Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

29 juni 2015

Joepie 'whoopie' gebitjes

Op mijn vrije maandag mag ik naar mijn werk. Dat doe ik uiteraard niet zomaar (want een vrije dag noemt men niet voor niets 'vrij'). We zullen worden gevisiteerd door de ons overkoepelende organisatie die zal beoordelen of we voldoen aan de kwaliteitseisen. Om mijn (1,5 uur durende) flitsende presentatie extra soepel te laten verlopen, heb ik de hulp nodig van een derde. En deze collega bleek vorige week zonder morren bereid om die hulp te verlenen. En dus leid ik mezelf even af van powerpoint door een klein bedankje te bakken! En ik kan fijn mijn prachtige blauwe Kitchenaid gebruiken!!



Recept (whoopie pies)
Klop 90g zachte (ongezouten) roomboter zeer licht en luchtig met 75g suiker. Voeg al kloppend 1 ei (L) toe tot alles goed vermengd is. Zeef 135g bloem, ½tl bakpoeder, ½tl zout en 50g aardappelzetmeel boven het mengsel en vermeng (op lage snelheid) tot het nèt 'bij elkaar komt'. Roer ½tl vanille-extract en ½tl roze kleurstof door 30g karnemelk en meng dit door het deeg. Doe het geheel over in een spuitzak (met een ronde spuitmond of knip de tip eraf) en spuit gelijke(!) ronde hoopjes van ca. 3cm doorsnede op een met bakpapier beklede bakplaat. Hoe gelijker de 'whoopies' worden opgespoten, hoe gelijker ze zullen zijn en hoe beter ze op elkaar zullen passen. Bak de whoopies 12 minuten in een voorverwarmde oven van 170°C.
Klop 125g boter luchtig. Smelt al roerend 150g (mini)marshmallows met 3tl melk in een steelpan, laat tot kamertemperatuur afkoelen en mix dit door de luchtige boter. Spuit (of besmeer) de helft van alle whoopies met deze botercrème, sandwich dit met een andere whoopie en maak tanden aan de voorkant...

In het origineel worden de tanden gemaakt van mini marshmallows. Maar die kon ik niet vinden. Wel grote marshmallows (die ik op maat heb geknipt) en manna plofrijst (waar ik de witte uit heb geselecteerd). Maar ik besluit (tijdtechnisch) te gaan voor kant-en-klare snoeptanden ('zachte gebitjes' Hema €1,00).
Nou moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het 's avonds al wat later werd toen mijn botercrème geklopt was. En toen was de crème te zacht op om te spuiten (ik geef het warme juniweer de schuld). Ik moest ook nog iets anders doen, dus ik heb de botercrème in de koelkast gezet en ben dat andere ding gaan doen. Maar toen ik terugkwam was de crème weer te koud. En deze marshmallowbotercrème bleek niet alleen hard maar ook elastisch. Er zat niets anders op dan de boel weer "even te verwarmen", maar zoals dat dan gaat, verwarmde ik het "net even te veel". En dus begon het spel weer van voren af aan. Mijn tip zou dan ook zijn om de gesmolten marshmallows écht goed af te laten koelen alvorens door de boter te mengen. En de botercrème daarna metéén te gebruiken.

De marshmallow botercrème is van het smeltende type (hoewel bij dit warme weer alle botercrème smelt, natuurlijk). Dus de gebitten worden zo veel mogelijk koel bewaard. Een half uurtje voor serveren uit de koelkast halen blijkt prima. Wat zien ze er toch geweldig leuk uit!! De roze 'whoopies' houden het midden tussen een cake en een koekje: van binnen zacht kruimig en luchtig met een stevigere textuur dan cake en een verharde buitenkant die net niet krokant is. Samen met de zoete zachte botercrème die romig tussen de whoopies gevangen zit, een heerlijk hapje. Dat de tanden van zurig snoep zijn, bevalt mij wel. Nog meer marshmallows zou mij te zoet zijn geweest. Het is alleen dat deze tanden een heel andere textuur hebben, met gelatine, dus dat hapt wat minder makkelijk weg. Voor de helpende handen die minder van zoet houden, schik ik de gebitjes op een schaal met chocolade dulce de leche koekjes. En bedankt!
Het valt me nu trouwens pas op dat de tanden helemaal niet kloppen...

14 juni 2015

Douwe Egberts (door de jaren heen)

Douwe Egberts was de zoon van Egbert Douwes. En de naam staat voor ons synoniem aan koffie. Ikzelf woon onder de welriekende rook van de Douwe Egberts fabriek in Utrecht, maar de oorsprong ligt anno 1753 te Joure.

