She rose to the occasion

Iedereen kent Roald Dahl als een fantasierijk auteur. En terecht. Dat hij met een zelfde creativiteit de meest waanzinnige gerechten bij elkaar kookte als dat hij (kinder)boeken en (volwassenen)ver- halen schreef, is minder gekend. Onterecht. Want in zijn 'Griezel- kookboeken' maakt hij frisdrank waarin de prik omláág gaat en eetbare krokodillen. Onder andere. Roald Dahl's chocobom is één van mijn allerfavorietste taarten en daarom besluit ik me eens te wagen aan een ander recept van zijn hand. Dus voor de gelegen- heid:

If you have read the wonderful books of Roald Dahl you may also know that he is mad about food. At least in his childrens books there are these wonderful dishes and outrageous treats that he concocted and which later formed the basis for the must-buy 'Revolting Recipes' (and also must-buy 'Even more revolting Recipes'). And since I recently discovered the Roald Dahl's Cookbook (for adults), I thought I would give this rose icecream a try.

Benodigdheden: rozen (van de zaterdagmarkt, een uurtje of vier 's middags!), suiker, water (check), citroen (check) en glycerine (wat?). Glycerine vind ik echter al snel bij de drogist. Níet de Kruidvat, dus, maar de drogist, type 'Oude Gaper' (zoals bv. Woortman, Neude 3, Utrecht). Glycerine blijkt een dik-vloeibare alcohol; geurloos, reukloos, licht zoet van smaak, oplosbaar in water en niet giftig (komt van nature in het lichaam voor). Ideaal dus in medicijnen en voedsel als zoetstof of 'verzachter'. En wist je trouwens dat het de glycerine is in bellenblaas, die voor mooie grote bellen zorgt (afwasmiddel alleen? niet genoeg!) Het kleinste potje glycerine (50ml) blijkt bij de drogist €1,75 te kosten (geen geld voor écht goede bellenblaas van eigen fabrikaat) en dus kan het grote IJsmaken beginnen:

Suiker (225g) wordt in water (5,7dl) opgelost en kort inge- kookt tot een siroop. Dan de bloemblaadjes van 25 (rode) rozen en de geraspte schil van 1 citroen aan de siroop toe- voegen en nogmaals kort aan de kook brengen. Het geheel laten afkoelen en de siroop een volle nacht laten trekken.
De volgende dag de vloeistof grondig zeven, 2tl glycerine en het sap van 1 citroen erdoorroeren en tot ijs draaien (lees: laten invriezen).

Hoewel wij hier in huis (uit zelfbescherming) geen ijsmachine hebben en ik dus om de zoveel tijd mijn bak met rozensiroop uit de diepvries moet nemen om met een vork de ijskristallen uit het ijs te prakken, ontstaat na een dagje vriezen een heel acceptabel bruinroze ijsmengsel. Niet dik genoeg om mooie bolletjes van te scheppen, maar wél met de onmiskenbare sensationele smaak van rózen. Jammer alleen dat het door Roald Dahl zo beloofde toveren bij mij is uitgebleven (zie recept: door de toevoeging van eerst glycerine en dan citroensap, zou de bruinvale rozensiroop een glanzende paarsbruinroze kleur krijgen...). Wél weer goed echter dat de bos rozen die ik op het eind van de dag op de markt kocht, bestond uit zestig stuks (€5) en dat ik er dus nog bijna veertig overhield voor in de vaas. Dubbellol.

.

What you need, of course, are some roses. Roald says four to five hands full of rose peddles; I use 25 (red) roses. I buy my roses at the end of the day on the saturday market and get sixty for €5. Score! Furthermore I will need water, sugar (check), a lemon (check) and glycerol. Come again? This is apparently used in foods and beverages as a solvent and sweetener and can be easily bought at your local drugstore (at least I can in the Netherlands).

.

Dissolve 225g sugar in 5,7dl water en let it come to a boil. Add the rose peddles and the grated zest of one lemon to the syrup and bring to a boil again. Let cool and rest for at least eight hours (one night). The next day thoroughly sift the syrup (twice) and add 2 tsp glycerol and then the juice of one lemon. Make icecream out of the rose syrup using an electric machine or just freeze it in your freezer (here's how to).

