Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht gordon. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht gordon. Sorteren op datum Alle posts tonen

27 februari 2008

Anzj's basmatipilaf à la Gordon

Gordon Ramsay is een beetje een rare. Maar goed, hetzelfde kan gezegd worden over Jamie (Oliver), of over Ramon (Beuk). Op zich is dat natuurlijk nog tot daar aan toe, maar het grote pluspunt van Gordon is dat hij dan wel weer FANTASTISCH kan koken. Je merkt het al wanneer je één van zijn vele kookboeken doorbladert: ingenieuze recepten die uit hun voegen barsten van de smaak. En bovendien veelal thuis maakbaar, wat niet altijd gezegd kan worden van de creaties van sommige meesterchefs.
Uit "Gordon Ramsay's Geheimen van een Meesterchef", Tirion, 2003 (p.103) kook ik:

Het betreft een makkelijk recept met maximaal effect. Precies zoals we het graag hebben. In een (braad)pan ruim boter smelten en hierin een gesnipperd uitje op zacht vuur glazig fruiten. Dan enkele minuten 250g basmatirijst meebakken, vervolgens het geheel afblussen met 6dl (kippen)bouillon en een heleboel geurige kruiden toevoegen: een flinke tak tijm (of 1el gedroogde tijm), 1 laurierblad (ik neem er 2, want ik weet het natuurlijk beter dan Engeland's meest succesvolle kok), 2 kaneelstokjes, 6 gekneusde kardemompeulen, 2 anijssterren (ik opteer koppig voor 3), de zest van 1 citroen en verder peper en zout naar smaak. De bouillon aan de kook brengen en daarna de rijstmix afdekken met bakpapier. Huh? Bakpapier? Waarom niet gewoon met het deksel? Tja, dat zijn nou die mysterieuze culinaire wegen die enkel Gordon bewandeld, en oké; bakpapier it is. Niet dat ik een 'op maat geknipte cirkel bakpapier met een stoomgaatje in het midden' precies goed op de natte rijstebrij krijg, dus ik leg gewoon een vel bakpapier óp de pan en zet dit vast met een touwtje (want uit ervaring weet ik dat je geen elastiekje moet nemen als zo'n pan nog de oven in gaat, want een elastiekje knapt!) En dan de pan 25 minuten de voorverwarmde oven in. Kun je ondertussen iets anders gaan doen (zoals de rest van het diner maken). Het resultaat is een perfect gare rijst, die zalig geurt en dito smaakt. Zoals verwacht heb ik in één klap mijn lief gunstig gestemd met dit pannetje kruidenrijst. En dat is dan weer in míjn voordeel!

17 juni 2007

Gordon Ramsay's chocoladetaart

Ik heb dienst dit weekend. Weekenddienst dus. En het is niet persé dat ik hier een hekel aan heb, als wel dat je je zo beperkt voelt door de continue dreiging van een rinkelende telefoon. Om mezelf bezig te houden en vooral af te leiden, kon ik kiezen uit huishoudelijk werk (nadat ik mij 's middags al vlijtig gewijd had aan administratieve taken) of culinaire zaken. Ik besloot restjes in de voorraadkast op te maken door iets te gaan bakken en aangezien ik repen chocolade, een zakje amandelpoeder, eieren en een potje oploskoffie vond, was het enig mogelijke dat ik kon doen (ahum) deze chocoladetaart bakken:

