Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht gordon. Sorteren op relevantieAlle posts tonen
Posts gesorteerd op datum tonen voor zoekopdracht gordon. Sorteren op relevantieAlle posts tonen

14 april 2013

Banoffee Pie

Ik had aangeboden bij iemand anders te koken en hoewel dat deels ook zo was, moest ik het mezelf uiteraard niet onnodig moeilijk maken door daar uren in de keuken te staan. Dus het diner was goed voorbereid. Voor het hoofdgerecht hoefden alleen nog de gevulde pasteitjes de oven in (om op te warmen). En als dessert had ik een korstbodem gebakken die enkel nog bestreken hoefde te worden met melkkaramel (dulce de leche, niet meer als zodanig in de supermarkt verkrijgbaar) en consorten. Oftewel: de banoffee pie uit Homemade Winter:

Eerst een deegje kneden van twee delen bloem, één deel boter, een zakje vanillesuiker en wat zout. Het is onpraktisch rot 'scheurdeeg' maar we doen het er maar mee. Vorm bekleden en blind bakken. (Droog) korstdeeg als dit behoort niet tot mijn favorieten (meestal neem ik de onvolprezen pâte sucrée van Gordon Ramsay), maar het lukt. Soort van.

En terwijl de oven zijn ding doet met mijn taartbodem, maak ik zélf dulce de leche. Nou is gecondenseerde melk op zich al héél lekker (meestal vind je in de winkel, zoals de wat grotere supermarkten en iig de Jumbo, deze blikjes van Friesche Vlag)! Trek zo'n blikje open en je vindt een ingedikte gezoete melk die qua uiterlijk sterk doet denken aan gesmolten witte chocola en qua smaak je vinger steeds doet terugdopen voor meer. Twee van die (gesloten) blikjes zet ik onder water in een pan op laag vuur om zo drie uur lang in te koken. Blikje nummer twee zal op voorraad komen want is toch láng houdbaar; blikje nummer één gaat open op het kookadres. En gelukkig, de transformatie is geslaagd. Het resultaat is een bruine, ingedikte melkkaramel met een onmiskenbare en zeer verleidelijke zoete zuivelsmaak. En daarmee besmeer ik de gebakken bodem.

Op de dulce de leche komen plakjes banaan waarna ik mascarpone losroer met de zest van een limoen en een zakje vanillesuiker, en met (kant-en-klare) slagroom vermeng. Melkchocolade'krullen' (een reep milka op kamertemperatuur, bewerken met kaasschaaf of als die er niet is, dunschiller) maken het decoratief af. Mentale notitie voor een (waarschijnlijke) volgende keer: blindgebakken bodem eerst ontvormen en dán vullen.

Het snijden gaat nog niet zo gemakkelijk maar wordt door mijn tafelgenoot met beleid uitgevoerd. De banaantoffeetaart is romig, lekker knapperig en zoet; alles wat je wil van een góed nagerecht. En de resterende melkkaramel gaat de dagen daarna als toet op plakjes gebakken (diepvries)bladerdeeg, want meer heeft het niet nodig. Héérlijk!

18 februari 2013

Best of both worlds

Bij toeval ontdekt (zoals dat dan gaat) omdat ik een restje pâte sucrée (à la Gordon Ramsay) uit de diepvries duidelijk op moest maken en net op dat moment nog red velvet cakebeslag overhad. Waarom dan niet de beboterde muffinvorm met deeg bekleden en dáár cakejes in bakken?

Dat bleek meer dan prima te werken, omdat de krokante deegkorst precies is wat de zacht smeuïge karnemelkcake nog nodig had. Als éénpersoonscakeje erg goed en schijnbaar, weet ik uit recentere ervaring, ook erg geslaagd als verjaardagstaartje. De onrust of het deeg niet te bruin zou bakken en de cake dan nog niet gaar, bleek onterecht. De roomkaas(boter)topping maakt het natuurlijk af.

13 februari 2013

Crêpes Suzette

Diner Chez Rich, als in grote cookoff. Jeuj! Mijn wilde voorstel om de middag te spenderen aan gezamenlijk koken en de avond aan 't opeten van deze brouwsels is zonder slag of stoot aangenomen en dus maken we elk een voorgerecht, hij het hoofdgerecht en ik het nagerecht. Want 'dips' van mijn kant. Maar nou moet ik natuurlijk wel groots uitpakken en aangezien ik prachtige bloedsinaasappels heb gescoord bij Persepolis (Kanaalstraat) lijkt een klassieker uit  Desserts van een Meesterchef (door Gordon Ramsay) me op zijn plaats. Crêpes Suzette zullen het zijn.

