Chocoladepudding (van avocado!!)

Wat de (vla)flip?

Werkelijk?! Wér-ke-lijk?!?! Een chocolade'mousse' zonder eieren; die niet ongezond vet is en geen geraffineerde suiker of chocolade bevat? Dát moet ik natuurlijk maken. Er is even een ritje naar een natuurvoedingswinkel voor nodig, voor amandelmelk (van merk Provamel, omdat die van relatief veel (7%) amandelen is gemaakt en geen maïssiroop of suiker bevat maar 3,8% agave), ahornsiroop (C) en goede cacaopoeder. Dan onderweg nog eetrijpe avocado's oppikken en het cacao-avontuur kan beginnen:

Laat ik eerst maar eens de hoeveelheden halveren voordat ik mijn kostbare ahornsiroop verspil aan iets met onbekende uitkomst. Dat betekent dat ik 1 avocado, 125ml amandelmelk, 90ml ahorn- siroop, 45g cacaopoeder, ½tl vanille-extract, een flinke snuf ka- neel (meer dan ¼tl) en wat fleur de sel met de staafmixer bewerk tot een homogene massa. Hélemaal glad pureren lukt met de staaf- mixer niet (in het filmpje wordt een blender gebruikt).

Aanvankelijk heeft de puree de consistentie van vla, maar het dikt nog wat in. En voor een nog dikkere mousse zou ik natuurlijk de hoeveelheid amandelmelk kunnen terugschroeven naar 100ml. Het totaal is meer dan genoeg voor 6 tot 8 dessertglaasjes, want een béétje blijkt genoeg. De pudding is mooi egaal van kleur. De avocado proef je écht niet; wel de heerlijkheid van ahornsiroop en kaneel. Mmmmmm (en zó grappig als je weet wat de ingrediënten zijn)!! De volle bitterheid van cacao ijlt lekker in de mond na en een paar rauwe cacaonibs geven net iets meer beet. Ik serveer de 'mousse' aan mijn beide ouders. En wetende dat mijn vader nóóit een avocado zou eten (en mijn moeder er "niet dol" op is), kan ik mijn lachen nauwelijks inhouden. Wat natuurlijk verdacht is. Ze merken wel dat dit niet zomaar chocoladepudding is, maar het wordt met smaak opgegeten. En heftig gevonden. Wat ík er vooral 'heftig' aan vind, is dat het verantwoord toeten is op deze manier. Het moge duidelijk zijn: een Toppertje!

Lang leve zelfzorg!

Een typisch ontbijt op een vrije dag: flinke pint (groene) thee; bak yoghurt met bessen, noten, lijnzaad; wat ik zo snel aan groente kan grijpen (in dit geval komkommer en gekookte gele biet); rauwe cacaobonen; bij voorkeur gerookte zalm en een snappel. Want een goed ontbijt is het halve werk. En ondertussen beantwoord ik mails of update dit soort foto's ;)

Paddenstoelenlasagne, en 'plenty' of it!

Het weekend blijft hét uitgelezen moment voor lekker 'in het voor- uit koken'. Vooruitkoken dus (niet te verwarren met 'fruitkoken'). Zaterdag rustig wakker worden en dan lekker boodschappen doen bij toko's en de betere detailhandel (Morty's); en met al snel volle tas over de markt struinen. Dit keer had ik een hele lading padden- stoelen nodig (kastanje- en 'gewone' champignons, shiitake en por- cini), verse kruiden (peterselie, dragon) en goede kazen (Gruyère, buffelmozzarella, Parmezaanse kaas). Zaterdagavond is dan voor bijkomen met lekkers en film (of alcohol en goed gezelschap) en zondag, na een warme douche die meestal uitmondt in uitgebreid badderen, komt dan het therapeutische gedeelte in de vorm van uitgebreid kokkerellen. Met als groot bijkomend voordeel dat er voor de aankomende (werk)dagen diner in huis is, al dan niet met hulp van koelkast en diepvries. Met deze week: Yotam Ottolenghi's paddenstoelenlasagne(s). Uit Plenty:

Een hele pan vol gebakken paddenstoelen doet de keuken alvast herfstig naar beregend bos ruiken. Lekker veel kruiden erdoor; dat belooft wat. Dan béchamelsaus maken en de kaas raspen. Het vul- len van de ovenschalen met paddenstoelen, vellen pasta, kaas en saus heeft iets rustgevends, bijna als spelen met lego. Waarbij je ook van losse onderdelen iets moet bouwen; dus dat klopt wel.

