Goed idee, slechte uitvoering, prima resultaat.

Soms heb je dat wel eens, dat je soort van weluitgedacht ergens aan begint, meegesleept wordt in het moment, en achteraf, wanneer je naar het resultaat staat te kijken, écht niet meer weet hoe je op dat punt gekomen bent. Precíes dát had ik nou vanavond met mijn kastanjemousse.

De Maronsui's waren op, en aangezien ik níet heel binnenkort weer de BelgischFranse grens ga oversteken, had ik het lumineuze idee om dan maar zélf kastanjemousse te maken. Door "kastanje- mousse" op google in te typen, werd ik gelinkt naar mijn eigen blog, dus dat schoot niet op. Een beetje verder zoeken, surfen en combineren, bracht mij receptmogelijkheid nummer één: 150ml slagroom stijfkloppen met 2el rum of cognac en dit dan met beleid door 225g gezoete kastanjepuree spatelen. Tja.
Receptmogelijkheid nummer twee vind ik interessanter:
Sla een 'ruban' van 1 eierdooier met 25g suiker. Kook 25g melk met de ruban tot 'anglaise' en laat er dan 1 blad gelatine in oplossen. Sla 150g slagroom stijf met 20g suiker. Meng 75g gekookte kastanjes door de anglaise en spatel dit door de slagroom. Uhh?! Vakjargon, lijkt mij. Maar het móet te ontcijferen zijn!!

Ruban = eieren met suiker wit kloppen, tot er zich een lint vormt bij het opheffen van de klopper. En een anglaise zal gezien de context wel een crème anglaise zijn, als in 'pudding'. En daarvoor wéét ik een goed recept (klik hier).

Dus ik begin. Ik heb alles in huis (dènk ik) en open een blikje gekookte kastanjes (houdbaar tot 11/2006, maar niks mis mee), om 100g daarvan (het mag van mij iets kastanjeriger) met 1el suiker te pureren. Ik klop slagroom op met 25g suiker, maar het blijkt kookroom. Light kookroom. En omdat het vet in de room nou nèt datgene is wat de room doet opstijven, blijft het witte goedje prachtig vloeibaar. Wat nou als ik er een beetje gesmolten boter doorroer? Dat is toch juist het vet dat uit de light kookroom verwijderd is, dus met een beetje geluk is de room dan stijf te kloppen. Zo gezegd, zo gedikkiedaan, maar stijf wordt de room níet.
Ik laat deze room even voor wat het is en met nieuwe moed begin ik aan stap twee. Ik sla een 'ruban' van 1 eierdooier met 1,5 zakje vanillesuiker. De rest van de vanillesuiker (in totaal 2 zakjes) warm ik met 25g melk op in een steelpannetje (en ja, ik heb inderdaad 25g melk afgewogen, ookal vind ik het van de zotte). Net nadat de melk voor het eerst is opgekomen (gekookt heeft), giet ik beetje bij beetje bij de eiercrème (lees: ruban) tot alles vermengd is. Dit gaat terug in de steelpan op laag vuur. Fijn, dít werkt wél, denk ik nog wanneer de eiervla indikt.
Met de fameuze gedachte "wat nou als ik de lobbige kookroom hierdoorheen roer?" denk ik tòch nog succes te kunnen boeken. Dus kookroom in de steelpan. Nou snap ik ook wel dat 1 ei veel te weinig binding geeft aan een dergelijke hoeveelheid vloeistof, dus snel nog maar een eierdooier met een schep suiker tot lichtgele crème (lees: ruban) kloppen. Hier dan eerst in een dun straaltje maar dan in een scheut, het nu warme kookroomvlamengsel doorheen en dan het geheel terug in de steelpan (3x 'dan' in één zin; níet mooi!).
Oh ja, er moet nog een blaadje gelatine doorheen, maar in de kast ligt alleen gelatinepoeder en dat zal ook wel gaan. Een half zakje dan maar en op hoop van zegen schep ik, van het vuur af, de kastanjepuree door het mengsel. Een kleine smaaktest wijst uit dat het vet en de suiker wel degelijk hun werk doen in dit 'dessert' en de smaak is prima. Dus maakt het me feitelijk ook niets meer uit of het opstijft of niet, dan maar kastanjevla. In glaasjes met het mengsel.
Na een half uur in de koelkast is het inderdaad al stijf geworden en ik moet zeggen, deze kastanjemousse smaakt mij uitstékend!! In beginsel klopt het dus en ik kan het altijd nog eens overdoen in een beter voorbereide uitvoering. (zegt mijn lief "we hebben toch nog een bus spuitslagroom liggen, uit het kerstpakket; had je dat niet kunnen gebruiken?" Ja, had ik, maar daar wil ik nú even niets meer over horen).