En Gordon maakt het me (schijnbaar) makkelijk. In zijn kookboek uit 2001 geeft hij op pagina 107 het basisrecept voor flensjes. De twee bladzijdes daarna omschrijven de manier om de flensjes te bakken, inclusief stap-voor-stap foto's voor dummy's. Maar uit al deze aanwijzingen komt toch een hiaatje naar voren, want het recept voor flensjes schrijft "1 of 2 middelgrote scharreleieren" voor. Huh? Eén? Of twee? Dat maakt nogal verschil op slechts 125g bloem. Het beslag is mooi dun en zonder moeite klontervrij, maar ik knal er toch ook maar dat tweede ei bij. Dat is beslag met twee middelkleine eieren en ik voorvoel dat dat niet helemaal hetzelfde zal zijn als één middelgroot ei..

Het feitelijke recept vraagt om 1 (één) hoeveelheid flensjesbeslag, waarna ik sinaasappelschil en julienne dien te blancheren. Ik maak suikersiroop en voeg daar de drooggedepte schilletjes, Cointreau (bij gebrek aan Grand Marnier, maar sinaasappellikeur is zo goed als sinaasappellikeur) en uitgesneden partjes bloedsinaasappel aan toe. Ik bak flensjes, vouw die naar behoren in vieren op en serveer het dessert op door mijn gastheer verwarmde borden, gegarneerd met verse munt (verse dragon had nog beter gekund, maar dat be- denk ik me pas later).

Er zit iets zurigs en iets zoetigs in dit toetje, wat als fruitig zoetzuur prima in balans is en erg lekker smaakt. Gek genoeg is het dessert als geheel niet té zoet; en dat is toch wel een beetje raar wanneer je suikersiroop heb staan maken. De sinaasappelschil geeft net het beetje benodigde bitter, mét uitstekende smaakkick. Maar er zit duidelijk één ei teveel in het beslag. En daarom zijn de crêpes wat droger "met een verdachte omeletgeur". Van het bloed(sinaasap- pel)aspect zie je (door de bruine basterdsuiker?) weinig terug. Erg lekker verder, dát wel! En een eitje..

30 december 2012

STP (Sticky Toffee Pudding)

Al wat nodig bleek, was één weekje Schotland en een ware obsessie met de gelauwerde, geroemde en bèroemde STP was geboren. Er werd ter plaatse een vergelijkend warenonderzoek ingesteld, enkel dienend als ultiem excuus om zoveel mogelijk van de plakkerige, zoete en warme 'pudd' te eten. En eenmaal thuis werd natuurlijk al snel het zelfmaakplan opgevat. In Gordon Ramsay's boek "Desserts van een meesterchef" vind ik het recept voor een fijne gestoomde toffeepudding met banaan en pecannoten (die ik al eerder maakte) en ik besluit deze toffeesaus te creëren. Maar voor de dadelcake zelf opteer ik voor een recept van Jamie Oliver. Eens kijken of deze 'clash of the titans' in een 1+1=3 dessert kan resulteren:

Recept voor Jamie Oliver's Sticky Toffee Pudding
Ontpit 250 g dadels van goede kwaliteit (Medjoul) en doe deze over in een kom. Voeg 1tl dubbelkoolzure soda ('bicarbonate of soda') en 200ml kokend water toe. Laat de dadels een kwartier staan, giet ze dan af en pureer.
Klop 85g roomboter op kamertemperatuur met 170g rietsuiker lichtgeel, romig en luchtig. Voeg één voor één 2 eieren (L) toe; het volgende pas toevoegend als het vorige geheel is opgenomen. Voeg de dadelpuree toe. Zeef 170g zelfrijzend bakmeel, ½tl five- spice, ½tl kaneel en 2el Ovaltine* (of 1el cacaopoeder) boven het mengsel en schep luchtig door elkaar tot een homogene massa. Vermeng 2el yoghurt door het beslag en doe dit over in een goed ingevette, afsluitbare vorm. Stoom de pudding in ca. 45 minuten au-bain-marie gaar.