13 juni 2015

Geroosterde misobloemkool

Deze whole roasted cauliflower with ginger en sesame ziet er op de site van 'The Endless Meal' ongelooflijk goed uit. En het concept past prima in de door mij gewenste manier van eten: groenterijk en verrassend smaakvol. Nou weet ik al dat (in de oven) geroosterde bloemkool (zoals deze) van een heel andere orde is.

Recept
Meng 2el sesamolie (Chee Seng 100% pure sesame oil) met 1el olie (bijvoorbeeld druivenpitolie), 1el miso, 1el Chinese chili knoflook saus en 1tl fijngeraspte verse gember. Wrijf het mengsel gelijkmatig uit over een rauwe, goed gewassen bloemkool. Bak de bloemkool 45 tot 50 minuten in een voorverwarmde oven van 175°C. Garneer met in ringetjes gesneden bosui (en sesamzaadjes) en serveer.

De hoeveelheden blijken (net) genoeg voor een klein bloemkooltje. En die ziet er dan in níets uit zoals op de foto (maar ik ben natuurlijk ook geen voedselfotograaf, zoals het mevrouwtje van genoemde website ;)

Maar is wél heel erg lekker. Miso (Japanners wisten het natuurlijk al) is voor mij een welkome ontdekking!

Hema Happy Hour

Een uur voor sluitingstijd gaan sinds enige tijd bij Hema (Markt) de dagverse producten in de uitverkoop. Brood, gebak en vleeswaren met een 'happy hour' sticker koop je dan met 25% korting.

07 juni 2015

Bar Beton

De naam klinkt, tja, nogal kaal. Ik stel me er een verlaten fabriekspand bij voor. Met een quasi hippe, industriële look die feitelijk niets anders dan verval is. Hoe zouden ze op die naam gekomen zijn, 'Bar Beton'? Maar goed, het is aan de Adriaen van Ostadelaan (nummer 22), tussen Galgenwaard en het (chique) Wilhelminapark (te Utrecht). Dus het zal wel geen verlaten fabriekspand zijn. En inderdaad. Deze Bar Beton ('De Bank'; er is er ook één in het centrum) is alles behalve dat. Misschien daarom dat we zo blij verrast en verrukt zijn..

Maar prettig zitten is het hier, op de prachtige stoelen met het uiterlijk van onverkapt Deens design. Ze hebben daarin leuk gevarieerd: er zijn houten stoelen met groene skai en groene lederlook, met of zonder armleuningen en de hoge krukken zijn uit dezelfde serie. Fijne grote tafels. Wij weten er één aan het raam te bemachtigen (want verder zit iedereen buiten op de loungezetels). Aan de muur een leuke kaart van Utrecht (klik hier om binnen te kijken). Verder zie ik mooie koperen bollampen, een zithoekje met tv en koeienkleed, een zwart plafond op witte pilaren, veel (en goede) tijdschriften (Quest!) en daadwerkelijke kamerplanten zonder dat deze oubollig zijn. De bediening loopt met een vlinderstrikje. Wat is het leuk hier! En de thee die geserveerd wordt (€3,00-€3,25) is een verrukking.

Ik ga voor een lunchsalade van gegrilde groenten (klein €8,75, groot €13,75). Er wordt fantastisch brood bij geserveerd, van het superverse soort met een knapperige korst en zacht kruim. Het roombotertje is niet, zoals elders, keihard en koud, maar op kamertemperatuur en dus smeerbaar. Mijn tafelgenoot wordt getrakteerd op een Twaalfuurtje (€10,25) met een VanDobben kroket en een heerlijke makreelsalade. Ongelooflijk maar waar; er past nog een worteltaart (carrot cake XXL) in. Mjam; óók lekker! Ik kom hier graag nog eens terug. Fijn om te zitten en heel goed van eten (lunch vanaf 11.30u). Bij de volgende keer neem ik als diner waarschijnlijk de 'proeverij'.

06 juni 2015

Quinoa salade met avocado en rivierkreeft

De Allerhande versie van de Californische 'green goddess' salade vormt vanavond mijn avondmaaltijd: groenten, quinoa en garnalen met een hartige mayo-ansjovisdressing. Dit recept is genoeg voor een gróte bak vol. Alleen de hoeveelheid dressing is wat aan de geringe kant, maar het opvoeren van deze hoeveelheid zou ook meteen te veel mayonaise betekenen. Ik opteer voor een extra scheut (hele goede) olijfolie en ik eet in mijn eentje de hele bak leeg. Diner.

