Moksi Meti

'Moksi Meti' is feitelijk de 'mixed grill' van de Surinaamse keuken. Maar dan zonder de 'grill'. Moksi meti betekent niet veel minder dan 'gemengd vlees': kip en varkensvlees op diverse manieren bereid.

De moksi meti van (wijlen) De Waterval (Vleutenseweg 232, Utrecht) vond ik heel goed. Vooral het vlees dan. De 'Surinaamse bami' was niet veel meer dan spaghetti met ketjap (leek het), ook al smaakte het wel lekker. Extra zuur (€1,60 voor reepjes zuurzoute komkommer) en extra groenten (€1,60 voor nog net warme kouseband en kool). Echter, De Waterval is op mysterieuze wijze verdwenen. Op de deur zit een briefje met de melding dat het pand per mei 2014 niet meer door Mr Waterval wordt gehuurd. En dat voor inlichtingen over het pand met de eigenaar contact kon worden opgenomen. Nou moet ik een nieuw adresje voor mijn afhaalsuri vinden...

Pindasoep (à la mama Seedorf)

Jaren geleden zag ik op tv (NL3) een kookprogramma. Ik weet niet meer van wie of wat, maar ik weet nog wél dat de pindasoep werd gemaakt zoals die door de moeder van Clarence Seedorf voor een belangrijke voetbalwedstrijd werd geserveerd. Zeer intrigerend, natuurlijk, zo'n authentiek Surinaamse soep. Nadien maakte ik de soep bij diverse gelegenheden en om eerlijk te zijn beviel ze me opperbest. De laatste keer zal zo'n vier jaar geleden zijn geweest, dus hoog tijd om het stof van het recept te blazen en de soep naar beste eer en bloggeweten te recenseren.

Om te beginnen blijkt 1 stuk kip op 2 à 3 liter water, zelfs al zijn het twee flinke stukken kip, niet genoeg om voldoende smaak te geven aan deze bouillon; ookal voeg ik wortel, prei, bleekselderij, tijm, zout, laurier en foelie toe. Maar daar kom je dan natuurlijk nadien pas achter en dan heeft het weinig zin om nog meer kippen toe te voegen. En nóg een keer bouillon trekken, dat trek ik niet ;)

Veel uien, (2) bananen, (2) bakbananen, sereh en rode pepers later (vergeet bij die laatste de plastic handschoen niet!), is er een pan vol geurige pindasoep. Daarvoor heb ik smeuïge pindakaas uit de winkel én de pindakaas uit de kast opgemaakt (met stukjes noot; dat blijkt later niet zo'n topidee, maar de kast is wel mooi leeg, nou ja, leger).

Zelfs de vlijtige staafmixer weet geen korte metten met deze rijke brokkenpap te maken. En eigenlijk had er ook nog wel wat meer bouillon bij gemogen, want nu krijg ik opmerkingen van etende tafelgenoten als: "Een frietje erbij en het is compleet." Inderdaad lijkt het gerecht een legitieme, groenterijke manier om een pot pindakaas leeg te lepelen en is het eigenlijk eerder pindasaus dan pindasoep. Maar schijnbaar is er slecht een dun lijntje tussen die twee. Deze 'soep' is in ieder geval goed vullend; je zou er, zeg maar, een voetbalwedstrijd op kunnen spelen, op één zo'n bord. Mama Seedorf zie ik inmiddels voor me als een behoorlijke 'big mama' en dat Clarence zo'n mager scharminkel is heeft hij ongetwijfeld aan het vele sporten te danken. Met een soep als dit.

Ik heb het even opgezocht (wát een uitvinding, dat internet); het programma was "Liefde gaat door de maag", aflevering "De pan van Oranje" (hier), waarin Johan Klein Gebbink vertelt wat 'de moeder van Clarence' hem als kok van het Nederlands voetbalelftal geleerd heeft. Het recept voor de pindasoep staat ook hier.

Zelfgemaakt gemberbier

Op pagina 105 van Jamie's december tijdschrift staat een recept voor zelfgemaakt gemberbier. Het staat in de reportage over Mr. Oliver's nieuwe restaurant (Union Jack's, red.) waar Britse ingre- diënten de hoofdrol spelen... Kijk, dat vind ik nou altijd bizar opmerkelijk aan Jamie. Gemberbier van gember. Uit Brittanië? Werkelijk? Gemberbier cq. rootbeer is volgens mij zo'n typisch zoet Surinaams drankje. Niet Brits. En groeit gember überhaupt wel in Engeland?

Maar het recept neem ik hem in dank af. Per twee personen 50g grofgeraspte verse gember met 2el rietsuiker, de schil en het sap van 1 citroen even opkoken en volledig laten afkoelen (trekken). Zeven (de siroop wel goed door de zeef duwen) en aanlengen met 0,5 liter koolzuurhoudend mineraalwater. Feitelijk maak je je eigen limonadesiroop. Leuk.

Lekker? Een twijfelend "jawel". Het drankje is in de eerste plaats bij lange na niet zoet genoeg (maar dat is een volgende keer simpel op te lossen, letterlijk zelfs) en er zit wel heel veel pit in de nasmaak. Dit gemberbier drinkt niet bepaald makkelijk weg; je voelt het in je keel branden. Nou vind ik dat warme gloeiende gevoel wel prettig fijn winterwarmend, maar de tieners die het vocht ook wegnippen menen dat het te heftig is. Waarschijnlijk het meest geschikt als alcoholvrij aperitief. En anders mag het zoeter.

Overigens moet ik mijn woorden over Jamie weer inslikken. Enig speurwerk op internet wijst uit dat Engelse caféhouders in de 18e eeuw gember, dat gebruikt werd bij maagproblemen, op de bar hadden staan zodat klanten dit over hun bier konden strooien. En daaruit zou gemberbier zijn ontstaan (bron). Mag ik dan zeggen dat ik het jammer vind dat dergelijke etymologie niet bij Jamie's recepten vermeld staat? Mijn conclusie daarbij is dat ik schijnbaar graag op Jamie Oliver vit..

Pom (tidom)

Pom is, naast een héle mooie naam, een traditioneel Surinaams ge- recht. Met de inburgering van shoarma, döner en sinds kort ook lahmacun, zouden we onze oude culinaire banden met Suriname -onterecht- welhaast vergeten. De welriekende ovenschotel met geraspte tajer wordt veel gemaakt voor feesten en partijen en is perfect geschikt om geheel naar eigen inzicht te vervaardigen en aan te passen (iets zouter, of juist iets zoeter, meer vlees, pittiger).

Héle goede pom wordt in Utrecht door Het Javaanse Meisje geser- veerd, op een broodje. Bij de aanvang van mijn eigen pomschotel probeer ik alvast de deceptie weg te slikken dat ik zelf (nog) niet zulk één heerlijkheid zal kunnen produceren, hoewel ik móet zeg- gen dat het eindproduct in esthetisch opzicht in ieder geval al veel goedkeuring kan wegdragen.

Als je even niet in aanmerking neemt dat ik eigenlijk niet zo goed tegen chilipittig kan (nog, maar je schijnt jezelf te kunnen trainen...) was dit een héél geslaagd diner. Voor ieder een bord met kluifkip in smeuïge kruidige saus. In elk opzicht geschikt om serieus je vingers bij af te likken. Voor de gelegenheid werd een streng kouseband bij de toko aangekocht die ik nou eens níet in stukjes sneed; de geblancheerde bonige slierten zijn het wat mij betreft hélemáál!