Kim Chi

Aziatisch zoetzuur, maar dan niet zoals de bekende Indische atjar, maar in de vorm van een Koreaanse koolsalade (met Chinése kool...) Heb ik gemaakt, omdat er teveel potten sambal in huis waren. Verder mocht de wijnazijn wel eens op en stond er nog een behoorlijke hoeveelheid Kikkoman (Japanse sojasaus).
Een Chinese kool daarvoor in dunne reepjes snijden en deze met behulp van ruim zout laten dehydrateren een aantal uur. Is trouwens bizar om te zien hoevéél vocht er dan uit komt! De kool aanmaken met een dressing van sojasaus, wijnazijn, suiker, sambal, gember, pepertjes en, oh help, óók nog cayennepeper en het geheel 24 uur in een pot in de koelkast laten 'trekken'. Overigens had ik besloten om eerst de suiker op een laag vuurtje in de sojasaus op te lossen; góed idee vond ik zelf. De 'salade' is een typisch bijgerecht en, om eerlijk te zijn, vooral geschikt voor mijn partner, die meer van pittig houdt dan ik. Opvallend wel hoe de enorme hoeveelheid sojasaus (0,5dl) niet echt overheersend is, maar voor de zekerheid maakte ik toch ook een potje met gedehydrateerde kool in het overgebleven nat van een pot augurken. Nèt iets milder, zullen we maar zeggen.

Gevuld speculaas in juli: màg dat?

Citroensapkuur? Hoe bedoel je?! Blijkbaar mis ik het Nederlandse (of het is alwéér een stevige bries van de wind die "en nu moeten de kasten leeg" heet), want gisteren heb ik gevuld speculaas staan bakken. Maar dan níet met de traditionele amandelspijs, maar met zelfgebrouwen pistachevulling. Volgens uiteraard wél traditioneel recept; dus níet die versie waarin zelfrijzend bakmeel wordt omgetoverd in speculaasdeeg met behulp van kant-en-klare speculaaskruiden, maar compleet 'from scratch':

Nou bestaat amandelspijs feitelijk uit niets anders dan één deel amandelpoeder vermengd met één deel suiker. Daar gaat facultatief nog een eitje door, of enkel een eiwit, citroenzest of de rasp van een andere citrusvrucht, enkele druppels amandel- essence of voor de puristen bittere amandelen (die heb ik trouwens nog nóóit ergens gevonden en je kan rustig stellen dat ik heel wat winkels, toko's en supermarkten van binnen heb gezien) en zo ontstaat een verrukkelijk zoete brij die best vergeleken wordt met 'frangipane' (en is het niet gewoon hetzelfde?!).
Als je goedkope amandelen kunt vinden heeft het zelf fijnmalen (dank u, Braun) de voorkeur boven de aanschaf van duur amandelpoeder, maar waarom zou je alleen amandelen kunnen gebruiken? Ik denk het helemaal te hebben gevonden met pistachenoten en maal die met suiker tot spijs. Eitje erdoor. Kleine bolletjes van de pistachebrij tussen lapjes speculaasdeeg, deze ook weer met losgeklopt ei bestrijken (ik gebruik 'altijd' 1 eigeel vermengd met even zo veel melk) en een halve pistachenoot erin duwen. Hop, de oven in en dan zijn de calorietjes klaar.

En als je dan tòch bezig bent met je handen in het deeg, kun je best ook meteen maar gewoon gevuld speculaas bakken. Waarvoor ik een kleine boterkoekvorm (20cm) gebruik. Niks moeilijks aan, met díe uitzondering dat speculaasdeeg zich niet makkelijk (althans niet in míjn handen) laat bewerken: authentiek scheurdeeg, dus niet té dun uitrollen. Ingevette vorm rondom met speculaasdeeg bekleden, (royaal) spijs over de deegbodem uitstrijken en passende lap deeg erop. Lekker veel amandelschaafsel erop (of een patroon van garneeramandelen) en afbakken:

Het enige probleem is, dat maar weer eens bleek hoe ik een broertje dood heb aan het maken van speculaasdeeg. Ik houd níet van 'koude boter met twee messen door bloem snijden tot een samenhangend geheel ontstaat', want ik bereik dat punt nooit (net zoiets als dat ik nog nóóit het punt heb bereikt waarop mijn lichaam endorfinen gaat aanmaken en hardlopen schijnbaar verslavend wordt...) Ik voeg altijd te veel water toe, omdat altijd na 'één of twee eetlepels' blijkt dat het deeg te droog is, waarna het daarna toch te vochtig blijkt. Dus zou het best wel eens kunnen zijn dat ik de volgende keer een pak speculaasmix pak. Vooral als daar zo'n lokkende AH sticker op zit (tijdstip: tussen Sint en Kerst, houdbaarheid: nog minstens een jaar).

