Bouillon kun je zelf maken (maar om eerlijk te zijn: wie heeft daar altijd tijd voor?!), in pasta-of tabletvorm kopen, of zelfs verkrijgen als blokjes met een vloeibare vulling. In België is ook deze vloeibare straffe bouillonbasis verkrijgbaar, van het wereldberoemde merk "Oxo" (bekend van de mooie, bijna antieke bekers). In Groot-Brittanië zag ik deze Oxo bouillon ook als blokjes... Als niet gewild voor de goede smaak en het lage zoutgehalte, dan toch zeker voor de esthetische waarde.
Bij voorkeur krieltjes gebruiken, maar je kan ook gewone aardappels in stukken ('wedges') 
snijden. Ik kook de aardappelen altijd kort, ookal meldt de fabrikant dat dit niet nodig is. De aardappelen afgieten en direct daarna in de meegeleverde zak doen, kruidenmix erbij en de zak als een ballon iets opblazen. De zak dichtgehouden heen en weer schudden, zodat de kruiden zich over de knollen verdelen. Op het meegeleverde bakpapier op een rooster in de oven bakken tot de verrukkellijke (!!) heerlijkheid ontstaat, die zowel warm als koud gegeten kan worden.
Omdat de gekochte verse dille ligt te verpieteren op het aanrecht en er nog hüttenkäse in de koelkast staat, sla ik drie vliegen in één klap door een lekker vers brood te gaan bakken met -dus- dille en hüttenkäse. Mijn lief is zo lief (what's in a name?) om het kneden voor zijn rekening te nemen (10 minuten! en hoe langer, hoe soepeler het deeg, hoe fijner het brood). Mijn excuus is het feit dat ik laatst in mijn duim heb gesneden (tot in de nagel, yak, en om scheuren tot ver in het nagelbed te voorkomen, draag ik nu permanent een pleister) en we willen geen van beiden een brood met pleistersmaak.
Ondanks de rijkelijke toevoeging van kruiden, is het brood geen geurexplosie. Het ruikt gewoon wel naar vers brood en een beetje naar gist, maar ik ruik niks van dille. Was de hüttenkäse in het deeg nog verantwoordelijk voor een zeer korrelige structuur, in de oven blijken de bolletjes weggesmolten. Het enige wat herinnert aan de aanwezigheid van cottagecheese is de licht zurige smaak. Heel zacht brood verder, wat wel enig beleg nodig heeft (plakje zalm?!)
Mijn liefste had van zijn werk een enórme zak druiven meegekregen: witte en rode. Lekker hoor, maar wat moet je in godesnaam met zo'n enórme zak druiven? Cakejes van bakken, natuurlijk (en dan nóg is de hoeveelheid druiven in de zak enórm!)
Het eierbeslag rijst nog iets in de oven; maar zodra de cakejes de oven uit zijn, zakken ze als plumpuddingen weer in. Prachtig goudbruin gekleurd zijn de cakejes wel en smakelijk ook, al zijn ze mij iets te zompig (onhandig om op picknick mee te nemen, maar ideaal op de brunchtafel).
Onze recensie:
Wanneer ik thuis kom van werken, ben ik gewoon moe! Ik wil zitten, verstand op nul, meestal iets onderhoudends op tv kijken en lekker eten. En hoezeer het lichaam ook altijd lijkt te snakken naar vet en suiker; rationeel geef ik de voorkeur aan vitaminen en vezels. Maar de hoeveelheid bruikbare energie voor koken is gewoonlijk tot een minimum beperkt, dus moet het doordeweekse diner snel, simpel en tóch gezond zijn. En voedzaam, zodat je de rest van de avond niets anders meer nodig hebt dan een paar koppen hete thee...
Deze lekkere lichte spaghetti schotel is simpel genoeg in elkaar te prutsen, áls je maar een oven hebt! Schil een pastinaak, een zoete aardappel en snijd in stukken. Verdeel deze met gesneden tenen knoflook (2 of 3) en ringetjes (rode) ui over een ovenschaal en besprenkel met olijfolie, balsamico azijn en basterdsuiker. Beetje door elkaar husselen en bedekt met aluminiumfolie een half uurtje de oven in. Ik heb nog wortels en prei liggen, dus die gaan er ook bij.
