Romeinse honingcake

We gaan op visite. Officieel. En zelfs als het dan zo is dat ik weinig tot geen tijd (over) heb, dan nog vind ik niet dat je bij zoiets met lege handen aan kunt komen. Ik word toch altijd voor de wekker wakker, ookal gaat die wekker op zaterdagochtend helemaal niet. Dus sta ik om half zeven 's ochtends een taart(je) in elkaar te bak- ken om 's avonds mee te nemen 'voor bij de koffie'. Laten we zo'n ochtendlijke baksessie dan maar 'een stukje ontspanning' noemen. Want een goede vriendin van mij is zwanger en aangezien ze niet meer in de overgevende fase zit, zou dit er best wel als, eh, koek in kunnen gaan.

Met slechts drie ingrediënten (eieren, honing en bloem) maak ik het beslag. Hoppa. Laat de elektrische mixer maar zijn werk doen! Goddank dat ik in de 21e eeuw leef en dit niet met de hand hoef te kloppen. Het beslag wordt 40 minuten in de oven gebakken. Een Romein kan de was doen.

Alleen ziet mijn taart er in níks zo uit als in de video. Hoe kan dat nou toch; het leek zó makkelijk. Maar nadat ik de honing aan de opgeklopte eieren had toegevoegd was mijn mengsel veel dunner en nee, de oven heeft dat niet goedgemaakt. Bovendien blijft mijn honing'cake' vréselijk aan de vorm plakken. En aan het bakpapier. En aan zichzelf. En aan mij. Al afkoelend zakt 'ie ook nog wat in, dus het is nou niet bepaald een oogstrelende creatie waar ik mee aan kom zetten.

Maar erg lekker is dit historisch 'gebak' gelukkig dan weer wel. Als je tenminste van honing houdt, want daar smaakt 'ie volop naar. Dus ík vind 'm héérlijk! Maar mijn vriendin niet, of althans, dat weet ze niet. Want schijnbaar mag je geen honing als je zwanger bent. Of dat denkt ze tenminste en ze neemt (logischerwijs) liever het zekere voor het onzekere. Volgende keer maar weer gewoon Utrechtse sprits halen. Tenzij ze dan al bevallen is, want dan zal ze waarschijnlijk willen afvallen en dat lukt natuurlijk niet zo goed als je boterspits propt...

Moksi Meti

'Moksi Meti' is feitelijk de 'mixed grill' van de Surinaamse keuken. Maar dan zonder de 'grill'. Moksi meti betekent niet veel minder dan 'gemengd vlees': kip en varkensvlees op diverse manieren bereid.

De moksi meti van (wijlen) De Waterval (Vleutenseweg 232, Utrecht) vond ik heel goed. Vooral het vlees dan. De 'Surinaamse bami' was niet veel meer dan spaghetti met ketjap (leek het), ook al smaakte het wel lekker. Extra zuur (€1,60 voor reepjes zuurzoute komkommer) en extra groenten (€1,60 voor nog net warme kouseband en kool). Echter, De Waterval is op mysterieuze wijze verdwenen. Op de deur zit een briefje met de melding dat het pand per mei 2014 niet meer door Mr Waterval wordt gehuurd. En dat voor inlichtingen over het pand met de eigenaar contact kon worden opgenomen. Nou moet ik een nieuw adresje voor mijn afhaalsuri vinden...

Rochester Dark Ginger

Bij Mad&Vin (Kongens Nytorv 13, Kopenhagen) schaf ik voor mijn dorstige zelf een flesje Rochester Dark Ginger aan (voor ruim €4, maar goed). Een 'prikloze' frisdrank, gemaakt naar oud Jamaicaans recept (zeggen ze). Dit artisanale drankje met zijn prachtige etiket, ziet er uit als cola en smaakt naar zoete hoestdrank. Maar lekkere hoestdrank dan, met een volle bruine basterdsmaak en heerlijk scherp gember in de nasmaak (die prettig richting keel kriebelt). Gemaakt door een Brits familiebedrijf (link).

Føtex

Tijdens een paar dagen in Kopenhagen (en ja, ik was daar omdat er bij Noma!!! gegeten ging worden), moet uiteraard een supermarkt bezocht worden. Of hopelijk meerdere. Aan de b&b-eigenaar vraag ik naar de aller-allergrootste hypermarket van de stad. En hij zegt, tot mijn grote teleurstelling: "die is er eigenlijk niet". Hij raadt wel zéker 'Mad&Vin' aan in de kelder van Europa's oudste warenhuis 'Magasin du Nord'. En het toeval wil dat ons tijdelijk logeeradres gehuisvest is tegenover een toch best wel grote Føtex (Lyngbyvej 11).