Het spul eromheen:

Men neme een enthousiaste kookstér en haar culinaire avonturen. En men voegt daar aan toe: een keten in papierwaren, en wel de Ava (Korte Meer 14-22, Gent). Dan goed roeren en wachten tot de creativiteit gaat borrelen...

Klik hier voor een overzicht van de Ava-winkels (in België). De nieuwgierige thuiskoks uit Nederland kunnen naar Oud-Turnhout of Lommel (Noord-België) en de Limburgse kokers bezoeken best de vestiging in Lanaken.
Nou, waarom zou je naar een papierwarenhandel gaan als je geïnteresseerd bent in koken en daaromtrent? Omdat de Ava een ongeziene collectie heeft in papierwaren, maar dan ook ÁLLE papierwaren. De Ava verkoopt namelijk ook aan de horeca. Behalve gekleurd karton en de nodige pennen en potloden, zijn ook de volgende abnormaliteiten verkrijgbaar:

servetten en papieren tafelkleden (op rol en op kleur gesorteerd);
cocktailprikkers en dessertparapluutjes (ook vlaggetjes);
taartdecoratie (verjaardagskaarsjes en -houders, cijferkaarsen);
houten en plastic bestek (ca. €5,00 per 100 stuks houten bestek);
plastic amuseglaasjes en -bordjes;
aluminiumbakjes en kartonnen deksels hiervoor (in véle maten);
kartonnen schotels en plastic bakjes (zoals bij de frietkraam);
freshcling (dé goedklevende huishoudfolie), alufolie, etc.;
voedselstickers;
etiketlabels;
paraffinestrips (€3,33/600 stuks);
patisseriedozen (ca. €2,00 per 5 stuks), voor zelfgebakken taarten;
cuvetten (oftewel papieren cakevormpjes), rond én langwerpig;
ballotines (bonbondoosjes, ca. €4,00 per 10 stuks);
rondellen (voor onder een taart) in goud en witkant;
taartkantjes en -onderleggers;
zakjes van papier en cellofaan, in alle maten en bedrukking;
papilloten (de dingen die bij een gebraden gans om de poten gaan);
wijnfleszakken;
allerhande flesjes en potjes (óók lege kruidenpotjes);
doopsuikers en kleine geschenkverpakkingen

Álles dus om je thuisbaksels professioneel te verpakken alvorens cadeau te doen, en álles ook om je eigen feestdiner correct aan te kleden. Nou kan IEMAND mij vertellen waar paraffinestrips voor dienen (en dan bedoel ik níet lichaamsontharing!)?!

Notenkraker

Garnalen worden rivierkreeftjes

Van mijn werk heb ik een receptenpagina uit de Margriet meegescheurd. Niet omdat soep maken nou zo moeilijk is en ik/je/men daarvoor een recept nodig hebt, maar omdat dit me een fijne combinatie van ingrediënten leek en ik die wilde onthouden.

Maar thuisgekomen heb ik er toch weer een eigen draai aangegeven, door in een soeppan een uitje te fruiten in een scheutje olijfolie. Daar een zoete aardappel en een flinke pastinaak (beiden geschild en in blokjes) aan toevoegen en even mee laten bakken, waarna afblussen met bouillon (er was nog piepkuikenbouillon) of water met bouillonblokje(s). Na kwartiertje sudderen, een blik maïskorrels (afgegoten) erbij en een verpakking rivierkreeftjes (goedkoper dan garnalen en óók lekker!) en een ruime hoeveelheid versneden groene kruiden (koriander). Snel klaar. Erg lekker. Fijn vullend.
Soep = goed.

