Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

26 juli 2014

Hero Cassis

Hmm mjam, cassis. Dat is één van de weinige frisdranken (naast misschien Fanta citroen) waar ik écht zin in kan hebben. Er is ook weinig dat smaakt zoals cassis doet, met zijn volle bessenaroma en dieprode kleur. Het is een vinding van het Zwitserse bedrijf Hero (maar werd in Breda gemaakt van Zeeuwse bessen?!) en stamt uit 1938. Grappig, als je het net fout leest, is de tekst op de officiële site: "na de oogst worden de bessen bij de teler ontsteeld"...

22 juli 2014

Kwarkkoekjes

De door Kees Raat bedachte 'kwarkkoekjes' in Koekje, zijn de zoete tegenhangers geworden van de pittige telor kecap (eieren) die als picknick meegingen naar het strand afgelopen weekend. De eerder gemaakte strandkoekjes hadden natuurlijk ook gekund, voor het dubieuze effect dat je niet weet of je nou daadwérkelijk zand in je mond hebt ;) Maar het woord 'kwark' en het appetijtelijke plaatje van een goudbruin bolrond koekje deden mij overstag gaan in de keuze voor deze niethartige versnapering.

De bijbehorende aardbeiensaus ging ik niet maken; dat geeft alleen maar geknoei in de tas. Ik heb nog even een kant-en-klaar flesje uit de supermarkt overwogen, maar één blik op de ingrediënten deed mij dat weer terugzetten.
De kwark mocht uitlekken tot een hangop. Wat ik altijd een beetje wonderlijk proces vind. Én een interessante aanblik in de koelkast, zo'n lekkend stuk kaasdoek. De kwark werd door opgeklopte eier- dooiers gespateld; met ook de toevoeging van (poeder)suiker (en vanille-extract). Waar vervolgens eiwitschuim en bloem doorheen gevouwen werden.

Eenmaal gebakken blijken de koekjes zachte mini cakejes die nog het meest naar eierkoeken smaken. Een beetje saai en een tikkie droog. Om eerlijk te zijn, niet een geweldig koekje. Maar met een vulling van chocoladeganache (en een dubbelgebakken topping van geraspte kaas) best oké. Vooral wanneer je legende maag en je 'sweet tooth' om een hapje roepen terwijl je al lezend op het zand ligt te verbranden.

De ganache is gemaakt met Tony Chocolonely Melk Koffie Krunch en dat vleugje koffie doet het 'm. Feitelijk overstemt de smeltende chocola dat hele bizarre kwark-maar-stiekem-eierkoekje. Meneer Raat had in ieder geval gelijk dat er een sausje bij de koekjes hoort. En dan ook echt een sausje, want de koekjes met kaas waren alsnog droog. Maar verder blijkt telkenmale dat de recepten van collega en banketbakmeester Cees Holtkamp (in hetzelfde boekje) koekjes opleveren die in één keer kloppen en dat 'die van Raat' vooral erg leuk bedacht zijn maar als recept duidelijk minder perfect.

21 juli 2014

Telor kecap

Zaterdag was het niet te harden; met een gevoelstemperatuur van 35 graden en een buikloop die bijna net zo hard ging, heb ik de dag rustig binnen doorgebracht. Maar zondag was het in alle opzichten aangenamer. Buiten af en aan bewolking met een windje, maar nog wel warm. Dus weer picknickweer. Of strandweer misschien zelfs, maar dat staat gelijk aan picknick (achtig iets). Omdat elk uitje in mijn boek bij voorkeur gelijk staat aan picknick. Ik kan nauwelijks iets fijnigers verzinnen dan therapeutisch kokkerellen en er dan (met koelbox of picknicktas) op uit trekken om ergens in 'de vrije natuur' gezamenlijk voedsel te nuttigen. Love it, love it, love it. En voor de warmte van het zonovergoten strand (tussen Schoorl en Groet) kies ik eieren voor mijn geld. Letterlijk dan. En koekjes.

Ik wil mijn herstellende lijf natuurlijk niet tarten, dus de receptuur mag lekker aan de gemakkelijke kant zijn. Maar dan wel uitermate smakelijk, wat mij dus doet bladeren door De authentiek Indische Keuken. De eieren kook ik in mijn elektrische eierkoker (aanrader!) en het sausje is snel gemaakt van gefruite ui, knoflook (een beetje trassi), een rode peper, wat additioneel sambal, ketjap manis en (vloeibare) goela djawa. Die deciliter water die ik volgens Lonny moet toevoegen, had ik beter weg kunnen laten. Dat zou langdurig inkoken hebben gescheeld..