.

In my home I don't have an ice machine (I need to protect myself!) and so I have to stir my half frozen mixture regularly, crushing the unwanted ice crystals. But, magically, after a day or so of freezing and crushing, there appears to be success. My rose sorbet icecream is pinkish brown and unfortunately not thick enough to scoop out pretty 'balls', but it dóes definitely have the noticeable sensational roses flavour. It's not too sweet and tastes really good. Now, what shall I do with this lovely ice cream?

Griezelkookboek

Wát een onvertogen talent is toch wijlen Roald Dahl (1916-1990), geboren in Wales uit Noorse ouders. Niet alleen zijn schier onein- dige fantasie, maar vooral de meeslepende, treffende wijze waarop hij deze weet te verwoorden, dwingt respect af. Boeken als "Sjakie en de chocoladefabriek" (1964) en "de GVR" (1982) blijven voor al- tijd in ons geheugen gegrift en ikzelf dweep daarbij met zijn keuken -kwaliteiten. Want de man was óók nog eens een karakteristieke keukenprins! Naast Roald Dahl's kookboek (staat nog altijd hóóg op mijn verlanglijstje!) kwamen ook zijn Griezelkookboeken (deel 1 en deel 2; gebundeld in "Het Grote Griezelkookboek") op de markt.

Dat eerste deel werd een jaar na zijn dood uitgegeven en is een in- terpretatie van de fantastische, verrukkelijke en (schijnbaar) wal- gelijke dingen die in Roald's boeken voorkomen (Luizenderrie?!) Meteen bij doorbladeren is de opzet duidelijk. Elk recept heeft een enthousiasmerende titel met daarbij de bronvermelding (uit welk RD boek het afkomstig is). Denk daarbij aan Snoskommers (uit 'De GVR'), Meneer Griezels Baardhapjes (uit 'De Griezels'), aflikbaar behang, geconfijte potloden om op school op te sabbelen, Frops- kottel en Stinkhommeleieren. Uiteraard wordt de foto van elk gerecht, traditiegetrouw begeleid door de schandelijk grappige illustraties van Quentin Blake, die veel van de Dahlboeken van bijpassende tekeningen voorzag.
Met de bijzonder chocoladerige Chocoladecake van Bram Bokkepoot (uit 'Mathilda') bijvoorbeeld, als traktatie, heb ik al menigmaal hoge ogen gegooid en ik vermoed met aan zekerheid grenzende waarschijnlijk- heid dat niet alleen kinderen een kinderlijk blije gelukzaligheid zullen voelen bij koken uit dit kookboek. Zo wordt eten en koken een fééstje!

Chocobom

Een hartelijk dank aan Roald Dahl, die prachtige boeken (en korte verhalen!) schreef en een verdienstelijk koker was. Uit "Roald Dahl's griezelkookboek" (musthave) haalde ik HET recept voor chocolade-brownie en sindsdien gooi ik er regelmatig hoge ogen mee. Ik ben wel eens drie verjaardagen op rij met deze 'chocobom' afgekomen op mijn werk, en altijd werd er naar het recept gevraagd. Het beste van deze taart, vind ik, is de chocoladeglazuurlaag en als je daar steeds een andere chocolade voor gebruikt, heb je ook steeds een andere taart.

Nou heb ik de chocobom ook wel eens gemaakt met cake van witte chocolade en hoewel het deeg echt vingerlikkend verrukkelijk was, proefde je in de cake zelf nauwelijks iets van de chocolade terug, dus dat was uiteindelijk niet zo'n goed idee. De meest recente chocobom bestond uit pure chocolade cake en glazuur van melkchocolade met gehakte pijnboompitten. Dit keer ter ere van de laatste intervisie van het jaar 2006/2007 (TO).

Belangrijk bij het bakken van de cake in de oven is het afdekken van de bovenkant met bakpapier. Door het eiwitschuim droogt de cake snel uit en de harde korst die daardoor ontstaat, staat in te schril contrast met de plakkerige natte 'brownie' die de uiteindelijke cake is. Vroeger sneed ik de harde korst eraf, maar met deze methode héb je niet eens een harde korst dus dat is nog veel beter.