Onverwachte groei

Geheel tegen de verwachting in, zijn er toch nog weer champignonnetjes aan het groeien in mijn kiemdoos. De vorige (eerste) oogst leverde zes champignons op en nu groeien er vier grotere en vijf kleintjes (héle kleintjes). Door de soep ermee, want ik heb het een beetje gehad met de doos die niet doet wat belooft was (begin november).

Pizza

Met als avondmaaltijd: pizza. Altijd goed, vóóral de zelfbelegde, eigen- gebakken variant.
In mijn studententijd kocht ik met dat doel een goedkope euroshopper 'pizza margaritha' (in ieder geval met alleen tomatensaus en kaas) om die vervolgens zélf te beleggen met ringen verse ui en stukken tonijn uit blik. Maar met de komst van een goedkokend lief, is het net zo makkelijk even snel een deegje te maken. Dat doet híj dan ook altijd, maar ik neem aan dat het intoetsen van 'pizzadeeg' op google of één van de vele foodblogs een meer toereikend recept hiervoor oplevert, zoals deze).
De tomatenspread maken wij door een pak passata in te koken met een half blikje tomatenpuree en gedroogde oregano tot een wat dikkere saus (niet zoveel over het pizzadeeg uitspreiden als ik heb gedaan, want dan rijst het deeg daar niet goed).
En, most importantly, het beleg. Míjn gouden (Venetiaanse) combinatie: brie, spinazie (de diepvries-deelblokjes zijn uitstekend geschikt en het bespaart een boel hakwerk) en walnoten. Met, oké dan, omdat ik zo van kaas houd, nog geraspte Emmentaler of Gruyère (of Gouda) eroverheen. Kwartiertje de voorverwarmde oven in, tot de kaas geheel gesmolten is, het deeg bruin en knapperig oogt, er zich een heerlijke geur door het huis verspreidt, of je je gewoon niet meer kan inhouden.

Ananassoep

Dit is nou met recht een toetje. Want feitelijk is het geen ananassoep, maar gewoon gepureerde ananas. Oók lekker, daar niet van (érg lekker, zelfs), maar soep, nee. Wat het dan toch nèt bijzonder maakt, is de (in dit geval) passoa-gelei (bij gebrek aan rum). Kleurrijk en met een tikkie alcohol, afhankelijk van de verwarmingsduur. Ik zie er ook wel een interessant voorgerecht of een verfrissende 'spoom' (tussengerecht) in, maar dan zijn de fliertjes munt wél een esthetisch vereiste.

Gebakken kweeperen

Schijnbaar kun je van kweeperen meer maken dan enkel de bekende kweeperengelei (marmello). In het kookboek van het Brummense Engelenburg ("traditionele gastvrijheid met een koloniaal tintje"), het eerste officieuze Zuidafrikaanse restaurant in Nederland, staat op p.37 een heel verhaal over kweeperen. Daarin uiteraard de belangrijkste eigenschap van kweeperen: "pas wanneer kweeperen gekookt worden, krijgen ze een aangename kleur, geur en smaak; ze worden dan ook nauwelijks rauw gegeten".

Recept
Schil 4 kweeperen en snijd in plakken van 1½cm dik. Druk met een steker het klokhuis uit elke plak en leg de plakken dakpansgewijs in een beboterde oven- schaal. Verdeel 3 ka- neelstokjes in stukken over de kweepeer. Verhit 125ml water, 125ml honing en 50g boter 30 seconden op de hoogste stand in de magnetron en giet dit over de kweeperen. Bedek de schaal met aluminiumfolie en bak 40 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C. Lekker met vanilleijs.

Bietenrisotto

Ik zat zondag naar de uitzending van SOS Piet te kijken (op VTM, B) en die hielp een enthousiaste risottomaker uit de brand. Na het succes van de 'kip uit de oven' vond ik dat ik me nóg best aan een heb-ik-nog-nooit-gedaan-project mocht wagen; en waarom zou dit geen risotto zijn. Nou zijn mijn lief en ik het er over eens dat de Italiaanse keuken goed gehypet is, want op de keper beschouwd is 'risotto' gewoon hartige rijstpap.