Er passen precies zes eieren in een plastic bakje. En toegegeven: ze zien er werkelijk niet uit. Viesbruinig, van buiten én van binnen. De saus wordt niet zo heet (als in: pittig) gegeten als toen ze nog warm was. Het zijn vooral zoetpittige eieren met een uitgesproken ketjap smaak. Maar het is precies dát waar je behoefte aan hebt als je met een legende maag op het zand een boek ligt te lezen. Deze eitjes smaken veel meer 'kecap' dan de pindang telor kecap (2007) maar zijn misschien net iets minder geslaagd dan deze opor telor (van vorig jaar)

Het diner nuttigen M. en ik aan het imposante Klimduin in Schoorl. De onheuse berg zand, met aan de voet diverse etablissementen in kringvorm opgesteld, spreekt jong en oud tot de verbeelding en is zowel voor sporters als zandbakliefhebbers de perfecte uitdaging. Bijna heb ik de friet met mayonaise er al weer afgetraind. Waarmee we wel een ijsje hebben verdiend (van ijssalon Pinocchio)...

Henna 'n' Placenta

In de nieuwe Aziatische toko (zo ongeveer naast Oriental) aan de Amsterdamsestraatweg te Utrecht, stap ik naar binnen om een nieuwsgierig kijkje te nemen. Mijn oog wordt vooral getrokken door de vele cosmetica-producten die (veelal buiten mijn bereik) achter de lange toonbank staan uitgestald. En in het bijzonder kijk ik naar een haarmasker met de tekst "Henna 'n' Placenta". Ik durf het niet op te pakken ;) En loop linea recta de winkel weer uit. Brrr.

16 juli 2014

Island Recipes

Een vriend van mij heeft een jaloersmakende roadtrip door de USA gedaan. Met niet te verhullen afgunst hoor ik vanavond zijn verhalen aan over tochtjes naar de Walmart (ik! wil! ook! naar! een! Amerikaanse! supermarkt!!!) en avonturen op culinair vlak. Dat eerste moet hij op voorhand geweten hebben, want ik krijg een klein cadeautje op het terras waar we bijpraten. Een 80 pagina's tellend "Don't stop the cook - Island Recipes" kookboekje in klein handzaam (bijna dwarsliggers) formaat. Hoe attent; bedankt, W.

De vele receptjes zijn (quasi) klassiekers van de meer dan 7000 Caraïbische Eilanden tussen Florida en Venezuela, met steeds vermelding van oord van herkomst. Ik moet eerlijk toegeven dat ik van de meeste gerechten nog nooit heb gehoord (ducana; blaff; mahi-mahi; bébélé), maar de meeste ingrediënten lijken mij ook hier goed te vinden. Het gebezigde Engels is geen onoverkomelijk obstakel (als je tenminste 'cups' tot je beschikking hebt - wat ik heb).

Het is geen verrassing dat mijn aandacht vooral door de desserts getrokken wordt. Bovendien is het hier (nu) tropisch genoeg (vind ik) om je te laten verleiden door bijvoorbeeld 'tembleque', een gebonden kokosmelkdrank met kaneel en suiker. Ik ga er eens op mijn gemak doorheen bladeren (waarschijnlijk in de trein op weg naar mijn werk morgen) en me wanen in uitheemse oorden.

14 juli 2014

Romeinse honingcake

We gaan op visite. Officieel. En zelfs als het dan zo is dat ik weinig tot geen tijd (over) heb, dan nog vind ik niet dat je bij zoiets met lege handen aan kunt komen. Ik word toch altijd voor de wekker wakker, ookal gaat die wekker op zaterdagochtend helemaal niet. Dus sta ik om half zeven 's ochtends een taart(je) in elkaar te bak- ken om 's avonds mee te nemen 'voor bij de koffie'. Laten we zo'n ochtendlijke baksessie dan maar 'een stukje ontspanning' noemen. Want een goede vriendin van mij is zwanger en aangezien ze niet meer in de overgevende fase zit, zou dit er best wel als, eh, koek in kunnen gaan.



Met slechts drie ingrediënten (eieren, honing en bloem) maak ik het beslag. Hoppa. Laat de elektrische mixer maar zijn werk doen! Goddank dat ik in de 21e eeuw leef en dit niet met de hand hoef te kloppen. Het beslag wordt 40 minuten in de oven gebakken. Een Romein kan de was doen.

Alleen ziet mijn taart er in níks zo uit als in de video. Hoe kan dat nou toch; het leek zó makkelijk. Maar nadat ik de honing aan de opgeklopte eieren had toegevoegd was mijn mengsel veel dunner en nee, de oven heeft dat niet goedgemaakt. Bovendien blijft mijn honing'cake' vréselijk aan de vorm plakken. En aan het bakpapier. En aan zichzelf. En aan mij. Al afkoelend zakt 'ie ook nog wat in, dus het is nou niet bepaald een oogstrelende creatie waar ik mee aan kom zetten.