* Ovaltine: 'milk flavoring product with malt sugar whey'
En hoe lekker Jamie's dadelcake ook is (luchtig en plakkerig); dit Dessert draait feitelijk om de saus! De boterkarameltoffeesaus is werkelijk verrukkelijk!! met een rijke volle butterscotchsmaak. Heerlijk, heerlijk, heerlijk (superlatieven schieten tekort). Hoewel het pas na de laatste hap is, dat je die enorme baksteen in je maag bemerkt..

Ik: "Het maakt eigenlijk niet uit wat voor cake je hier bij eet."
G: "Eigenlijk niet. Al eet je er oud beschimmeld brood bij."

23 december 2012

GR's appelcrumble

Appelcrumble (applecrumble) is een nagerecht in de categorie: 'kleine moeite, veel plezier'. Kwestie van ovenbestendig schaaltje vullen met stukken geschilde appel (van die appels die liggen te verpieteren op de fruitschaal) plus suiker naar smaak en eventueel specerijen of rozijnen en dit afdekken met een laag niet-goed-doorgeknede zoete deegkruimels (lees: brokken). Afbakken en fijn opproppen.

Maar zoals dat dan geldt voor pâtisserie in het algemeen en deeg in het bijzonder; de hoeveelheden dienen wel afgewogen te worden en zo'n kruimellaag moet natuurlijk precies goed zijn. Daar biedt Gordon Ramsay's "Desserts van een meesterchef" op pagina 136 gelukkig uitkomst:
75g bloem vermengen met 1/2tl kaneel/specerijen en daar 40g boter, 40g basterdsuiker en 2el fijngehakte (wal)noten doorheen kruimen; 20-30 minuten afbakken

Goeddddd!

23 januari 2012

Gepocheerde kreeft

Ha ha! De slimme boodschapper gaat direct na de feestdagen (lees: 2 januari) naar de supermarkt om met korting delicatessen in te slaan. En daar scoor ik zowaar ik hele kreeft, uit Canada, voor een schamele vijf euro. Ta da!

De kreeft ligt een tijdje in mijn diepvries. Ik ben 'm niet vergeten, maar wat moet ik er eigenlijk mee? Ik heb nog nooit kreeft gegeten, laat staan klaargemaakt en ik weet niet zo goed hoe dat moet. Lees: ik weet níet hoe dat moet. Gelukkig weet Gordon Ramsay het wel en ik besluit het beest volgens de aanwijzingen op de verpakking op zijn rug liggend te ontdooien ("om de natuurlijke sappen in het product te bewaren"). Daarna zal Gordon er mij wel doorheen slepen, dunkt me.

En dat is aanvankelijk ook zo. Ik maak een groenterijke bouillon waarin ik de kreeft gaar pocheer. Tot 'ie felrood ziet dus. En daar ligt 'ie dan te dampen. En nu? Gordon's instructies snap ik niet zo. Nou, dan maar het mes erin (dat meteen bot is; wat is zo'n kreeft hard).
Met moeite schraap ik enkele stukjes kreeftenvlees uit vooral het staartstuk. De enge ingewanden (die natuurlijk kapot zijn na mijn quasi dappere mesactie) en stukken pantser behoeden de oogst van meer eetbaars.

Op het bord gekookte krieltjes met oude kaas, rucola en vinaigrette (voor de gelegenheid wordt een flinke scheut vinaigrette met rucola fijngemalen tot geurige groene dressing). Daarbij voor ieder twee stukjes kreeft en een schaar. Die ik verder niet open kreeg, maar wel mooi decoreert.

Met de notenkraker gaan we aan tafel elk zo'n schaar te lijf. Daar komt nog een aanzienlijke partij 'vlees' uit tevoorschijn en het is ook best lekker allemaal, maar de teleurstelling van mijn absolute onkunde (cq. onwetendheid) doet de decadent bedoelde ervaring in het water vallen. Als troost (en maagvulling) eet ik een halve chocoladereep als toetje op. Mijn tafelgenoot laaft zich dankbaar aan de andere helft. Eerst maar een keer kreeft in een restaurant bestellen en volgend jaar slaap ik op 2 januari gewoon lekker uit!