Het basisprincipe is de risottorijst in een pan met wat olie (en een gefruit uitje o.i.d.) op middellaag vuur eerst enkele minuten 'bakken' om daarna pollepel voor pollepel vocht toe te voegen die de rijst dan langzaam moet doen opzwellen (wat een minuut of twintig duurt). Vocht kan dus ook wijn zijn, róde wijn in dit geval. Volgens 'Piet' moet de risotto "zwierig" zijn, dus niet te dik. En dan kun je er nog van alles aan toevoegen; in dit geval: stukjes rode biet. Met een stukje geitenkaas (met honing, van de AH) en wat gehakte walnoten en pompoenpitten tóch wel smakelijk.

Bouillon

Terwijl ik verouderde worteltjes omtover in zoetzure wortelsalade, heb ik tijd om van de piepkuikenrestanten (vel en botjes) bouillon te trekken. Aangezien het afval anders toch maar in de daarvoor bedoelde bak terecht zou komen, kan ik het net zo goed in een grote pan doen met flink veel water (1,5l).
Maar hoewel dit de basisingrediënten zijn, wordt het niet automatisch bouillon. Dus erbij: stukken grofgesneden wortel (2 of 3), een middelgrote ui in stukken (gewoon, met schil en al), grofgesneden prei (of alleen het 'afval'groen), eventueel een grof- gesneden venkelknol én kruiden (bouquet garni): laurierblaadje (1 of 2), peterselie, tijm. Het geheel aan de kook brengen en daarna op zacht vuur een uurtje of twee laten trekken. Goed zeven (wat zoveel wil zeggen als tweemaal zeven) en naar smaak nog zout of een maggiblokje toevoegen.
De bouillon is bruikbaar voor de bereiding van soep, risotto of couscous en is natuurlijk ook geschikt om met wat vermicelli en soepgroenten zó te eten. Het restant kan ingevroren worden (ijsblokbakje) voor later gebruik. Handig en eigenlijk niet zo moeilijk! (maar je hebt wel minstens 2kg karkassen nodig op 1l water)

Zoetzure wortelsalade

Bijzonder om er achter te komen dat er altijd wel één recept is wat je kan maken, wanneer er één of twee produkten thuis onvers liggen te worden. Voor een half-vol (positivisme, een belangrijk goed) blikje tomatenpuree en een bundel (B) verrimpelende bospeen, vond ik dit recept voor zoetzure wortelsalade:

Gesnipperd uitje fruiten in wat olie (geen olijfolie). Dan knoflook, sambal, kerriepoeder en tomatenpuree erbij, waarna azijn, water en wortelschijfjes. Het geheel aan de kook brengen en de wortel garen. Vervolgens suiker, gembersiroop en blokjes rode paprika erdoorheen roeren en het sausje binden met wat aardappelzetmeel of maïzena. In schone potten scheppen en je hebt een pittig, zurig, licht zoetig, maar vooral kruidig bijgerecht (of culinair cadeautje).

Alleen... ik vind het niet lekker!

Theekist

Ik zou niet meer zonder mijn theedoos kunnen; eigenlijk een must voor theeleuten zoals ik.
Ik was al langer op zoek naar een mooie manier om alle thee goed op te bergen, en ik had bedacht dat het een theedoos moest worden. Maar dan één van classy duurzaam hout, met véél vakjes en liefst niet al te duur (dus niet van een sjieke theedealer). En niet zo'n spaanplaten geval van de Xenos, dus.
Bij de Auchan vond ik vorig jaar deze uitvoering van Lipton. Gevuld met veel Liptonthee, dus dat was een bonus. Ik kocht de doos voor €12,- maar ik zag hem laatst weer in Lille staan (€17,50, Monoprix; de doos is schijnbaar verkrijgbaar rond Kersttijd).
In de eerste plaats is de kist (want dit is geen doos meer) van mooi stevig dik hout met een bordeauxbruine kleur. Het deksel is van binnen met een soort zwart vilt bekleed. Verder een plaat transparant plexiglas (mét handige uitsparing voor de vinger!) over de 14-vaks-verdeling. In elk vakje passen 10 theezakjes met de uitzondering van één groter vak voor het dubbele aantal. Handig klapslot erop: een aanwinst.