Uit de oven komen heerlijk geurende, lichtgezoete groenten, die met wat gekookte volkoren (!) spaghetti en rucola al een prima diner vormen. Een handje (geroosterde) pijnboompitten erover, wat blaadjes munt of basilicum en een sausje van ingekookte sinaasappelsap (1 sinaasappel uitpersen en evt. met vruchtvlees op laag vuur inkoken met een eetlepel gedroogde oregano of munt). Superlekker!! En vooral tjokvol groente.
Ik heb altijd al gevonden dat 'sinaasappel' gewoon een véél te lang woord is. Wanneer je deze citrusvrucht een 'snappel' zou noemen, begrijpt toch ook iedereen waar je het over hebt?!
In de picknickmand:
Het cornbread ging mee in de vorm waarin het gebakken was, maar was thuis al wel vast in handzame plakken gesneden (want je hebt gewoon geen zin om te veel spul mee te slepen, en alleen de koelbox is al een heel gewicht)
Voor de koude rijstsalade heb je niet meer nodig dan rijst (ik gebruik zilvervlies), een ananas, wat kokosrasp, cashewnoten (of andere noten desnoods) en rozijnen en wat grofgehakte verse groene kruiden (liefst munt of anders koriander) en lente-ui (of gewone ui):
De rijst simpelweg gaar koken zoals gebruikelijk en vervolgens in een wok of koekenpan opbakken met de genoemde ingrediënten. De cayennepeper is essentieel voor een zekere pit en door de peper eerst in olie aan te fruiten, geeft 'ie nog meer scherpte af. Zoet door de kokos en de ananas en heel goed zowel warm als koud te eten (of de dag erna). In het geval van een picknick zoals deze, wordt het uiteraard een "koude" rijstsalade. Is snel klaar ook, dus deze heb ik 's ochtends nog staan maken. Lekker!!
In de eerste plaats heb je, om de pakketjes te kúnnen stomen mousseline (gaasdoek) of een ander fijnmazige stof nodig. Ik had kaasdoek in huis en dat is weliswaar gewoon katoen, maar het belangrijkste is dat de hete stoom erdoorheen dringt (en dat deed het).
Voor het daadwerkelijke stomen had ik nog een wok met water opstaan, met een vergiet erin geplaatst. Deksel erop en klaar is je zelfgeknutselde stoompan. Ik heb ook een handiger stoommandje, maar die is nogal aan de ronde kant en ik was bezig rava idli te stomen in muffinvorms en als je díe in hun instabiele vormpje op iets ronds zet, staan ze scheef en kunnen ze dus overlopen. De vispakketjes heb ik direct na de rava idli gestoomd, omdat ik dan toch al alles voor het stomen klaar had staan, vandaar de omslachtige aanpak.
De gemaakte garnalenmousse moet keurig in plakjes zalm verpakt worden, maar in de verpakking die ik uit de supermarkt had meegenomen, zat niet genoeg zalm, dus heb ik me tot de prei gewend die ik nog had liggen. Daartoe de buitenste bladeren in hun geheel verwijderen (per pakketje had ik maar één preiblad nodig), even blancheren in kokend water en daarop zalm en vismousse verdelen. De poging om het zo strak mogelijk op te vouwen is natuurlijk danig mislukt, maar goed. Kaasdoek er stak omheen gewikkeld en stevig vast laten binden door mijn lief (ik had zelf niet genoeg handen).
En tenslotte, voor op het cornbread en om de bleekselder te verheerlijken: rode bietendip. Simpel genoeg zo in elkaar geflanst met gekookte biet, blauwschimmelkaas, een lente-uitje en een beetje magere room.
Áls je van rode bieten houdt, dan is deze dip een gezonde aanrader. En in combinatie met het cornbread in mijn optiek een zeer geslaagde hap. Beetje tuinkers erop ter contrast.
Oei, ik heb 250g polenta nodig. Ik besluit het tekort gewoon aan te vullen met 50g fijn maïsmeel (en dat blijkt achteraf een prima oplossing, want polenta geeft natuurlijk een licht korrelig eindresultaat en je moet zoiets ook niet overdrijven!) Simpel recept: alle ingrediënten in een kom doen (de maïsolie laat ik achterwege), een beetje doorroeren tot het geheel vermengd is, in een ingevette vorm en half uurtje de oven in.
Physalis (of "Kaapse bessen", zoals ze ook wel genoemd worden) zijn van zichzelf een tikkeltje zurig. Precies het soort van zuur, waar ik niet zo van houd. Ik ben een duidelijke zoetekauw!