Recept
Breng 75g (zwarte) quinoa met ½ groentebouillontablet en 250ml water aan de kook. Draai het vuur laag en laat 15 minuten afgedekt koken (tot 'de staartjes' van de quinoa tevoorschijn komen). Doe de quinoa in een ruime kom en laat afkoelen.
Snijd een halve krop ijsbergsla (of 2 Little Gems) in stukken. Snijd 1 komkommer in reepjes. Kook 250g diepvrieserwten (of edamame, Oriental) twee minuten in ruim kokend water, giet af en spoel onder koud stromend water. Meng de sla, komkommer en erwten door de quinoa.
Snijd 15g bieslook fijn. Snijd de blaadjes van 15g verse basilicum grof. Snijd 4 ansjovisfilets fijn en vermeng dit met het sap van 1 citroen, 4el halvanaise (of volle mayo) en de verse kruiden tot een dressing. Breng op smaak met zout en peper. Meng 1 bakje rivierkreeftjes (AH) door de dressing en verdeel dit over de salade. Halveer 2 eetrijpe avocado's in de lengte, verwijder de pit en schep met een lepel het vruchtvlees eruit. Verdeel de avocado's en dressing over de salade. En serveer.

14 mei 2015

Proeverij 717 te Vreeswijk

Nieuwegein oogt behoorlijk troosteloos. Het is een aaneenschakeling van nieuwbouw met een weinig inspirerende uitstraling. Maar het in 1971 'door Nieuwegein geannexeerde Vreeswijk' daarentegen, is een lust voor het oog. De geschiedenis van dit voormalige dorp aan de Lek gaat terug tot de 9e eeuw, waarbij Vreeswijk vanaf de 14e eeuw ging fungeren als voorhaven van Utrecht. Toen werd ook de (eerst houten) sluis gebouwd in de Vaartsche Rijn, die later deze vaart met de Lek zou verbinden, maar toen de verbinding naar de Rijn herstelde.

Na WOII werd besloten Vreeswijk met Jutphaas samen te voegen tot de nieuwe groeikern 'Nieuwegein' (en ja, er bestond al een Oudegein). De wijk Vreeswijk biedt een beschermd dorpsgezicht, waar een wandeling over de dijk of langs sluizencomplex, fort en vestingwerken een prettig tijdverdrijf is. En de hongerige mens kan daarna kiezen uit één van de vele etablissementen die hier gevestigd zijn: een Chinees restaurant, een pizzeria, Zott, een pannenkoekrestaurant, een Turkse specialiteiten en grillroom of bijvoorbeeld Proeverij 717. Waarna je bij Luigi's in de rij kunt staan voor een klein (of groter) ijsje (€1,10 per bol).

Deze proeverij is gevestigd in de Oude Sint-Jan, voormalige pastorie waarna zalencentrum waarna restaurant. Het concept is eenvoudig: voor €24,50 p.p. (kinderen tot 10jr €10) kun je gedurende 2,5 uur onbeperkt gerechten van de menukaart proeven. Je mag één gerecht tegelijk bestellen; de keuken is geopend van 17.00-21.30u. De keuze is groot, de frietjes zijn knapperig en bruin, maar vooral: het interieur van dit monumentale pand is al even indrukwekkend als het historische buiten.

01 mei 2015

Matcha (T) crème brûlée

Mogelijk heb ik in een eerder stadium wel eens uitgeroepen dat "het ruikt naar gras en smaakt naar struik", maar wist ik in mijn koppig kinderlijke onschuld toen veel. Ik heb wel even aan de smaak moeten wennen.. Maar groene thee is één van mijn favoriete dorstlessers; als niet dé favoriete. En sinds ik in Japan ook matcha heb ontdekt, vind ik ijs, koekjes, cakes met groene thee ook niet te versmaden. Dus vandaag als toetje een Frans-Japanse fusion: romige pudding van groene thee met een knapperig suikerlaagje.



Recept 
Vermeng 100ml slagroom en 80ml melk in een steelpan. Zeef hier ½el matcha boven en roer zo goed mogelijk door elkaar. Breng dit op een middelhoog vuur tegen de kook aan. Roer ondertussen 2 eierdooiers los met 2el suiker. Giet al roerend eerst een beetje en dan alle hete room bij de dooiers. Giet het mengsel terug in de pan en verwarm al roerend tot het dikker begint te worden. Verdeel de pudding over vier porseleinen schaaltjes (ramequins) en plaats deze 20-25 minuten in een heetwaterbad in een voorverwarmde oven van 150°C. Laat uit de oven afkoelen tot kamertemperatuur en koel de puddings een uur in de koelkast.
Verdeel (riet)suiker over de puddings en karameliseer dit met een crème brûlée brander (of desnoods een warmeluchtpistool). Serveer.

