal hier een kleine hartverzakking krijgen. Wat een keuze en wat een bijzondere kazen. Wit-, blauw-en roodschimmels. Harde kazen. Brokkelkazen. En vele schapen-en geitenkaasjes. Uit Nederland (er is messenklever! €29/kg, en Nederlandse cheddar, €23,41/kg: een bijzondere kaas met een aanvankelijk zachte smaak die daarna zouter en vervolgens uitgesproken pittig is, bijna bran- dend) en natuurlijk uit Frankrijk en Italië (Provolone Mandarone 26/28 mesi, €39,95/kg). En voor bijna elke kaas staat een klein bakje met stukjes voor de proef. Walhalla!

Naast kaas is er ook verse room, buffelmozzarella, (Franse) crème fraîche, (Engelse) double cream en (Geurnsey) boter in papieren rol (€5,99/250g). Het glazen potje 'petit pot de pistache' met wit plastic wipdeksel herbergt een groen pistachepuddinkje (€2,40) en is er ook in de smaken praline en karamel.

Maar bij de kassa is het pas écht slikken! Het kleine zakje gebrande pecannoten met chocolade dat ik mezelf als verwennerij had toe- gestaan, blijk ik voor €7,09 te hebben gekocht (rechtsonderaan op de foto). Wát?! Hadden ze deze niet even in het vak kunnen prijzen. Het schoolbordje met €49,95 per kilo verraadt dit namelijk niet. Ik ben genept. Ook omdat de ene citroen €1,94 aanslaat en de zes kleine komkommertjes pas in ruil voor €4 mee mogen. Pinnen en vergeten. Maar ik voel me wel een beetje genomen. Blablablabla "authentieke smaak" helemaal mee eens, maar die hele over-de-prijs-doen-wij-niet-moeilijk-dus-moet-jij-t-ook-niet-doen-houding is er wel over. De andere bezoekers, type grachtengordel, doen ook net alsof hun neus bloedt, maar bij deze. Een gewaarschuwd mens telt voor twee: neem geld mee, en een boodschappenlijstje.

Over twee weken (14.09.2013) is er open "fine food farm" dag. En de website heeft ook een webwinkel (bestellingen vanaf €45, maar met vijf zakjes chocolade en wat worst ben je daar al aan, haha).

(update 16.08.2014)

Ja, ik ben verrukt van de kazen en worst op de Lindenhoff. En ja, het groentemeneertje weet alles van wat er aan groenten (en fruit) te koop ligt. Maar als het kassameisje doodleuk €8,50 rekent voor 120g paarse sperziebonen, ben ik er wel weer even klaar mee. Pas wanneer ik er iets van zeg ("dat is volgens mij de kiloprijs"), krijg ik geld terug. Schijnbaar vindt zij het normaal, bijna negen euro voor een paar boontjes. Sjonge. Maar goed, ik heb mijn kaasjes; ik ben ermee weg.

Saucisson 'roquefort'

Het is een willekeurige nazomerse vrijdagavond (lees: gisteren) aan de NDSM-werf, te bereiken met de (gratis) veerboot vanaf A'dam CS. Bij cultureel café Noorderlicht (met terras aan het IJ en later op de avond live band en kampvuur!) genieten mijn gezel- schap en ik van een antipasti plankje (€12,50) en de (te vele) rode wijn. De discutabele gesprekken zijn niet van de lucht, maar waar we het allemaal over eens zijn: dat worstje op de plank is góddelijk!

Ik moet meermaals navraag doen bij het personeel om uiteindelijk de herkomst ervan te achterhalen en door wijnmist heen weet ik het gelukkig te onthouden: saucisson roquefort van Lindenhoff (te Baambrugge). Alwaar de lange worstslierten ("slinger") gretig over de toonbank gaan voor €33,40/kg. Het is een droog worstje, maar zeer sappig van binnen. En terwijl je het opeet (hapslikweg prop) blíjf je kijken: wáár zit de roquefort? Er zijn alleen enkele donkere stipjes te zien, maar de smaak is óp en top verrukkelijk smeltende blauwschimmel. Hemels. Waarna je je afvraagt: is dit eigenlijk wel een worstje? Of is het een kaasje in vermomming? Briljant!!