Piepkuikens uit de oven

Veel Nigella Lawson op de tv de laatste tijd. VTM zond haar driedelige kerstspecial uit en bovendien is ze te bewonderen in een wekelijkse "Nigella Express". Nou zag ik haar twee keer poussins klaarmaken (o.a. pouspous with couscous) en ik wist eigenlijk niet wat dat was, poussin. Piepkuiken, dus, want ik zag ze liggen voor €2,45 per stuk bij de Delhaize. En aangezien mijn interesse gewekt was en ik dit géén geld vond, kocht ik er twee en besloot vandaag mijn eigen variant op een 'Sundayroast' te maken, door voor het eerst ooit, zélf hele kip uit de oven klaar te maken. Nou ja, kippetje, dan...

Eerst maar eens nader onderzoeken hoe Nigella het doet. In haar eerste versie (recept), plaatst ze de piepkuikens in een ovenschaal met in stukken gesneden citroen en ongepelde teentjes knoflook. Besprenkeld met olijfolie en bestrooid met een mengsel van zout, suiker, paprikapoeder en kaneel gaan ze vervolgens bijna een uur een voorverwarmde oven van 225°C in.
In variant nummer twee (bekijk hier) worden de piepkuikens in een ovenschaal gelegd met in stukken gesneden zoete aardappel. Vervolgens besprenkeld met olijfolie en bestrooid met kaneel en gemalen komijn, driekwartier in de oven.
Oké, dat kan dus niet té moeilijk zijn:

Recept
Twee piepkuikens in een ovenschaal doen (geen voorbehandeling of opvulling of wat dan ook). Een middelgrote zoete aardappel, mét schil, in grove stukken erbij, net zoals een in stukken gesneden citroen en vier ongepelde teentjes knoflook. Ruim besprenkelen met olijfolie.
In een bakje 1tl zout vermengen met 1el suiker, 1tl kaneel, 1tl paprikapoeder en 1tl gemberpoeder. Dit mengsel over de kippetjes verdelen en de hele schaal 30 minuten in een voorverwarmde oven van 225°C. Daarna de piepkuikens omdraaien, de groenten wat husselen en 1 geschilde pastinaak, in grove stukken, toevoegen. Nog dik een kwartier de oven in, die is teruggeschakeld naar 200°C. En dan krijg je dit:

Een vorstelijke maaltijd, mag ik wel zeggen, wanneer we elk een eigen kippetje op ons bord hebben liggen. Met de heerlijk zachte, zéér smaakvolle batata en pastinaak en een begeleidende salade (slablaadjes, rauwe rode paprika, geroosterde pijnboompitjes, balsamicoazijn en olijfolie) een verrukkelijke maaltijd. En inderdaad: express-eenvoudig. Absoluut voor herhaling vatbaar! Het maakt alleen feitelijk niet zo héél veel uit wat je óver de kuikens strooit, het vlees zelf kruidt er toch niet door. Ik heb ook wel eens iemand een soort afdruiprek in de ovenschaal zien plaatsen, met dáárop de vogels, zodat het vet wegdruipt. Ook een idee.

PS: Mijn lief was superblij dat ik alle "gele paprika" op zíjn bord schepte, maar ik wist beter dan hij dat dit de stukken citroen waren...

Kastanjemousse

"Maronsui's", oftewel "mousse fondante à la crème de marrons" van het merk "La laitière" uit Frankrijk is een rijkelijk zoete, heerlijke mousse, die zoals beloofd stevig naar kastanjes smaakt.

Route België: Nieuwjaarsreceptie in Gent

De stad Gent tilt het concept Nieuwjaarsreceptie naar een heel nieuw niveau en organiseert 'een drink' voor zijn bewoners. Inderdaad: íedereen is welkom. En ja, er wordt drank geschonken. Gratis. Op kosten van de stad. SUPER!!
Wat mij betreft een lichtend voorbeeld voor andere gemeenten.