De matcha pudding wordt gemaakt door een paar erg simpele stappen te volgen. Het moeilijkste is eigenlijk nog om goede matcha te vinden.
Bij het puddingmengsel lik ik mijn vingers al verrukt af. En voor het uiteindelijke resultaat geldt hetzelfde: oooooh, mjam mjam! Zo romig en smaakvol. Héérlijk!! Saillant detail dat ik geen suiker in huis heb voor de knapperige karamellaag. En ik bedoel; ik ben een bakster, dus ik heb werkelijk álles aan bakonzin in huis. Maar dus geen suiker. Wel drie soorten basterdsuiker, (zelfgemaakte) vanillesuiker, ahornsuiker, fijne kristalsuiker en oerzoet. Maar geen normale suiker. Dus in de dagen voorafgaand aan dit toetje, neem ik bij diverse gelegenheden de onaangebroken suikerzakjes mee die ik bij mijn kopje thee geserveerd krijg. En misschien dat ik bij de Kiosk op het perron ook een zakje of twee heb meegebietst (tip: bij starbucks hebben ze rietsuikerzakjes).

22 april 2015

Avocado-ijs

Toen ik voor het eerst ijs van 'Professor Grünschnabel' (spreek uit op je állerduitst) zag liggen, dacht ik: "hoe kan dat nou?" Én plantaardig én halal én koosjer én geschikt voor veganisten én glutenvrij én sojavrij én lactosevrij? Dat kàn niet meer lekker zijn. Inmiddels weet ik dat het op basis van kokos is en dat dat dan wel kan. Maar kan ik het zelf ook??? Dus toen ik deze onderstaande video zag, móest ik het uitproberen. Of met andere woorden: hoe maak je je eigen Professor Grünschnabel?!



Het is om te beginnen al heel makkelijk om dit ijs te maken. Je pureert het vruchtvlees van één avocado (ca. 150g) met een vork. Het hoeft niet heel fijn, meer om alvast 'een beginnetje' te hebben. Daar roer je dan 40ml kokosmelk en 30g honing door. Het komt niet eens zozeer op de hoeveelheden aan; het mag ook naar smaak. Officieel zegt men in de video: 250g avocado met 60ml kokosmelk en 60-80ml honing. Het mengsel vervolgens met de staafmixer bewerken tot een gladde massa, dit in een afsluitbaar bakje scheppen en in de vriezer zetten. Het is een kwestie van prak-mix-diepvries.

Het is niet (echt) nodig om het avocadomengsel tussentijds even door te roeren om ijskristallen te voorkomen. Redelijk vanzelf bevriest het tot een mooi smeuïg ijs. Met een van nature stemmige groene kleur. En ondanks de avocado, 'oxideert' dit ijs bij blootstelling aan de lucht niet tot een naargeestig bruin kleurtje. Ook al omdat het ijs voordat dat kan gebeuren, al weg en opgegeten is.

Het is een rómig (nee, dat mag best met een hoofdletter: Romig) ijs. Natuurlijk smaakt het wel wat naar avocado en als je daar niet van houdt, hou je waarschijnlijk ook niet van dit ijs. Maar het is vooral romig en het smaakt ook naar kokos en óók naar honing. Ik geef het aan mijn liefste met de woorden dat het niet echt naar avocado smaakt en dat vind ik dan ook met volle overtuiging. Maar hij houdt niet van avocado en hij zegt het ijs niet te lusten. Dus dat van die "je proeft de avocado niet" is schijnbaar niet waar. Maar ik vind het een prachtige pure smaak in mijn mond en als ik me niet vergis bevat het een boel essentiële vetten en goede onverzadigde vetzuren. Dus als voedsel komt dit redelijk in de buurt van perfectie. Nu alleen ook nog: fairtrade, van lokale producenten, biologisch en in het seizoen.