Dan de blaadjes van de physalis terugvouwen, weg van de bes, en deze als houvast gebruiken. De bessen eventueel even afspoelen en voorzichtig drogen, om vervolgens de bessen voorzichtig door de gesmolten chocolade te halen. Natuurlijk kun je de op deze manier gechocolateerde Kaapse bessen blijven vasthouden tot de chocolade gestold is (voor het meest 'ronde' resultaat), maar handiger is het om ze op het bakpapiertje te laten drogen (er ontstaat dan wél een 'plat' stukje).
Ergens in een toko vond ik deze instantmix voor "rava idli", schijnbaar een (Oost-) Indiase gestoomde granencake (met linzen) Volgens de ingrediëntenlijst achterop de verpakking bevatten de idli: griesmeel, linzen, cashewnoten, groene chili, currybladeren, mosterdzaadjes, gember, fenegriek en asafoetida (en verder de gebruikelijke toevoegingen als zout, citroenzuur, anti-oxidanten, bicarbonaat).
Het deeg is makkelijk genoeg gemaakt, want het mengsel uit het pakje is kant-en-klaar en er hoeft alleen nog maar water te worden toegevoegd (en een handjevol verse gehakte koriander). Een heel dun beslag ontstaat, wat na een kwartiertje rusten echter al wat indikt. Ik vul siliconenvormpjes voor muffins met het beslag en plaats die 15 minuten in een voorbereide stoompan (in de vorm van een wok met daarin een laag water en een vergiet; regelmatig met kokend water aanvullen, zodat de pan niet droogkookt).
De cakejes zijn hartig met een behoorlijk scherpe nasmaak (indeed, it DOES "make your mouth water in minutes", but not in a good way). Ik vind ze een beetje flauw en eigenlijk niet zo lekker. Met een flinke dip zoete chilisaus gaat het nog. Beter misschien eens in India 'the real thing' proberen (als ik daar ooit ben...)
Het is best een lekkere salade, hoor. De bieten werden rauw, in plakjes gesneden toegevoegd. Een smaakvolle toets is afkomstig van de sappige sinaasappel en de walnootoliedressing.
Aangename verrassing waren deze "zoete spruitjes". Natuurlijk wordt met appelsap, banaan en kokosrasp bijna álles wel lekker, maar deze combinatie met spruitjes is wel een héle grote aanrader!! Spruitjes zouden op deze manier ook gemakkelijk als dessert gegeten kunnen worden. Ik ben benieuwd of kinderen ze dan wél lekker vinden (het blijft echter essentieel om de spruiten KORT te blancheren, want aan te lange gekookte spruitjes kan zelfs een banaan weinig eer meer behalen!). Spruitjes combineren sowieso goed, ook met meer hartige dingen:
Zo, dvd'tje erin. Onderuit zakken en genieten!
Rondom de StJacobs Kerk te Gent is het sowieso natuurlijk al goed boodschappen doen bij Van Landschoot op nr. 21, waar je nog net niet álles (maar al wel echt héél veel) op het gebied van verse groenten en fruit kunt vinden. In de grutterswinkel van Vits-Staelens (Bij StJacobs 14) vind je dan weer bíjna alles in de categorie "gedroogd": zowel kruiden, als theeën, als pasta, als zuidvruchten. De voor mij meest interessante kruidenzakjes die er liggen, zijn rijkelijk gevuld met bv. vlooienkruid, paardebloem, bitterkruid, goudsbloemblaadjes, schildpadkruid (en natuurlijk de gebruikelijke overvloed aan kruiden en specerijen). Niet al te duur, maar wel even letten op de houdbaarheid misschien?!
Maar het meest opwerkelijke in deze winkel is natuurlijk het aloude kruidenierssfeertje. Zo kun je zonder pardon het magazijn (of de trap omhoog naar de ongetwijfelde privévertrekken) inlopen, omdat ze hier gewoon nog niet doen aan bordjes "verboden toegang". De patron zit achter een weegschaaltje (niks digitaal) en verkoopt zoetigheden als zoethoutstokjes of dropstaven aan de liefhebbers. Ik denk zelfs dat als je hier de volgende keer met een bruinpapieren puntzakje afkomt om 50 gram gemalen peper te kopen, de mogelijkheid bestaat dat je daadwerkelijk geholpen gaat worden. Dag van de klant? Een extra lach kun je krijgen!