Het is niet ècht een supermarkt om enthousiast over naar huis te schrijven, maar wél een supermarkt waar ik enthousiast van word. Want gevuld met interessant (want erg anders) Deens assortiment. Deze Føtex is een beetje rommelig. Qua groente en fruit liggen hier slechts de basics (geen bijzondere bes te vinden, helaas), maar in het zuivelvak vind ik bijvoorbeeld diverse pakken Arla die ik ook wel in Nederland zou willen zien (o.a. vlierbloesemyoghurt). En wat slim dat deze pakken van achter het vak worden bijgevuld. Het meneertje dat (met handschoenen aan) net daarmee bezig is, zegt gelukkig niks van mijn illegale fototrekkerij..

Grootste trekpleister hier, zijn voor mij de Deense dropjes. Er zijn repen chocola met stukjes salmiak, en het gamma Haribo is héél anders dan bij ons. Veel meer zoute drop met veel meer salmiak. Leuk!

Wasabi rucola

Nieuw bij de Albert Heijn is een vrij pittige nieuwe 'sla': rucola met de extra scherpe smaak van wasabi. Niet dat er nou daadwerkelijk wasabi aan de kweek van deze rucola te pas is gekomen. "Er is niet gekruist", zegt dhr Fausto Caserio, productmanager bij Alphacom Italia, de kweker die wasabi-rucola ontwikkelde en in Nederland exclusief aan Albert Heijn verkoopt. Deze rucolasoort heeft iets bredere, minder gekartelde blaadjes die kleiner van formaat zijn en meer vertakt aan elkaar vast zitten nog. De smaak is écht wel pittig. Maar anders dan wasabi níet scherp in de neus.

Dé Bruidstaart!!

Vorige week vrijdag was het Uur U. Of 'Uur B' eigenlijk, met de B van bruiloft, broertje en bruidstaart. Het kostte wat vrije dagen, maar het leverde een uniek en zeer persoonlijk huwelijkscadeau op. Mijn aubade aan W, mijn lieve broertje (die helemaal geen 'tje' meer is) en A, mijn fantastische nu (schoon)zus. X

Gelukkig heb ik alleen maar steeds ideeën aangedragen en hebben W&A elke beslissing genomen. Maar dat hun silhouetten in groen marsepein midden op de taart moesten prijken, dát stond als een paal boven water. Sil en Sis maakte van de profielfoto's prachtige silhouetten. Die zó geslaagd waren dat ze door het bruidspaar ook ingezet werden op de petit fourtjes en de bedankkaartjes. Wat als extraatje opleverde dat iedereen dacht dat ik die petit fourtjes dan ook wel zou hebben gemaakt. Dat dus niet, maar wél mijn idee.

De bruidstaart werd uiteindelijk een opeenstapeling van: smeuïge (bijna natte) citroencake met (gemalen!) maanzaad botercrème 'lemonpoppyseed' (28cm) / red velvet cake (24cm) met een hart van witte chocolade botercrème / dubbele chocoladecake (20cm) met gróte stukken witte chocolade (en toch maar zonder chili ;) en limoenbotercrèmevulling / en een extraatje bovenop (18cm) van het resterende redvelvetdeeg.

De rozen rondom in pastelroze en pastelpaars moesten eigenlijk wat meer twotoned zijn (met meer wit dus). En dat zou ook gelukt zijn, ware het niet dat ik ze kleiner heb gespoten dan de grote tip (Wilton 2d) feitelijk toeliet. Alle cakes heb ik, om uitdrogen te voorkomen, met een simpele suikersiroop (één deel suiker op laten lossen in één deel water) bestreken. En héél belangrijk: de steunpilaarstokjes in de taartstapeling niet vergeten, anders zakt de hele taart door zijn eigen gewicht in elkaar. Sowieso heb ik alle 'hoe-maak-je-eigenlijk-een-bruidstaart' tips van YouTube geplukt:

(Lori ain't got nothing on me)

Maar hoe mooi de taart ook was. Hij was vooral érg lekker. Ruim genoeg voor de vijftig gasten (wat feitelijk een mazzeltje was, want dáár had ik verder geen rekening mee gehouden) en de meeste van hen aten dubbele porties. Een dankbare maar ware monsterklus die ik trouwens maar één keer doe. Voor het geval er bestellinge binnenkomen...

Tweekleuren rozen van botercrème

Tweekleuren rozen ('two toned') van botercrème, inderdaad. 

Mooi! Of tenminste, dat moeten ze uiteindelijk gaan worden, op de bruidstaart. Om te oefenen maak ik ze precies volgens deze video

maar dan van luchtige meringue in plaats van botercrème. Ik stop mijn Wilton 2D spuittip in een spuitzak en besmeer de wanden van de zak met gekleurd (paars) eiwitschuim om vervolgens de kern op te vullen met wit.

Natuurlijk lukt het niet helemaal precies zoals in het filmpje, maar over het algemeen kan ik heel prima met het resultaat leven. Dit gaat lukken...