Stap 1: het maken van chocoladedeeg. Gewoon zomaar een deegbodem bakken had natuurlijk ook gekund, maar bij Gordon Ramsay doen ze niet aan half werk en wie ben ik dan om schijnbaar essentiële stappen over te slaan? Chocoladedeeg 'it is'. Nou had ik de boter niet bepaald op kamertemperatuur en dan is het lastig deze met suiker tot crème te roeren, maar omdat ik toch een steelpannetje water aan de kook had om de chocolade au-bain-marie te gaan smelten, heb ik dit keer de boter met suiker boven kokend water romig geroerd. Niet te lang zodat de boter niet zou smelten; gewoon kort om het mezelf makkelijker te maken. En het ging dan ook makkelijker, al zeg ik het zelf. Nou had ik uiteindelijk wel het probleem dat dit chocoladedeeg helemaal niet lekker bij elkaar plakte en uit te rollen was het ook zéker niet, maar of dat nou door te zachte boter komt, dat lijkt me stug. Uiteindelijk heb ik het chocoladedeeg min of meer plat kunnen rollen, één en al gescheurd, dat wel, en daarna de lapjes deeg soort van aan elkaar gedrukt in een taartvorm met bakpapier bekleed (beetje boter op de bodem van de vorm houdt het bakpapier beter op z'n plaats en blinde vulling met oníngevet aluminiumfolie? I don't think so!). Prima opgelost, dacht ik zo. Helaas bleek na het afbakken dat de taartbodem ook bij het snijden van de taart in stukjes afbrokkelt, maar goed.

Stap 2 (het schiet al lekker op): van eiwit en eiwitpoeder en suiker en amandelpoeder en bloem een biscuitlaag bakken. Tja, eiwitpoeder, dat heb ik niet in huis, hoor Gordon. Ik heb wel ergens gelezen dat je dit bij een goede banketbakker kan kopen (alsook glucosesiroop) maar voor zover ik weet hebben die geen weekenddienst, dus stel ik het voor nu zonder eiwitpoeder. Netjes binnen de lijntjes bak ik in precies 12 minuten een biscuitlaag (elastisch na bakken; deze 'biscuit' is echt super!!) en kijk nou, die past precies in mijn chocoladedeegtaartbodem (maar zou sowieso gepast hebben, al was het het laatste wat ik deed; kwestie van bak"eer"). Beetje meer Tia Maria erover kan geen kwaad, denk ik, het is immers mijn favoriete weekenddrankje:

En ten slotte een chocoladevla maken, volgens recept. Hop, de oven weer in. Totale tijd nodig voor het naäpen van Gordon Ramsay (feitelijk tegen mijn principes om juist hem als voorbeeld te nemen omdat het zo'n asociale -laten we zeggen- ongelikte beer is, maar hij kán koken -en hij weet het-): dik 2 uur. Máárrrrr: dan hèb je ook wat!! MIJN GOD!! (ik kan het niet anders zeggen) Welk een wonder, wát een chocoladesmaak. Al die verschillende lagen, allemaal vól smaak (zo erg vól smaak, dat ik zelfs zou zeggen: het mag wel iets minder... misschien toch minder pure chocolade erin verwerken en wat meer melkchocolade). Wauw, hier kun je mee aankomen. En om heel, heel eerlijk te zijn, vind ik het bewerkelijke recept ook nog eens hartstikke leuk. Eindconclusie: creatief, inventief, lucratief. Enige minpuntje: dat de biscuit door het besprenkelen ook bruin gekleurd is op sommige plaatsen en de gelaagdheid van de taart dus niet altijd even contrasterend overkomt.

15 maart 2009

Gordon's mini strooptaartjes

En dus heb ik Gordon Ramsay in mijn hart gesloten. Zéker nìet de man, maar wél de chef. Zijn kookboeken staan definitief op mijn verlanglijstje; want er is nog geen recept van zijn hand wat ik ge-maakt heb, waarmee ik niet àbsolúút de show heb gestolen. Elke keer weer raak! Dit keer op mijn werk, toen ik aankwam met een bord vol kleine strooptaartjes (verjaardag, naast de Tarte de Francois):
En bovendien geeft hij een killerrecept voor pâté sucrée; een ba- sisdeeg voor zoete taartbodem(pje)s, waarmee je dan zelf kunt gaan variëren qua vulling:
Roer 250g roomboter in een grote kom romig. Voeg 180g (ultra)fijne kristalsuiker toe en mix dit zacht en romig (maar niet luchtig). Schraap het merg uit 3 tot 4 in de lengte doorgesneden vanillestokjes (of gebruik zoals ik 1tl bourbon vanillepoeder) en voeg dit toe aan het botermengsel. Laat de electrische mixer op lage snelheid draaien en voeg geleidelijk 2 losgeroerde grote eieren toe, tot deze geheel zijn opgenomen. Zeef 500g bloem met ¼tl fijn zout in gedeeltes boven het mengsel en mix op lage snelheid tot het deeg een kruimelige bal vormt. Schep het deeg bij elkaar en kneed met koele hand op een licht met bloem bestoven (stenen) werkvlak enkele minuten door. Laat de pâté sucrée verpakt in plasticfolie een half uur in de koelkast rusten, rol het ver- volgens uit en bekleed een inge- vette taartvorm met het deeg.