Het deeg in cakejes bakken kan ook, maar die moeten dan wel echt maar kort in de oven, want je wil ze niet te droog gebakken hebben en je kan beter ook geen vormpjes gebruiken, maar cakepapiertjes. Zelfs na het bakken nog erg plakkerig namelijk. De cakejes waren een uitprobeersel en ik had dit keer geen zin in vermoeiende esthetica, dus gewoon cakeje met een kwak glazuur. Het glazuur wordt uiteindelijk harder in de koelkast, zodat de chocobom ten minste te transporteren is, maar daardoor glanst het glazuur wel minder. (even tussendoor: ik vind 'cakeje' er taalkundig dus echt niet uit zien en ik heb steeds de neiging om 'cakje' op te schrijven, maar dat spreek je dan weer zo onsmakelijk uit...) Glazuur goed op laten stijven (nacht in koelkast) en genieten van pure, chocolade calorieënbom.

Noorse vispudding met gambasaus

"I need something dazzling," zei zij in overbodig Engels. Maar zo is het en ik neem mijn toevlucht tot een indrukwekkende creatie van Roald Dahl, gelauwerd auteur én kok. Een creatie althans, die er in zijn kookboek (voor volwassenen) indrukwekkend uitziet en die ik 'even' na ga maken met verse vis van de markt:

Nou maakt Roald het zich gemakkelijk met gerookte vis die enkel nog gepureerd hoeft te worden (schelvis en kabeljauw), maar god mag weten waar hij díe vandaan heeft getoverd en feitelijk ben ik al heel erg blij dat ik schelvis op de markt heb gevonden. Geen nood, denk ik, in een grote pan met 1l water, een grofgesneden ui, wortel, prei en knoflooktenen moet mijn vis toch ook goed garen en dan heb ik meteen visbouillon. Dat is ook precies zo, overigens (de vis- bouillon blijkt later nog heel handig), maar jammer dat ik hulp in moet schakelen om alle vis te ontvellen, te ontgraten en te pellen. Vis pellen? Ja, want ik heb rauwe gamba's meegenomen (in tegen- stelling tot de door Roald voorgestelde geprepareerde garnalen).

De vis wordt met room, melk, zout, peper en maïzena tot vispap gepureerd en in netjes ingevette vormpjes au-bain- marie in de oven gegaard. Dit duurt wel wat langer dan de gesuggereerde 20 minuten en nee, ik krijg de 'puddinkjes' níet uit de vorm. Dus vispap op het bord. Met geblancheerde wilde spinazie en veel verse dille. Dat is één.

Goed. Saus. Ik zit met een hele berg gamba-afval en dus doe ik het helemaal anders. Geen roux dus zoals in het recept, maar een uitje fruiten in dezelfde pan waarin de gamba's zijn gebakken. Knoflookteentje of drie erbij met de zielige gambaresten. De smakelijke aanbaksels (het is niet voor niks een pan zonder antiaanbaklaag, dank u Piet) worden heet afgeblust met visbouillon en met de additie van een flinke snuf gerookte paprikapoeder en zout, mag de hele boel op hoog vuur inkoken tot de perfecte dikte. Scheutje room erbij. De saus zeven (uiteraard) en met de gepelde gamba's bij de Noorse vispudding=vispap serveren. En dat is twee. Diner!

Met de saus stevig afgekruid (zoals je dat mag verwachten) en de lekkere gamba's en spinazie erbij, is dit een fijne maaltijd. Ik ben tegenwoordig helemaal van mening dat de toevoeging van meer koolhydraten (rijst of een gebakken aardappeltje) niet zo nodig is en dat mis ik dan ook niet. Wat ik wél mis is de kick in de pudding. Ik vind de smaak wat flets. Wat me gezien de hoeveelheid werk wat tegenvalt.