Fruit is van zichzelf al lekker genoeg, zéker wanneer je het hebt over papaya, mango en ananas. Maar er is niks tegen een beetje variatie, dus fruit ik gemberpoeder, kardemom, koriander en komijn in boter (mét een beetje suiker; ik ben zelf niet zo van het zuur) en bak daarin exotisch fruit. Niet té lang, want vooral met banaan in de pan wordt het al snel papperig, maar net genoeg om door-en-door warm te worden (en dus sappiger). Mjam.
De superlekkere verse prei die ik van mijn collega had gekregen, moest natuurlijk een goede bestemming krijgen. Nou had ik van iemand de tip gekregen om, als ik ooit in Parijs was, in Les Halles bij "Tarte Julie" langs te gaan. Volgens diegene een ware sensatie op het gebied van quiches. Toen ik deze tip op internet eens ging uitzoeken, bleek hét recept voor hun quichedeeg er gewoon op te staan, dus die heb ik even 'geript'. Mooie bestemming voor de prei, dacht ik zo:
Het deeg voor de quiche (met kastanjemeel van de BIOplanet!) is superluchtig en soepel en ik geloof direct dat dit een superquiche gaat worden! Ik bekleed een licht ingevette springvorm van 30cm en besmeer de bodem dan licht met restjes zure room en mascarpone. Daarop komen plakjes zalm en in de lengte geschaafde wortelkrullen. De rest van de vorm vul ik op met ringen prei en (diepvries) doperwtjes; dan het beslag er over.
Kies je eigen vega vulling!
Ik heb deze 'smulschelpen' nog niet gemaakt (ongetwijfeld bij gebrek aan eigen kinderen), maar ik kan me nog goed herinneren hoe ik en mijn vriendinnetjes vroeger na zwemles (en al hélémáál na het schoolzwemmen...) verschillende soorten snoep uit zo'n automaat trokken. Favorieten waren: kleine zwarte salmiakruitjes in zo'n heel klein potje (natuurlijk vooral vanwege het lieve kleine potje, daar kon je als meisje dan weer allerlei 'rommeltjes' in bewaren); 'zoete beertjes' (zwart/wit) en likschelpen die verdacht veel lijken op deze hierboven.. Is daarom niet iedereen dol op zwemmen?!?
Tosti van vandaag: roquefort met schouderham, walnoten en honing. Verdere favorieten: alle tosti's die met ketchup gegeten kunnen worden.
Als je eenmaal deze amandelcroissant, gevuld met amandelspijs, hebt gegeten (in België heet 'ie ook wel 'frangipanekoek') wil je eigenlijk geen andere meer. Tenminste, dat zou ík zeggen, maar ik weet toevallig dat de Albert Heijn deze lekkernij enige jaren geleden ook in het assortiment heeft opgenomen en inmiddels is de amandelcroissant weer uit de schappen van de versbakkerij verdwenen: zonde. (gelukkig woon ik in België, waar de koek nog wél verkocht wordt; €0,65).
Van een collega met een oversized moestuin, kreeg ik afgelopen weekend een kropsla, verse rode bieten en verse prei (ik kan je zeggen dat deze vérse prei nauwelijks te vergelijken is met de prei uit de supermarkt; zó veel lekkerder!). Voor de rode bieten besluit ik mijn beproefde recept voor bietencake weer eens uit de kast te halen:
Verse biet schillen en raspen heeft ongeveer hetzelfde effect als walnoten pellen: je wordt er niet schoner op. De cakemix ziet er echter práchtig uit: intens diep bruin (chocolade) met roserood (biet). Het extra scheutje melk is geen overdreven luxe om een smeuïg deeg te krijgen, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik RUIM geraspte rode biet door het deeg heb gegooid.
Uiteindelijk goed genoeg voor een cakeje voor onszelf én een rond cakeje voor mijn collega. Kijken wat zij en haar gezin over de combinatie chocolade/rode biet te zeggen hebben. Al moet ik wel zeggen dat de pure chocolade die ik dit keer heb gebruikt, beter vervangen kan worden door een melkvariant, want het is nu wel héél heftig chocoladerig!
naar dít te gaan
had nogal wat voeten in aarde!
We (ik help uiteindelijk natuurlijk mee) zijn er dik drie kwartier mee bezig om 50g ontblote walnoten te verkrijgen en in die tijd heb ik de gehaktvulling al gemaakt, de paprika's ermee gevuld en zelfs al in de oven geschoven. De walnotensaus wordt koud bereid, maar het is onmogelijk om een gladde saus te krijgen wanneer je feta of hüttenkäse gebruikt!