Voor de gelegenheid (zondag 6 januari 2008 11.00u) wordt het St.Baafsplein omgetoverd, met aan weerszijden drankkraampjes. Er staan rijen voor met name de Leffe (in een écht glas) en de glühwein, én de chocomel (kindjes). Omdat de Jupiler en de Filliers (jenever) zo hard lopen dat men in de kraam slim, al genoeg klaarzet voor de pak. Die andere dranken overigens in herbruikbare, recycleerbare glazen van stevig plastic, maar voor 'nen Leffe is dit schijnbaar onacceptabel. Scoutingmeisjes halen keurig al het leeggoed op en het valt me op hoe bijzonder weinig exemplaren er sneuvelen. Iedereen is in redelijk goede doen, waarmee de receptie, die twee uur duurt (twee uur! gratis drank! à volonté!), pas écht een succes te noemen is.
Een project met visie, dank u stad Gent.

En ja, het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, dus àls je volgend jaar in de buurt bent....

Route Frankrijk: middagje Lille

Kijk, dát zijn de grote geneugten van een vestiging in België: het "zuiden van Europa" ligt, bij wijze van spreken, op de drempel. Zo ben ik fervent fan van de Auchan en rijd dus vaak genoeg die kant op (de Franse grens ligt op een kwartiertje of drie van mijn huisdeur), maar onlangs besloot ik mijn lief te trakteren op een dagje Lille, 12km verder dan de hypermarché. Een schot in de roos, zo bleek, want het vertoeven in een ander land, een andere cultuur prikkelt de zinnen en verscherpt de geest. Zelfs al is het dan maar Noord-Frankrijk, voor je gevoel ben je al halverwege de Rivièra. En misschien is het hineinredenieren, maar ik zou zwéren dat er in Lille méér zon scheen dan in Gent...

Het begint in ieder geval al goed met een zakje versgepofte kastanjes van een straatventer. Zó lekker noterig en gerookt en bovendien warm. Fijn. Midden op de 'Grand Place' een groot reuzenrad, vanwaaruit we nog een heuse kerstmarkt spotten (begin januari nog? schijnbaar!). Veel (duur) eet-en drinkspul op deze nepchaletverzameling, o.a. ahornsiropen, honingen, glühwein, cuberdons in véle véle smaken (ananas, meloen, citroen, bergamot, etc), peperkoeken (€6,00 voor een pakje van 200g? ik dacht het NIET!) en soep. Kijk, dàt moet je hebben op zo'n koude winterdag. Onthoud: als je niet meer weet of je het koud of warm hebt, moe bent of gewoon dorstig; EET SOEP. Helpt meestal tegen ongewenste fysieke onregelmatigheden.
Bij de Monoprix (in winkelcentrum Tanneurs) kopen we vers brood en natuurlijk sleep ik vriendlief mee de supermarkt in. Meest discutabele aanzicht laat zich in de Habitat aanschouwen: de peper-en zoutknijpers 'Lapin' met netjes een bord ernaast waarop je even kan uit- proberen hoe de peper uit 'het konijn' komt. En dat voor een specerij die ooit peperduur was; in wat voor een rare maatschappij leven we toch?!

Hutspot zoals het hoort

Pinksternakels of pastinaken zijn één van de vroegst bekende groenten uit de moestuin. Voordat de aardappel haar intrede deed, waren pastinaken algemeen voedsel voor de armere bevolking.
De Leidse Hutspot, bekend van het Ontzet van Leiden in 1574, bevatte dan ook geen aardappelen, want die waren toen nog niet in de Nederlanden bekend. Pas in de tweede helft van de 18 eeuw kwam de aardappel hier op de markt en werd de eens zo geliefde, zoet smakende witte wortel vergeten.

Recep
Schil 500g grote wortelen en 400g pastinaken en snijd ze in plakken. Snipper 1 grote ui. Doe de wortel, de pastinaak en de ui in een pan met 200ml water, plaats een deksel op de pan en kook de groente tot ze zacht zijn. Stamp de hutspot niet al te fijn, meng er 50g boter door en breng op smaak met zout, peper, nootmuskaat en een flinke hoeveelheid tijmblaadjes.
Traditioneel wordt er klapstuk bij hutspot gegeten, maar de stamppot smaakt ook lekker bij ander vlees.