Gruwelijke baksels

Bij de Hema lag (ligt?) een kookpakket van Roald Dahl te koop, ge- naamd "Gruwelijke Baksels". Het setje is een directe vertaling van het Engelse "Ghastly Grub" van TopThat Publishing (£5,39) en be- vat een aantal koekjesstekers, papieren cakevormpjes, een spatel, een spuitzak, een deegpers en een kookboekje. Dit laatste geldt als aanvulling op de geleverde bakwaar en onthult de recepten voor bottekrakerkoekjes, oempa-loempa gebakjes, glimwormkoekjes, snoskommerpudding, slakkensapsla, James' drijvende perziken, muizen met rijst en exploderende frisdrank; die alle met behulp van de overige artikelen uit het pakket gemaakt kunnen worden.

Nieuwe recepten dus, helemaal in de stijl van het originele Grie- zelkookboek! Feitelijk staat niet vermeld van wiens hand deze receptjes zijn, maar de illustraties zijn van Debbie Tarbett en Barry Green (in plaats van Roald's sidekick Quentin Blake).

DB: Chocolade Valentijnscake met eigen ijs

En met het einde van de maand februari, komt het bloggen van Daring Bakers uitdaging twéé van dit jaar. Dit keer zijn Wendy van WMPE's blog en Dharm van Dad~Baker and Chef de hosts en zij bedachten voor ons bakkers aller landen een bloemloze chocoladecake en dan uiteraard het liefst in een hartvorm, vanwege valentijn. Dé uitdaging deze maand echter was, dat je er je eigen ijs bij moest maken en ik wist al meteen wat voor smaak het moest zijn. In ieder geval níet het voorgestelde vanille-roomijs...

The February 2009 challenge is hosted by Wendy of WMPE's blog and Dharm of Dad ~ Baker & Chef: "We have chosen a Chocolate Valentino cake by Chef Wan; a Vanilla Ice Cream recipe from Dharm and a Vanilla Ice Cream recipe from Wendy as the challenge."

Baking a flourless chocolate cake hàs been done before (DB febr 2007: Chocolate Intensity) but who doesn't like chocolate so it doesn't really matter. And although I kind of like the idea of making a vanilla custard based ice cream, in my mind emerges the brilliance of another concept...

.

De chocoladecake is vrij eenvoudig te maken en zou volgens de hosts precies zo moeten smaken als de chocola die je ervoor gebruikt. Nou, in dat geval ga ik voor een mix van 60% pure en 40% praliné chocolade (Schogetten), want als ik denk aan valen- tijn dan denk ik aan bonbons en rode rozen.

.

Recept:

Voor de cake 450g chocolade van súperkwaliteit au-bain- marie met 145g ongezouten roomboter smelten. Splits 5 eieren (L) en klop de eiwitten tot stijve pieken. Klop de dooiers los en roer de dooiers door de afgekoelde chocolade. Vouw het eiwitschuim in gedeeltes door het chocolademengsel (bekijk hier hoe je moet 'vouwen') en vul een vorm tot 3/4 met het beslag. Bak de cake 25 minuten in het midden van een voorverwarmde oven van 190 graden Celsius en laat uit de oven een kwartier afkoelen alvorens te ontvormen.

.

The chocolate cake is pretty straightforward. Just melt chocolate with butter, add egg yolks and fold in beaten egg whites. Then bake the batter 25 minutes until a wet fudgy cake appears.

Our hosts tell us that the cake will taste exactly like the chocolate used and so I decide to use a mixture of 60% dark with 40% praliné chocolate, because when I think of valentine I think of bonbons and red roses and I want my challenge to resemble that.

.

Met al dat beslag ben ik in staat negen vormpjes te vullen. Ik heb wel allang door dat dit een calorierijke cake zal zijn en dus maak ik kleintjes, zodat we er sa- men één op kunnen eten (hoe valentijn) en de anderen de diepvries in gaan (hoe praktisch). Het beslag is nèt een glanzende chocolademousse (en zou misschien ook best zo kunnen worden geserveerd, als de gebruikte eieren maar vers zijn!) en wonder boven wonder rijzen de cakejes in de oven tot vér boven de vormen uit. De tijdsduur van start tot hap, als je de bereiding van ijs geheel buiten beschouwing laat, is iets meer dan een uur en dat levert je een smeuïge beetje kleffe (=lekker kleffe) chocoladecake op.
.

