Hap wormen...

Eenmaal opengescheurd zien ze er láng zo smakelijk niet meer uit als hangend aan de boom, maar gewoon ogen dicht en het rijpe vruchtvlees er met de tanden afscheuren voor een hap sappige verse vijg! Helaas beetje schamele oogst dit jaar.

Lauwwarme biefstuksalade

Rijst voor 2p. gaarkoken volgens de aanwijzingen op de ver- pakking. Bamboescheuten (1 blikje), 100g wortel en 1-2 stengels bleekselderij in reepjes snijden. Een ruime hoeveelheid verse munt en verse koriander grof hakken. Een dressing maken van het sap van 2 limoenen, 1½el witte basterdsuiker, 2el vissaus en evt. ½-1el ketjap manis en gemberpoeder. Eén ui in dunne ringen snijden. Een rood chilipepertje in ringetjes snijden (en de zaden verwijderen).
In een hete wok 1el olie verhitten en hierin 200g biefstuk, in reepjes, kort aanbakken. Een uitgeperst teentje knoflook erdoor roeren. De rijst met daarop de groenten en de biefstuk in een schaal doen. Garneren met de munt, koriander, rode peper-en uiringen. Snel, dus!

Gevulde meloen

Heel simpel (royaal) nagerecht, vooral als je toch maar met z'n tweeën bent: een meloen halveren, de zaden eruit lepelen, yoghurt kwark of iets dergelijks in de ontstane holte scheppen en hierop vers fruit schikken. Het is nog opvallend hoelang je met dat beetje yoghurt doet...

DB: Filbert Gateau with praline buttercream

Het is de eerste keer dat ik een DB Uitdaging mis, maar deze maand trek ik het gewoon niet. Druk (met een mogelijke verhuizing) en als niet druk: buiten. En voor de weinige tijd die ik kon besteden aan een hobbybaksessie, was deze botercrème- creatie nèt iets té uitdagend.

I haven't missed a challenge this far, but I'm afraid this month will be the first. A possible move has kept us very busy. And when not up and about I definetely wanted to spend my time outside (in the sun). So no buttercream creation here this time...

Tomatenjam II

Tomatenjam is iets héél bijzonders en ik maakte het enkele maanden geleden al eens (hier), maar deze kruidige variant van vermaard restaurant "De Kas" lijkt me ook wel wat:

Frangipanetaartje

Er lag nog zelfgemaakt 'bladerdeeg' in de diepvries, gekruid met kardemom, van de vorige Daring Bakers Uitdaging (ik bedoel dit) en met een restje amandelspijs en een viertal peertjes, ontstond de mogelijkheid om kruidige frangipanetaartjes te bakken:

De geschilde peren werden beetgaar gestoofd in een mengsel van witte wijn (fles inferieure bocht werd geopend en opgeschonken) en kruiden. Waarna het kookvocht, peerloos, tot de helft werd ingekookt. Uit uitgerold bladerdeeg werden driehoeken gesneden (ongeveer ter grootte van de peren), die met een vork werden ingeprikt en bedekt met een laag spijs. Elke peer werd in plakjes ingesneden richting steelaanzet, maar níet helemaal door- gesneden, zodat de peertjes mooi uitgewaaierd óp de spijs konden worden gelegd. En afbakken maar. Zoet, kruidig, noterig en luchtig met een sausje van ingekookte kruidenwijn.

Kipnoedel-roerbak

Het oogt al snel onappetijtelijk, zo'n 'wokgerecht', want sowieso blijft er al niets over van de noedels als je die gaat roerbakken en op de één of andere manier verworden stukken verse groente altijd tot een 'mukje', als je begrijpt wat ik bedoel. Maar een handige en snelle manier van koken is het wél en dit smaakte zelfs zó goed, dat we precies hetzelfde de volgende dag ook hebben gemaakt; maar dan met andere noedels (niet deze coole organische zwarte-rijst-noedels van het merk 'King Soba', BioPlanet) en met zalm in plaats van kip. Oh ja, en met sesamzaadjes in plaats van cashewnoten. Eigenlijk was dus alleen de vissaus hetzelfde, en de (wilde) spinazie. Maar lekker desalniettemin!