De pâté sucrée van Gordon is soe- pel, zacht, smaakt verrukkelijk zoetig en scheurt niet. Ik bekleed er de holtes van een muffinvorm mee en schep op elk bodempje een halve theelepel lemon curd (uit een potje). Het ahornsiroopmengsel dat ik de vorige dag heb gemaakt - 3dl ahornsiroop met 85g vers wit broodkruim, 60g amandel- poeder, 1 ei en 1,5dl ongeklopte slagroom vermalen met behulp van een staafmixer - gaat met eetlepels tegelijk in de deegbakjes, waarna de taartjes worden afgebakken volgens de aanwijzigingen in het recept. De techniek van de perfecte deegrand beheers ik niet (mijn randjes zijn rafelig), dus ik geef het na één poging op om het gebakken deeg mooi rond van de taartjes af te steken. Dat maakt niks uit; de smaak is er niet minder om.
De zoete kruidigheid van ahornsiroop blijkt perfect te combineren met de zurige lemon curd (jam zou ik denk ik een hap teveel zoet zijn geweest) en het kruimige amandelmengsel is zacht en uiter- mate smeuïg. Toegegeven, echt feestelijk zien de ahorntaartjes er nìet uit, maar wanneer ik weer aan het werk ben getogen en ik hoor collega's op de gang tegen elkaar zeggen dat "die kleintjes zo lekker zijn", ben ik Gordon toch weer uitermate dankbaar. Wat jammer dat hij op tv zo'n schreeuwlelijk is, want op papier is hij onover- troffen!

21 januari 2012

Geheimen van een meesterchef

Anno 2003 komt van Gordon Ramsay's hand "Geheimen van een meesterchef" (originele titel "Secrets"), zijn vijfde kookboek. Het boek meet 21,5x27cm en wordt hetzelfde jaar in het Nederlands vertaald.

In deze "Geheimen van een meesterchef'" geeft Gordon zijn meest succesvolle recepten, daarnaast ook nog eens gelardeerd met tips (bv. hoe je een krab moet prepareren) èn koksgeheimen (bv. vis op smaak brengen met kruiden-cloutes).

Verder basisbeschrijvingen (voor pasta, vinaigrette, bouillon, jus, etc); recepten voor gerechten met groente en fruit, eiergerechten, enkele taarten en een stuk of wat desserts.

Maar bovenal geeft Gordon geeft (40) recepten voor vis, vlees en gevogelte, die stuk voor stuk allemaal draaien om het optimaal maximaliseren van pure smaken. De meesterchef maakt het de thuiskok niet moeilijk met culinaire (technische) hoogstandjes, maar stippelt een programma uit waarna de kokende amateur door zijn eigen ervaringen vakkennis heeft opgedaan. Met veel kleurrijke macro-foto's van demonstratiegerechten. Een boek dat tot koken aanzet!

22 december 2009

Gestoomde toffeepudding

De zoektocht naar Hèt KerstDèssèrt duurt voort en op aandringen van 't lief waag ik me aan een probeersel van Mr. Gordon Ramsay:
steamed sticky toffee pudding with bananas and pecan
Dat belooft veel goeds, want Gordon kan Kóken en bovendien ben ik in het blijde bezit van een afsluitbare puddingvorm (die ik tot op heden nog nooit had gebruikt, maar die een absoluut onmisbaar stukje keukengereedschap blijkt te zijn; voor €12,95 bij Dille& Kamille)!