Maar erg lekker is dit historisch 'gebak' gelukkig dan weer wel. Als je tenminste van honing houdt, want daar smaakt 'ie volop naar. Dus ík vind 'm héérlijk! Maar mijn vriendin niet, of althans, dat weet ze niet. Want schijnbaar mag je geen honing als je zwanger bent. Of dat denkt ze tenminste en ze neemt (logischerwijs) liever het zekere voor het onzekere. Volgende keer maar weer gewoon Utrechtse sprits halen. Tenzij ze dan al bevallen is, want dan zal ze waarschijnlijk willen afvallen en dat lukt natuurlijk niet zo goed als je boterspits propt...

30 juni 2014

Voetbollen

Gisteren won NL met 2-1 van Mexico in de achtste finale. Eén van de beste gelegenheidsproducten van dit WK zijn wat mij betreft de- ze witte voetbal bolletjes van de Albert Heijn. Broodjes, zo rond als voetballen, die je thuis af mag bakken. Bijvoorbeeld als 'ze' zaterdag tegen Costa Rica uitkomen.

02 juni 2014

Rochester Dark Ginger

Bij Mad&Vin (Kongens Nytorv 13, Kopenhagen) schaf ik voor mijn dorstige zelf een flesje Rochester Dark Ginger aan (voor ruim €4, maar goed). Een 'prikloze' frisdrank, gemaakt naar oud Jamaicaans recept (zeggen ze). Dit artisanale drankje met zijn prachtige etiket, ziet er uit als cola en smaakt naar zoete hoestdrank. Maar lekkere hoestdrank dan, met een volle bruine basterdsmaak en heerlijk scherp gember in de nasmaak (die prettig richting keel kriebelt). Gemaakt door een Brits familiebedrijf (link).

01 juni 2014

Føtex

Tijdens een paar dagen in Kopenhagen (en ja, ik was daar omdat er bij Noma!!! gegeten ging worden), moet uiteraard een supermarkt bezocht worden. Of hopelijk meerdere. Aan de b&b-eigenaar vraag ik naar de aller-allergrootste hypermarket van de stad. En hij zegt, tot mijn grote teleurstelling: "die is er eigenlijk niet". Hij raadt wel zéker 'Mad&Vin' aan in de kelder van Europa's oudste warenhuis 'Magasin du Nord'. En het toeval wil dat ons tijdelijk logeeradres gehuisvest is tegenover een toch best wel grote Føtex (Lyngbyvej 11).

Het is niet ècht een supermarkt om enthousiast over naar huis te schrijven, maar wél een supermarkt waar ik enthousiast van word. Want gevuld met interessant (want erg anders) Deens assortiment. Deze Føtex is een beetje rommelig. Qua groente en fruit liggen hier slechts de basics (geen bijzondere bes te vinden, helaas), maar in het zuivelvak vind ik bijvoorbeeld diverse pakken Arla die ik ook wel in Nederland zou willen zien (o.a. vlierbloesemyoghurt). En wat slim dat deze pakken van achter het vak worden bijgevuld. Het meneertje dat (met handschoenen aan) net daarmee bezig is, zegt gelukkig niks van mijn illegale fototrekkerij..

Grootste trekpleister hier, zijn voor mij de Deense dropjes. Er zijn repen chocola met stukjes salmiak, en het gamma Haribo is héél anders dan bij ons. Veel meer zoute drop met veel meer salmiak. Leuk!

Wasabi rucola

Nieuw bij de Albert Heijn is een vrij pittige nieuwe 'sla': rucola met de extra scherpe smaak van wasabi. Niet dat er nou daadwerkelijk wasabi aan de kweek van deze rucola te pas is gekomen. "Er is niet gekruist", zegt dhr Fausto Caserio, productmanager bij Alphacom Italia, de kweker die wasabi-rucola ontwikkelde en in Nederland exclusief aan Albert Heijn verkoopt. Deze rucolasoort heeft iets bredere, minder gekartelde blaadjes die kleiner van formaat zijn en meer vertakt aan elkaar vast zitten nog. De smaak is écht wel pittig. Maar anders dan wasabi níet scherp in de neus.

03 mei 2014

Dé Bruidstaart!!