Een bruingebakken kaaskorst op eender welk gerecht is in mijn optiek altíjd geslaagd. En dat ik smul van mijn avondeten zat er dan ook dik in met zoveel kaas. De paddenstoelen blijkt een vaste koek die zeer goed snijdbaar is. De rucola erbij is onontbeerlijk. Goed recept van Ottolenghi, speciaal voor "voedsel nerds" als wij.

Italiaanse meringue

Dacht ik 'even' Italiaanse meringue te maken zonder het gedoe van een suikerthermometer. Giet ik mijn kokende suikersiroop in een dun straaltje al kloppend bij mijn stijfgeklopte eiwitten, wordt de hele boel weer vloeibaar (zie boven). Chips. Het maakt schijnbaar wél uit welke temperatuur de siroop heeft.

Fairtrade Refreshing

Gevonden bij MCD (Lombok, Utrecht) en sindsdien met erg veel genoegen gedronken: muntthee (54,5% munt) met kaneel (25%), zoethout (10%), gouds-en korenbloem en natuurlijk kaneelaroma. De mélange ziet er prachtig uit in het pyramidezakje, met veel groen en een paar blauwe spikkels (van de korenbloem). En het smaakt fris en verwarmend. Een nieuwe favoriet, dus.

Marqt

Zoals mede-oprichter Quirijn Bolle zegt: "Tegenwoordig gaan er meer mensen dood aan de gevolgen van overvoeding dan aan die van ondervoeding. Het is hoog tijd voor een andere manier van denken." Dat zet inderdaad wel even aan het denken, tot je beseft dat het gewoon wáár is. Natuurlijk wordt dat door Marqt in een nóg pakkender tekst omgezet: "Marqt is de plaats waar het allemaal bij elkaar komt. Andere ideeën over wat we eten. Respect voor na- tuur, dier en mens. Producten die met passie en een groot gevoel voor verantwoordelijkheid worden gemaakt en waar een eerlijke prijs voor is betaald. Eten dat dicht bij zijn oorsprong blijft. Echt eten." Want Marqt verkoopt niet onder de kostprijs, werkt met een zwarte lijst van verdachte E-nummers en het merendeel van de waren heeft een biologisch keurmerk. Oh ja, en producten die over hun houdbaarheidsdatum dreigen te gaan, worden weggegeven. De filosofie en uitvoering van deze duurzame winkel annex bijna- helemaalbiologische supermarkt klopt dus. En de naam klinkt ook al als een klok:

Dat levert een keten van winkels op gevuld met seizoensgebonden, vers, fairtrade, duurzaam geteelde en ambachtelijke artikelen. Quirijn: "Het argument dat kwalitatief goed voedsel ook duurder zou zijn? Wat goedkoop is, wordt vaak op een goedkope manier geproduceerd. En dat is wat we niet meer moeten willen, want goedkope productie leidt tot troep en de rekening daarvan wordt ergens anders neergelegd, bijvoorbeeld in de vorm van hogere zorgkosten." (hij weet het wel te brengen, hè)

Wat kom ik tegen bij een rondgang door een winkel (Overtoom)? Nou, bijvoorbeeld: gele bieten, paarse wortelen, romanesco, wilde tomaten, purperkers, kruidensla met bloemen (€3,99), diverse gedroogde paddenstoelen, veel verse vis, interessante worsten (o.a. van Brandt&Levie), 't IJ biertjes, lamsvlees (rack €46,50/kg en bout €27,50/kg), verschillende rauwe granen (boekweit, tarwe, rogge, spelt, gerst, haver), meergranen pasta, gekonfijte citroen- snippers, Tony's Chocolonely (ook de nieuw verkozen limited edition), Tyrrell's chips (ook in mini-zakje 40g €1), vers brood (vier keer per dag in de winkel afgebakken), agar-agar, membrillo, ahornsiroop, miso, paddenstoelenbouillon, gebrande noten (zie ik daar van mooie grote amandelen? jawel) en een veelheid aan de zogenaamde superfoods (gedroogde incabes 100g €4; gojibessen 100g €5; physalis 120g €4,30; moerbeien 200g €4,19). Ik kijk dus mijn ogen uit (en pas op, want mijn ogen zijn groter dan mijn maag)!