12 april 2015

Niet te verwarren met speculoos

Hasseltse speculaas is destijds geboren uit de berg restproducten die bleven liggen bij de vele jeneverstokerijen in deze leuke Vlaamse stad: verbrande suiker. Bakkers voegden hier bloem, specerijen en vetstof aan toe en zo ontstond deze koek. In de loop der jaren werden er steeds meer andere ingrediënten toegevoegd en dus kwamen er verschillende varianten. Dé echte Hasseltse speculaas is nog te vinden bij 'Hasselts speculaasatelier' dePaifve aan de Demerstraat nummer 47. Of zo zegt men. NB: speculaas is géén speculoos

De speculaas is van origine een rechthoekig stuk. Waar inmiddels op gevarieerd wordt met stukjes noot. Of stukjes chocolade (wit of melk). Maar misschien de beste variant is de ronde speculaas waarbij het deeg is opgerold met marsepein. Een 'zakje gemengd' met alle soorten koop je bij dePaifve voor €10 (serieus?!)

Deze Hasseltse speculaas is heel anders dan de speculaas(brokken) en (amandel)speculaasjes die in Nederland bekend zijn. Deze speculaas is dikker, bevat minder specerijen en is duidelijk droger. Om heel eerlijk te zijn, vind ikzelf hem stiekem niet zo heel erg bijzonder. En om nóg eerlijker te zijn, vind ik tien euro voor een zak koekjes belachelijk. Maar de stad houdt zelfs speculaasfeesten (én jeneverfeest) en dan moet je het toch op z'n minst geprobeerd hebben. Of probeer het zelf, met het authentieke recept...

Is dan de verpakking heel kostbaar ofzo?

Deze week is het aspergeseizoen van start gegaan en men had het over de hoge kiloprijs van bijna €20. Haha; dat is natuurlijk helemaal níets vergeleken met de prijs voor een kilo verse kruiden. Bij vriendelijke grutters die op de kleintjes blijven letten (van hunzelf waarschijnlijk) gaat verse tijm bijvoorbeeld voor €74,50 per kilo. Nou, dan haal ik mijn verse munt wel bij de toko; een héle bos (waar ik een week mee doe) krijg ik mee voor €0,50. En wanneer je munt thuis in de tuin of in een bak plant, woekert het als onkruid.

06 april 2015

Gecondenseerde Melktaartjes

Eén cakeje is geen cakeje. Zéker niet met Pasen. Twee cakejes is een half cakeje (en drie cake is een Paascake). Dus behalve yoghurtcakejes maak ik ook 'gecondenseerde melk cakejes' voor het GoLive Weekend van M.



Recept
Klop 50g boter zacht en romig. Voeg hier 4 eieren en 1 blikje (397g) gecondenseerde melk aan toe en klop dit door elkaar. Meng tenslotte 150g bloem en ½tl bakpoeder door het beslag. Verdeel de massa over cupcakevormpjes of een grote (ingevette) vorm en bak de taart(jes) in het midden van een voorverwarmde oven van 175°C tot een erin gestoken satéprikker er schoon weer uit komt. Laat op een rooster afkoelen en serveer met jam of bv dulce de leche.

De bereiding van dit recept is een mákkie! Feitelijk is het een kwestie van alle ingrediënten in een bak doen en goed door elkaar mengen. Alleen merk ik dat de boter eerst even moet worden losgeroerd om klontjes te voorkomen. De cakejes rijzen mooi op maar zakken ook weer in.

De kuipjes met (Abedul) dulce de leche heeft M. zelf uit Zuid-Amerika meegenomen. En voor de liefhebber blijkt dit een goede begeleider van de lichtzoete cakejes die een beetje naar zoete eierkoek (of Indische roti kukus) smaken. Ik denk dat ze ook lekker zullen zijn met een plak kaas (want zo heb ik roti kukus ooit leren eten!) Eindconclusie: echt héél erg makkelijk te maken en lekker genoeg om dat nog eens te doen.

Yoghurtcakejes

Gisteren was het 'Go Live' weekend. Niet voor mij, maar voor mijn liefste M. Dat is natuurlijk zielig, dat al die mannen op Eerste Paasdag moesten werken aan het overzetten van een software systeem. Of iets (ik heb niet ècht goed opgelet wat hij precies moest gaan doen). Maar wat ik wél had bedacht, dat het voor mij weer een gelegenheid was om een (te? gek) recept uit te proberen. Van een cake zonder boter. Hmmm; interessant...



Ik volg de video tot de letter. Behalve dat ik met ruime hand piment door het beslag meng (ik denk wel een volle eetlepel). En wanneer ik als laatste de bloem door het deeg heb gemengd, ziet dit er uit als dik oliebollenbeslag.