Zó vind ik mijn aardappeltjes het lekkerst:

Met recht bietjes, want deze kleine rode knolletjes van de Bioplanet zijn écht mini! Perfect eigenlijk om te poffen in de oven, met schil en al (want geef toe, om zulke kleintjes te schillen is véél te veel priegelwerk).
In een ovenschaal gaat een laagje olijfolie met 4 teentjes knoflook, ongepeld, en 400g doormidden gesneden rauwe krieltjes in de schil. Dan 3 laurierblaadjes, ½el gedroogde tijmblaadjes en ½tl gedroogde salie. Besprenkelen met nog wat olijfolie en wat balsamicoazijn, de boel een beetje door elkaar husselen en 20 minuten nèt onder het midden, de voorverwarmde oven van 180°C in. Hierna de góed schoongewassen rauwe bietjes erbij en nog een half uurtje terug de oven in (olijfolie toevoegen indien 'te droog'). De laatste 10 minuten gaan halve maantjes courgette en in dunne schijfjes gesneden, in de lengte gehalveerde ui erbij, waarna een geurig en goudbruin gebakken maaltje verschijnt. Wij aten dit met jonge slablaadjes, in ringetjes gesneden lente-ui en boven thee gestoomde zalm (je hebt wat gemist, E, maar voor woensdag staat een minstens zo indrukkend diner op het programma)...

Kleine paarse rakker

Nou, mijn computer 'doet' het weer (zolang ik 'm niet uitzet!). En dus kan ik dit bijzondere plaatje laten zien van de mini paarse bloemkool die ik bij VanLandschoot kocht à €1,00. Bijna te mooi om te koken en dus zal hij rauw en wel in mijn tas verdwijnen om morgen op het werk tussendemiddag van te genieten...

Douwe's vinaigrette

Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik aan dit recept kom, ik weet alleen dat chefkok Douwe Nogwat er succes mee had en ik het destijds schaamteloos kopieerde. Er is hem schijnbaar meer dan eens geld geboden voor deze dressing vooraleer hij er zelf mee ging publiceren. Als iemand meer informatie heeft, hoor ik het graag, want de vinaigrette is inderdaad goed (en gaat vanavond weer eens over de maaltijdsalade):

Worteltjessoufflé

Tijd voor weer een primeur: soufflé. Het door velen verguisde (vanwege de bereiding) maar door menigeen geliefde (om effect en smaak) 'dessert', maar dit keer in een hartig jasje. Op basis van wortelpuree, waarvoor gaar gekookte wortelstukjes met de staaf- mixer bewerkt worden. Door de puree een (klein) klontje boter, wat groentebouillon en dan een eierdooier, zachte geitenkaas en geraspte Prima Donna.
In dit huis geen ramekins aanwezig en omdat mijn partner het wel goed vindt met alle bak'benodigdheden' in de kast, voel ik enige schroom om de zoveelste partij bakjes aan te schaffen. Ik probeer het daarom in een kopje en moet retrospectief zeggen dat een smal, hoog exemplaar beter werkt dan een laag, diep. De mengsels de hete oven in.
Maar hóe weet je of een soufflé gaar is als je ovendeur niet voor- tijdig open mag doen? Ik gok op een iets langere baktijd, voor de zekerheid, maar moet opletten dat door de hoge temperatuur de bovenkant niet nèt iets té 'goudbruin' wordt. Over de soufflés hoort een beetje (!) lavendelsiroop, waarvoor gelijke delen suiker en water verwarmd worden met een lepeltje gedroogde lavendel- knopjes. Voor mijn twee soufflétjes heb ik maar ¾tl van de siroop nodig, want het stroopje gaat snel overheersen. Sowieso een beetje heftig gerechtje (lees: machtig), waarin de kaassmaak raar genoeg bijna is weggevallen:

Koude groentensoep

Beetje bewolkt dagje is het hier (juli!) en dan mag er best een soepje op tafel komen. Bovendien is soep de gewezen versnapering voor de derde opbouwdag na de (gevreesde) citroensapkuur, maar om te ontkomen aan de uitje-fruiten-water-en-bouillon- blokje-erbij-met-groenterestjes-pot heb ik dit keer gekozen voor een wat onconventionele koude soep van uitgelekt groentesap:

Alleen, als je tóch fijn groenten staat te blancheren, waarom zou je dan niet op traditionele wijze de hele boel opwarmen? Zo'n bordje warm vocht vult eigenlijk ook beter dan een bakkie koud en dus is mijn soepje 'stiekem' weer precies zo heet als 'ie wordt opgediend... Mét mihoen (mmm: koolhydraten). En met linzen in plaats van tuinbonen, want tuinbonen hadden ze niet bij de Delhaize en ik was vergeten gedroogde bonen gaar te koken (en linzen zijn lekker snel klaar). Én een gesnipperd reepje Madame Jeanette voor extra pit. De koude variant is misschien wel een idee in een thermoskan naar het werk.

Maanzaad-kokoscake

Er is bezoek op komst en bij de koffie mag daarom 'iets lekkers' aanwezig zijn. Met een héél klein stukje voor mij (het is opbouwdag drie van de citroensapkuur en ik mag feitelijk niets anders eten dan rijstwafels en groentesoep) en een behoorlijk gróót stuk voor de rest.

En omdat ik de voorraadkasten leeg wil maken ("maar nu écht", zoals ik mezelf wel vaker heb horen zeggen), kies ik deze maanzaadcake met kokosmeringue. Want in de diepvries liggen nog twee eiwitten, er is nog kokosrasp en maanzaad en bovendien is er nog altijd nauwelijks bloem in huis. Perfect recept dus.
Eerst rechttoe rechtaan cakedeeg maken, met zés eieren. Tikkeltje veel, lijkt het, maar wie ben ík om kritisch te zijn en dus mik ik er braaf één voor één zés eieren door. Het vloeibare goedje wordt wel wat dikker met de toevoeging van maanzaad (ongemalen; nèrgens voor nodig om "het maanzaad in een maanzaadmaler fijner te malen"), maar blijft dun. Na een half uurtje in de oven snijd ik de bovenkant van de cake in en zie mezelf genoodzaakt deze inkeping wijder te maken. Daarin (lees: daaróp) mijn kokosmeringue en terug de hitte in. Ruikt goed. En lukt goed. Precies volgens de aangegeven tijd, wat op zich al uitzonderlijk is.

De witte toplaag met het bruine korstje smaakt naar kokos- makroon en de maanzaadcake is sowieso al lekker (als je van maanzaad houdt, zoals ik). Het brokkelt allemaal wel een beetje bij afsnijden, maar goed, hoef je weer minder te kauwen...

Ben je gek, ofzo?

Zéker 50 citroenen zijn er doorheen gegaan de afgelopen tien dagen, maar vandaag is de laatste alleen-sap-en-kruidenthee-dag van de citroensapkuur voor mij. Morgen mag ik, naast 1,5-2,0 liter 'sap' óók nog drie sinaasappels eten. JEUJ! Heel bijzonder hoe je merkt dat je zonder eten kan (lees: níet zonder eten kan) en in ieder geval fijn dat "het buizenstelsel weer een keer goed is doorgespoeld".

Als ik maar geen tempeh hoef te eten...

Maar liefst 123 mensen reageerden op een door mij in een impuls uitgezette enquête, van wie 67% stemt voor méér vegetarisme op mijn blogje. Consider it done. Vega is een nieuwe categorie en speciaal voor de gelegenheid heb ik de hele reutemeteut aan 'posts' doorgelopen (sowieso leuk om te zien wat je allemaal hebt gegeten in een jaar). Maar eten vegetariërs eigenlijk vis?