Vinaigrette

Vandaag (lees: vrijdag jl.) wordt gekookt uit Geheimen van een meesterchef en aangezien Gordon Ramsay die meesterchef is en hij zijn vinaigrette niet alleen bij salade, maar ook bij vis, vlees en watniet serveert, vraagt het recept wat ik maak om genoemde 'slasaus'.

Ik volg het recept voor vinaigrette op de letter (ahum), behalve dan dat ik honingazijn in plaats van witte wijnazijn gebruik, en walnootolie in plaats van arachideolie. Mijn zout is kristalzout uit de Himalaya en ik voeg sap én rasp (ragfijn geraspt met de tóp microplane) van 1 biologische citroen toe. Dat is al best lekker, maar iets te zuur voor mijn smaak. Dus + 1tl grove mosterd en + 1el honing. Beter.

Homogene lichtgele vinaigrette die ik in een afgesloten glazen flesje in de (helaas niet meer werkende) koelkast bewaar.

21 januari 2012

Geheimen van een meesterchef

Anno 2003 komt van Gordon Ramsay's hand "Geheimen van een meesterchef" (originele titel "Secrets"), zijn vijfde kookboek. Het boek meet 21,5x27cm en wordt hetzelfde jaar in het Nederlands vertaald.

In deze "Geheimen van een meesterchef'" geeft Gordon zijn meest succesvolle recepten, daarnaast ook nog eens gelardeerd met tips (bv. hoe je een krab moet prepareren) èn koksgeheimen (bv. vis op smaak brengen met kruiden-cloutes).

Verder basisbeschrijvingen (voor pasta, vinaigrette, bouillon, jus, etc); recepten voor gerechten met groente en fruit, eiergerechten, enkele taarten en een stuk of wat desserts.

Maar bovenal geeft Gordon geeft (40) recepten voor vis, vlees en gevogelte, die stuk voor stuk allemaal draaien om het optimaal maximaliseren van pure smaken. De meesterchef maakt het de thuiskok niet moeilijk met culinaire (technische) hoogstandjes, maar stippelt een programma uit waarna de kokende amateur door zijn eigen ervaringen vakkennis heeft opgedaan. Met veel kleurrijke macro-foto's van demonstratiegerechten. Een boek dat tot koken aanzet!

20 november 2011

Appelkruimeltaart met citroen

"Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is híj." Hij wordt veertien jaar en het is óók hoera voor mij, want een verjaardag vraagt om een taart en ìk ga die bakken. Op verzoek van de jarige stiefzoon, die een kruimeltaart met appel (noten) en citroen kiest uit het Margriet kookboek "Zin in taart, zoet&hartig" van Maxine Clark. Dit nogal onhandzame, vierkante boek (23x24cm) bevat alleen maar recepten voor taarten, zoet en hartig dus, plús alle basisrecepten voor deeg (korstdeeg, pie-deeg, zandtaartdeeg, bladerdeeg, amandeldeeg) en decoraties (taartbakjes, rasters en decoratieve randen).

Nou, kruimeltaart lust ik zelf ook wel en aangezien alle gekochte boodschappen in de kast liggen bij mijn aankomst, sla ik gestaag aan de bak. Van de mogelijkheden in dit bakboek kies ik een luxe korstdeeg (p.14) voor de taartbodem. Op de bereiding ervan ga ik verder niet in (zie recept en foto hieronder), want ik was níet blij met dit 'deeg'; het zal aan mij liggen:

Droog, korrelig, niet te kneden en zeker geen deeg te noemen. Zelfs na nóg een extra half uur rusten in de koelkast kreeg ik geen mooi homogeen mengsel, dus mocht Gordon (Mr.Ramsay) mij als koene ridder komen redden. Met zijn pâté sucrée dan, dat zonder verder gedoe als altijd soepel, perfect uitrolbaar en heerlijk blijkt. Men moet een gegeven taartdeegpaard ook niet in de bek kijken..

Voor het bekleden van de bakvorm gebruik ik wel de aanwijzingen van Maxine Clark (p.18): deeg uitrollen op 'n bebloemd aanrecht - deeglap over de deegroller naar de vorm transporteren - met een bolletje restdeeg het deeg overal voorzichtig aandrukken - en dan met de roller over de bovenrand van de vorm en t overtollig deeg verwijderen - om vervolgens de taartbodem blind voor te bakken. Maar dan niet op de door Maxine Clark aangegeven temperatuur (12+7+10min 200°C) want dan gaat mijn kostbare deegrandje al rap richting zwart; ik vind het na een kwartiertje 180°C goed.