De cakejes komen als zoete broodjes uit de oven. Letterlijk. Want niks aan deze cake is luchtig. De cakejes ogen droog maar blijken door het opengebarsten fruit (blauwe bessen en frambozen) toch  lekker sappig van binnen. Wat gek; in de video zag het er wél lekker 'cakerig' uit... (of ze hebben er een flinke spotlight op gezet). Deze textuur doet me een beetje denken aan de visvlagen waar mijn broertje (zeer) korte tijd door bevangen werd. Dan kneedde hij bolletjes witbroodkruim en gebruikte die als visaas. Dáár lijkt deze 'cake' op ;) En in de verte doet het aan (ongerezen) bapao denken zonder vulling. De smaak is subtiel zoet met friszuur fruit en lekkere piment. Hee; dat is nog best lekker. Maar het deeg klopt niet.

04 april 2015

Paarse Paaseieren

Dit is té leuk om niet te doen. En omdat zíjn familie op visite komt (en het bijna Pasen is, blablabla, lente, eieren) mag het beetje meer zijn. Bij het standaard kopje koffie mag een koekje (of twee) geserveerd worden. Maar ik zou mezelf niet zijn, als ik dat standaard zou doen. Al is koffie hier sowieso niet in huis. Dus bij de ruime selectie theëen of het kopje oploswienermelange serveer ik 'een gekookt eitje'. En wijselijk bied ik schoonbroertje de eerste aan. Die pakt zonder blikken of blozen een ei uit de eierdoos. En dus volgen stiefschoonvader, schoonmoeder en schoontante. "Waar is dit gat voor" vragen ze nog, waarna al snel blijkt dat ín het ei een perfect paarsgroen cakeje zit. Hihihi!



Om het mezelf makkelijk te maken gebruik ik voor de verandering eens een cakemix (Honig blijkt beter dan Koopmans of huismerk AH). Veel sneller heb je dan een cakebeslag dat heel ermee door kan. De helft van het beslag kleuren we paars en de andere helft groen. Want M. en ik maken de cakejes samen!

Er komen vier mensen op bezoek. Plus wij twee maakt zes. Omdat het wel even een werkje is een gat onderin elk ei te prikken (kan best wat groter) en het ei leeg te schudden (lamme! arm!). De eieren worden goed uit-en afgespoeld en mogen even weken in heet water. Er is geen tijd om de eierschalen aan de lucht te drogen. Maar zo gebruik ik mijn föhn ook weer eens ;) Een klein (!) scheutje zonnebloemolie in elk ei moet ervoor zorgen dat de schaal niet aan het cakeje plakt (en ook de uitgebakken cake niet aan de schaal). Met behulp van twee spuitzakjes verdelen we het cakebeslag over de schalen; hij spuit groen, ik paars. En bakken maar.

Het gekleurde cakeje is qua smaak niets bijzonders (voor erg verwende eters zoals wij). Maar het grote wow-effect komt natuurlijk dan ook van de bijzondere verpakking. Vooral door het cakeje te serveren alsof het een daadwerkelijk gewoon ei is, in een eierdoos (of in een eierdopje), maakt de verrassing compleet. En het formaat bevalt me ook; niet zo'n cupcake met een belachelijk hoge toef botercrème; maar gewoon een klein cakeje. Wat is Pasen opeens weer leuk!

03 april 2015

Eitjes kleuren

Op de biologische markt (elke vrijdag te Vredenburg Utrecht) ligt een paaseierenkleurpakket in de kraam. Met een rode biet, een rood kooltje en verse kurkuma. Wat een logisch idee! En het foldertje over hoe je dat dan moet doen, zit er natuurlijk bij.

24 maart 2015

Mokka Dessert (de luxe!)

Via Ingress ben ik in contact gekomen met een viertal wijkbewoners die dit (verslavende!) spel ook spelen. Hartstikke leuk, want samen linken en fielden we de hele buurt en stad aan elkaar. Hoewel Ingress ook heel goed solitair te spelen is. Maar we vragen elkaar wel eens om hulp of houden elkaar op de hoogte van de blauwe tegenstanders. En wat wij ook doen is elkaar feliciteren als iemand een hoger level heeft weten te bereiken. Hoewel het tussen mij en clearestview nek aan nek was wie het eerst L12 zou halen. Ik verloor (met een halve dag) en dus maakte ik vanavond het dessert voor zijn overwinningsdiner. En omdat ik hem dan op z'n minst met mijn toetje moest weten af te troeven, haalde ik alles uit de kast met het 'mocha dream dessert' van HowToCookThat:



Dit (d)roomdessert van An Reardon bestaat uit drie lagen heerlijkheid (die afzonderlijk inderdaad ook stuk voor stuk verrukkelijk smaken en dus eveneens los van elkaar kunnen worden gemaakt): een knisperige melkchocoladebodem; een luchtige amandelbiscuit ('daquoise'); en een romige koffiecremè,tja,pudding (die ik vanaf nu 'cremeux' zal noemen zoals zij ook doet) met daarop toefjes gezoete mascarpone en stijlvolle zelfgemaakte chocoladedecoratie. In de video van mevrouw Reardon tel ik zo'n vijftien desserts. En omdat ik er maar vijf nodig heb, halveer ik de hoeveelheden die zij voorschrijft (gelukkig maar, want ik blijk méér dan genoeg te hebben). De video maakt heel duidelijk hoe het dessert moet worden bereid.