Vorige week vrijdag was het Uur U. Of 'Uur B' eigenlijk, met de B van bruiloft, broertje en bruidstaart. Het kostte wat vrije dagen, maar het leverde een uniek en zeer persoonlijk huwelijkscadeau op. Mijn aubade aan W, mijn lieve broertje (die helemaal geen 'tje' meer is) en A, mijn fantastische nu (schoon)zus. X

Gelukkig heb ik alleen maar steeds ideeën aangedragen en hebben W&A elke beslissing genomen. Maar dat hun silhouetten in groen marsepein midden op de taart moesten prijken, dát stond als een paal boven water. Sil en Sis maakte van de profielfoto's prachtige silhouetten. Die zó geslaagd waren dat ze door het bruidspaar ook ingezet werden op de petit fourtjes en de bedankkaartjes. Wat als extraatje opleverde dat iedereen dacht dat ik die petit fourtjes dan ook wel zou hebben gemaakt. Dat dus niet, maar wél mijn idee.

De bruidstaart werd uiteindelijk een opeenstapeling van: smeuïge (bijna natte) citroencake met (gemalen!) maanzaad botercrème 'lemonpoppyseed' (28cm) / red velvet cake (24cm) met een hart van witte chocolade botercrème / dubbele chocoladecake (20cm) met gróte stukken witte chocolade (en toch maar zonder chili ;) en limoenbotercrèmevulling / en een extraatje bovenop (18cm) van het resterende redvelvetdeeg.

De rozen rondom in pastelroze en pastelpaars moesten eigenlijk wat meer twotoned zijn (met meer wit dus). En dat zou ook gelukt zijn, ware het niet dat ik ze kleiner heb gespoten dan de grote tip (Wilton 2d) feitelijk toeliet. Alle cakes heb ik, om uitdrogen te voorkomen, met een simpele suikersiroop (één deel suiker op laten lossen in één deel water) bestreken. En héél belangrijk: de steunpilaarstokjes in de taartstapeling niet vergeten, anders zakt de hele taart door zijn eigen gewicht in elkaar. Sowieso heb ik alle 'hoe-maak-je-eigenlijk-een-bruidstaart' tips van YouTube geplukt:



(Lori ain't got nothing on me)

Maar hoe mooi de taart ook was. Hij was vooral érg lekker. Ruim genoeg voor de vijftig gasten (wat feitelijk een mazzeltje was, want dáár had ik verder geen rekening mee gehouden) en de meeste van hen aten dubbele porties. Een dankbare maar ware monsterklus die ik trouwens maar één keer doe. Voor het geval er bestellinge binnenkomen...

27 april 2014

Tweekleuren rozen van botercrème

Tweekleuren rozen ('two toned') van botercrème, inderdaad. 
Mooi! Of tenminste, dat moeten ze uiteindelijk gaan worden, op de bruidstaart. Om te oefenen maak ik ze precies volgens deze video


maar dan van luchtige meringue in plaats van botercrème. Ik stop mijn Wilton 2D spuittip in een spuitzak en besmeer de wanden van de zak met gekleurd (paars) eiwitschuim om vervolgens de kern op te vullen met wit.

Natuurlijk lukt het niet helemaal precies zoals in het filmpje, maar over het algemeen kan ik heel prima met het resultaat leven. Dit gaat lukken...

Nintendo 'mushroom' en 'star' koekjes


13 april 2014

Nāk(e)d

Pas ontdekt bij De Tuinen: de 'mueslirepen' van Nākd! Ze kosten er normaliter €1,19 per stuk, maar de winkelketen heeft vaak genoeg "voor het gehele assortiment 50% korting op elk 2e artikel" acties. Waarbij de repen dus voor €1,80 per twee over de toonbank gaan (i.e. à €0,90).
Deze ik-moet-nú-écht-iets-eten-repen zijn gluten-en lactosevrij, bevatten geen ei en passen in een rauw (raw) of veganistisch dieet. Omdat ze zijn gemaakt van gedroogde vruchten (dadels met name) met als enige andere toevoeging noten, cacao, andere gedroogde vruchten of specerijen. Echte pure smaken dus zonder chemische toevoegingen. De 'ginger bread' vind ik alvast fantástisch lekker! Deze reep ruikt sterk naar gemberkoek en heeft een fijne korrelige textuur. De reep is smeuïg met een heerlijk subtiele zoetheid. En dadels zijn niet voor niets godenspijs, blijkt. De enige valkuil van het bedrijf is dat voor €1,19 zo'n reep nog best goed thuis te maken is.