De stroopwafel smaakt wel PRECIES zoals de gekochte. Echt precies!! HEEL GOED GESLAAGD dus, al zeg ik het zelf. Voordeel van zelf stroopwafels bakken is ook, dat je meteen een portie koekkruimels hebt, want zéker niet elke wafel lukt even goed. En ook niet elke wafel is even goed open te snijden, of is al afgekoeld eer je met je mes aan het opensnijden begint; en dat levert dan nog meer koekkruimels op. Maar omdat het bakken, snijden en smeren (en ondertussen door de stroop roeren) nogal een intensief werkje is en binnen geen tijd het hele aanrecht verandert in één grote muggenplakstrip, vind ik het na deze portie deeg (levert zo'n tien wafels) wel mooi geweest. En dat komt dan weer goed uit, anders ga je toch alleen maar de rest van de avond stroopwafels zitten eten... (tenzij je er deze soufflé van bakt:)
Gisteren heb ik het apparaat uit de doos gehaald (nog compleet met piepschuim, mijn moeder is werkelijk uiterst geordend!) en meteen klik-klak de stroopwafelplaten erin gedaan. Dit hebben we (moeder, broertje en ik) vroeger ook al eens gedaan en voor zover ik me kan herinneren is het bij die ene keer gebleven: zelf stroopwafels maken. Omdat we toen bij de eerste baksels niet helemaal doorhadden waar die stroop (keukenstroop gebruikten we toen) heen moest, smeerde mam stroop op een wafel om die vervolgens te beleggen met een volgende wafel. Díkke stroopwafels hebben we toen gegeten, dat weet ik nog, maar verder staat me óók het bakken levendig bij. Mijn broertje en ik mochten om beurten de 'Tefal reverso' omdraaien, wat volgens mij de hele reden was dat we überhaupt stroopwafels gingen bakken. Ik ben er helemaal klaar voor om deze ervaring na een jaar of 17 te gaan herhalen.
Al wat je nodig hebt voor dit bijgerecht van broccoli is: broccoli, gelatine, dikke (Turkse of Griekse) yoghurt, een groentebouillontablet, en wat kruidig groen ter garnering (broccolicress, tuinkers, peterselie of basilicum,..). En dientengevolge zitten er nauwelijks calorieën in. Het is weer eens wat anders dan gestoomde broccoli, maar om heel eerlijk te zijn, vind ik het niet zo'n 'wonder' als in het recept staat vermeld en de lage temperatuur van de terrine lijkt mij ook niet zo goed bij broccoli te passen. Het is nogal veel moeite om een broccoliterrine te vervaardigen die -als puntje bij paaltje komt- uiteindelijk toch vooral naar koudgeworden gestoomde broccoli met een beetje zout smaakt...
Misschien zou deze lekkerder zijn (maar dat zal dan natuurlijk wel iets te maken hebben met de toevoeging van eieren en room):
De koekjes komen eenvoudig van de bakplaat met deze dunmetalen 'koekjesschep' (Dille&Kamille). En ook de lapjes deeg, die nogal plakkerig zijn, blijken goed verplaatsbaar en hanteerbaar met dit gereedschap.
Pickwick heeft nieuwe thee op de markt gebracht; en dan maar meteen zeven (!) verschillende soorten. Eén serie met Oriëntaalse smaken en één met de smaak van de elementen (thee met de smaak van 'water'; ÍS thee niet al water?!?). Wat is dat trouwens voor bizarre ontwikkeling, dat de tekst er tegenwoordig niet meer in het Nederlands op kan? Wat zou er misstaan aan "Pickwick Indiase Kruiden"?! Wat een blamage zou dat zijn, als we moeten toegeven dat we in onze moerstaal niet eens een pakkende tekst kunnen verzinnen om een doosje thee mee te kunnen verkopen...
Pierre Wind is een begenadigd kok met een spraakmakend programma op NL3 (ooit?!). Zowel zijn verschijning in beeld als zijn recepten in boekvorm ("Wind aan de kook") zijn een lust voor het oog én een bron van inspiratie. Een inventieve kok, van wiens hand volgend recept voor dropsoep:
houden!? De soep is eenvoudig genoeg gemaakt en de ingrediënten zijn ook niet zo moeilijk. Groenten en salmiak zullen vast goed combineren (als Pierre het zegt...), maar met een dampende kom verse dropsoep op mijn schoot moet ik alvorens de eerste hap te durfen nemen, toch eerst een drempel over. Hele bizarre ervaring, dit schizofrene soepje. Eerst gewoon heet en soeperig, dan een lichte mengeling van groentensmaak met een zoutige lauriertoets. Bij het doorslikken komt een volle salmiak vrij en de nasmaak is in de verte dropperig (op een niet-dropperige manier; het is 'drop' als je weet dat het drop is).