De taartbodem wordt belegd met een lap marsepein op maat en gevuld met een friszure citroenappel vulling met kruidige kaneel, nootmuskaat en gemalen piment. Voor mij geen rozijnen, dank u, maar wél heel graag wat lekkere noten. Kruimellaag eroverheen (300g bloem met 250g rietsuiker en 275g zachte roomboter) en taart de oven in.

Mooi taartje, al zeg ik het zelf. Jammer dat de vulling behalve zuur van de citroen ook zuur van de Granny Smiths is (want dat maakt het niet echt tot een kinderverjaardagstaart) maar het zoet van de kruimels er bovenop compenseert dit. De rest is prima.

19 juni 2011

Mozarttaart in verjaardagsblauw

Já, jippie. Er is weer iemand jarig!! Nee, niet ikzelf, maar ik mag wèl de taart bakken dit keer en dan wordt het toch weer erg leuk. Want taarten bakken, dat is voor mij een feest op zich en het zoeken naar een geschikte spectaculaire taart vormt de grootste voorpret.

Hoewel niet ik maar het feestvarken kiest. Uit de Bakencyclopedie zal de Mozarttaart van pagina 26 en 27 worden gemaakt: een toren van lagen met een bodem van zoet kneeddeeg, bessenjam, biscuit, ganache, biscuit, room met rumrozijnen en marsepein.
Voor de bodem volg ik netjes het recept. En terwijl deze staat te bakken in de oven rol ik felblauw marsepein uit (ook weer gekozen door de jarige). Uit de marsepein steek ik met flessendopjes kleine rondjes die ik dakpansgewijs met wat water op elkaar plak, oprol en doormidden snijd zodat op deze ma- nier roosjes ontstaan, ter decoratie alvast.

Het biscuitdeeg van het recept, echter, komt niet goed uit de verf. Zonder toegevoegde suiker en met 10g cacao smaakt het hele ding naar gebakken omelet met bittere cacao. Ècht niet lekker, bâh! Er is al vaker vastgesteld dat tijdens de vertaling van dit (Duitse) bak- boek fouten in de recepten zijn geslopen. Dubbel bâh!! Gordon..., help! Gelukkig weet Mr.Ramsay mij te redden met een beproefd en wél succesvol recept voor chocoladebiscuit (hier). En ik ga niet moeilijk doen met overdwars doormidden snijden van biscuit; ik bak er gewoon twee. Check. De ganache maak ik met 150g butter- scotch chocolade, 100ml room en 2 blaadjes gelatine. En dan is het stapelen:

Over de laatste chocoladebiscuit komt een dikke laag van gezoete, opgeklopte slagroom met een dag in rum geweekte rozijnen (en KlopFix) en om alles een beetje netjes bij elkaar te houden wordt de taart bekleed met marsepein. Langs de zijkant nog wat ganache en dan is de taart door (bio) hagelslag te rollen, zodat óók nog eens in één klap de niet-zo-nette randjes en vouwen zijn weggewerkt. Profi, hoor (al zeg ik het zelf).

Blijft over het decoreren. Toefjes slagroom, de marsepeinroosjes en wat gesmolten chocolade in een plastic zakje met afgeknipte punt voor de letters. Die oranje slagroom is, natuurlijk, ook weer een idee van de jarige. Omdat het mag knallen en er bij mij potjes (oranje) levensmiddelenkleurstof in de kast staan.

Natúúrlijk maakt de feestelijke taart indruk bij de verjaarsvisite; het kleurenspectakel is nauwelijks te negeren. Zoet is 'ie! In de eerste hap overheerst het friszure van de bosbessenjam, waarna chocola de boel overneemt. Terwijl de vettige slagroom van de lippen wordt gelikt, smaakt de tweede hap vooral naar het notige van amandelmarsepein. Waarna chocola de boel overneemt. Een verdwaalde rozijn hier en daar zorgt voor kleine verrassinkjes in de mond. De zijkant is mijns inziens een stuk lekkerder, omdat de marsepein hier relatief meer van de taart beslaat en dit toch ook wat amandelbitterder is. Voor de rest vooral zoet met chocola. Wat voor een punt verjaardagstaart precíes is wat je wil. Of in ieder geval precies wat de jarige wil. En dan ben ik ook tevreden.