En verder? 'Anders dan anders' snoeperijen als kaneelamandelen (200g €3) en repen pure chocolade met gember. Maar ook: verse guacamole, truffelmayonaise, volop specerijen (arabiata peper, roze peperbes, lavendel 12g €3,10), pappen, (geiten)yoghurts, jopenbier, wijnen, ecologische cosmetica-en kuisproducten en, voor mij 'la pièce de résistance': volop bijzondere kaasjes. Ik zie bijvoorbeeld geitenblauwschimmel, noordzeekaas, walnootbrie, gerookte kloosterkaas, morbier, bergkaasjes, boerenfenegriek en natuurlijk diverse kazen van alle bekende melkgevende veedieren (m.u.v. paard). En dan noem ik alleen wat míj het meest grijpt. Je kan hier dus niet alleen kwalitatief goed en verantwoord, maar vooral ook heel lekker boodschappen doen. Ik ben enthousiast. Bovendien zijn bij Marqt de producenten bekend (en ze staan ook op de site). Maar wel even belangrijk: je kan bij Marqt niet met contant geld betalen! En aan parkeerplaatsen doen ze feitelijk ook niet, logischerwijs.

Marqt staat voor kwaliteit, duurzaamheid en daarmee is er dus een uitgebreid, interessant assortiment te vinden dat niet snel ergens anders te koop ligt. Interessant dus voor bewuste eters, verstokte foodies en prestigieuze yuppen (want hier boodschappen doen is natuurlijk héél verantwoord). Marqt zit vooralsnog in Amsterdam (3 filialen), Rotterdam (2 filialen), Haarlem en Den Haag; maar er komen hopelijk snel meer winkels bij (Utrecht, Utrecht, Utrecht!). De openingstijden variëren al naar gelang de locatie, maar liggen vaak tussen 9.00 en 20.00u.

Knorr Wereldgerechten 3/3

Met alle 28 verschillende Wereldgerechten van Knorr zou je je "even ergens anders wanen", zegt de fabrikant. Nou wil ik me na een lange werkdag best even ergens anders wanen, en dus besluit ik met álle wereldgerechten de proef op de som te nemen. Oók, omdat sommige van deze pakken mij en mijn huisgenoten tijdens de studententijd door diverse 'wat moeten we nou eten' discussies heen hebben gesleept. En dus is dit meteen het antwoord op de vraag of mijn smaak na een decennium veranderd is. Deel drie!!

Zie wat voorafging in De Grote Knorr Wereldgerechten Test, deel één en deel twee.

Burritos (nr.3): De bijgeleverde kruidenmix ruikt precies zoals die van de taco's. De uitpaktortilla's worden in verband met summier formaat door mij vervangen door zes grote losgekochte, en dan is er maar net genoeg van het pittige sausje. Met de frisse ijsbergsla erbij, zijn deze burrito's helemaal top, maar is niet élke vulling in tortilla's met gesmolten kaas uit de oven, prima? Conclusie: lekker uit de hand te eten kaasverleiding.

Kantonese Kip: De verkregen glijmie-met-saus is prettig lichtpittig met bovendien lekkere zoete (honing)vleesjes en veel knapperige groenten. De komkommer'salade' (what else?) is niet zo fijn fris als bijvoorbeeld die van nasi rames. Conclusie: Er is inderdaad véél van; ruim genoeg voor vier personen inclusief twee puberzonen. Zeer geschikt dus als beide ouders pas om 18.30u thuiskomen en iedereen nog eten moet.

Risotto: Véél groente (optioneel nog extra panvulling in de vorm van (bos)ui). De op de verpakking gesuggereerde verse basilicum zou zeker niet op het werkelijke gerecht misstaan. Maar 10 tot 12 minuten de rijst koken? Zeg eerder 20 minuten! en dan nog is de precieze gaarheid moeilijk te bepalen. De tip "de rijst moet nog iets nat zijn" blijkt weinig helpvol, want op het bord droogt de risotto nog in. De gebakken champignons hebben een onprettig andere (rubber)consistentie dan de (snotterige) rest. Even hapt de schotel lekker weg, maar het valt als een baksteen op de maag; dus zéker geen slagroom toevoegen! Conclusie: dit is niet veel makkelijker te maken dan echte risotto van arboriorijst maar boet wel veel aan smaak in: afgeserveerd.