Mexicaanse frijoles

In een geïnspireerde poging om de heerlijke bonenpuree van Psst...Amigo te (proberen) bereiden, wordt een gesnipperd uitje aangefruit met knoflook en kruidenmengeling. Dan een lepel tomatenpuree en een scheut ketjap manis erbij (ketjap? in een mexicaans gerecht?), plús een uitgelekt blik (kidney)bonen; maar dat kunnen natuurlijk om het even wat voor bonen zijn, uit blik of gaargekookt. Dit keer op een tortilla met guacamole: érg lekker, érg eiwitrijk en ook érg vleesloos.

Jonge waspeen

Snel favoriet geworden zijn deze extra jonge waspeen van onder andere de Jumbo, de Dirk en de Boni: dun, vers, smaakvol, knapperig en érg oranje.

Tarte tatin met tomaten

Tarte tatin is een makkelijk gerecht om te maken en een indrukwekkend iets om te serveren. Iedereen denkt altijd maar dat 'tarte tatin' per definitie met appels is, maar de opz'nkoptaart kan nèt zo goed gemaakt worden met ananas(ringen), abrikozen, peren... Of tomaten. Voor een verwenjezelfdiner:

De gehalveerde kerstomaatjes gaan, dicht op elkaar gepakt in een met olijfolie ingevette, lage taartvorm (een boterkoekvorm in mijn geval) 2 uur de oven in om op lage temperatuur lekker uit te drogen. In culiland betekent een verdamping van vocht dat de smaak intenser wordt en dat geldt dus ook voor de doorsnee (letterlijk!) tomaatjes.

Zodra de tomaten naar wens zijn ingedroogd, wordt uitgerold bladerdeeg er overheen geschikt (de randen netjes naar binnen gewerkt) om terug de oven in te gaan. Na een minuut of twintig komt een gerezen deegbol uit de oven. Dus bord op de vorm, de vorm met bord en al omdraaien en: tarte tatin. Ik bestrooi mijn tomaten tarte tatin met fijngesneden verse basilicum en Parmezaanse kaas. Té lekker!

Aanraders!

De Gentse Feesten zijn nog tot maandag in volle gang, en voor diegenen die hier vertoeven twee gróte aanraders: 's ochtends het kloosterontbijt (cq. bruch) in Monasterium Poortaeckere aan de Oude Houtlei (kost dit jaar €1,00 meer dan vorig jaar) en voor de lekkere trek een bloemenijsje (Jan Breydelstraat) gaan halen.

Turlu turlu

Gisteravond aten we 'turlu turlu' een Mediterrane groenteschotel uit de oven, met daarbij een bonen/tomatensaus. Volop kruidig en heerlijk geroosterd. Met voor mijn minder vegetarische kant een stukje kip (van de markt).
Lekker gegeten hoor, daar niet van, maar het is niet echt een gerecht waar je een recept voor nodig hebt. Als je gewoon wat je hebt liggen aan groente, met aardappeltjes een half uurtje tot drie kwartier in de oven roostert en je brouwt ondertussen met kruiden, tomaten en gare bonen (eigenlijk kikkererwten) een sausje in elkaar; dan ben je er ook wel.

Trio van blauwe bes

De zondagochtend brunch is voor ons toch een beetje hét moment voor pure zelfzorg en meestal komt er een waar koningsmaal op tafel. Omdat ik om 9.00u als eerste wakker ben, begin ik met het beslag voor pancakes en bedenk ik wat ik allemaal kan maken met blauwe bessen. In ieder geval worden blauwe bessen met een ongeveer gelijke hoeveelheid ahornsiroop in een steelpannetje tot bessensaus ingekookt, à la Nigella Lawson. Geen kunst aan en érg érg lekker op de pancakes:

Verder is mijn zojuist opgestane lief zo aardig om me te helpen. Hij wast de dessertrijst waarvan ik rijstpap ga koken. Ook al niet moeilijk, maar ik gebruik dan ook hét recept uit één van mijn favoriete kookboeken: "De keuken van mijn moeder". Maar let op: hoe aantrekkelijk ook, laat je níet verleiden om aan de schijnbaar grote hoeveelheid melk in de pan, meer rijst toe te voegen dan in het recept staat aangegeven. Na een half uur sudderen bindt dat beetje rijst die veelheid aan melk tot een dikke pap, die écht niet dikker moet! In de pap eten we blauwe bessen (én een flinke schep van de hierboven beschreven bessensaus):

En dan heb ik nog zowaar tijd om eierkoeken te bakken. Een primeur, maar ik heb nu eenmaal het idee in mijn hoofd gehaald dat ik eierkoeken met blauwe bessen wil eten, en eierkoeken met blauwe bessen zullen er zijn!

Recept eierkoeken
Klop 2 eieren (M) met 100g suiker in ca. 10 minuten tot een dik schuimige romige massa die lichtgeel van kleur is. Zeef hier 100g bloem en 2tl bakpoeder boven en spatel dit door het eierschuim. Meng voorzichtig een flinke handvol gewassen en afgedroogde blauwe bessen doorheen en schep (of spuit) met enige tussenruimte hoopjes van het beslag op een met bakpapier beklede bakplaat. Bak de eierkoeken in 10 minuten goudgeel in het midden van een voorverwarmde oven van 180°C.

Visterrine in mozaïek

Ik vind het altijd leuk om buiten de lijntjes te kleuren in culinair opzicht. Dat betekent voor mij nieuwe en bijzondere gerechten uitproberen. Kijken hoever ik mezelf als kok kan pushen en of ik eten kan maken waarvan ik daarvoor nog niet wist of ik dat kon. Kookboeken met plaatjes zijn daarbij onontbeerlijk, want ik moet me wel van tevoren een voorstelling kunnen maken van het eindresultaat. Voor een vriendin die kwam mee eten en voor ná de werkdag de dag daarna, maakte ik op een vrije dag een visterrine. Handig, want staat dan koud in de koelkast hapklaar te wezen:

Bij VanLandschoot vond ik gróte verse spinaziebladeren, die één voor één een vijftal seconden in ruim kokend water werden geblancheerd (ongelooflijk trouwens hóe snel spinazie gaar is), waarna direct ondergedompeld in een gereed staande bak met koud water. Écht een werkje voor twee en gelukkig kreeg ik mijn liefste zo gek om de spinazie uit het koelwater op handdoeken uit te spreiden. Met de bladeren werd een met plasticfolie belegde vorm bekleed:

Volgens recept prepareerde ik een lekker vissige terrinevulling van kabeljauw en... en ik weet niet meer welke andere vis, in ieder geval een witvis uit een aanbieding. Ik had alleen een probleem met het stijfkloppen van de slagroom, omdat ik een magere 15% vet versie had gekocht en volgens mij is het juist het vet wat ervoor zorgt dat slagroom stijf wordt. Dus géén slagroom er- doorheen, wat alleen maar nóg magerder was. De vismassa met groentemozaïek werd in de spinazievorm gestort en met plasticfolie bedekt een nacht in de koelkast gezet om op te stijven.
Zodat ons diner de volgende dag bestond uit gekookte snelkooktarwe, bloemkool uit de oven, gebakken gemsla met tomatensalsa en een plak visterrine. Érg lekker en érg vleesloos.

In Bocca 'Lupo

Na een lovende recensie in de Zone09 konden we niet anders dan afzakken naar Patershol, alwaar authentiek Italiaans restaurant "In Bocca Al Lupo" (Corduwaniersstraat 63, Gent). Reserveren is sowieso wenselijk, zéker in het weekend; en helemáál sinds de maximale beoordeling werd toegekend door het gratis stads- magazine. Waarin geen woord teveel overigens, maar tòch is het niet helemaal hetzelfde om je royale schaal antipasti (€20,- 2p) op te eten en te genieten van zongedroogde tomaten en ander Italiaans eten, wanneer je daarna in donkere stemming met dreigend noodweer terug naar huis moet. Want dit jaar is de Beneluxzomer hét niet helemaal....