07 april 2014

Zelfgemaakte 'kersen'(lees: aardbeien)bonbons

We gaan stappen! En zoals dat dan hoort, eerst thuis indrinken. Ik mag dan wel 40min zijn, de lol is er niet minder om. Of misschien is de lol zelfs wel meer. Omdat ik nu de (financiële) mogelijkheden én de onmis(ken)bare capaciteiten heb om daadwerkelijk met iets beters aan te komen dan een fles bessen. Dus ik maak mijn eigen 'jello shots', in (ook zelfgemaakte) cups van getemperde (jawel!!) chocolade. Hoppa!



Recept
Hak (of rasp) 200g pure chocolade fijn. Smelt 150g daarvan in 'n metalen kom au-bain-marie. Roer van het vuur af de resterende 50g door de gesmolten chocolade (hierdoor zal de temperatuur dalen, zodat de chocolade feitelijk zo goed als getemperd is en dus mooi glanzend uit zichzelf opdroogt zonder naderhand van die witte (smelt)vlekken op de chocolade - deze manier van temperen heb ik van Rudolph). Bestrijk een (siliconen) vorm met een laag gesmolten chocolade; dit lukt het best met een schone penseel. Als deze laag hard is geworden, nóg een laag chocolade aanbrengen. De chocolade hard laten worden.
Breng 150ml water in een steelpannetje aan de kook en voeg 1/2 pakje Dr.Oetker Jelly puddingpoeder toe. Roer dit van het vuur af door, tot het poeder is opgelost, en laat al roerend tot handwarm afkoelen. Voeg een flinke scheut (50ml) bourbon of wodka toe, vermeng en verdeel het mengsel over de chocoladecups. Laat (in de koelkast) opstijven. Druk de cups voorzichtig uit de vorm en serveer.

Laat één ding heel duidelijk zijn: alcohol laat zich moeilijk geleren. Liever had ik minder water en meer alcohol gebruikt, maar de eerste poging daartoe was weinig succesvol. Toen voegde ik er uit de losse pols extra gelatine aan toe, wat niet het gewenste effect gaf. Hoe dat wel zou kunnen zijn gelukt:



De puddingpoeder die ik kon vinden (bij Jumbo) was er alleen in aardbeiensmaak. Ik vond het nogal sterk ruiken naar de gelpennen van vroeger, maar dat viel in het eindresultaat wel mee. Thuis heb ik er één voorgeproefd. Ik vond mijn mooie 'kersenbonbons' best wel weinig kersenbonbon en erg veel alcohol. Wat een goed ding is. Alleen houd ik niet zo van chocolade met een vloeibare fruit- vulling. Had ik al gezegd dat ik al fietsend naar de preparty (ik was toen nogal in mijn nopjes met de glanzende chocoladecups), even met één hand ging controleren of mijn licht het wel deed. Daarbij vergetend dat ik juist in die hand mijn schaal met chocoladeshots droeg. Ik kwam dus op het indrinkfestijn met twee overgebleven chocolaatjes; de andere tien lagen ergens op het fietspad. Maar zelfs toen was het nog een geslaagde party gimmick ☺

De aller-aller-allerverzorgendste shampoo

Van die quasi professionele kappersproducten die voor ons, 'de gewone consumenten' bij de lokale drogist in het schap komen. Alsof het een exclusieve deal betreft waar je voor de zogenaamd onwaarschijnlijk lage prijs van €6 per fles gebruik van mág maken. Zoals van die John Frieda shampoos, zeg maar.

Syoss lijkt aanvankelijk in diezelfde categorie te vallen. Gelukkig zijn er bij de Kruidvat vaak genoeg 1+1 acties, zodat de flessen shampoo van Syoss (à 500ml) bijna altijd wel voor €3 per stuk (de DM prijs in Duitsland) te verkrijgen zijn. De roze (shine-sealing shampoo) en de oranje (intensive care oil-shampoo; "reinigt en voedt zonder het haar te verzwaren") heb ik beide met steeds enthousiaster plezier uitgeprobeerd en deze Syoss shampoos hebben zowaar in geen tijd mijn voorheen favorieten vervangen. Ik krijg er glanzend zacht haar van dat springerig golft ("Pam, je haar danst") en lekker ruikt. En geen crèmespoeling meer nodig. Om dus!

05 april 2014

Papatya

Gisteren met een heel stel collega's heerlijk uit eten geweest na het werk. Wij streken neer bij Turks restaurant Papatya (wat 'kamille' betekent), waar door de chefkok, Mahmut, autenthiek Turks wordt gekookt (Buiten Brouwerstraat 19, Amsterdam; dicht bij het CS in de Haarlemmerbuurt).