The batter gives me nine little cakes which in the oven rise above their molds miracuously. I'm making little cakes so me and my love can share one (I have to stick to one!). And to avoid dangerous levels of calorie intake, the others will be frozen (that ís the plan). The whole cake making process takes only little over an hour and leaves me with a rich fudgy Chocolate Valentino.

.

En mijn ijs? Een zoete, verrukkelijke Rode ROZENSORBET à la Roald Dahl. Dit ijs smelt op het bord en vermengt zich daar met de chocoladecake, zodat je praliné chocolade zit weg te happen met een zoete saus van rozen. Volgens mij Valentijn op en top. Een zéér geslaagde combinatie!

And my ice cream? A delicious and luster Red Roses Sorbet that melts into the chocolate cake and makes for delicious bites of Valentine!

Butterscotch chocoladetaart

Het is áltijd goed vieren met een chocobom van Roald Dahl (recept). Al zóvaak gemaakt, dat ik de tel kwijt ben; en dát wil wat zeggen want ik houd van experimenteren en bak feitelijk meestal iets nieuws. Maar dit keer werd door tijdnood teruggegrepen op een klassieker, met een cake van (Kruidvat) butterscotch en (Kruidvat) witte chocoladeglazuur. De cake was een gróte hit en doet zowel denken aan Haagse hopjes als aan toffeebrownies.

Tijdens het maken (smelten van 4 repen butterscotch met daarna boter) zat ik nog te denken dat ik beter eerst de boter had kunnen smelten en dán de chocolade, omdat de knapperige karamel- stukjes óók weggesmolten waren (met een klein bittertje als gevolg?!), maar het eindrestultaat was goed zoals het was en smolt bijna letterlijk weg op de tong!! (en dat komt natuurlijk omdat de taart puur boter, eieren en chocolade is met een héél klein beetje bloem....)

Dun stromend glazuur: 4 repen Kruidvat chocolade (naar keuze) met 100ml crème fraîche. Dik spuitbaar glazuur: 4 repen Kruidvat chocolade met 150-200ml crème fraîche.

The case of the Yorkshire pudding

Elke dinsdagavond (21.10u) begint 30-jarige chefkok Jeroen Meus (mét Elvishaar) een culinaire zoektocht naar het favoriete gerecht, én de eetgewoonten, van legendarische figuren uit het recente verleden; in Plat Préféré op Canvas. Neem het op, want dit is een gewéldige serie! In aflevering één (a.s. di afl. 5) werd het lievelingsdiner van Roald Dahl gekookt en het was op deze avond dat voor mij het geheim van De Yorkshire Pudding werd ontrafeld. En uiteraard blijkt er weer geen kunst aan, zolang je het trucje kent:

.

Recept

Breek een x aantal (verse) eieren in een maatbeker, lees af hoeveel milliliter dit is en voeg evenzoveel melk toe en een snufje zout. Klop los. Roer per ei 2el bloem door het mengsel en laat het beslag minstens een half uur rusten. Schep ondertussen in elk bakje van een metalen muffinvorm een theelepeltje ganzenvet, plaats de vorm in het midden van de oven op een rooster, en verwarm de oven mét vorm en vet en al héét voor. Vul de vormpjes voor ongeveer 2/3 met beslag (het ganzenvet moet sissend heet zijn) en bak de Yorkshire Puddings in 15 tot 20 minuten goudbruin. Het Wonder der Rijzing voltrekt zich op mysterieuze wijze voor je ogen.

.

En hoewel Yorkshire Pudding voor míj een duidelijk gevalletje "mystery solved, case closed" blijkt, is het wel degelijk een dinerwaardig bijgerecht. Luchtig, eierig (maar niet zoals een omelet), pannekoekerige soufflé (die tenminste niet zo dramatisch instort). Tip: eet er niet meer dan eentje!