Voor de onderste laag roer ik 50g verkruimelde crêpes dentelles (die ik voor deze gelegenheid 'even' snel zelf bak, in plaats van er eindeloos in de winkel naar te zoeken) door 130g gesmolten (Milka) melkchocolade. Dit wordt uitgestreken op een siliconen bakmat (silpat®) om fijn in de koelkast op te stijven.
De amandelbiscuit is een eitje :) met de nieuwe Kitchenaid die mijn M. me voor mijn verjaardag gaf. Over de gebakken en afgekoelde biscuit giet ik vervolgens de koffiecremeux en dát blijkt zo'n ontzettend lekker goedje dat ik het recept ervan even voor mezelf moet onthouden (voor later):

Recept koffiecremeux
Hak 150g pure chocolade en 100g melkchocolade in grove stukken en doe dit in een grote kom. Hang een zeef boven de kom. 
Verwarm 300ml slagroom in een steelpan tot het net aan de kook is geweest. Haal de steelpan van het vuur, roer 2tl oploskoffie door de slagroom en laat op kamertemperatuur afkoelen. Roer circa 35 fijne kristalsuiker door 4 eierdooiers en roer dit met een garde los tot de suiker en dooiers goed vermengd zijn. Giet al kloppend de slagroom bij het dooiermengsel en giet dit dan terug in de pan. Verwarm de eierroom tot 186°F (86°C; of tot het mengsel dikker wordt en de bodem van de pan net bedekt als deze schuin wordt gehouden). Giet de hete room door de zeef over de chocolade en roer beide door elkaar tot een glanzend homogeen mengsel. Giet de koffiecremeux dan in de gewenste vorm(en) en laat in de koelkast opstijven.

En omdat het doel 'aftroeven' is, maak ik ook de overdetop decoratie. Ik temper chocolade, strijk dit uit over repen acetaat (bij Kookpunt), steek rondjes en kleinere rondjes en plak mokkaboontjes (gechocolateerde 'koffiebonen') vast die ik eerst met lusterdust goud heb geborsteld. En ja, je leest het goed. Ik heb chocolade getemperd. En mijn Australische mentrix legt in een andere video uit wat dat is en hoe dat precies moet:



Alleen. De knapperige chocoladebodem is dus niet getemperd. En nu ga ik me serieus afvragen of die dan niet onwenselijk vroegtijdig zal gaan smelten. Na enig wikken en wegen besluit ik mijn dessert op een koekbodem te bevestigen. Dus in dezelfde vorm bak ik een boterkoek. Het was achteraf niet echt nodig, maar de extra laag was wel extra sjiek. En clearestview blijkt een koekfanaat te zijn, dus dat was een gelukkig toeval.

Ik gooi hoge ogen. Wat ook bijna niet anders kan. Want dit dessert is één grote verrukking. Het begint er al mee dat het er prachtig uitziet. "Als je had gezegd dat je het bij de banketbakker had gekocht, had ik het ook geloofd. Om eerlijk te zijn, geloof ik dat eerder dan dat je het zelf hebt gemaakt," zegt profijt. Hij heeft gelijk. Ik heb het zelf ook als ik naar de 'gebakjes' kijk. WAUW! Bovendien zijn ze erg érg lekker. De koekbodem is op zich wat droog en hard, maar in combinatie met de zeer knapperige chocoladelaag (hoe blijven die crêpes dentelles toch dagenlang zo krokant?!) en de luchtige amandelbiscuit klopt het weer. De verfijnde koffiecremeux is vingerlikkendlicious met de kleine toefjes mascarpone romigheid om het helemaal af te maken. Dat mascarpone een kaas is gemaakt van slagroom, verklaart het extraatje. Qua toetjes heb ik gewonnen. En we besluiten dan en daar om snel het volgende level te halen. Zodat we een reprise kunnen doen met z'n allen!