Chaï

Breng 30cl (volle) melk met 2el suiker en 3 licht verbrijzelde kardemomzaadjes, ½ el geschilde en geraspte verse gember- wortel, 1 kaneelstokje en 2 kruidnagels aan de kook.
Laat 2 minuten sudderen en voeg dan 4 zakjes sterke zwarte thee (English breakfast) toe. Breng zachtjes aan de kook, dek af en laat 10 minuten trekken op heel laag vuur. Zeef de thee en giet in voorverwarmde koppen. Bestrooi met kaneel en serveer.

Mini-vijgen zijn de max (overdrachtelijk dan)

Sinds ik vijgen lust (en de mogelijkheid heb die in het seizoen vers van de boom te eten), heb ik ook de gedroogde variant leren waarderen. En omdat, zoals voor veel vrouwen cq. meisjes nu eenmaal geldt: klein=lief, zijn deze mini-vijgjes (€1,75 Monoprix) een streling voor mijn oog én tong. Zou niet misstaan bij een grand dessert!

Gnocchi met citroenricotta

Frisse en zomerse pasta. Dat leek me wel wat, want die er-is-alweer-een-jaar-voorbij-en-ik-weet-nog-zo-goed-toen-het- 2000-werd-en-dat-is-nu-al-weer-ACHT-jaar-geleden-blues, ben ik nu wel een beetje zat. Gnocchi met citroenricotta en courgette, dus (klik hier voor de inspiratiebron).

Gnocchi maak ik snel even zelf, want er liggen nog truffelpattaten (B) oftewel paarse aardappelen van de vorige keer. En die vul ik dan gewoon met normale bloemige aardappelen aan tot ca. 1kg in een stemmig lichtviolette kleur. Bloem, eitje, parmezaanse kaas door de pu en van het soepele deeg balletjes draaien. Ik heb honger, dus geen vorkgedoe dit keer.
Ricotta losroeren met het sap en rasp van 1 citroen, beetje peper en zout, verse kruiden (had ik niet nog ergens salie liggen?) en dit met kort geblancheerde pompoen en aspergetips door de gare gnocchi roeren. Stukjes ansjovis erop, nog wat geraspte kaas en voilà: opbeurend diner est arrivé.

Wederom blijkt culifotografie een vak apart. Hoe kun je nou van een bord muk een mooie foto maken? Met het hebben van een 'eetblog' zou je ook bijna je eten koud laten worden in een poging een goed plaatje te schieten (B: trekken). Bijna...

Bonbonnage

Voor iedereen die al eens heeft geprobeerd zelf bonbons te maken: bepaalde benodigde grondstoffen zijn bijna onmogelijk te krijgen. Zo heb ik zelf wekenlang naar glucosestroop en eiwitpoeder lopen zoeken. Volgens sommige bronnen te verkrijgen bij de banketbakker, maar ga het daar maar eens vragen. Óf ze doen niet aan verkoop aan particulieren, óf ze verkopen in bulk. En wat moet je nou met 1kg eiwitpoeder?
De hobbychocolatiers Kirsten en Deirdre Renaud weten inmiddels waar ze de beste ingrediënten moeten aanschaffen en grootverpakkingen worden netjes herverpakt in kleinere hoeveelheden voor de webshop. Op hun site zijn diverse bonbon- vullingen, grondstoffen, smaak-en kleurstoffen, gereedschappen en zelfs geschenkverpakkingen te koop. De dames vermelden in hun intro dat ze van hun bonbonmakerij en webshophouderij (nog) niet kunnen leven, en dat reflecteert zich wel een beetje in de prijzen, maar voor wat hoort wat.