Fropskottel

Prettige herinneringen moet je bewust zelf máken! Ikzelf houd van spelen en in de wereld, die mijn speeltuin is, heb ik diverse mensen ontmoet die óók van spelen houden. Deze aanvankelijke onbeken- den (nu vrienden) kwamen vorige week bij elkaar om een hele tijd samen te spelen. En bij dergelijke prachtige herinneringen hoort wat mij betreft heerlijk en vooral bijzonder eten. Zoals Roald Dahl zo goed heeft begrepen en zo fijn heeft vastgelegd in zijn briljante Griezelkookboek(en).

Het welkomstdrankje is gifgroene fropskottel: een heftig bruisend friszuur kiwidrankje met seven up en drinkyoghurt. Een simpele, verkruimelde bruistablet vitamineC is verantwoordelijk voor de 'gazeuse' en zou je volgens de bron ("De GVR - Grote Vriendelijke Reus") kunnen doen opstijgen.

"Met poten en oren, om duimen en vingers bij af te likken"

Hutspot. Hutsepot. What's in a name? Nou, véél, schijnbaar. Plat préferé is weer begonnen en aangezien ik niet elke week met mijn neus in de programmagids zit, heb ik de eerste vijf afleveringen (Astrid Lindgren - Kötbullar, Armand Pier - Asperges in mousselinesaus, Bob Marley - Escovitch, Charles de Gaulle - Poule au pot en Bruce Lee - Rundvlees in oestersaus en tofu) alweer gemist (Canvas, breng deze verrukkelijke serie alstublieft op dvd uit!) Vorige week kookte Jeroen Meus het favoriete gerecht van Greta Garbo (Laxpudding) en morgenavond (dinsdag, 20.40u, Canvas) is het culinaire genot van Toon Hermans aan de beurt, waarna wekelijks Ian Fleming, Hergé en Frank Sinatra zullen volgen. Vorig jaar leerde Mr. Meus mij Yorkshire puddings maken (hier) à la Roald Dahl (en Frtz attendeerde mij toen al op hutsepot).
Maar die hutsepot dus. West-Vlaamse boerenkost, op zijn best be- reid vlak na de (varkens)slacht. Met verse aardappeltjes en groen- te van het land. Een favoriet van wielrenner Briek Schotte en daar- mee een aflevering uit het eerste seizoen Plat Préferé. Mijn lief wil het eten en dus op speciaal verzoek:

Het RECEPT is makkelijk via de Canvaswebsite te vinden, compleet met videofragment uit het programma (een mustsee)!

Als je, zoals ik de zoektocht naar pekelzout en reuzel, achterwege laat (Nederland is wat dat betreft een heel stuk beperkter bevoor- raad dan bijvoorbeeld België), is het ook nog eens helemaal geen moeilijk gerecht om te maken. Het vergt enkel geduld.
Van veel varkensvlees wordt met smaakmakers (RJ: verse tijm, verse laurier - ik leer, ik leer) een krachtige bouillon getrokken (duur: vier uur). Daarna in een andere pan aardappeltjes, peen en knollen (meiraapjes) in een scheut bouillon garen; halverwege de kooktijd overige groenten als bloemkool, groene kool en prei mee smoren en wanneer de hele boel zo'n beetje gaar is, de pan flink schudden ('de pot hutsen') zodat het zetmeel van de aardappelen de smurrie bindt tot wat nog het meest op stamppot lijkt. Maar geen stamppot ís. Dit is dus géén (Hollandse) hutspot! Dit "proeft naar het platteland des jeugdigen Flandriens". Het van het been vallende vlees gaat erin en al wat het dan nog nodig heeft, is een flinke lik (Tierenteyn) mosterd. Èchte winterse kost.