Op de bekende vraag "Waar kunnen we jóu 's nachts voor wakker maken?", zou ik bij tijd en wijle best eens kunnen antwoorden met "voor fruit oogsten". Nou moet dat natuurlijk niet té letterlijk worden opgevat (ooit meesterlijk door Bart de Graaff voor BNN uitgespeeld), maar ik ben wel echt helemaal verzot op fruit oogsten. Rapen, verzamelen, plukken; you name it.
Enkele tijd geleden voerden ze nog een briljante rubriek met recepten van topkoks. Wat daarin werd uitgelegd is werkelijk bijna niet te filmen; zo goed soms! Met een nieuwere lay-out kwamen ook eenvoudigere recepten, maar dan nóg is de Allerhande van AH een bron van inspiratie. Mijn favoriete items zijn behalve het plaatjes kijken; de familiegerechten, de kalorie-arme recepten en de sporadische pareltjes. En alle nieuwe produkten uit de winkel verschijnen met toelichting in dit blad.
Een beetje vroeg in het jaar, volgens mij, maar de hazelaar in de tuin op mijn werk laat zijn goddelijke vruchten vallen. In mijn lunchpauze heb ik gisteren lopen scharrelen in het struikgewas, op zoek naar zo veel mogelijk verse hazelnoten. Dit weekend ga ik eens op mijn gemak een toepasselijk recept zoeken.
Onze eerste kennismaking met "Oud Huis Himschoot" (alleen het 'oudhuis' klinkt natuurlijk al als een klok!) was op de derde dag dat we ooit in Gent waren. Mijn lief en ik hadden net een hele dag appartementen gescout en strompelden uitgeput terug naar het St.Pietersstation. Op de Koningin Elisabethlaan (nr.57) wisten we voor weinig een werkelijk immens stuk pecanpie te scoren, waardoor mijn liefste weer enigszins opgepept raakte, in de vorm van 'uitbundig hyper'...
Het bakkerswinkeltje op de Groentemarkt (nr.1) bleek bij hetzelfde meneertje te horen en gaat eveneens onder de naam "Oud Huis Himschoot" door het leven. Hier staan 's ochtends lange rijen voor het heerlijke verse brood. Er worden schijnbaar wel elf soorten krentenbrood verkocht, waaronder de bekende "lange wapper".
De chilipeper in de pilav heb ik vervangen door cayennepeper en ik moet zeggen; dat is al pittig genoeg van mij. Het diner is een beetje aan de heftige korianderkant, maar lekker kruidig is het wel en ik ben dól op pompoen!! (erbij: half feta half kefir met klein teentje geperste knoflook en het restant koriander). Nou ben ik alleen vergeten voor een toetje te zorgen; hoe kan dát nou?!
Op de zaterdagmiddagmarkt in Nijmegen is bij het kaasboertje (voor het Valkhofmuseum) deze uiterst bizarre gekarameliseerde geitenkaas te koop: "Gjetost" afkomstig uit het Noorse Gudbrandsdalen. Het snijdt als rubber, dikker dan 'normale' kaas, en kruimelt niet. De smaak ligt ergens tussen kerstsnoepgoed en belegen kaas. Zéér vreemd en ik vind het níet bijzonder lekker. Schijnbaar kun je thuis ook deze karamelkaas maken...
Arjan zegt over deze kaas: "Lekker op een viezige manier, of vies op een lekkere manier; ik ben er nog niet helemaal uit."
Nijmegen is gezegend met enkele uitmuntende bakkers en de Knollentuin is er daar zeker één van. Ooit als reformwinkel begonnen, biedt deze natuurvoedingswinkel nu vers biologisch brood en banket uit eigen bakkerij. En verder lokale zuivel (uit de Ooijpolder) e.d. Jammer alleen, dat ze het sublieme "Franse suikerbrood" wegens gebrek aan interesse uit hun assortiment hebben gehaald. Ík had interesse!!