Moussaka: Het vooraf grillen van aubergineplakjes kost bijna een half uur. En dan moet de hele schotel nog bijna een uur de oven in! Dat kaassausje is weer erg raar: 250ml water+zakje poeder+1 ei +geraspte kaas; maar dit waterige goedje blijkt in de oven tot een dik quasiromige kaaslaag in te drogen, dus vooruit. De moussaka ziet er daarna héérlijk uit: een rijk bubbelende rode saus met fijn bruingebakken romige toplaag. En het is ongelooflijk: het gerecht is niet zout genoeg! Stiekem is deze moussaka als ovenschotel wel geslaagd en de aubergine is makkelijk genoeg te vervangen door courgette of venkel. Conclusie: als je die aubergine weglaat, heb je eigenlijk lasagne met aardappelschijfjes...

Gyros: Beremakkelijk om te maken en best goed te eten lekkere vleesjes met kruidige barbequesmaak. Maar de droge rijst met vreemde tomaten(?)smaak en de gigantisch zoute 'tzatziki' halen het geheel ver naar beneden. De salade is een schamele troost, àls je tenminste niet alle dressing gebruikt (want wederom te zout). Conclusie: mòcht je een pak Knorr Gyros in de kast hebben staan, dan alles weggooien behalve de kruidenmix voor vlees. En daar maak je dan zelf tzatziki bij.

Nasi Rames: De nasi is zout en mag in zijn geheel vooral krúidiger. De 'gadogado' is goed pinda in geur én smaak. Met een lekker frisse komkommersalade die, als je de hele nasi weglaat, samen met de gadogado naar een dikke 8,5 à 9 neigt. Maar de spelfouten op de verpakking ("sniper de ui en halfveer de sperziebonen") zijn wel heel slordig. Conclusie: Alwéér komkommersalade? Waarom geen 'maak-je-eigen-atjar' met gesneden witte kool en wortelreepjes? En een klein zakje seroendeng zou ook niet misstaan hebben in dit pak. Dit is een hint, Knorr!

Kip Palava: De marinade rook zó lekker, maar je proeft er uitein- delijk niks van terug. Het gerecht bestaat uit rijst met sesam en een milde romige (pinda?)saus met malse stukjes kip en veel (extra toegevoegde) groenten. Maar het smaakt eigenlijk nergens naar, ja, naar lichtpittig. Conclusie: saai.

Paëlla (nr.9): Het bijgeleverde zakje gevriesdroogde 'groentenmix' is ronduit sneu te noemen, maar daardoor leent dit gerecht zich wel weer uitstekend voor het opmaken van restjes groente uit de koelkast. En dán is deze paëlla rijk gevuld, zodat er gemakkelijk 6 personen van kunnen eten. Brood en een flinke salade erbij, en 8 mensen hebben te eten. Conclusie: snel een pan vól eten, waar wel nog veel naar eigen inzicht en door eigen hand aan toegevoegd moet worden (knoflook, rode peper, zout, flinke bak zeevruchten, visjes, kip, courgette, een preitje, paprika, (diepvries)doperwten, ui, champignons....).

Teriyaki (nr.8): Een groenterijk, knapperig gerecht met smaak. De rijst (met worteltjes? of wat zijn die oranje stukjes eigenlijk?) heeft een, uiteraard, grote droge korrel. Deze teriyaki is best lekker, niet eens zo vreselijk zout, en zeker niet vies. Maar hoe heet en snel je de biefstukreepjes ook bakt, uiteindelijk is het vlees altijd taai. Wat vreselijk zonde is. Conclusie: het heeft helemaal niks met Japan te maken, waar het voedsel om pure kwaliteit draait, maar een prima diner is dit wel.

Kip Tajine: Verrassende nieuwkomer in het Knorr assortiment, zéér rijk aan groenten (de slimmerik neemt een zakje 'hutspot' AH 500g €1, in plaats van zelf ui en peen te gaan snijden) met malse kipstukjes in subtiel smeuïge saus. Jammer dat de zoetpittige marinade in de uiteindelijke saus ten onder gaat. En het garen van de couscous (volgens mij is dit eerder bulgur!) moet goed getimed worden, want anders is ze koud. Maar Knorr suggereert slim om olie aan de couscous toe te voegen en daarmee hebben we zelfs een nieuw trucje geleerd. Conclusie: een goede combinatie van subtiele smaken, zonder dat je er daadwerkelijk zo'n gebruik-ik- toch-nooit tajine voor hoeft aan te schaffen.