DB: Deens koffiebroodje met appelvulling (Danish braid)

Het is weer díe tijd van de maand en dan weet je wel waar ik het over heb: de bakuitdaging van Daring Bakers. Wat hosts Kelly en Ben voor ons in petto hadden voor juni? Zelf bladerdeeg maken! En hier dan een koffie- broodje van vlechten! Leuk dus. Toch? Het recept voor dit bladerdeeg van gistdeeg (o.a. hier) kwam dit keer van Sherry Yard's "The secrets of baking", een mij onbekend boek van een mij onbekende auteur. Maar aan de slag ging ik, natuurlijk, want je bent een 'uitgedaagde bakker' of je bent het niet... Ookal hadden we dit keer een heus YouTube filmpje om ons wegwijs te maken in het 'touren' van het bladerdeeg.

It's thát time of the month and you know what I'm talking about. We are challenged with making our own Danish pastry. OMG. Fun! Right? But here we go, for I am a 'challenged baker' am I not...
(scroll all the way down for the English version of this text)

Het deeg voor het bladerdeeg (=detrempe) bestond uit een goedgeknede mix van bloem, gist, melk, suiker, sinaasappelrasp, gemalen kardemomzaadjes, vanille, eieren, sinaasappelsap en zout. Na de aankoop van verse gist en eieren, kon ik aan de slag - dacht ik- maar dat bleek een grove misrekening want tot mijn grote verbazing was er feitelijk geen bloem in huis. Ongehoord, gezien mijn frequente bezigheden in de keuken, en ik had er dan ook totaal niet op gerekend. In de kast enkel nog volkorenmeel of zelfrijzend bakmeel. En duidelijk géén zin om weer naar de winkel te gaan. Dus volkorenkoffiebroodje zou het worden. Maar op de één of andere manier had ik daar RUIM meer van nodig dan de voorgeschreven 410 gram. Véél meer zelfs en dan nog geen samenhangend deeg. Langer gekneed en langer laten rusten in de koelkast, maar nadat ik er enthousiast boter (= beurrage) over had uitgesmeerd en begon aan mijn eerste 'origami' leek het rotdeeg al te gaan scheuren. Weer lang in de koeling, maar het mocht niet baten. Resultaat na uitrollen: een onbruikbare boterbal.

Chips (lees: shit). Uitgeschakeld. Of zou ik het wagen met zelfrijzend bakmeel? Er lag nog ongeveer 10 gram verse gist (30g gebruikt van een blokje van 42g) en een zakje droge gist slingerde ook nog wel ergens rond. Oké; hop. Opnieuw beginnen! Dus wéér de zwarte zaadjes uit zo'n 16 groene kardemompeulen peuteren (maar dit keer iets minder secuur aangaande de tussenliggende vliesjes) en hier in de vijzel poeder van malen (1,5tl). Dit met mijn eigen gistmengsel door een kopie van de eerder genoemde ingrediënten gekneed en nog eens gekneed. Geen sinecure, gistdeeg kneden. Vooral niet als je het daarna moet uitrollen tot een lap van 33x48cm (elastiek is er niks bij).
Over de lengte van tweederde van de deeglap beurrage verdelen en dan de lap in drieën vouwen, te beginnen met de boterloze kant. Een half uur in de koelkast laten rusten, maar gezien de vorige ervaring opteerde ik voor een stúk langer, zodat de boter absoluut niet zacht meer was. Opnieuw uitrollen tot een lap en de vouwprocedure herhalen (stiekem in vieren, zoals op het YouTube filmpje). Koelen, vouwen (3x), koelen, vouwen (3x). En dan een hele nacht in de koelkast. Nou, da's mooi, want het was uiteraard al weer veel te laat.

Volgende dag appelvulling maken. Na de Opéra Cake van vorige maand en gezien het feit dat dit mijn tweede poging betrof, voelde ik me niet bijzonder creatief en volgde ik simpelweg het voorstel: stukjes appel met suiker, citroensap, kaneel en alle voor poging 1 én 2 leeggeschraapte vanillestokjes (en amandelschaafsel en, oh ja, amandelessence; stiekem toch creatief) sauteren in uitgebruisde boter. Vleugje gemberpoeder mag er ook nog wel bij. Dát is het leuke als je eenmaal aan het koken slaat; dat je van alles begint te verzinnen en gaat uitproberen. Geurige vulling, ruikt goed! De appel schep ik uit de pan en het achtergebleven vocht kook ik in tot een dikke (geconcentreerde) siroop, die over de appel gaat.
Het bladerdeeg (108 lagen! briljant! heb ík gemaakt!) uitrollen, voorzichtig, zodat het enigszins rechthoekig blijft, tot een lap van 35x50cm. Randjes netjes afsnijden, want toch weer uitpuilende boter en appelvulling over het midden verdelen. En dan leuk vlechten. Lang niet gedaan, sinds mijn haar is kortgeknipt...
Bestrijken met eigeel/melk (1:1) en laten rijzen op een warme plaats tot het in volume is verdubbeld. En afbakken in een voorverwarmde oven.