Die gekke Gordon Ramsay spoort natuurlijk niet helemaal, maar kóken kan hij wel en daar kom je al snel achter wanneer je één van zijn recepten gaat (na)maken. Voor een bezoek aan mijn ouders bak ik zijn luchtige pompoentaart en het valt me tijdens het bakken meteen op hoe ingenieus het recept in elkaar zit. En hoewel ik even moeite heb mijn biscuitbodem passend in de springvorm te krijgen zonder scheuren, scoor ik zonder problemen veel succes met een heerlijk romige vanille pompoentaart.
Nadat het pompoenmascarponemengsel in de springvorm was uitgegoten en de taart drie kwartier in de oven had gestaan, was de vulling nog angstwekkend vloeibaar!! Maar ik had me geen zorgen hoeven maken, want tijdens het afkoelen is hij mooi opgesteven (en iets ingezakt). Ik heb wel een druppeltje oranje voedingskleurstof door de pompoenpuree geroerd om de kleur nóg intenser uit te laten komen.
In de diverse supermarkten en toko's is een uitgebreid scala aan fruit en (gedroogde) vruchten te verkrijgen, met uiteenlopende smaaksensaties. Natuurlijk smaakt een pas geplukte ananas uit Costa Rica niet hetzelfde als de nog groene variant die hier bij de GB te krijgen is, maar ik voel mij gezegend met alle mogelijkheden. Dat neemt niet weg dat je eens in de zoveel tijd écht iets bijzonders onder ogen krijgt en voor ons waren dat "verse dadels". Heel, heel anders dan de bekende ingedroogde versie (die vaak ook nog met glucosesiroop overgoten is!) en vóór die markt in Parijs, vorig jaar maart, nog nóóit eerder door mij gezien (nee, ook niet in Istanbul).
Met dank aan marktplaats ben ik nu in het gelukkige bezit van een enorme doos vol TIP Culinair's. Dit kooktijdschrift gaf zijn laatste editie uit in december 2006, maar was jarenlang een begrip, want het enige maandblad (voor zover ik weet) dat zich volledig toelegde op de 'ins&outs' van de keuken. Ik verheug me er alvast op de ongetwijfeld soms verouderde tijdschriften door te bladeren, op zoek naar bijzondere en inventieve gerechten...
Flinterdunne schijfjes sinaasappel, met poedersuiker bestrooid, gaan een hele nacht de lauwe oven (laagste stand) in om te drogen. De volgende ochtend zijn het fraaie snoeperijtjes geworden voor bij de koffie, of mooie garnering voor een sjiek dessert.
Waarom deze súperlekkere 'aardappel' niet gewoon in elke supermarkt ligt is mij een raadsel. Thuis (vroeger dus, bij mijn ouders) aten we dit soort dingen nóóit, maar laten we het er op houden dat dergelijke 'bataten' in het rustieke Zutphen destijds niet verkrijgbaar waren...?!
Hoewel "Grand'Italia" het als marktleider natuurlijk graag anders zou zien, is ons favoriete merk voor gedroogde pasta: "Barilla". Niet in de laatste plaats door de fijne blauwe lay-out. Deze groene tagliatelle is een ware klassieker in huis. Heel lekker met een simpel sausje van gefruit uitje, stukjes zalm of zelfs wat tonijn uit blik, ansjovisje, beetje diepvriesspinazie en een gesmolten kruidenkaasje (in vroeger tijden die van de Aldi).
Een restje gekookte pasta met een beetje suiker en kaneel (of 5-spice powder) is óók al een heel fijn toetje!
Bij Mexicaans restaurant Pssst...Amigo (Pauwstraat 14, Arnhem, geopend dagelijks van 16.00u tm 22.45u)) serveren ze de meest verrukkelijke zwarte bonenpuree. Dit bijgerecht is nog niet zo makkelijk zelf te maken en is ook niet in elk Mexicaans restaurant van de-
Ik begin er maar eens mee 250g bonen te koken, maar ik heb -oh ironie- geen zwarte bonen meer in huis. Witte bonenpuree dan!
Terwijl het huis meer en meer naar maïsbrood geurt, ga ik verder met de bonen. Ik heb ze opgezet met tien hele tenen geschilde knoflook en twee gehalveerde geschilde uien. Uien mogen normaliter niet gekookt worden, want dan kleurt het water zwart, maar dat is nou net de bedoeling hier (ookal heb ik feitelijk geen zwarte bonen). Ik heb de bonen vantevoren niet geweekt, maar na een uur koken moet ik alsnog opletten dat ze niet tot pap verworden. Een beetje 'al dente' vind ik veel lekkerder dan 'snotbonen' (zoals kikkererwten uit blik: bah!).