Kip Tandoori (nr.2): De marinade ruikt (in tegenstelling tot de zeer muffe rijst) werkelijk verrukkelijk, maar verder is het weer typisch een gevalletje magische rijstkorrel en magische zelfbindsaus... Ik heb zelf hevig meer groenten toegevoegd (en wat kokosrasp). De saus en gele rijst ògen beide Indiaas maar blijken verder niet echt goed bij elkaar te passen, hoewel de saus best lekker is zonder echt smaak te hebben. Conclusie: in die wereldgerechten kun je in ieder geval wel al je restjes groenten kwijt.

Dürüm (nr.10): De gekruide broodjes in het pak zijn erg goed, maar worden uit de oven wel snel hard. En zijn dan niet meer oprolbaar. Zeker niet omdat de te groot gesneden stukken vlees zich sowieso moeilijk in een rol laten wegzetten. De broodjes zijn dus te klein, maar dat is het grootste minpunt. Lekker pittig, goed gekruid, niet te zout. En dan dat fijne yoghurtsausje: héérlijk! Dille, beetje zout, zurig, voelt romig in de mond. Conclusie: MJAM.

Kip Jambalaya: Lekker veel groenten, knapperige champignons, veelbelovende gemarineerde kip en chorizo. Maar dan moet er nog rijst, sausmix en water bij, zodat er na 20 minuten 'pruttelen' niets meer van over is dan een onbestendig éénpans'prutje' wat als hap-slik-weg tv-diner fungeert. De stukjes worst zijn het lekkerst, maar daar heb je de rest van deze jambalaya dus niet voor nodig. Conclusie: warm en vullend, maar de koude restanten kunnen zelfs de hond niet bekoren.

Nu alle Knorr Wereldgerechten zijn bereid en gegeten (zie ook test 1 en test 2), volgt hieronder het résumé van de testresultaten (met tromgeroffel): Van alle geteste Wereldgerechten zijn Taco's samen met Dürüm mijn onbetwiste nummers één, zeer in tegenspraak met de rest van Nederland die schijnbaar de voorkeur aan lasagne geeft. Wat ik liever zelf maak. Verrassend oké zijn Enchiladas. Gehaktbullar, Chappati (inmiddels niet meer te krijgen), Kip Madras, Burrito's en Kip Tajine. Met iets meer extra werk (bijvoorbeeld een paar úúr marineren in plaats van de vaak voorgestelde tien minuten) en soms juist de kunst van het weglaten, is van Kantonese Kip, Moussaka, Nasi Rames, Teriyaki en Kip Tandoori ook nog wel iets te maken. De rest is afgeserveerd. Tenminste, qua verfijnde smaak. Als je geen aanstoot neemt aan E-nummers, een scheutige hand in zout, een tekort aan groenten (die je natuurlijk makkelijk zelf meer kunt toevoegen) en de schijn- baar eeuwige begeleider 'komkommersalade' (welgeteld bij 6 van de 28 wereldgerechten), dan kun je met Knorr Wereldgerechten snel, makkelijk en relatief lekker uit de voeten. Voor avontuurlijke koks, zeg maar, die niet van zelf nadenken houden. Het is allemaal wel een beetje 'toveren met poeders' (wat op zich best leuk is op z'n tijd), maar echt koken is het niet. De troostprijs gaat, om nos- talgische redenen, naar Beef Shanghai.

Natuurlijk blijft Knorr zichzelf steeds opnieuw uitvinden, want "smaak zit in hun natuur". Bovenstaande test betreft een moment- opname van mijn persoonlijke mening. De Wereldgerechten Specials (Hoisin Kip, Tandoori Tilapiafilet en Sesam Kip) zijn buiten beschouwing gelaten. Want feitelijk vind ik het wel even goed met Knorr.

Pieman (niet op z'n NLs uitspreken!)

Voor de 'pies' van Sven Brink staan "kwaliteit en exclusiviteit" hoog in het vaandel en zijn hartige taartjes zouden te vinden zijn op de markten van Schagen, Amstelveen, Haarlem en Amsterdam. En op vrijdag (13-21u) ook op de markt in hartje IJsselstein. Dat is wat dichter in de buurt en op een spaarzame vrije vrijdag (paradoxaal als dat klinkt) zet ik mijn auto weg in de naastgelegen P Overtoom om voor €4 (3 voor €10) een Pie African Boboti van dé Pieman te kopen.