Nintendo 'mushroom' en 'star' koekjes

Nāk(e)d

Pas ontdekt bij De Tuinen: de 'mueslirepen' van Nākd! Ze kosten er normaliter €1,19 per stuk, maar de winkelketen heeft vaak genoeg "voor het gehele assortiment 50% korting op elk 2e artikel" acties. Waarbij de repen dus voor €1,80 per twee over de toonbank gaan (i.e. à €0,90).

Deze ik-moet-nú-écht-iets-eten-repen zijn gluten-en lactosevrij, bevatten geen ei en passen in een rauw (raw) of veganistisch dieet. Omdat ze zijn gemaakt van gedroogde vruchten (dadels met name) met als enige andere toevoeging noten, cacao, andere gedroogde vruchten of specerijen. Echte pure smaken dus zonder chemische toevoegingen. De 'ginger bread' vind ik alvast fantástisch lekker! Deze reep ruikt sterk naar gemberkoek en heeft een fijne korrelige textuur. De reep is smeuïg met een heerlijk subtiele zoetheid. En dadels zijn niet voor niets godenspijs, blijkt. De enige valkuil van het bedrijf is dat voor €1,19 zo'n reep nog best goed thuis te maken is.

Zelfgemaakte 'kersen'(lees: aardbeien)bonbons

We gaan stappen! En zoals dat dan hoort, eerst thuis indrinken. Ik mag dan wel 40min zijn, de lol is er niet minder om. Of misschien is de lol zelfs wel meer. Omdat ik nu de (financiële) mogelijkheden én de onmis(ken)bare capaciteiten heb om daadwerkelijk met iets beters aan te komen dan een fles bessen. Dus ik maak mijn eigen 'jello shots', in (ook zelfgemaakte) cups van getemperde (jawel!!) chocolade. Hoppa!

Recept

Hak (of rasp) 200g pure chocolade fijn. Smelt 150g daarvan in 'n metalen kom au-bain-marie. Roer van het vuur af de resterende 50g door de gesmolten chocolade (hierdoor zal de temperatuur dalen, zodat de chocolade feitelijk zo goed als getemperd is en dus mooi glanzend uit zichzelf opdroogt zonder naderhand van die witte (smelt)vlekken op de chocolade - deze manier van temperen heb ik van Rudolph). Bestrijk een (siliconen) vorm met een laag gesmolten chocolade; dit lukt het best met een schone penseel. Als deze laag hard is geworden, nóg een laag chocolade aanbrengen. De chocolade hard laten worden.

Breng 150ml water in een steelpannetje aan de kook en voeg 1/2 pakje Dr.Oetker Jelly puddingpoeder toe. Roer dit van het vuur af door, tot het poeder is opgelost, en laat al roerend tot handwarm afkoelen. Voeg een flinke scheut (50ml) bourbon of wodka toe, vermeng en verdeel het mengsel over de chocoladecups. Laat (in de koelkast) opstijven. Druk de cups voorzichtig uit de vorm en serveer.

Laat één ding heel duidelijk zijn: alcohol laat zich moeilijk geleren. Liever had ik minder water en meer alcohol gebruikt, maar de eerste poging daartoe was weinig succesvol. Toen voegde ik er uit de losse pols extra gelatine aan toe, wat niet het gewenste effect gaf. Hoe dat wel zou kunnen zijn gelukt:

De puddingpoeder die ik kon vinden (bij Jumbo) was er alleen in aardbeiensmaak. Ik vond het nogal sterk ruiken naar de gelpennen van vroeger, maar dat viel in het eindresultaat wel mee. Thuis heb ik er één voorgeproefd. Ik vond mijn mooie 'kersenbonbons' best wel weinig kersenbonbon en erg veel alcohol. Wat een goed ding is. Alleen houd ik niet zo van chocolade met een vloeibare fruit- vulling. Had ik al gezegd dat ik al fietsend naar de preparty (ik was toen nogal in mijn nopjes met de glanzende chocoladecups), even met één hand ging controleren of mijn licht het wel deed. Daarbij vergetend dat ik juist in die hand mijn schaal met chocoladeshots droeg. Ik kwam dus op het indrinkfestijn met twee overgebleven chocolaatjes; de andere tien lagen ergens op het fietspad. Maar zelfs toen was het nog een geslaagde party gimmick ☺

De aller-aller-allerverzorgendste shampoo

Van die quasi professionele kappersproducten die voor ons, 'de gewone consumenten' bij de lokale drogist in het schap komen. Alsof het een exclusieve deal betreft waar je voor de zogenaamd onwaarschijnlijk lage prijs van €6 per fles gebruik van mág maken. Zoals van die John Frieda shampoos, zeg maar.