Net apfelstrudel. En zo smaakt het in eerste instantie ook, maar dan luchtig. De onderkant is opvallend goed doorbakken, wat bij bladerdeeg met een vochtige vulling nog wel eens wil mis gaan. De kick van dit 'broodje' is de gelaagdheid van smaken: deeg (niet echt als bladerdeeg uit de winkel, maar meer luchtig brood), appel, dan vanille en een duidelijke nasmaak van kardemom. De afgekoelde koffiekoek (inderdaad, de eerste hap had plaats vlak na komst uit de oven) smaakt zelfs ook nog meer naar sinaasappel. Dank voor een interessante uitdaging!!

I went off to buy fresh yeast and eggs only to come home to discover there was no flour. Who'd imagine that. I thought there was flour in our house áll the time. But no, only whole wheat and selfrising. And obviously no desire to return to the shops again. So whole wheat it is! But in one way or another I needed much more than the stated amount. Much múch more. And still no cohesion. The detrempe stayed in the fridge longer, but to no avail as I was left with one unworkable butter ball. Defeated.
Or should I try with selfrising flour? There was still some yeast left... Right. So, AGAIN, grinding sixteen cardamom pods, being a little less particular with the husks than before. Mixing all ingredients and kneading. Not an easy task with this yeasty stuff (a rubber band has nothing on thìs dough). I let the dough rest in the fridge a bit longer than half an hour. Didn't want to risk the big butter oozing out problem again. So folding, cooling, folding, cooling, letting rest overnight (which is good for it's already wáy past my bed time and no good can come of that).
I made the braid with the suggested apple filling. After the failed first attempt and considering all the work I put in last month, I wasn't feeling particularly creative. After sauté'ing the apples I cooked down the leftover juices and added this fragrant sirupy liquid to the filling. Smelling GOOD. (I must admit, I máy have added a little ginger, but mum's the word...) Then braiding. Such fun. I haven't braided in a while (since I cut my hair). And look at that puff pastry. 108 layers, which Í made! Cool!
From the oven emerges a wonderful golden brown 'apple strudel'. Very airy. And well baked, even on the bottom. The biggest kick in this sweet snack is the multiple layered taste. First just crunchy light dough, then -obviously- apple, cinnamon, some orange, and after swallowing a big hit of cardamom. Véry tasty. The completely cooled braid (and yes, the first bite was straight from the oven) tastes even more like orange. Such an interesting challenge! Thanks.

Zoveel mensen maakten broodjes; Lisa toonde zelfs precies hóe. Maar ik schijn één van de weinigen te zijn die de voorgestelde appelvulling heeft gebruikt. Iemand maakte zelfs zoete rode bonenpasta (hier), maar voor de overgebleven tweede helft deeg zit ík te denken aan een kaasvulling. Want bij het zien van alle andere 'broodjes' ben ik schijnbaar tòch weer creatief geworden...

Mijn eigen versie van een 'Christmas Pudding'

Iedereen hier heeft er eigenlijk wel eens van gehoord, maar bijna niemand at er ooit zelf een stuk van: Christmas Pudding. Ik maakte laatst weer een (kleinere) versie als dessert, maar die zag er niet zó spectaculair uit als deze van vier jaar geleden (met gechocola- teerde physalis), dus geen nieuw plaatje:

Officieel begint de traditiegetrouwe Engelsman (-vrouw) zéker vier, vijf weken vóór kerstmis met het deeg voor de 'pudding', en liefst nòg eerder, zodat alle smaken optimaal in kunnen trekken. Maar ik heb om heel eerlijk te zijn eigenlijk nooit begrepen of ze dan dat deeg laten trekken (met rauwe eieren en al) of dat de gare pudding staat te rijpen tot kerstmis (droog?). Ik begin dus zelf altijd een dag of drie van tevoren.