Kim Chi

Aziatisch zoetzuur, maar dan niet zoals de bekende Indische atjar, maar in de vorm van een Koreaanse koolsalade (met Chinése kool...) Heb ik gemaakt, omdat er teveel potten sambal in huis waren. Verder mocht de wijnazijn wel eens op en stond er nog een behoorlijke hoeveelheid Kikkoman (Japanse sojasaus).
Een Chinese kool daarvoor in dunne reepjes snijden en deze met behulp van ruim zout laten dehydrateren een aantal uur. Is trouwens bizar om te zien hoevéél vocht er dan uit komt! De kool aanmaken met een dressing van sojasaus, wijnazijn, suiker, sambal, gember, pepertjes en, oh help, óók nog cayennepeper en het geheel 24 uur in een pot in de koelkast laten 'trekken'. Overigens had ik besloten om eerst de suiker op een laag vuurtje in de sojasaus op te lossen; góed idee vond ik zelf. De 'salade' is een typisch bijgerecht en, om eerlijk te zijn, vooral geschikt voor mijn partner, die meer van pittig houdt dan ik. Opvallend wel hoe de enorme hoeveelheid sojasaus (0,5dl) niet echt overheersend is, maar voor de zekerheid maakte ik toch ook een potje met gedehydrateerde kool in het overgebleven nat van een pot augurken. Nèt iets milder, zullen we maar zeggen.

Gevuld speculaas in juli: màg dat?

Citroensapkuur? Hoe bedoel je?! Blijkbaar mis ik het Nederlandse (of het is alwéér een stevige bries van de wind die "en nu moeten de kasten leeg" heet), want gisteren heb ik gevuld speculaas staan bakken. Maar dan níet met de traditionele amandelspijs, maar met zelfgebrouwen pistachevulling. Volgens uiteraard wél traditioneel recept; dus níet die versie waarin zelfrijzend bakmeel wordt omgetoverd in speculaasdeeg met behulp van kant-en-klare speculaaskruiden, maar compleet 'from scratch':

Nou bestaat amandelspijs feitelijk uit niets anders dan één deel amandelpoeder vermengd met één deel suiker. Daar gaat facultatief nog een eitje door, of enkel een eiwit, citroenzest of de rasp van een andere citrusvrucht, enkele druppels amandel- essence of voor de puristen bittere amandelen (die heb ik trouwens nog nóóit ergens gevonden en je kan rustig stellen dat ik heel wat winkels, toko's en supermarkten van binnen heb gezien) en zo ontstaat een verrukkelijk zoete brij die best vergeleken wordt met 'frangipane' (en is het niet gewoon hetzelfde?!).
Als je goedkope amandelen kunt vinden heeft het zelf fijnmalen (dank u, Braun) de voorkeur boven de aanschaf van duur amandelpoeder, maar waarom zou je alleen amandelen kunnen gebruiken? Ik denk het helemaal te hebben gevonden met pistachenoten en maal die met suiker tot spijs. Eitje erdoor. Kleine bolletjes van de pistachebrij tussen lapjes speculaasdeeg, deze ook weer met losgeklopt ei bestrijken (ik gebruik 'altijd' 1 eigeel vermengd met even zo veel melk) en een halve pistachenoot erin duwen. Hop, de oven in en dan zijn de calorietjes klaar.

En als je dan tòch bezig bent met je handen in het deeg, kun je best ook meteen maar gewoon gevuld speculaas bakken. Waarvoor ik een kleine boterkoekvorm (20cm) gebruik. Niks moeilijks aan, met díe uitzondering dat speculaasdeeg zich niet makkelijk (althans niet in míjn handen) laat bewerken: authentiek scheurdeeg, dus niet té dun uitrollen. Ingevette vorm rondom met speculaasdeeg bekleden, (royaal) spijs over de deegbodem uitstrijken en passende lap deeg erop. Lekker veel amandelschaafsel erop (of een patroon van garneeramandelen) en afbakken:

Het enige probleem is, dat maar weer eens bleek hoe ik een broertje dood heb aan het maken van speculaasdeeg. Ik houd níet van 'koude boter met twee messen door bloem snijden tot een samenhangend geheel ontstaat', want ik bereik dat punt nooit (net zoiets als dat ik nog nóóit het punt heb bereikt waarop mijn lichaam endorfinen gaat aanmaken en hardlopen schijnbaar verslavend wordt...) Ik voeg altijd te veel water toe, omdat altijd na 'één of twee eetlepels' blijkt dat het deeg te droog is, waarna het daarna toch te vochtig blijkt. Dus zou het best wel eens kunnen zijn dat ik de volgende keer een pak speculaasmix pak. Vooral als daar zo'n lokkende AH sticker op zit (tijdstip: tussen Sint en Kerst, houdbaarheid: nog minstens een jaar).