De bijbehorende toffeesaus maak ik nog maar even niet; dat kan ik over een paar dagen altijd nog doen als dit inderdaad Hèt Dèssèrt blijkt te zijn. Wel baart al dat voorproeven en uitproberen me zor- gen in de calorieënafdeling en met al die sneeuw buiten kan ik ook al niet gaan joggen...
Het deeg is plakkerig cakedeeg, gemaakt met oa zachte roomboter, fijne rietsuiker, geprakte rijpe bananen, gemalen cashewnoten, ci- troensap, Marokkaanse kaneel en wit broodkruim. De vorm wordt, op advies van Gordon, van binnen (uiteraard) dik ingesmeerd met een botersuikermengsel. Deeg erin, vorm op een stoomdingetje in een grote soeppan met een bodem kokend water en 1,5 uur 't dek- sel op de pan (wel tussendoor controleren dat er steeds water in de pan aanwezig blijft).

Het blijkt geen enkel probleem om de 'pudding' uit de vorm te krij- gen en op een bord te laten glijden. De hete kruidige geur van gare banaan vult de keuken. En terwijl het mes door de toplaag van ge- karamelliseerde suiker kraakt, slaakt mijn lief kleine kreetjes van verrukking. Dit is inderdaad een héle lekkere taart. Luchtig, zoetig, klein zuurtje erin en toch niet al té zwaar (dat zal mét saus wel an- ders zijn). Maar of ik hier nou 'n verpletterende indruk mee maak? Ik zoek nog even verder!

08 maart 2008

Gordon Ramsey's rabarbertaartje

Bij de bibliotheek heb ik "Gordon Ramsay, creaties van een meester- chef" (Tirian, 2000) geleend. Ik vond het niet nodig het boek te kópen, want Gordonnetje is al commercieel genoeg van zichzelf en heeft mijn geld feitelijk niet nodig... en ík wel! Bladerend door het dikke kookboek stuit ik op een smakelijk uitziend rabarbertaartje en besluit dat dit weer eens wat anders is dan de doorsnee rabarbercompôte die je schijnbaar altijd krijgt als je iets van rabarber probeert te maken:

De goedkope Aldi countrycookies (het zijn volgens mij precíes dezelfde koekjes als de duurdere AH countrycookies) worden verkruimeld en vermengd met gesmolten boter. Dit vormt de bodem. Daarop gaat een rijke slagroom, crème fraîche, roomkaas vulling met zest. Ik heb altijd al gevonden dat de kleine zwarte pitjes van het merg uit een vanillestokje een ongelooflijk sjieke additie zijn voor een dergelijke vulling; en Gordon vindt dat schijnbaar ook.
Het geheel staat binnen geen tijd in de koelkast op te stijven, met een keurig randje van in suikersiroop geblancheerde stukjes rabarber. Ondertussen bereid ik (dan toch) een compôte van rabarber, die uiteindelijk als topping over de roomvulling wordt uitgespreid. Toefjes slagroom (ach wat; het is tóch al een 'klein' calorieënbommetje): klaar. We eten het taartje als dessert en ik snijd het taartje (15cm) royaal doormidden. Mijn lief en ik verorberen elk een helft.

23 januari 2012

Gepocheerde kreeft

Ha ha! De slimme boodschapper gaat direct na de feestdagen (lees: 2 januari) naar de supermarkt om met korting delicatessen in te slaan. En daar scoor ik zowaar ik hele kreeft, uit Canada, voor een schamele vijf euro. Ta da!

De kreeft ligt een tijdje in mijn diepvries. Ik ben 'm niet vergeten, maar wat moet ik er eigenlijk mee? Ik heb nog nooit kreeft gegeten, laat staan klaargemaakt en ik weet niet zo goed hoe dat moet. Lees: ik weet níet hoe dat moet. Gelukkig weet Gordon Ramsay het wel en ik besluit het beest volgens de aanwijzingen op de verpakking op zijn rug liggend te ontdooien ("om de natuurlijke sappen in het product te bewaren"). Daarna zal Gordon er mij wel doorheen slepen, dunkt me.