Op zich is er niets moeilijks aan: in een grote gróte kom worden alle ingrediënten met elkaar vermengd tot een dikke brij ontstaat (die trouwens dan nog nauwelijks te roeren is) en die mag dan vervolgens een tijdje op smaak komen. Voor de gekonfijte sinaasappel- en citroenschil kon ik altijd slagen in Duitsland, maar ik heb gemerkt dat sowieso bijna alle supermarkten behalve de nederlandse beter uitgerust met dergelijke bakprodukten. Reuzel bijvoorbeeld is heel normaal te koop in België, maar in Nederland bijna onvindbaar. Het lijkt soms wel of de Nederlanders niets meer zélf maken, maar alles kant-en-klaar willen kopen; maar dat terzijde.
Dàn heb je een góed afsluitbare hittebestendige trommel nodig, die bovendien in een pan met heet water gaat passen. De bodem, wanden en deksel van de trommel invetten met boter of reuzel en licht bestrooien met paneermeel. Het deeg hierin overdoen en de trommel goed dichtdoen. Liefst nog met touw omwikkelen (elastiek knapt kapot bij hitte) en in een grote pan of pot met zacht kokend water in ca. 4 uur gaar koken. Ik denk dat dit ook wel kan in de oven: de trommel dan in een ovenschaal zetten en deze voor driekwart vullen met gekookt water.
Eigenlijk is het garen van de pudding de grote truc; hierbij kan het meeste misgaan. Bij mij is al wel eens de trommel opengegaan tijdens het koken, zodat een deel van het deeg in het water stroomde (níet fijn). En ik heb het ook al wel eens gehad dat ik niet goed had opgelet of het water in de pan niet droogkookte en toen had de pudding aan de bovenkant een beetje een hard uitgedroogd randje. Maar los daarvan: het presenteren van een dergelijk indrukwekkend nagerecht is de adrenaline méér dan waard; en de smaak is verrukkelijk (ookal is de pudding élke keer weer anders).

Odour Stop

Gevonden in Denemarken en fávoriete toiletverfrisser tot nu toe door de heerlijke geur en het grote odeurverdrijf- effect: Airwick Sun Splash. Ook verkrijgbaar in Zweden en Finland....

Actimel

Wij, koopgrage consumenten, worden in de supermarkt overstelpt met produkten die als doel zeggen te hebben de interne mens te versterken. Allerhande rechtsdraaiende yoghurtjes met toegevoegde bacterieculturen en wat al niet meer. Nou is allang bewezen dat het nuttigen van dergelijke probiotische voeding misschien alleen op de (zeer) lange termijn enig effect heeft, omdat maag-en darmstelsel allang overbevolkt zijn door je eigen bacteriën en die laten zich nou eenmaal niet rap verdringen door een paar nieuwkomers. Veel effectiever is het om voedsel te eten dat de lichaamseigen probiotische bacteriën doet toenemen: artisjokken, uien, bananen, prei, etc.

Nou denk ik, door ervaring, níet zo over Actimel. Op de één of andere onverklaarbare wijze zorgt zo'n flesje 'drinkyoghurt' er voor dat het met mijn darmperistaltiek allemaal wat soepeler verloopt, wat resulteert in minder (maag)klachten en -krampen bij bv. te lang niet eten, te snel veel eten, te grote temperatuurs- verschillen. Er zijn zelfs mensen die beweren er minder aften door te krijgen. Placebo-effect? Misschien, maar dat maakt me dan niet uit. Wat ik wél naar vind is de overduidelijke marketingstrategie van Danone om nu Actimel ook voor kinderen aan te prijzen.

Route Nederland: Proef in Rotterdam

Je zou het niet vermoeden bij het zien van de achteringang van Proef, maar híer moet je wezen voor een stevig en lékker (uitgebreid) ontbijt of middageten. Mooi 'loft'achtig interieur en hoewel de tafeltjes een beetje krap op elkaar staan, is het hier prettig toeven. Afgezien van de grote overdaad aan expats en andere zakenlui.
De prijs is dan ook wat aan de hoge kant (pot thee €8,50 superdupersalade met boerenbrood €8,00 scone €2,75), maar de high tea ('aangeklede theetijdplank') is dan wel weer ruím gevuld (€16,50 p.p.) En datzelfde geldt eigenlijk voor de 'proefplank' (€10,50 p.p.) De ontwerpstudio van Proef Amsterdam is beschikbaar voor groepen.