Syoss lijkt aanvankelijk in diezelfde categorie te vallen. Gelukkig zijn er bij de Kruidvat vaak genoeg 1+1 acties, zodat de flessen shampoo van Syoss (à 500ml) bijna altijd wel voor €3 per stuk (de DM prijs in Duitsland) te verkrijgen zijn. De roze (shine-sealing shampoo) en de oranje (intensive care oil-shampoo; "reinigt en voedt zonder het haar te verzwaren") heb ik beide met steeds enthousiaster plezier uitgeprobeerd en deze Syoss shampoos hebben zowaar in geen tijd mijn voorheen favorieten vervangen. Ik krijg er glanzend zacht haar van dat springerig golft ("Pam, je haar danst") en lekker ruikt. En geen crèmespoeling meer nodig. Om dus!

Papatya

Gisteren met een heel stel collega's heerlijk uit eten geweest na het werk. Wij streken neer bij Turks restaurant Papatya (wat 'kamille' betekent), waar door de chefkok, Mahmut, autenthiek Turks wordt gekookt (Buiten Brouwerstraat 19, Amsterdam; dicht bij het CS in de Haarlemmerbuurt).

'Papatya' is een kleinschalig familiebedrijf met kwaliteit en service hoog in het vaandel. Het restaurant dat al gedurende 25 jaar in bedrijf is, zetelt maximaal zo'n dertig gasten tegelijk. Zij worden in de watten gelegd alsof ze bij familie op bezoek zijn. En dan bedoel ik familiebezoek op z'n Turks: qua eten van alles wel wat, in net te overdadige porties zodat je je bord niet leeg krijgt. Want zo hoort het.

Wij eten 'meze' (Turkse tapas), de huisspecialiteit. Waarvan ik drie keer ruim opschep, want dit is écht lekker! Vooral de fijne köfte, kayserili (Turkse pastrami) en ispanak salatasi (spinaziesalade: oh oh oh mjam). Maar wat ik de absolute topper van de avond vind (naast het gezelschap), is de humus!! Die alleen al is een bezoek waard. En als je het héél vriendelijk vraagt, en er is tijd, is de chef soms te porren voor koffiedikkijken :)

Geopend vanaf 17u; zondag en maandag gesloten. Voor groepen en catering zijn alle dagen mogelijk. Bekijk de recensies op Iens (beoordeeld met een gemiddelde 8,2).

Het voor je kiezen krijgen!

Voor een tandheelkundig evenement werd ik 'gesommeerd' te trakteren, soort van. En aangezien je een gegeven tandarts niet in de bek moet kijken (uhhhhh), had ik zoiets van "oké; dan kunnen jullie het uiteraard krijgen ook". Dus ik bedacht en schudde zó uit mijn mouw: de ultíeme traktatie met een sterk dentaal tintje...

Het werkelijk perfecte koekjesdeeg ('sugar cookie recipe') vond ik op Sweetsugarbelle (met daarbij een stap-voor-stap beschrijving, voor zover dat nog nodig is met zo'n makkelijk recept ;). Doordat er geen bakpoeder of andere rijsmiddelen aan het deeg worden toegevoegd, behouden de (uitgestoken) koekjes hun vorm. Het soepele deeg is makkelijk uit te rollen, ja, óók herhaaldelijk. En de smaak is verrukkelijk, niet in de laatste plaats door de toevoeging van amandelextract (in plaats van 'alleen maar' vanille), zodat de keuken zich vult met de geur van amaretti/-o bij het openen van de oven. Mmmmm.

En dan komt 'the fun part'. Want ik heb koekjesstekers in de vorm van een kies én in de vorm van een tang. Ik moet een beetje dikke koekjes hebben (5-6mm) zodat ze tegen een stootje kunnen. Op mijn (gekregen! goed cadeau!!) Silpat® bakmat bak ik ze bruin. De afgekoelde kiezen worden voorzien van (naturel marsepeinen) wortels en een witte (marsepeinen) kroon. Dat gaat doeltreffend en simpel door dezelfde koeksteker te gebruiken voor het uitgerolde marsepein. En omdat de koekjes niet zijn uitgelopen tijdens het bakproces, is de pasvorm zo goed als perfect. Overigens heb ik ontdekt, dat het uitrollen van marsepein (en fondant) beter gaat met behulp van maïzena dan met poedersuiker; maar dat als tip terzijde.

De (nieuwe) pizzaroller snijdt de decoratie veel makkelijker in één soepele beweging doormidden dan een mesje zou doen. Met een beetje royal icing plak ik de marsepein-delen op de koekjes. Hier en daar nog een beetje bijvormen met de vingers (op een vlakke ondergrond zodat ze niet breken) en dan kan ik aan de gang met de zak 'bloedtransfusie'. Hihi.

Enthousiast stuur ik de 'net klaar' foto door via Whatsapp. Waarna ik vooral het woord "eng" terugkrijg. De roodgekleurde royal icing (die de hele nacht heeft gedroogd) is ook wel bijzonder geslaagd als bloed. En mijn kiezenkoekjes krijgen helemaal een realistisch tintje als ik een dagelijks tafereel ensceneer met spiegel en sonde en anesthesie. "Bij een boom van een kerel net tien kiezen moeten verwijderen".