En dat is aanvankelijk ook zo. Ik maak een groenterijke bouillon waarin ik de kreeft gaar pocheer. Tot 'ie felrood ziet dus. En daar ligt 'ie dan te dampen. En nu? Gordon's instructies snap ik niet zo. Nou, dan maar het mes erin (dat meteen bot is; wat is zo'n kreeft hard).
Met moeite schraap ik enkele stukjes kreeftenvlees uit vooral het staartstuk. De enge ingewanden (die natuurlijk kapot zijn na mijn quasi dappere mesactie) en stukken pantser behoeden de oogst van meer eetbaars.

Op het bord gekookte krieltjes met oude kaas, rucola en vinaigrette (voor de gelegenheid wordt een flinke scheut vinaigrette met rucola fijngemalen tot geurige groene dressing). Daarbij voor ieder twee stukjes kreeft en een schaar. Die ik verder niet open kreeg, maar wel mooi decoreert.

Met de notenkraker gaan we aan tafel elk zo'n schaar te lijf. Daar komt nog een aanzienlijke partij 'vlees' uit tevoorschijn en het is ook best lekker allemaal, maar de teleurstelling van mijn absolute onkunde (cq. onwetendheid) doet de decadent bedoelde ervaring in het water vallen. Als troost (en maagvulling) eet ik een halve chocoladereep als toetje op. Mijn tafelgenoot laaft zich dankbaar aan de andere helft. Eerst maar een keer kreeft in een restaurant bestellen en volgend jaar slaap ik op 2 januari gewoon lekker uit!

19 juni 2008

Wàt is híer aan de hand?

De kookboeken van Tana Ramsay waren me al langer een doorn in het oog tijdens mijn tripjes naar de boekhandel, maar deze week kwam ik een vaag citaat tegen van Mr.Tana Ramsay (aka Gordon) in een oude TipCulinair:

Schrijft Gordon zelf onder pseudoniem van zijn vrouw of betreft het hier daadwerkelijk een louter marketingtechnisch hoog- standje? Ik denk dat laatste...

29 april 2008

Het Grote Moelleux Onderzoek, deel 2

De versie van Chris en Alex Tanner beviel, ookal was deze moelleux enigszins machtig (tja, wat verwacht je ook van zoveel chocolade met boter en eieren?) Eens kijken wat Gordon Ramsay ervan zou bakken:

Het opvallende aan dit recept ten opzichte van het vorige, is dat er bijna voor de helft minder aan chocola, boter en eieren in zit, op bijna net zoveel bloem. De bereiding vergt een soortgelijke inspanning (eieren met suiker tot een lichtgele crème kloppen en hier de gesmolten chocolade en dito boter doorheen spatelen). Ik was er dit keer echter wél behoorlijk op gebrand de cakejes niet te snel uit de oven te halen en ik gebruikte ook geen twee kopjes, maar zes (kleinere) siliconen muffinvormpjes. Id est; een meer handelbare portie.

Zoals wel vaker, blijkt ook nu de versie van Gordon onklopbaar. Het beslag is dikker, steviger en maakt verrukkelijke moelleuxs. Mjam, mjam, mjam. (Het deeg is alleen niet zo geschikt om compleet gare chocoladecakejes mee te bakken, want dan zijn ze nèt te droog.) Zéér geschikt voor ware chocoholics!!

19 februari 2009

Kookdeeg

Doordat ik de kookkunsten van Gordon Ramsay zo goed blijk te vinden (lees: doordat zijn recepten mij zulk succes opleveren), moet ik tot mijn schande bekennen dat ik zijn aanstootgevende gedrag op de televisie ook niet meer zo aanstootgevend vind. Ik ben zelfs begonnen hem een behoorlijk potje te waarderen, ookal vind ik hem een tikkeltje commercieel (lees: véél).