'Papatya' is een kleinschalig familiebedrijf met kwaliteit en service hoog in het vaandel. Het restaurant dat al gedurende 25 jaar in bedrijf is, zetelt maximaal zo'n dertig gasten tegelijk. Zij worden in de watten gelegd alsof ze bij familie op bezoek zijn. En dan bedoel ik familiebezoek op z'n Turks: qua eten van alles wel wat, in net te overdadige porties zodat je je bord niet leeg krijgt. Want zo hoort het.

Wij eten 'meze' (Turkse tapas), de huisspecialiteit. Waarvan ik drie keer ruim opschep, want dit is écht lekker! Vooral de fijne köfte, kayserili (Turkse pastrami) en ispanak salatasi (spinaziesalade: oh oh oh mjam). Maar wat ik de absolute topper van de avond vind (naast het gezelschap), is de humus!! Die alleen al is een bezoek waard. En als je het héél vriendelijk vraagt, en er is tijd, is de chef soms te porren voor koffiedikkijken :)
Geopend vanaf 17u; zondag en maandag gesloten. Voor groepen en catering zijn alle dagen mogelijk. Bekijk de recensies op Iens (beoordeeld met een gemiddelde 8,2).

31 maart 2014

Het voor je kiezen krijgen!

Voor een tandheelkundig evenement werd ik 'gesommeerd' te trakteren, soort van. En aangezien je een gegeven tandarts niet in de bek moet kijken (uhhhhh), had ik zoiets van "oké; dan kunnen jullie het uiteraard krijgen ook". Dus ik bedacht en schudde zó uit mijn mouw: de ultíeme traktatie met een sterk dentaal tintje...

Het werkelijk perfecte koekjesdeeg ('sugar cookie recipe') vond ik op Sweetsugarbelle (met daarbij een stap-voor-stap beschrijving, voor zover dat nog nodig is met zo'n makkelijk recept ;). Doordat er geen bakpoeder of andere rijsmiddelen aan het deeg worden toegevoegd, behouden de (uitgestoken) koekjes hun vorm. Het soepele deeg is makkelijk uit te rollen, ja, óók herhaaldelijk. En de smaak is verrukkelijk, niet in de laatste plaats door de toevoeging van amandelextract (in plaats van 'alleen maar' vanille), zodat de keuken zich vult met de geur van amaretti/-o bij het openen van de oven. Mmmmm.

En dan komt 'the fun part'. Want ik heb koekjesstekers in de vorm van een kies én in de vorm van een tang. Ik moet een beetje dikke koekjes hebben (5-6mm) zodat ze tegen een stootje kunnen. Op mijn (gekregen! goed cadeau!!) Silpat® bakmat bak ik ze bruin. De afgekoelde kiezen worden voorzien van (naturel marsepeinen) wortels en een witte (marsepeinen) kroon. Dat gaat doeltreffend en simpel door dezelfde koeksteker te gebruiken voor het uitgerolde marsepein. En omdat de koekjes niet zijn uitgelopen tijdens het bakproces, is de pasvorm zo goed als perfect. Overigens heb ik ontdekt, dat het uitrollen van marsepein (en fondant) beter gaat met behulp van maïzena dan met poedersuiker; maar dat als tip terzijde.
De (nieuwe) pizzaroller snijdt de decoratie veel makkelijker in één soepele beweging doormidden dan een mesje zou doen. Met een beetje royal icing plak ik de marsepein-delen op de koekjes. Hier en daar nog een beetje bijvormen met de vingers (op een vlakke ondergrond zodat ze niet breken) en dan kan ik aan de gang met de zak 'bloedtransfusie'. Hihi.

Enthousiast stuur ik de 'net klaar' foto door via Whatsapp. Waarna ik vooral het woord "eng" terugkrijg. De roodgekleurde royal icing (die de hele nacht heeft gedroogd) is ook wel bijzonder geslaagd als bloed. En mijn kiezenkoekjes krijgen helemaal een realistisch tintje als ik een dagelijks tafereel ensceneer met spiegel en sonde en anesthesie. "Bij een boom van een kerel net tien kiezen moeten verwijderen".
Maar los daarvan zijn ze héérlijk!! Lekkere koekjes met een rijke botersmaak en een krokant kruimige textuur. De subtiele geur van amandel die uit de koekjes opstijgt, complementeert de marsepein bovenop. Wat goed dat ik er geen (zoetzoeterzoetst) suikerfondant op heb gedaan. Het beetje bloed is zoet genoeg. 'Ze' van de foodies YouTubefilmpjes zouden ook eens marsepein moeten gebruiken in plaats van altijd maar weer die fondant en dikke laag icing.
De bruiner gebakken koekjes die langer in de oven hebben doorge- bracht, zijn trouwens iets beter (knapperiger) dan de lichtgouden varianten. Is het overbodig te vermelden dat ik totaal en volledig de blits maakte met deze versnaperingen?! Vooral omdat ik ze met steriele gaasjes en extractieformulieren serveerde. #inmijnnopjes