23 maart 2015

Rudolph's Boterkoek

De gelegenheid doet zich voor om weer een boterkoek te bakken. Dat deed ik al vaker. Maar omdat ik eigenlijk nooit zo'n smeuïge koek uit de oven tevoorschijn wist te toveren als dat in de winkels ligt, gebruik ik een ander recept. In een zoektocht naar hét precies goede recept dus. En nee, natuurlijk ga ik geen kant-en-klaar mix gebruiken. "Zélf doen!" Dit recept komt uit Rudolph's Bakery:

Het is - op het eerste oog - niet moeilijk om een boterkoek te bakken. Het lijkt 'gewoon' een kwestie van goede (room!)boter mengen met bloem en suiker en eieren in de juiste verhouding. Maar toch, maar toch, de kleine details en finesses maken of breken het eindresultaat. En ook nu weer kom ik niet op overweldigend succes uit.

Ik heb ten eerste al de fout gemaakt om (enthousiast over mijn nieuwe Kitchenaid) de boter lekker op te kloppen. Er zit dus te veel lucht in het deeg en daardoor rijst de koek in de oven meer dan wenselijk (of de be- doeling) is. Verder oogt de koek na de aangegeven baktijd niet gaar en dus laat ik hem in de oven. Waardoor de boterkoek natuurlijk wéér te hard is. Retrospectief is dat dus het probleem van al mijn boterkoeken. Misschien dat hét recept helemaal niet bestaat. Alleen dé werkwijze. Zoals eerder uit de oven halen.
Maar natuurlijk is de koek wél lekker. En met een stijlvolle decoratie van walnoten, karamel en crêpes dentelles durf ik de koek met goed fatsoen best cadeau te doen aan zij die zo goed als afgestudeerd is en van snacken houdt. Ook omdat ik weet dat het placebo effect altijd al +37% is.

Prikkels

Ooit was Fujisan de enige plek in Nijmegen waar verse sushi verkregen kon worden. Dat was voordat de all-you-can-eat sushirestaurants (de één goed, de ander matig) als paddestoelen uit de grond schoten. In Arnhem ging je naar de steengoede Matsuzaka op de Steenstraat en in de Waalstad streek je neer bij de familie Wong in de LangeHezelstraat. En daar was ik vandaag, Meetan, als vanouds. De laatste keer hier was een tijd geleden en de enige positieve veranderingen sindsdien zijn het aardige bedienmeisje en de fijne zitplekken (aan het raam). Voor de rest, moet ik met enige pijn in het hart zeggen, ben ik er van overtuigd dat ik hier niet meer terugkom. Die futomaki bestond uit belachelijk meer rijst dan groente, de edamame was om te huilen zo verlept, de plakjes zalm op de nigiri sake waren doorschijnend dun en de wakame had een rare zoetige smaak. We aten netjes de bestelling op, gaven als bedankje voor voorbije diensten een ruime fooi en liepen hongerig terug richting Plein'44. Misschien was een soepje precies wat we nodig hadden, dachten we toen we langs 'IJssalon Prikkels' (Houtstraat 75, Nijmegen) liepen.

Nou ja, niet alleen ijssalon natuurlijk. Hoewel de schepijsbakken door de open vitrine wel bij eerste oogopslag het meest opvallend zijn vanaf de straat. Prikkels is ook een koffiecorner en soepbar; in willekeurige volgorde. En er is ruime keuze. Soep (€4,95) is er met extra brood, tapenade, roomkaas en fruit (€8,45); of met brood en boter (€5,75). Een grote soep kost €1,50 meer. Of je kunt kiezen voor een proeverij van drie soepen met brood (€9,95). Toen wij binnenslipten waren ze al bezig om op te ruimen voor sluitingstijd, maar over onze soepgoesting werd absoluut niet moeilijk gedaan. We mochten ongestoord blijven zitten tot wij klaar waren.

Ik at een héél erg lekkere zoete aardappel courgette soep (met zalm en dille). En Meetan werd verblijd door appel pastinaaksoep (met peer en blauwschimmel). Maar we hadden ook kunnen gaan voor: soto ajam; Nimweegse waterzooi; tomatensoep; curry kokos; mosterdsoep met spekjes of pompoensoep. Op de website van Prikkels staat te lezen dat hun keuken te klein is geworden; en dat ze daarom ruimte huren in De Smeltkroes in de oude Honigfabriek. Bij de productie gaat een deel van de soepen in literpot die je bij Prikkels kunt kopen. Voor thuis. Of als je wél soep wilt, maar bij Prikkels liever een salade bestelt.