Dirk van den Broek

Ondanks het feit dat er opvallend weinig biologische artikelen in het assortiment van "de Dirk" zitten, zijn er tóch een paar hele sterke pluspunten die een bezoek aan deze supermarkt prettig maken. Er is niet zoveel variëteit als bij bijvoorbeeld de Jumbo, maar in de schappen liggen méérdere budgetmerken voor hetzelfde produkt. Veel keus dus. Over het algemeen zijn sowieso de prijzen laag en je ziet hier dan ook relatief véél stickers met bedragen ónder €1,00 (bv. de klassieke Heinz glazen fles ketchup voor €0,79; en alle pasta's van Barilla voor €0,99 per pak, m.u.v. de groene tagliatelle)! Verder een uitgebreide groente&fruit-en zuivelafdeling (waar zelfs nog melk in zakken wordt verkocht - hihi) met gewoon heel goed spul. O ja, en kipgehakt, verkoopt Dirk ook; daar kan Appie nog een puntje aan zuigen.

Dirk van den Broek, Beukenhof 1, Goes
Vanaf de A58 Middelburg-Bergen op Zoom de A256 richting Goes nemen en dan de eerste afslag, Goes-Zuid. Linksaf slaan en rechtdoor rijden, over het spoor, tot de eerste rotonde. Hier naar rechts voor de Dirk en naar links voor de Agrimarkt.
En hier vind je de wekelijkse aanbiedingen en 'kanskoopjes'.

KLEUR!

La Grande Dame de fromage

Ik ben nogal een kaasfreak, en dan vooral een blauwschimmel of een beetje pittige oude (lees: oudeoude). Prima Donna is één van mijn gróte favorieten en ondanks de naam is het een oerhollands produkt. Met uitgerijpte kristallen in de brokkelige kaas. In de supermarkten van o.a. de AH ligt de 'maturo' (lekker) en soms de 'leggero', maar als ik 'm vind zou ik graag ook eens de 'forte' uitproberen.

Maaltijd nieuwe stijl?

Beetje vreemd avondeten van gekookte mihoen en creatief rul gebakken (vega) notengehakt van Joannesmolen, met zoete chili- saus. Daarbij geblancheerde preiringen (à la mama) en een topping van grofgehakte pistachenoten.

Solution pour instillation nasale

Snotverkouden waagde ik afgelopen weekend de afreis naar Orléans, een prachtige stad zo'n 125km ten zuiden van Parijs. En ik kreeg daar de gouden tip om mijn zielige loopneus te laven aan 'huile gomenolée', een produkt van 'laboratoire du gomenol' uit diezelfde Franse hoofdstad. Met een liefst zo hoog mogelijk percentage. De olie (!) is nog het best vergelijkbaar met vloeibare dampo en moet in elk neusgat gepipetteerd worden (lekker hard opsnuiven staat gelijk aan eucalyptusolie richting keel). Inderdaad een nogal onaangename bezigheid, maar vreemd genoeg geeft het wél direct lucht.

Nasi goreng 'uit een pakje'

Voorheen werd er voor een maaltijd met nasi goreng altijd een pakje Conimex 'Mix voor Nasi Speciaal' in huis gehaald. Altijd in combinatie met de pinda satésaus van SuziWan. Potje zelfgemaakte zoetzure courgette of Conimex atjar tjam- poer erbij, Conimex kroepoek Bali en beetje seroendeng; en (calorierijke) maaltijd was geboren. De nasi maak ik enkel met kipfilet en níet ook nog eens met spekjes. Bovendien vind ik de toevoeging van extra groenten een noodzaak.
Smakelijk, maar niet zo authentiek en met de vrije dagen die binnenkort legio zijn, zal daar wat mij betreft hier in huis eens verandering in komen. Er liggen namelijk twee recepten voor nasi goreng op de planken. Ben benieuwd...