26 maart 2014

Stroopkoeksmoothie

Na het verorberen van een zelfgemaakte (en zeer appetijtelijke) Oreo-smoothie, had ik het idee dat een stroopkoekjes-smoothie misschien ook goed zou zijn. Omdat ik Punselie's lekkerder vind dan (de overigens ook niet te versmaden) Oreo's. En ik gebruik hetzelfde recept: yoghurt, melk, kaneel, koekjes.
Misschien is het doordat de kleur niet zo dramatisch verandert dit keer, maar deze smoothie is opeens meer 'yoghurt met vermalen koekjes' dan 'koekjesdrank'. Dik en romig van smaak is het wel, maar ook: te zoet. De yoghurt maakt de stroopkoekjes niet nóg beter. Dûh; dat krijg je dan natuurlijk met karamelkoekjes.

Superdrogist

De meer en meer bekende 'superfoods' zijn tegenwoordig ook bij Kruidvat en Etos te verkrijgen. Concurrentie voor De Tuinen dus..

25 maart 2014

Rainbow Cake (reprise)

Toch nog maar eens een regenboogcake proberen. Vorig jaar (ook rond deze tijd, hihi) had ik er al wel hoge ogen mee gescoord (waar het mij uiteraard stiekem om te doen is), maar hélemaal tevreden, nee, dat was ik niet. Want hoewel de collega's zich nu alweer weken verheugen op mijn traditionele over-de-top taartentraktatie, me- de naar aanleiding van die eerdere regenboogtaart; vond ik dus de kleuren toen niet spetterend genoeg. Wat wel zou moeten. Maar nu heb ik de bron gevonden van het mooiste plaatje dat ik op Google Images kon vinden. En het is één van mijn favoriete YouTube Foodies: Cookies Cupcakes and Cardio:



En ik ga precíes dezelfde levensmiddelenkleurstoffen gebruiken als zij in haar recept. AmeriColor dus: regal purple (130); royal blue (102); forest green (109); lemon yellow (107); orange (113) en super red (120). En dat kun je voor zo'n €2 per flesje (21g) gewoon thuis laten bezorgen. Volgens mij heeft Miss CC&C trouwens leaf green (111) gebruikt.

Wijs geworden, bak ik de (zes!) gekleurde cakes in kleinere (20cm) bakvormen. Dan zijn ze namelijk veel sneller gaar en wie heeft er tegenwoordig tijd om úren te wachten tot zes cakes gebakken zijn? Ik niet (want ik doe dit 's avonds na mijn werk)! Heel netjes recht afsnijden ('levellen') zit er niet in, maar een beetje platdrukken lukt wel (als de cakes nog enigszins warm zijn). Regenboog stapelen met citroenbotercrème ertussen, een zogenaamde 'crumbcoat' aanbrengen en bedekken met fondant (of marsepein). Ik vind het zelf wel leuk dat het een 'gewone' witte (of zwarte) taart is en dat de regenboog er dan pas bij aansnijden uit knalt. BAF! Verrassinge!!

24 maart 2014

Zebracake

Lang gedacht, stil gezwegen. Nooit verwacht, toch gekregen. Of, nou ja, gekregen. Gemaakt. Zelf! Zebracake. Ik probeerde het al eens eerder, maar toen had ik van doen met gewoon cakebeslag wat natuurlijk veel te dik was om te stromen zoals zou moeten. Dit keer volgde ik de instructies van Cookies, Cupcakes & Cardio met haar recept voor een vloeibaar deeg (met olie in plaats van boter en verder een kwart liter melk).



Het blijkt een eitje. Het recept maakt een lekker snelklaar roerdeeg (ik maak twee keer de hoeveelheid), maar achteraf had ik duidelijk beter eerst alle 'natte' ingrediënten (olie, melk, eieren, vanille) met elkaar kunnen mengen om daar vervolgens de 'droge' ingrediënten (suiker en bloem) doorheen te roeren. Dan had het makkelijk met een garde gekund. Het beslag wordt over drie bakken verdeeld en gekleurd; twee delen wit, één deel roze en één deel zwart. Die roze gestreepte zebra staat mij wel aan en ik ga ervoor! Ervaring heeft mij geleerd kwalitatief goede kleurstof te gebruiken, voor mooie, levendige kleuren. Dus niet het spul dat je bij de Xenos kunt kopen, maar het via internet te bestellen Americolor bijvoorbeeld. Ook ik kleur het 'witte' beslag wit en dat werkt ook nog. Who knew?
AmeriColor super black (101); bright white (126); fuchsia (127)