Het Koekemannetje

De zogenaamde "Gouden boekjes" zijn al net zulk klassiek voorlees- voer als de bekende PIXIboekjes van weleer. Die eerste reeks is in Amerika ontstaan na W.O.II, wanneer er gebrek is aan alles. Oók aan betaalbare voorleesboekjes.
En dus verschijnen in 1942 de eerste twaalf Golden Books; boekjes van beperkte omvang met daarin pedagogisch verantwoorde (mo- ralistische), maar vermakelijke en herkenbare verhaaltjes. In 1953 verschijnt het eerste deel in Nederland, Pietepaf het Circushondje, uitgebracht door de DeBezigeBij. Onder redactie van wijlen Annie M.G. Schmidt en Han G. Hoekstra werden de leukste uitgezocht en vertaald. De boekjes zijn relatief goedkoop, práchtig geïllustreerd en hebben door de frisse sfeertekeningen een enorme uitstraling.
Voor het 50-jarig jubileum maakt de VPRO zelfs een televisieserie gebaseerd op zeven GoudenBoekjes, getiteld Gebakken Mannetjes (waarvan ook weer een GoudenBoekje verschijnt). De boekjes be- klijven door de heerlijk nostalgische sfeer en zijn bovendien snel herkenbaar aan de 'gouden' rug. Bekende titels: De kladderkatjes; Christoffel en de Columbus; Sloffie Sleepboot; Vijf brandweerman- netjes en Het Koekemannetje.

Kookboek Het koekemannetje en andere recepten, wat voor €6,99 (inclusief dvd) in de kinderboekenwinkel (Een boek van Auke, Van Welderenstraat 29, Nijmegen) ligt, blijkt een kijkje in de Gouden Keuken. Want er wordt heel wat gegeten in de boekjes en net zoals Roald Dahl al deed voor zijn eigen boeken (de werkelijk briljánte Griezelkookboeken!), werd een bundeling gemaakt van de recep- ten hiervan.

Niet dat het zulke hoogdravende gerechten betreft, maar met een kolossale roze taart (cake met glazuur), een chocolademilkshake, lolly's met grappige gezichtjes (er zelf opgetekend), wentelteefjes, koekemannetjes en tijgerpannenkoeken maak je misschien toch de blits bij de kinderen. Zéker als voorafgaand het bijbehorende ver- haal wordt (voor)gelezen. Misschien wel dat daarom dit kookboek zo'n lage prijs heeft, omdat je bij gebruik automatisch nóg dertien boekjes aanschaft.

Smakkelijke smikkelsmullers

Indrinkavond bij mij thuis dus, want we gaan uit dansen! 

Natuurlijk, een mens kan gewoon kaasjes en toastjes gaan kopen en deze al dan niet netjes uitstallen, klaar. Maar dat is niet zo mijn stijl; ik duik liever zelf de keuken in. En alles aan dat proces vind ik leuk: door mijn kookboeken bladeren en een (of meer) recept(en) uitzoeken; boodschappen doen; snijden/hakken/bakken/koken; en opeten. Bij voorkeur maak ik bij gelegenheid iets wat ik nog niet eerder gemaakt heb, om te blijven leren zeg maar.

Ik ga de "smakkelijke smikkelsmullers" uit Roald's Griezelkookboek (deel 2) maken. Want frituren is niet mijn sterkste punt; dus daar is training in nodig. Het zijn gefrituurde kippengehaktballetjes met wilde rijst (heb ik; uit de Kaufland in Kleve), maïs, lente-ui, verse gember, kerriepoeder, knoflook en verse koriander. Klinkt goed. Alleen die maïs.. Maïs met koriander en gember? Maar het zal wel. Ik neem de helft aan hoeveelheden (want ik maak natuurlijk nog andere hapjes) en vorm het deeg. Maar dat blijkt niet echt (als in: écht niet!) tot balletjes te rollen. Het wordt een gevalletje van de met lepels gepakte grijphoopjes in hete olie laten vallen. Tijdens het frituurproces blijkt de maïs uit de balletjes te verdwijnen en het ruikt hier wel heel erg naar Vietnamese loempiakraam.

Zóveel gember, koriander en kerrie en nóg smaken de balletjes een beetje flauw. Waardoor de zoute sojasaus de perfecte dipper is. Op zich zijn de smikkelsmullers wel smaakvol (en ook belangrijk voor deze avond: glutenvrij!) maar het frituren van kipgehakt is volgens mij niet zo'n goed idee: dróóg! Misschien toch beter bakken dan frituren? Of anders eerst paneren?! En waarom zijn die van meneer Dahl zo mooi glanzend bruin (en de mijne niet)?