Heks'nkaas

Heks'nkaas® "bruist waar u borrelt en piekt waar u dipt*". Ik had hier en daar al wel wat enthousiaste verhalen gehoord over deze zogenaamde "smeerdip" (allemaal van één en dezelfde persoon, trouwens, maar dat terzijde), maar met een pakkende tekst als dit* ben ik om. Ik koop een potje originele Heks'nkaas (€2,99 AH). En eet het spul met bugles: romig, smeuïg, fris, met een licht zuurtje, groen kruidig en lekker zoals friet met mayo lekker is. "Onmeunig lekker" noemen 'ze' van Heks'nkaas dat zelf, wat het ook moge be- tekenen...

"HEKS'NKAAS® wordt bereid met roomkaas en verse kruiden, wat zorgt voor de bijzondere textuur en romige smaak. Door de zeer speciale manier waarop wij de ingrediënten bij elkaar voegen, ont- staat een bijzonder luchtige en verrassend frisse smeerdip. En de rest …  is het geheim van de kok!" Nou, dat 'geheim van de kok' is niet zo moeilijk te ontcijferen als je de ingrediëntenlijst wat beter bekijkt: verschillende zoetstoffen met gepasteuriseerde koemelk, gemodificeerd zetmeel, guargom, xanthaangom, natriumalginaat (dat zijn nogal wat verdikkingsmiddelen, oh ja, en er zit ook nog johannesbroodpitmeel in!), conserveermiddelen, voedingszuren, gistextract, een viertal stabilisatoren, varkensgelatine, stremsel en zuursel. "Magie" noemen 'ze' dat. Indeed. Het is nog een wonder dat ik zelf niet groen uitsla. Zou "onmeunig" dan betekenen "tegen wil en dank in"?!

Gevulde hazelnootnestjes

Já; diner met lieve (nieuwe) vrienden en ik mag het toetje maken. Joepie, joepie, leuk. Er blijken echter diëtaire restricties, want uit medische overwegingen eet één iemand glutenvrij en het liefst ook met zeer weinig zuivel. Daar gaat dan mijn oorspronkelijk idee. En het is terug naar de receptenmappen. Grenzen verleggend besluit ik me maar weer eens aan eiwitschuim (meringue) en karamel te wagen; twee technieken die ik niet beheers en daar heb ik feitelijk nooit last van behalve nu, wanneer ik heel goed zou willen zijn in het maken van schuim en karamel.

Want dat ik dat niet ben, blijkt wel weer. Mijn eiwitschuim'ringen' komen niet in hun geheel van de (silpat) bakmat. En zijn toch nog niet zo droog doorbakken als ze er van buiten uitzagen. De puree van bananen met een lepeltje kwark wordt te dun door een teveel aan ahornsiroop (het is ook zúlk lekker spul..) en karamel, tja. Ik heb wel een suikerthermometer maar dat ding is een crime om schoon te maken en dus haal ik 'm nooit uit de kast. En omdat de aanwijzingen in het recept redelijk goed lijken, gok ik het erop. Uit luiheid inderdaad. Wat mooi uitziende karamel oplevert met een aangebrande smaak.

Het idee om gemalen (wal)noten door het eiwitschuim te spatelen is wél een hele goede (hoewel niet het mijne), want de smaak van de meringues zelf is prima. Hoewel een beetje te zoet, maar een kniesoor die daar op let. Missie eiwitschuim met karamel: alleen op het gebied van 'glutenvrij' geslaagd. Maar ik ben dan ook wel een beetje heel erg kritisch.

Niet de kokos(ma)kroon op mijn werk

Voor een glutenvrij iets-lekkers-bij-de-koffie (T) dacht ik wel even kokosmakroontjes te maken. Met geen andere voorbereiding dan dit succesrecept vermengde ik kokosrasp met suiker, limoenzest en een eiwit. Op prachtige roze ouwel (Look-o-Look eetpapier, wat overigens suikervrij is!) liet mijn kokosspijs zich dus echter níet tot cirkels opspuiten. Ook niet met een grotere spuitmond. Want kokosgriebels in een niet-samenhangend deeg, dat moet je niet willen opspuiten.

Maar omdat weggooien ook zo zonde is, heb ik de plaat toch maar wel de hete oven ingeschoven. De koekjes die gelukt waren, waren echt wel erg lekker met een fijne kokos-en duidelijke limoensmaak. Maar iets aan de receptuur klopt niet..