Maar los daarvan zijn ze héérlijk!! Lekkere koekjes met een rijke botersmaak en een krokant kruimige textuur. De subtiele geur van amandel die uit de koekjes opstijgt, complementeert de marsepein bovenop. Wat goed dat ik er geen (zoetzoeterzoetst) suikerfondant op heb gedaan. Het beetje bloed is zoet genoeg. 'Ze' van de foodies YouTubefilmpjes zouden ook eens marsepein moeten gebruiken in plaats van altijd maar weer die fondant en dikke laag icing.

De bruiner gebakken koekjes die langer in de oven hebben doorge- bracht, zijn trouwens iets beter (knapperiger) dan de lichtgouden varianten. Is het overbodig te vermelden dat ik totaal en volledig de blits maakte met deze versnaperingen?! Vooral omdat ik ze met steriele gaasjes en extractieformulieren serveerde. #inmijnnopjes

Stroopkoeksmoothie

Na het verorberen van een zelfgemaakte (en zeer appetijtelijke) Oreo-smoothie, had ik het idee dat een stroopkoekjes-smoothie misschien ook goed zou zijn. Omdat ik Punselie's lekkerder vind dan (de overigens ook niet te versmaden) Oreo's. En ik gebruik hetzelfde recept: yoghurt, melk, kaneel, koekjes.

Misschien is het doordat de kleur niet zo dramatisch verandert dit keer, maar deze smoothie is opeens meer 'yoghurt met vermalen koekjes' dan 'koekjesdrank'. Dik en romig van smaak is het wel, maar ook: te zoet. De yoghurt maakt de stroopkoekjes niet nóg beter. Dûh; dat krijg je dan natuurlijk met karamelkoekjes.

Superdrogist

De meer en meer bekende 'superfoods' zijn tegenwoordig ook bij Kruidvat en Etos te verkrijgen. Concurrentie voor De Tuinen dus..

Rainbow Cake (reprise)

Toch nog maar eens een regenboogcake proberen. Vorig jaar (ook rond deze tijd, hihi) had ik er al wel hoge ogen mee gescoord (waar het mij uiteraard stiekem om te doen is), maar hélemaal tevreden, nee, dat was ik niet. Want hoewel de collega's zich nu alweer weken verheugen op mijn traditionele over-de-top taartentraktatie, me- de naar aanleiding van die eerdere regenboogtaart; vond ik dus de kleuren toen niet spetterend genoeg. Wat wel zou moeten. Maar nu heb ik de bron gevonden van het mooiste plaatje dat ik op Google Images kon vinden. En het is één van mijn favoriete YouTube Foodies: Cookies Cupcakes and Cardio:

En ik ga precíes dezelfde levensmiddelenkleurstoffen gebruiken als zij in haar recept. AmeriColor dus: regal purple (130); royal blue (102); forest green (109); lemon yellow (107); orange (113) en super red (120). En dat kun je voor zo'n €2 per flesje (21g) gewoon thuis laten bezorgen. Volgens mij heeft Miss CC&C trouwens leaf green (111) gebruikt.

Wijs geworden, bak ik de (zes!) gekleurde cakes in kleinere (20cm) bakvormen. Dan zijn ze namelijk veel sneller gaar en wie heeft er tegenwoordig tijd om úren te wachten tot zes cakes gebakken zijn? Ik niet (want ik doe dit 's avonds na mijn werk)! Heel netjes recht afsnijden ('levellen') zit er niet in, maar een beetje platdrukken lukt wel (als de cakes nog enigszins warm zijn). Regenboog stapelen met citroenbotercrème ertussen, een zogenaamde 'crumbcoat' aanbrengen en bedekken met fondant (of marsepein). Ik vind het zelf wel leuk dat het een 'gewone' witte (of zwarte) taart is en dat de regenboog er dan pas bij aansnijden uit knalt. BAF! Verrassinge!!

Zebracake

Lang gedacht, stil gezwegen. Nooit verwacht, toch gekregen. Of, nou ja, gekregen. Gemaakt. Zelf! Zebracake. Ik probeerde het al eens eerder, maar toen had ik van doen met gewoon cakebeslag wat natuurlijk veel te dik was om te stromen zoals zou moeten. Dit keer volgde ik de instructies van Cookies, Cupcakes & Cardio met haar recept voor een vloeibaar deeg (met olie in plaats van boter en verder een kwart liter melk).