Vega? Géén reuzel dan dus!
Alléén te koop bij de AlbertHeijn, maar het is het omfietsen absolúút waard: taaie broodjes met een zoetige anijssmaak. Ik weet niet of het óók een goed plan is ze te beleggen; want bij ons thuis zijn de taaikorstjes altijd al op voordat ik een plakje kaas kan pakken om erop te leggen.
Van boven naar beneden, oftewel van dik naar dun: sneetjes brood uit Denemarken, Nederland en België. Het verschil is ronduit belachelijk! (Duitse sneetjes zijn vergelijkbaar met de Nederlandse; en de Fransen doen eenvoudig niet aan 'brood in plakjes')
Op de één of andere manier heb ik uit mijn vorige huis de zéér irritante vliegjes meegenomen, die zich in al mijn meelzakken verbergen en verder hun buikje rondeten aan mijn notenrijst en crackers. De beestjes zijn makkelijk te vangen, hoor, daar niet van (de sufferds blijven gewoon stil zitten totdat je ze met de stofzuiger hebt opgezogen - of totdat ze zijn doodgeslagen, zoals mijn lief het placht aan te vangen), maar ze planten zich werkelijk als konijnen voort zodra het enigszins warm wordt in ons huis. En aangezien ik een enorme koukleum ben, is het in ons huis altíjd wel enigszins warm! Er zat dus niks anders op dan goed-afsluitbare potten aanschaffen, waarin mijn uitgebreide voorraad veilig bewaard kon worden.
Goed, deze 'braaizout' van "Cerebos" kun je alleen in Zuid-Afrika krijgen, of in een winkel die zuidafrikaanse produkten importeert, maar mócht je de bus zout ergens tegenkomen, dan zou ik zeggen: kopen!
De Kaufland supermarkt in Kleve (Olmerstraße 1-14) is een absolute aanrader voor de liefhebber van een ruime keuze in chocolade, worst, yoghurt (mét granen), goedkoop wasmiddel en ander goed Duits voedsel. Verder een groot assortiment bakprodukten: diverse soorten bloem, smaakstoffen, noten, bakmixen en kant-en-klaar deeg. Zo kost een zakje gepelde amandelen bijvoorbeeld €0,69 voor 100 gram. Een zakje hazelnootpoeder kost ook zoiets. En de winkel is gróót!!
In de winkel zelf kun je met je Nederlandse (of Belgische) pas geld pinnen, maar je kan ook direct met je buitenlandse bankkaart aan de kassa betalen. Het parkeren is gratis.
wilde rijst (pak 200g €1,99)
Weekendje in Nijmegen achter de rug en op zaterdag was er zowaar tijd over voor mij om als vanouds boodschappen te gaan doen in Duitsland. Tja, het was óf dat óf de voetbalwedstrijd van mijn lief kijken; en dan weet ik het wel. Op naar Kleve dus, voor een rondje door de stad.
Deze lekkere broodjes zijn heerlijk luchtig en bros en rijkelijk gevuld met rozijnen. Ze kosten €0,70 per stuk en zijn natuurlijk ook goed in te vriezen, zodat je altijd een voorraadje in huis hebt. Goed troostvoedsel en ook lekker met een plakje kaas.
Het gewenste aantal eieren dient op kamertemperatuur te zijn. (Nou bewaar ik eieren sowieso niet in de koelkast, omdat de poreuze schaal makkelijk geurtjes doorlaat die dan door het ei worden opgenomen.)| 3 minuten: | Heel zacht gekookt (buitenkant eiwit gestold, binnenkant en dooier nog zacht en vloeibaar), o.a. geschikt als 'dipper' |
| 4 minuten: | Zacht gekookt (eiwit gestold, dooier nog grotendeels vloeibaar), o.a. op een boterham |
| 5-6 minuten: | Half zacht gekookt (stevig eiwit, dooier net gestold maar nog donkergeel en plakkerig), o.a. uit de dop lepelen |
| 8-10 minuten: | Hard gekookt (stevig eiwit en stevige, lichtgele, droge dooier) evt. salmonella bacteriën zijn stukgekookt |
Dus waag ik mij aan "gestoomde Indische kokoscakejes" die er op het plaatje écht heel goed uitzien. Er van uitgaande dat ik zelf wel niet zo'n imposant eindresultaat zal behalen, kom ik een klein uurtje later uit op:
Geinige kleurtjes, dat wel, en goed van smaak ook, maar dit ziet er natuurlijk niet uit!