Het idee voor een pieshop (een pies-hop?) werd gek genoeg in het Zuiden opgedaan, maar wel bij een Britse traiteur. De pieman: "Het geheim van een goede pie zit hem in de producten. Wij maken ons deeg met 100% roomboter en werken voor de vulling uitsluitend met biologische groenten en scharrelvlees. Momenteel werk ik aan een aantal pies bereid met wild, want pies volgen de seizoenen."

Ik ben zelf een beetje teleurgesteld, want de piekorst is 'gewoon' van bladerdeeg. Prachtig (machinaal) gestempeld, maar toch. Wel authentiek quasi sjiek eetpapier logo van de pieman er bovenop. De vulling bestaat voornamelijk uit rozijntjes, worteljulienne en fijn gekruid gehakt; en smaakt zoetig, met een beetje pit (in vooral de nasmaak) en érg lekker. Dit hartige taartje is zijn €4 meer dan waard en ik zal zeker nog eens een taartje kopen als ik ze ergens zie (ben ook benieuwd naar 'vega linzen') maar er echt helemaal voor omrijden? nee. Zo'n pie lijkt mij de perfect picknick versnapering, ware het niet dat ze warm het beste zijn; láng in de zon laten liggen dus ;)

Landmarkt

"Landmarkt is een overdekte marktplaats met lekker en goed eten voor iedereen". De loods waar 'vers' direct van de boer, tuinder, slager, visboer en bakker wordt verkocht, is gelegen in Noord te Amsterdam (Schellingwouderdijk 339, open ma tm za 9-20u, zo 12-18u). "Zo van het land, zo uit de zee, zo uit de wei en zo uit de oven bij ons op de markt". Het klinkt allemaal veelbelovend en ik stel me er heel wat bij voor, dus het lijkt mij een bezoekje waard. Dus rijdt mijn auto door het pittoreske groen van Schellingwoude, een zelfstandige gemeente tot 1857 (zie ik daar een heuse reiger? hoe landelijk) om te parkeren naast de rijkelijk uitgestalde planten.

In augustus 2012, krapjes iets meer dan een jaar na opening, ging Landmarkt failliet. Om diezelfde nacht overgenomen te worden door Fleura Holding, waardoor de winkel geen dag gesloten is geweest. Het faillisement van de boerenmarkt zou grotendeels hebben gelegen aan de tweede vestiging in Apeldoorn. In deze stad zou men niet klaar zijn geweest voor het algehele concept de consument terug in contact te brengen met echt voedsel, zegt Het Parool. Want in Amsterdam, mijn favoriete locatie voor culinaire strooptochten, is 'écht voedsel' niet te verkrijgen?

Groentespecialist André zou producten direct van boeren uit de omgeving selecteren. Op smaak ("en niet op uiterlijk"). Daardoor zegt Landmarkt "het mooiste (het ging niet om uiterlijk, toch?!), sappigste, beste en meest verse groente en fruit" te hebben. Volop aangeprezen met oneliners als "direct van 't land, zo op de markt" en "verser dus lekkerder". Daar zijn wat mij betreft wel een aantal kanttekeningen bij te plaatsen (want onrijp maar heel vers geplukt kan heel erg niet-lekker zijn; en daarbij snap ik niet goed waarom ze doen alsof er in heel het land geen markt te vinden is waar niet dezelfde principes voor gelden), maar oké; het assortiment lijkt goed: roodlof, paarse wortelen, prachtige artisjokken, verse knof- look en glanzende aubergines.

Nou wil de tegenwoordige verwende consument natuurlijk wel een beetje compleet assortiment, met exoten als ananas, meloen en mango; en je gaat mij niet zeggen dat die allemaal van lokale telers afkomstig zijn. Maar de oplettende kijker had al opgemerkt dat de Landmarkt niet biologisch pretendeert te zijn en stiekem louter implicéért zijn producten lokaal te betrekken, dus "direct van het land - een paar dagen onderweg uit Spanje - en zo op de markt" mag in de breedste zin van het begrip worden opgevat. En dat is dan deels onze eigen schuld. Maar dit is héél kritisch, hoor. Ik ben wel degelijk gecharmeerd van de kok die met boodschappenmand- je groenten van de markt plukt voor kokerijen in het restaurant ('De Proeverij' kookt van de markt, menukaart).