Het blijkt een eitje. Het recept maakt een lekker snelklaar roerdeeg (ik maak twee keer de hoeveelheid), maar achteraf had ik duidelijk beter eerst alle 'natte' ingrediënten (olie, melk, eieren, vanille) met elkaar kunnen mengen om daar vervolgens de 'droge' ingrediënten (suiker en bloem) doorheen te roeren. Dan had het makkelijk met een garde gekund. Het beslag wordt over drie bakken verdeeld en gekleurd; twee delen wit, één deel roze en één deel zwart. Die roze gestreepte zebra staat mij wel aan en ik ga ervoor! Ervaring heeft mij geleerd kwalitatief goede kleurstof te gebruiken, voor mooie, levendige kleuren. Dus niet het spul dat je bij de Xenos kunt kopen, maar het via internet te bestellen Americolor bijvoorbeeld. Ook ik kleur het 'witte' beslag wit en dat werkt ook nog. Who knew?

AmeriColor super black (101); bright white (126); fuchsia (127)

Het allerállerleukste aan deze cake is het om en om scheppen van gekleurd beslag in de vorm. Het is een knoeipartij en het blijkt met een paar handvaten te komen (geen bakpapier in de springvorm 'spannen', want dan loopt het papier scheef af; de vorm niet oliën want dat mengt ongunstig met het beslag; en flínk volle lepels gieten want anders is de vorm bij lange na niet genoeg - voor 2/3 - gevuld), maar het is absoluut een klus met een hoog hihi-gehalte. Omdat ik mijn vormen niet genoeg vul, zit ik uiteindelijk met vier zebracakes waarvan ik er maar twee daadwerkelijk gebruik. Ze zijn te dun om netjes te 'levellen' dus ik stapel de twee rechtste. Met een laagje botercrème ertussen. En erover. Mentale notitie aan mezelf: twee gelijke vormen tegelijk vullen was makkelijk geweest, qua deegverdeling. Door de cakes langzamer (langer op een lagere temperatuur) te bakken, rijzen ze minder (de pan uit).

Nadat zwarte fondant is uitgerold (één pakje van 200g is genoeg, €1,49, Jumbo), snijd ik dit met mijn nieuwe pizzasnijder (echt véél handiger dan een mesje) kriskras in stroken. Die ik gewoon over de botercrème drapeer. Wauw! Hoe mooi!! En het ging zó makkelijk. Ik ben werkelijk héél benieuwd hoe deze taart er van binnen uitziet en kan niet wachten hem morgen op mijn werk (ik was jarig) aan te snijden.

De dag nadien blijkt de zwarte fondant wel wat gesmolten. Terwijl de zebrataart toch keurig de godganse nacht in de koelkast heeft doorgebracht. Collega's vragen zich af of het een droptaart is. Nee dus, maar het lijkt inderdaad wel zo. Eigenlijk is dit gewoon lekkere cake, met veel (verrassings)effect. L zegt dat ze nog nooit een roze zebra heeft gezien "en ik kan het weten want ik woon naast Artis". En J hoopt dat hij van chocola (zwart) naar kersen (roze) zal gaan. Dat was misschien wel een heel leuk idee geweest, een zebra-eske Sachertorte, maar deze zebra smaakt door-en-door naar vanille. Prachtig als hij dan ook is (en zó vreselijk leuk om te maken)!!

Bakken - de 100 beste recepten uit de hele wereld

Stelselmatig rommelmarkten en kringloopwinkels afstruinen, heeft de afgelopen jaren een volle boekenkast met interessante kook-(en bak)boeken opgeleverd. Wat fijn is. Zo zeer zelfs, dat ik dergelijke tweedehands verkooppunten tegenwoordig maar liever mijd. Er zal grondig uitgemest moeten worden, voordat er weer ruimte is voor nieuwe aanwinsten. En bovendien zal ik toch echt eerst eens flink uit de reeds aanwezige boeken moeten koken (en/of bakken); want wat heb je anders aan al die informatie?

Deze 'De 100 beste recepten uit de hele wereld - Bakken' kostte me ooit blijkbaar €2 en dit boek heeft precies de opbouw die ik prettig vind. Een duidelijke inhoudsopgave, ingedeeld naar de diverse landen van waaruit de receptuur afkomstig is (of zou zijn). Dan een aantal basisrecepten voor deeg en decoratie. Met daarna bladzijde voor bladzijde onconventioneel gebak.

Elk recept begint met een korte inleiding ("De originele vorm van de Paris Brest is te danken aan de fantasie van banketbakker Ruffel van Pâtisserie Millet uit Parijs. Hij was zo nauw met de wielersport verbonden dat hij gebak ontwierp in de vorm van een opgepompte fietsband en deze opdroeg aan de wielerwedstrijd Parijs-Brest"). De veelal anekdotische inleiding wordt gevolgd door een uitgebreide ingrediëntenlijst met daarna een stap-voor-stap beschrijving van de bereiding. De pagina's worden opgeleukt door kleurenfoto's van zowel het eindresultaat als soms de tussentijdse stappen. En het zijn vooral deze plaatjes (en de welklinkende namen als 'datschi', 'shebbakia', 'kleckertaart', 'Spaanse vanilletaart', 'malakoffgebak' en 'biskottentaart') die tot bakken aanzetten. Ookal is het boek al bijna twintig jaar oud (anno 1995), het lijkt nauwelijks verouderd. Wat al heel wat wil zeggen.