Snel gevulde kinderhand in Duitsland

Bij de Kaufland in Kleve kost vers zachtfruit een fractie van de Nederlandse winkelprijs. Blauwe bessen gaan voor €1,09 per 200g (of €5,50 per kg; wat dan dus precies een stuiver kost om niet met vijf losse bakjes te hoeven sjouwen ;). Bramen en frambozen in een doosje van 125g mag ik voor een kleine €1,15 per stuk meenemen. Wat ik natuurlijk ook doe! Legio. En eenmaal thuis valt mij op hoe de efficiënte Duitse kassa al mijn aankopen netjes per categorie geordend op de bon heeft gezet. Ik ken wel iemand die dat héél handig zou vinden, toch papa?

Picknickeieren?

In de Duitse supermarkt worden gekookte, kleurige (paas)eieren als zomerse picknickversnapering verkocht. Uhu. Geldklopperij of slim idee?

Sfakianés Pítes

Een relaxte zondagochtend vraagt om wat zelfverwennerij en omdat er zowaar tijd is, maak ik voor mezelf deze Griekse zoete pannenkoeken met feta. En honing. Hoewel de krokante lekkernij het als toetje waarschijnlijk ook goed zou doen.

Van bloem, olijfolie en wat zout wordt met lauwwarm water een deeg gekneed. Daarvan worden dan bolletjes gevormd, die met de hand platgedrukt gevuld worden met een schepje losgeroerde feta. Deeg daar omheen vouwen en uitrollen tot pannenkoeken. Het blijkt nogal een elastisch plakdeeg, maar met flink 'bloemen' lukt het. De 'pannenkoeken' worden vervolgens gebakken in een hete koekenpan met nog wat olijfolie.

De 'sfakianés pítes' zijn zo klaar en leuk om te maken. In de pan bobbelt het deeg lekker knapperig op. De feta is smaaktechnisch een beetje verdwenen, maar de zoete honing wordt natuurlijk wel geproefd. Warm het lekkerst.

Als je dan toch (meestal) geen koolhydraten eet

Een verwen-jezelf-doordeweeks-diner van goede dikke biefstuk (à point) met een pán vol bruin gebakken (kastanje)champignons en shiitake (die ik inmiddels lust, ja), verse basilicum, alfalfa en een lik humus. Me likey. En helemaal lekker zijn de korrels grof zeezout op het vlees.

Chocolademousse op spekkoekbodem

Wat ik nodig heb is een dessert met cachet; een Toetje dat er over de top indrukwekkend uitziet, maar stiekem geen tijd of moeite kost om in elkaar te flansen. Zoiets bijvoorbeeld als een gekruide chocolademousse. Makkelijk gemaakt van Milka (melk)chocolade met basterdsuiker, een tikje zeezout en slagroom. En melk waar (5) kardemompeulen, (1) steranijs en (3) pimentkorrels hun smaak aan af hebben gegeven (en voor de goede orde: géén rozemarijn dus, zoals in het originele recept).

En ik vind eigenlijk dat zo'n romige chocomousse met specerijen prima geserveerd kan worden op een bodem van spekkoek. Dus knal ik na mijn werk langs een Indische toko om daar (voor €14; daar kun je zelf niet tegenop bakken) een hele 'lapis legit' te kopen. De spekkoek wordt overdwars afgesneden en in een ronde bak- vorm gelegd. Daarop de mousse die in de koelkast verder mag opstijven. Wat deco van cacaonibs, macademia-en pecannoten en ik vind het eigenlijk wel goed.

Het blijkt niet de beste chocolademousse ooit, omdat de gelatine een iets te veel rubber textuur geeft en veel te laat bedenk ik me dat wítte chocolademousse misschien tóch beter was geweest. Maar het is wél een absoluut topidee waar evengoed punten mee gescoord worden. Spekkoek takes the cake, eh... mousse!

DIY: Yogi Classic Chai

Misschien dat je eigenlijk ook wel zélf Yogi Thee kan maken. Ja, waarschijnlijk wel.. Ik lees de ingrediëntenlijst van een originele verpakking, gok er verder wat op los en neem 50% (gebroken) ka- neel(stokjes) (20g), 20% kardamom (8g), 15% (gedroogde) gember (6g), 10% kruidnagel (4g) en 5% zwarte peper (2g). Naar mijn eigen smaak voeg ik daar nog 2g zoethout aan toe, om het yogi pit wat te temperen. Helemaal niet slecht, al zeg ik zelf!