Er worden ook 'gewone boodschappen' verkocht. Naast de preten- tieuze theemixen en "smaakmakers voor de bewuste eter" (zoals wilde olijfolie 0,25l €5,89) liggen Peynenburg koeken en potten Calvé pindakaas. Een nogal opmerkelijke mengeling, maar anders zullen ze de loods wel niet vol gekregen hebben. De visafdeling is gelardeerd met prachtig uitgestalde verse vissen, zelfs kreeft. En we mogen snoepen van heerlijk gamba's in knoflookolie! Dat ze hier "gerookte makreel" verkopen "met de smaak van paling" laat ik maar even voor wat het is, want mijn oog ontdekt de reden dat ik hier nog wel eens terug zou komen: de vele kaasjes. Een uitgebreid assortiment export (Irish cheddar met Porter, Franse kazen, kaas met truffel, Etivaz, geitenblauwschimmel) en Nederlandse kazen (geitfenegriek, Texelse schapenkaas, Smaaq, koningsroem, ouwe brokkel): mjam. Naast de mozzarella ligt buffelyoghurt! Jammer alleen dat ook hier geen lange pijnboompitten worden verkocht. En als ik heel grondig de etiketten lees, zie ik bijvoorbeeld twaalf verschillende E-nummers tussen de ingrediënten van de gerookte kipfilet.

Résumé: de Landmarkt is een leuk uurtje uit en de ware foodie kan zich hier prima verlekkeren. Sommige producten zijn écht heel mooi (bv. echte Noordhollandse boeren roomboter) maar daar betaal je dan meestal ook wel voor (die boter uit Warmerdam? 500g €5,85). Voor een uitgebreid dinerfeest (zoals kerstmis) is deze loods een aanrader, en verder blijft een frequent bezoek waarschijnlijk vooral interessant voor de enthousiaste vis-en kaaseter. De kosten aan de kassa worden niet echt inzichtelijk weergegeven, dus het is een gevalletje pinnen-en-vergeten, maar voor diegene die iets goed te maken heeft: bij de uitgang staan de mooiste, grote rozen die ik ooit heb gezien (€6,50-€10 per bos)!

Linzensalade met bloemkoolroosjes

Relatief simpel, maar voedzaam en bijzonder gezond diner van (voorgekookte) linzen, geblancheerde bloemkool, rode pepers, citroensap, verse koriander en goede olijfolie. Omhusselen in een grote bak, of de hele muk in een wok mikken en gaar roerbakken.

Een diner met veel kauwwerk, wat tijd kost. Zodat mijn hoofd heeft geregistreerd dat mijn maag erg vol zit, tegen de tijd dat ik het hele bord leeg heb gegeten. Dr. Mike zou trots op me zijn, want er is nog maar ruimte voor een paar stukjes chocola (in plaats van een hele reep)...

Cacaobonen 'doppen'

Ziehier, het resultaat van dik twee uur noeste arbeid:

Na ellenlang gepiel met een aardappelschilmesje, besloot ik poging twee te wagen de ongepelde rauwe cacaobonen van hun bittere vel te ontdoen. Dus overgoot ik ze met kokend water om ze lekker lang te weken (half uurtje). Afgieten. Waarna het pellen geen peuleschil bleek, maar wel marginaal makkelijker was dan ongeweekt. Met 't zelfde mesje nog steeds in de aanslag. Het pellen gebeurt het best onder het genot van een film die je ook met je oren kunt kijken. De vingerkramp nadien was nog het allerergste; ik voelde me net een Chinese garnalenpelster.

Overigens, cacaobonen zijn toch een grondstof? Voor cacaopoe- der bijvoorbeeld (Blooker cacao AH 250g €1,89)? Zou dat dan dus niet veel goedkoper moeten zijn dan het bewerkte eindproduct? Want dat idee krijg ik helemaal niet (bonen 250g €4,95)! Worden 'we' onder het mom van trend maar weer eens geldelijk afgezet door 'ze'?!

Zebratoetje

Wat een grappig idee, om een dessertglaasje aan de binnenkant te 'bekliederen' met gesmolten chocolade, voor een extra decoratief accent.