Het boek is door uitgeverij Deltas vertaald uit het oorspronkelijke Duits.

Chocoladekaramel cupcakes met dulce de leche

Joepie, het is weer maart. Tijd voor de Grote Jaarlijkse Taartenbak Onewomanshow. Aangezien ik op de bewuste 11e uit principe al niet ga werken maar er natuurlijk nooit de godganse dag gefêteerd kan worden, is de therapeutische taartentraktatiebak (voor mij) dé manier om een verjaar-dag genoeglijk door te brengen. Met de radio hárd. En wat dat betreft heb ik dit jaar bijzonder veel geluk, want op Radio 10 Gold is het de hele week de Top 810 van de jaren '80.

Uit de vele mogelijkheden (een kast met vele véle kookboeken en een heel internet vol ideeën) kies ik als traktatie nummer één deze 'caramel cupcakes' (van How To Cook That), die gemaakt zijn met witte chocolade en basterdsuiker. Daarop moet dan een toef dulce de leche botercrème komen. Ohh, mjam, klinkt nú al goed! I heart dulce de leche. 'Hi, I'm Ann Reardon' maakt haar eigen (zo), maar ik verkies het simpele kook-een-gesloten-blikje-gecondenseerde- melk-drie-uur-in-(nietdroog-)kokend-water (op deze manier).

Recept

Smelt 300g grofgehakte witte chocolade met 200g boter op laag vuur au-bain-marie in een grote (metalen) kom. Meng hier (van het vuur af) 165g bruine basterdsuiker, 250ml melk en 2tl vanille-extract doorheen. Roer één voor één twee eieren door het beslag. En vervolgens 110g zelfrijzend bakmeel en 165g bloem. Vul dan cakevormpjes (in een muffinvorm) voor tweederde met het deeg en bak de cakejes in een voorverwarmde oven van 160°C tot ze gaar zijn, en terugveren bij indrukken.

Volgens de video zou het recept een dun vloeibaar beslag geven, maar in mijn kom met deeg blijft een lepel zonder moeite rechtop staan. Ik heb tijdens bereiding even gewacht tot de witte chocola en boter minder warm waren, misschien wel iets te lang, maar mij is het op zich prima zo. Het deeg laat zich opscheppen als zacht mokkaroomijs van Roberto's. Verder heb ik 120g palmsuiker en 45g donkere basterd gebruikt, in plaats van alleen basterdsuiker. Ik zeg: 'meer palmsuiker in gebak'; hemel, zó lekker.

Sowieso heb ik de lekkerheidsfactor van dit cakedeeg zwaar zwáár onderschat. Grote griebels; dit deeg is héérlijk!! Alleen kleuren de cakejes wel érg donker'goud' in de oven. En zijn ze na 20 minuten nog niet gaar, trouwens, terwijl de bovenkant al superknapperig is. De cakejes blijken erg luchtig van binnen, bijna als sponsjes, en ze storten al afkoelend alleen "een beetje" in. Misschien doet dit deeg het beter als een grote cake dan als cupcakejes.

Eigenwijs als ik dan schijnbaar ben, vermeng ik zo'n blikje (380g) zelfingekookte dulce de leche 2:1 met Holtkamp botercrème. Maar de prachtige rozetten die ik daarvan op de (uiteraard afgekoelde) cupcakes spuit (ik heb veel geoefend en ik ben inmiddels best wel goed in het opspuiten van rozen ;), lopen dun uit. En ondanks de smaak (mjam-mjam, hoe! ongelooflijk! lekker!) en de decoratieve 'sneeuwamandel', vind ik dit er eigenlijk niet uitzien (niet dat de cakejes niet worden getrakteerd, maar toch). Dus gebruik ik ook het restje koffiebotercrème (gluten-en lactosevrij) dat ik nog over had van de koffie petit fourtjes die ik voor een gluten-en lactose-intolerante vriend maakte.

Gemaakt van zabaglione (au-bain-marie opgeklopte eieren met suiker), oploskoffie, crisco en een flinke scheut Tia Maria. Dat oogt beter. En ik vind dat die sneeuwamandel nu ook meer tot zijn recht komt:

De dulce de leche 'crème' wordt ondanks de plakkerige knoeiboel erg lekker gevonden: "bijna nog beter dan de cake". En ik ontvang hartelijke felicitaties en gelukwensen "dat je maar vaak jarig mag zijn dit jaar", wat volgens mij ook een beetje eigenbelang van mijn collega's is. En dus het grootste compliment!