Zó vind ik mijn aardappeltjes het lekkerst:

Met recht bietjes, want deze kleine rode knolletjes van de Bioplanet zijn écht mini! Perfect eigenlijk om te poffen in de oven, met schil en al (want geef toe, om zulke kleintjes te schillen is véél te veel priegelwerk).
In een ovenschaal gaat een laagje olijfolie met 4 teentjes knoflook, ongepeld, en 400g doormidden gesneden rauwe krieltjes in de schil. Dan 3 laurierblaadjes, ½el gedroogde tijmblaadjes en ½tl gedroogde salie. Besprenkelen met nog wat olijfolie en wat balsamicoazijn, de boel een beetje door elkaar husselen en 20 minuten nèt onder het midden, de voorverwarmde oven van 180°C in. Hierna de góed schoongewassen rauwe bietjes erbij en nog een half uurtje terug de oven in (olijfolie toevoegen indien 'te droog'). De laatste 10 minuten gaan halve maantjes courgette en in dunne schijfjes gesneden, in de lengte gehalveerde ui erbij, waarna een geurig en goudbruin gebakken maaltje verschijnt. Wij aten dit met jonge slablaadjes, in ringetjes gesneden lente-ui en boven thee gestoomde zalm (je hebt wat gemist, E, maar voor woensdag staat een minstens zo indrukkend diner op het programma)...

Kleine paarse rakker

Nou, mijn computer 'doet' het weer (zolang ik 'm niet uitzet!). En dus kan ik dit bijzondere plaatje laten zien van de mini paarse bloemkool die ik bij VanLandschoot kocht à €1,00. Bijna te mooi om te koken en dus zal hij rauw en wel in mijn tas verdwijnen om morgen op het werk tussendemiddag van te genieten...

Douwe's vinaigrette

Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik aan dit recept kom, ik weet alleen dat chefkok Douwe Nogwat er succes mee had en ik het destijds schaamteloos kopieerde. Er is hem schijnbaar meer dan eens geld geboden voor deze dressing vooraleer hij er zelf mee ging publiceren. Als iemand meer informatie heeft, hoor ik het graag, want de vinaigrette is inderdaad goed (en gaat vanavond weer eens over de maaltijdsalade):

Worteltjessoufflé

Tijd voor weer een primeur: soufflé. Het door velen verguisde (vanwege de bereiding) maar door menigeen geliefde (om effect en smaak) 'dessert', maar dit keer in een hartig jasje. Op basis van wortelpuree, waarvoor gaar gekookte wortelstukjes met de staaf- mixer bewerkt worden. Door de puree een (klein) klontje boter, wat groentebouillon en dan een eierdooier, zachte geitenkaas en geraspte Prima Donna.
In dit huis geen ramekins aanwezig en omdat mijn partner het wel goed vindt met alle bak'benodigdheden' in de kast, voel ik enige schroom om de zoveelste partij bakjes aan te schaffen. Ik probeer het daarom in een kopje en moet retrospectief zeggen dat een smal, hoog exemplaar beter werkt dan een laag, diep. De mengsels de hete oven in.
Maar hóe weet je of een soufflé gaar is als je ovendeur niet voor- tijdig open mag doen? Ik gok op een iets langere baktijd, voor de zekerheid, maar moet opletten dat door de hoge temperatuur de bovenkant niet nèt iets té 'goudbruin' wordt. Over de soufflés hoort een beetje (!) lavendelsiroop, waarvoor gelijke delen suiker en water verwarmd worden met een lepeltje gedroogde lavendel- knopjes. Voor mijn twee soufflétjes heb ik maar ¾tl van de siroop nodig, want het stroopje gaat snel overheersen. Sowieso een beetje heftig gerechtje (lees: machtig), waarin de kaassmaak raar genoeg bijna is weggevallen:

Koude groentensoep

Beetje bewolkt dagje is het hier (juli!) en dan mag er best een soepje op tafel komen. Bovendien is soep de gewezen versnapering voor de derde opbouwdag na de (gevreesde) citroensapkuur, maar om te ontkomen aan de uitje-fruiten-water-en-bouillon- blokje-erbij-met-groenterestjes-pot heb ik dit keer gekozen voor een wat onconventionele koude soep van uitgelekt groentesap:

Alleen, als je tóch fijn groenten staat te blancheren, waarom zou je dan niet op traditionele wijze de hele boel opwarmen? Zo'n bordje warm vocht vult eigenlijk ook beter dan een bakkie koud en dus is mijn soepje 'stiekem' weer precies zo heet als 'ie wordt opgediend... Mét mihoen (mmm: koolhydraten). En met linzen in plaats van tuinbonen, want tuinbonen hadden ze niet bij de Delhaize en ik was vergeten gedroogde bonen gaar te koken (en linzen zijn lekker snel klaar). Én een gesnipperd reepje Madame Jeanette voor extra pit. De koude variant is misschien wel een idee in een thermoskan naar het werk.

Maanzaad-kokoscake

Er is bezoek op komst en bij de koffie mag daarom 'iets lekkers' aanwezig zijn. Met een héél klein stukje voor mij (het is opbouwdag drie van de citroensapkuur en ik mag feitelijk niets anders eten dan rijstwafels en groentesoep) en een behoorlijk gróót stuk voor de rest.

En omdat ik de voorraadkasten leeg wil maken ("maar nu écht", zoals ik mezelf wel vaker heb horen zeggen), kies ik deze maanzaadcake met kokosmeringue. Want in de diepvries liggen nog twee eiwitten, er is nog kokosrasp en maanzaad en bovendien is er nog altijd nauwelijks bloem in huis. Perfect recept dus.
Eerst rechttoe rechtaan cakedeeg maken, met zés eieren. Tikkeltje veel, lijkt het, maar wie ben ík om kritisch te zijn en dus mik ik er braaf één voor één zés eieren door. Het vloeibare goedje wordt wel wat dikker met de toevoeging van maanzaad (ongemalen; nèrgens voor nodig om "het maanzaad in een maanzaadmaler fijner te malen"), maar blijft dun. Na een half uurtje in de oven snijd ik de bovenkant van de cake in en zie mezelf genoodzaakt deze inkeping wijder te maken. Daarin (lees: daaróp) mijn kokosmeringue en terug de hitte in. Ruikt goed. En lukt goed. Precies volgens de aangegeven tijd, wat op zich al uitzonderlijk is.

De witte toplaag met het bruine korstje smaakt naar kokos- makroon en de maanzaadcake is sowieso al lekker (als je van maanzaad houdt, zoals ik). Het brokkelt allemaal wel een beetje bij afsnijden, maar goed, hoef je weer minder te kauwen...

Ben je gek, ofzo?

Zéker 50 citroenen zijn er doorheen gegaan de afgelopen tien dagen, maar vandaag is de laatste alleen-sap-en-kruidenthee-dag van de citroensapkuur voor mij. Morgen mag ik, naast 1,5-2,0 liter 'sap' óók nog drie sinaasappels eten. JEUJ! Heel bijzonder hoe je merkt dat je zonder eten kan (lees: níet zonder eten kan) en in ieder geval fijn dat "het buizenstelsel weer een keer goed is doorgespoeld".

Als ik maar geen tempeh hoef te eten...

Maar liefst 123 mensen reageerden op een door mij in een impuls uitgezette enquête, van wie 67% stemt voor méér vegetarisme op mijn blogje. Consider it done. Vega is een nieuwe categorie en speciaal voor de gelegenheid heb ik de hele reutemeteut aan 'posts' doorgelopen (sowieso leuk om te zien wat je allemaal hebt gegeten in een jaar). Maar eten vegetariërs eigenlijk vis?