Uiencompote en uienschuim

Pel 3 grote gele uien en snijd in grove stukken. Verwarm 100g boter in een koekenpan. Voeg 4dl water, de uien en 3 takjes tijm toe, zet het vuur heel laag en stoof de uien in 60 minuten gaar. Giet de compote af in een zeef en vang het vocht op.
Voeg 1el lecithinepoeder (Zonnatura) toe aan het stoofvocht van de uien en klop dit schuimig met de staafmixer. Vorm quenelle van de uiencompote en serveer deze met het schuim bij vleesgerechten.

Roggebrood met anijs

Geen roggebrood zoals roggebrood uit de supermarkt, maar zelfgebakken brood (uit de brood- bakmachine) met roggebloem. En (gemalen) anijszaad.
Door het snelprogramma te kiezen op de machine, wordt het brood relatief stevig van structuur (en klein van stuk), maar het is een heerlijk zacht brood met de smaak van taaitaai. Er màg zelfs nóg wel meer anijszaad in...

Gevulde eieren

Altijd een GROOT succes op feestjes en zo simpel om te maken: gevulde eieren. Ik persoonlijk ben er compleet verzot op, met name omdat ze zo nostalgisch herinneren aan verjaardagen van weleer. Gevulde eieren vallen in dezelfde categorie als blokjes jong belegen met een zilveruitje op een cocktailprikker en melba toastjes met een plakje gekookt ei of tomaat en een lik Zaanse mayonaise uit een tube.

Maar er is iets ook heel prettigs aan de smeuïgheid van de éénhapstraktatie die een gevuld ei is. Gestold stevig eiwit met crèmige dooier, op smaak gebracht met het één of ander. Want dát vind ik óók leuk aan gevulde eieren: je kan er zo perfect mee variëren.

Recept
Kook eieren hard. Bedenk wel dat het aantal gevulde eieren natuurlijk dubbel zo groot zal zijn als het aantal gebruikte eieren, dus neem er niet teveel. De kooktijd ligt rond de tien minuten, maar is afhankelijk van de manier van koken (ei al in het water als het wordt opgezet, of ei pas toevoegen als het water kookt). Prik wel altijd een gaatje in de luchtkamer van het ei, zodat het niet barst en leegloopt. Zelf draai ik de eieren, zéker de eerste twee minuten, rond in het kookwater, zodat de dooier mooi in het midden van het ei stolt.
De eieren laten schrikken in koud water en laten afkoelen. Pellen. Halveren. Voorzichtig de dooiers verwijderen uit de eierhelften en in een bakje doen. Eventueel onhandig gekookte eieren (met de dooier tegen de rand aan, bijvoorbeeld, of kapotte eieren) fijnhakken. De dooiers fijnprakken en met mayonaise tot een egale crème mengen. Kruiden naar smaak toevoegen (peterselie, dille, komijn, ...) en de dooiercrème overdoen in een spuitzak. Toefjes dooier terugspuiten in de holtes van de eiwitten en garneren met bv. een kappertje, een reepje ansjovis, een takje peterselie, een snufje paprikapoeder, ... De fijngehakte eieren kunnen door de dooiercrème gemengd worden of worden gebruikt als garnering. Smakelijk!!

Wat klopt er niet in dit plaatje?

Je kan het nu niet meer zo goed zien (lees: niet), maar er zaten 7 gedroogde vijgen in dit doosje. Biovijgen, gekweekt en verwerkt in complete samenhang met mens en dier en milieu. Want bio. Goed. Maar waarom zitten er dan maar zéven vijgen in?! Die vullen zo'n doosje niet en dan heb je als fabriek dus veel meer doosjes nodig. Doe er dan 150g in, of -the horror- 200g; hoeven mensen die tien vijgen nodig hebben tenminste geen twéé doosjes te kopen. Zonde van al die doosjes op de wereld. En het is maar verpakking, hoor, het kan ook gewoon in een simpel zakje.
Míjn doosje was zo leeg. Doosje over. Van hard plastic. Met dekseltje dat niet vast blijft zitten en doosje dus níet-hersluitbaar maakt. Waardoor doosje nutteloos wordt en zelfs niet meer te gebruiken is als alternatief voor Tupperware-bakje.
Rest mij de vraag: is dát nou BIO?!?
Wie houdt wie nou voor de gek?