Heston's Kaassaus (met K, idd)

Heston Blumenthal (van 'The Fat Duck') is "in search of perfection". En deelt dat gelukkig met de rest van ons in het BBC programma met dezelfde naam. En in "How to cook like Heston":

Nicko's chocoladecake met rode peper(s)

Chocochili willen ze. Of eigenlijk wil ze, want 'he' houdt niet zo van chocoladecake. 'Ze' wel. En omdat zij het nu nog steeds warm krijgt bij de herinnering aan een nogal heftige chocoladetaart met rode peper die ik ergens in 2012 maakte (én vooral omdat zij het voor het zeggen heeft), oefen ik op een 'hete chocoladetaart'. Nou zou ik natuurlijk het exemplaar van twee jaar geleden kunnen herhalen. Maar aangezien ik laatst op een interessant recept voor smeuïge chocoladecake (met ook cacao, oploskoffie en karnemelk) stuitte, maak ik díe. De maker, Nicko, noemt het "the definition of food porn".

(wat moet ik me eigenlijk precies voorstellen bij 'food porn'?!)

Het is een gek recept dat begint met het smelten van (pure) choco- lade, boter en oploskoffie. Daar moet dan wat water doorheen, wat vreemd genoeg (met de hydrofiele chocola) geen klonterig papje geeft zoals ik had verwacht. Het lukt op de video en het lukt mij ook.

Vervolgens worden eieren met karnemelk losgeklopt. Daar gaat dan het chocolademengsel doorheen. En tenslotte bloem, cacao, basterd-en kristalsuiker. Ik ga mijn Wilton 'heart cake set' weer uittesten; kijken of zo'n harttaart (nog) beter lukt als de vorm ordentelijk gevuld is. Dus ik maak drie keer de hoeveelheid deeg (en uiteraard vul ik de vormen nu té vol - dus dat levert me een uurtje ovenschoonmaken op...) Chips. Ik heb alleen niet 3x85g cacaopoeder. Sterker nog, ik heb in totaal maar 83g cacao, nou ja, jammer dan. Voor de suiker neem ik 1/3 bruine basterd, 1/3 kris- talsuiker en 1/3 geraspte palmsuiker. Want die laatst ligt maar in mijn kast te liggen en ik vind dat palmsuiker een extra dimensie aan smaak toevoegt. Door het deeg gaat daarbij vanille-extract, fleur de sel, drie (!) fijngehakte rode pepertjes (zonder zaadjes) en 1tl (Piramide) cayennepeper. Zo. Als dat niet chocochili wordt, weet ik het ook niet meer.

Afgezien van de onfijne deeglekkage in de oven, lukken de taarten wonderwel. Het zijn stevige cakes die op elkaar een taart maken van 11cm hoog. Voor de hartvorm in het midden gebruik ik (2x) Rudolph's witte chocolade botercrème, want die is zeer goed van smaak en behoudt goed zijn vorm. Het maanzaadhart was immers enigszins ingestort halverwege en daarmee ging het essentiële hart verloren. Over de 'crumb coating' komt bruine rolfondant (twee pakjes à 200g €1,49, Jumbo) die ik eerst even in zijn verpakking op de verwarming leg, zodat het makkelijk uit te rollen is.

Op naar het werk. Waar mijn fortuinlijke vrijdagcollega's zich aan de taart mogen laven, in ruil voor hun recensies. De taart blijkt dit keer beter te snijden, in die zin dat het witte hart in elke punt beter tot zijn recht komt. De cake zelf oogt wat droog, maar is dat niet. De cake is wel erg kruimelig, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik boven andere dingen aan het doen was op het moment dat de cakes eigenlijk uit de oven hadden gemoeten (en het me meer dan een wenselijk aantal minuten na het verstrijken van de baktijd pas te binnen schoot dat ik richting keuken moet). Mijn collega's vinden de chocoladecake helemaal goed en ook absoluut niet te droog. Alleen misschien iets te massief, maar verder goed van textuur en héérlijk. Het probleem met deze Wilton hartvorm blíjft de verdeling van botercrème, maar gelukkig smaakt deze vulling zachtsmeltend, fluwelig naar niet te zoete witte chocola. Alleen.... waar is alle rode peper heen? Drie (drie!) rode pepers zijn volledig verdwenen tijdens het bakken. Al wat resteert is een (hele hele) lichte tinteling op de lippen. Potdikkie. Nou moet ik nóg een keer een chocoladetaart bakken. Dát is balen ;))

Steek daar maar eens 'n stokje voor!

Omdat mijn trein naar Arnhem vertraging had, kocht ik op UCS thee to go bij de AH to go. Welgeteld 'acht' kopjes (lees: eigenlijk één, maar ik heb zeven roerstaafjes extra meegenomen; foei). Ik heb zo het idee dat deze grappige dunhouten stokjes nog handig gaan zijn bij toekomstige bakbezigheden, al weet ik nog niet hoe. Een stokje is 16,5cm lang, inclusief het cirkelvormig uiteinde (met doorsnede 1,5cm). Ik zou er bijvoorbeeld een thermometer op kunnen tekenen en het stokje in een hete chocochilicake kunnen stoppen.. :)