Met Kerstmis (dat is toch al dik twee maanden geleden? ja, inderdaad!) zou ik het voorgerecht verzorgen in het ieder-kookt-een-gang-familiediner en aangezien ik dropsoep wilde serveren, maar dit alleen me niet voldoende leek - voor het geval bepaalde familieleden zich geen hap van de dropsoep wilden toestaan en er geen voedselbackup zou zijn - had ik bedacht dat een met vismousse gevuld soesje wellicht een mooie aanvulling was. En laat nou net uitgerekend Gordon

weer een eigen mysterieus-succesvolle manier hebben gevonden om de klassieke soesjes om te toveren tot knapperig perfect-bolle rondjes. Zijn geheim: de toevoeging van gecondenseerde melk aan het beslag. En hoewel mijn met zorg opgespoten deegkwakjes in de oven volledig leken in te storten en ik - natuurlijk - even vrees had voor het doemscenaria dat-het-nóóit-meer-goed-zou-komen, rezen de soesjes na dik een kwartier opeens de lucht in tot volmaakte kleine rondjes die ook nog eens perfect van smaak bleken. Want anders dan de meeste soesjes van eigen brouwsel, zijn deze kleine rakkers licht gezoet en dus minder saai en vlak van smaak. Maar evenwel nog steeds geschikt voor een hartige vulling, want maar héél lìcht zoet! Ben ik ook weer blij!

Lees hier meer over het uiteindelijke welslagen (of niet?) van dropsoep als uitdagend voorgerecht...

13 februari 2013

Crêpes Suzette

Diner Chez Rich, als in grote cookoff. Jeuj! Mijn wilde voorstel om de middag te spenderen aan gezamenlijk koken en de avond aan 't opeten van deze brouwsels is zonder slag of stoot aangenomen en dus maken we elk een voorgerecht, hij het hoofdgerecht en ik het nagerecht. Want 'dips' van mijn kant. Maar nou moet ik natuurlijk wel groots uitpakken en aangezien ik prachtige bloedsinaasappels heb gescoord bij Persepolis (Kanaalstraat) lijkt een klassieker uit  Desserts van een Meesterchef (door Gordon Ramsay) me op zijn plaats. Crêpes Suzette zullen het zijn.

En Gordon maakt het me (schijnbaar) makkelijk. In zijn kookboek uit 2001 geeft hij op pagina 107 het basisrecept voor flensjes. De twee bladzijdes daarna omschrijven de manier om de flensjes te bakken, inclusief stap-voor-stap foto's voor dummy's. Maar uit al deze aanwijzingen komt toch een hiaatje naar voren, want het recept voor flensjes schrijft "1 of 2 middelgrote scharreleieren" voor. Huh? Eén? Of twee? Dat maakt nogal verschil op slechts 125g bloem. Het beslag is mooi dun en zonder moeite klontervrij, maar ik knal er toch ook maar dat tweede ei bij. Dat is beslag met twee middelkleine eieren en ik voorvoel dat dat niet helemaal hetzelfde zal zijn als één middelgroot ei..

Het feitelijke recept vraagt om 1 (één) hoeveelheid flensjesbeslag, waarna ik sinaasappelschil en julienne dien te blancheren. Ik maak suikersiroop en voeg daar de drooggedepte schilletjes, Cointreau (bij gebrek aan Grand Marnier, maar sinaasappellikeur is zo goed als sinaasappellikeur) en uitgesneden partjes bloedsinaasappel aan toe. Ik bak flensjes, vouw die naar behoren in vieren op en serveer het dessert op door mijn gastheer verwarmde borden, gegarneerd met verse munt (verse dragon had nog beter gekund, maar dat be- denk ik me pas later).

Er zit iets zurigs en iets zoetigs in dit toetje, wat als fruitig zoetzuur prima in balans is en erg lekker smaakt. Gek genoeg is het dessert als geheel niet té zoet; en dat is toch wel een beetje raar wanneer je suikersiroop heb staan maken. De sinaasappelschil geeft net het beetje benodigde bitter, mét uitstekende smaakkick. Maar er zit duidelijk één ei teveel in het beslag. En daarom zijn de crêpes wat droger "met een verdachte omeletgeur". Van het bloed(sinaasap- pel)aspect zie je (door de bruine basterdsuiker?) weinig terug. Erg lekker verder, dát wel! En een eitje..