Het allerállerleukste aan deze cake is het om en om scheppen van gekleurd beslag in de vorm. Het is een knoeipartij en het blijkt met een paar handvaten te komen (geen bakpapier in de springvorm 'spannen', want dan loopt het papier scheef af; de vorm niet oliën want dat mengt ongunstig met het beslag; en flínk volle lepels gieten want anders is de vorm bij lange na niet genoeg - voor 2/3 - gevuld), maar het is absoluut een klus met een hoog hihi-gehalte. Omdat ik mijn vormen niet genoeg vul, zit ik uiteindelijk met vier zebracakes waarvan ik er maar twee daadwerkelijk gebruik. Ze zijn te dun om netjes te 'levellen' dus ik stapel de twee rechtste. Met een laagje botercrème ertussen. En erover. Mentale notitie aan mezelf: twee gelijke vormen tegelijk vullen was makkelijk geweest, qua deegverdeling. Door de cakes langzamer (langer op een lagere temperatuur) te bakken, rijzen ze minder (de pan uit).

Nadat zwarte fondant is uitgerold (één pakje van 200g is genoeg, €1,49, Jumbo), snijd ik dit met mijn nieuwe pizzasnijder (echt véél handiger dan een mesje) kriskras in stroken. Die ik gewoon over de botercrème drapeer. Wauw! Hoe mooi!! En het ging zó makkelijk. Ik ben werkelijk héél benieuwd hoe deze taart er van binnen uitziet en kan niet wachten hem morgen op mijn werk (ik was jarig) aan te snijden.

De dag nadien blijkt de zwarte fondant wel wat gesmolten. Terwijl de zebrataart toch keurig de godganse nacht in de koelkast heeft doorgebracht. Collega's vragen zich af of het een droptaart is. Nee dus, maar het lijkt inderdaad wel zo. Eigenlijk is dit gewoon lekkere cake, met veel (verrassings)effect. L zegt dat ze nog nooit een roze zebra heeft gezien "en ik kan het weten want ik woon naast Artis". En J hoopt dat hij van chocola (zwart) naar kersen (roze) zal gaan. Dat was misschien wel een heel leuk idee geweest, een zebra-eske Sachertorte, maar deze zebra smaakt door-en-door naar vanille. Prachtig als hij dan ook is (en zó vreselijk leuk om te maken)!!

22 maart 2014

Bakken - de 100 beste recepten uit de hele wereld

Stelselmatig rommelmarkten en kringloopwinkels afstruinen, heeft de afgelopen jaren een volle boekenkast met interessante kook-(en bak)boeken opgeleverd. Wat fijn is. Zo zeer zelfs, dat ik dergelijke tweedehands verkooppunten tegenwoordig maar liever mijd. Er zal grondig uitgemest moeten worden, voordat er weer ruimte is voor nieuwe aanwinsten. En bovendien zal ik toch echt eerst eens flink uit de reeds aanwezige boeken moeten koken (en/of bakken); want wat heb je anders aan al die informatie?
Deze 'De 100 beste recepten uit de hele wereld - Bakken' kostte me ooit blijkbaar €2 en dit boek heeft precies de opbouw die ik prettig vind. Een duidelijke inhoudsopgave, ingedeeld naar de diverse landen van waaruit de receptuur afkomstig is (of zou zijn). Dan een aantal basisrecepten voor deeg en decoratie. Met daarna bladzijde voor bladzijde onconventioneel gebak.

Elk recept begint met een korte inleiding ("De originele vorm van de Paris Brest is te danken aan de fantasie van banketbakker Ruffel van Pâtisserie Millet uit Parijs. Hij was zo nauw met de wielersport verbonden dat hij gebak ontwierp in de vorm van een opgepompte fietsband en deze opdroeg aan de wielerwedstrijd Parijs-Brest"). De veelal anekdotische inleiding wordt gevolgd door een uitgebreide ingrediëntenlijst met daarna een stap-voor-stap beschrijving van de bereiding. De pagina's worden opgeleukt door kleurenfoto's van zowel het eindresultaat als soms de tussentijdse stappen. En het zijn vooral deze plaatjes (en de welklinkende namen als 'datschi', 'shebbakia', 'kleckertaart', 'Spaanse vanilletaart', 'malakoffgebak' en 'biskottentaart') die tot bakken aanzetten. Ookal is het boek al bijna twintig jaar oud (anno 1995), het lijkt nauwelijks verouderd. Wat al heel wat wil zeggen.

Het boek is door uitgeverij Deltas vertaald uit het oorspronkelijke Duits.