Gooise Matrassen

De schilder heeft mijn deurbel, die ik op de bovenverdieping niet hoorde, verbeterd. Soort van; nu hoor ik de bel boven net niet. In ruil waarvoor ik zelfgebakken koekjes had beloofd (ik grijp inder- daad elke gelegenheid aan!) en dus kies ik daarvoor de door Kees Raat bedachte 'gooise matrassen' uit het bijkans onfeilbare Koekje.

Want koekjes van ahornsiroop en kastanjemeel; die klinken goed. Ik heb alleen slechts 125g boter in huis, dus vul ik het tekort aan met zonnebloemolie. Ja, ik had natuurlijk veel beter de hoeveel- heden kunnen halveren, maar ik dacht foutief dat '1' het minimum voor een eierdooier was. Loskloppen en afwegen om tot 'een halve' te komen, was achteraf beter geweest. Want olie blijft natuurlijk vloeibaar en tovert de geknede massa om tot vochtig plakdeeg. Meer kastanjemeel toevoegen lost dit, blijkt, niet op ;) Maar goed.

De (te dikke?) deegschijfjes bakken in die korte tijd op tot krokante kruimelkoeken met een frisse limoen en een donkerzoete ahorn smaak. In de nasmaak iets van gepofte kastanjes; alleen jammer dat de onderkant zo snel aanbrandt (met bijbehorend ongewenst smaakaccent).

Genroku

Heel goed idee van een enthousiasmerende vriendin om te gaan 'sushidineren' in het Amsterdamse. Zij heeft Genroku op het oog (Nieuwezijds Voorburgwal 115, 020-4288809), waar van zondag t/m woensdag voor slechts €29,95 p.p. genoten kan worden van onbeperkt frisdrank, koffie en thee (met 50% korting op huiswijn, bier en sake) én ayce (all you can eat) sushi. Met naast keuze uit meer dan 120 gerechten van de standaard dinerkaart, nu ook onbeperkt zalmsashimi en vijf speciale maki's uit de 'special order' selectie. Nou is 'AYCE' onze nieuwe beiderzijds favoriete hobby, dus dat is dan de perfecte bonus op een fijn dagje in de hoofdstad met bijzonder gezelschap.

De vermaarde dhr. Johannes van Dam recenseerde restaurant in kwestie met een niet mis te verstane 8,5. Zodat we met een gerust hart kunnen aanschuiven om onze eigen ervaring op te doen. Aan tafel wordt wasibi plús rode chilisaus en ketchup geserveerd. Gari is via de aankruislijst te bestellen; dat is anders dan anders maar eigenlijk ook wel weer handig voor diegenen die veel zure gember wensen. Ze zijn hier in ieder geval bepaald niet (niet!) zuinig met de porties (of sausjes). Nadat ik blij vier van de vijf special orders heb laten aanrukken (die elk per zes stuks blijken te komen à 2,5- 3cm dikte), zit ik eigenlijk al wel vol. En stiekem zijn de sushi's net iets te grof en te groot.

In dit restaurant een beneden-en een bovenverdieping (vide) met goedzittende stoelen. De toiletten zijn in de kelder en hebben elk een grappige schuifsluitdeur (en sommige daarbij een losliggende toiletbril). Fijn dat er sashimi van SintJakobsschelp op het menu staat (3 stuks voor €2), al is het niet de beste (als in meest verse) die ik ooit heb gegeten. In het assortiment verder vele bijzondere sushicreaties die je niet snel ergens anders ziet. De meeste andere restaurants uit dit genre voeren toch allemaal zo'n beetje dezelfde kaart. Genoeg keuze hier dus, en ook wel goed bereid.

Past helemaal in de huidige trend van 'Chinees Indisch Restaurant wordt Wokrestaurant wordt Sushi All-You-Can-Eat'. En hier kan ik het alleszins eens zijn met meneer van Dam: "de prijzen zijn laag, de kwaliteit is heel redelijk en de mogelijkheid zijn eindeloos; mij hoor je niet klagen".