Van De Leeuw krijg je het zuur!

Een dagje culinair avontuur in Amsterdam. Op mijn fietsje, ookal regent het pijpestelen (dus in oversized regenpak.. het ziet er niet uit, maar ik ben er klaar voor). Ik ben gewapend met (doorweekt) papier waarop de adressen en routes voor mijn rondje. De eerste stop is bij "De Gekroonde Leeuw" (Vrijheidslaan 78), waar ik al veel over gehoord heb en al héél lang heen wil. Maar omdat ze alleen open zijn op donderdag, vrijdag en zondag; van 9.00 tot 18.00u, vergde dàt enige planning.

Rond 1850 begon Isaac de Leeuw met het inmiddels wereldwijd vermaarde 'winkeltje'. Daarnaast trok hij met weer en wind (waar ken ik dat van?) met zijn kar langs grachtenpanden en over de vele binnenstadse wateren om zijn in pekel geconserveerde groenten (augurken en uien) en 'flauwe kul' (zure leverworst) aan de man te brengen. De eikenhouten tonnen moesten in barre winters bij open haardvuur voorgewarmd worden, voordat Isaac et. al. er de straat mee op kon.

Nadat achtereenvolgens Nathan de Leeuw rond de eeuwwisseling, vervolgens Isie en na die tijd Greta gezichtsbepalend waren voor De Leeuw; was het vanaf 1986 de enige erfgenaam Fred de Leeuw die met zijn vrouw Monique een familietraditie in stand hield: de verkoop van in eigen beheer bereide fijne tafelzuren. De winkel op de Vrijheidslaan is een gekoesterd adres voor de Amsterdammers, horeca-exploitanten en liefhebbers van ver buiten de stad. En nu ikzelf er (dan eindelijk) naar binnen stap, sta ik in de rij achter twee mannen die zo meteen terug naar Marbella reizen maar zoveel mo- gelijk in de koffer mee willen nemen.

Het meest in het oog springen de vijf plastic teilen links vooraan, tot de rand gevuld met augurkjes (cornichons), gele uitjes, zure bommen en stukken (gele) komkommer 'in het nat'. En allemaal in hetzelfde nat, zegt Monique de Leeuw, maar "als je dit eet, eet je nooit meer uit een potje". Daarnaast zijn er bakken met gepekelde augurken en dito komkommers (niet mijn ding, blijkt nadat ik van de proeverijen heb genuttigd: zóut!), planken vol met potten, een olijvenbar (met olijven op eigen pekelnat) en zelfs onder de toon- bank staan potten ("met ingelegde druiven, maar die moeten nog rijpen"). Alles is hier zelf ingelegd in 'opgiet' naar familierecept. Enthousiast vertelt mw. de Leeuw het verschil tussen 'vers uit het vat' en 'op pot'. En ik krijg tips hoe mijn aankopen te behandelen. Natuurlijk is de winkel wat kneuterig ingericht ("blijf gezond, zeker weten; dan moet je onze zuurwaren eten"), maar een kniesoor die daar op let. En trouwens, wie komt hier voor de decoratie?

De oogst bestaat o.a. uit een emmertje augurken en uitjes (ca. €7), een pot rozerode herfstuitjes, 'karootje' (rode kool in wijnazijn) en zuurkoolsalade. Ik heb dan inmiddels al zoveel geproefd dat ik kan zeggen dat de zuurwaren absoluut niet smaken naar wat ik gewend ben uit de fabriek. Dit is onmiskenbaar zuur maar dan subtiel zacht zoetzuur op een niet-bijtende manier. Van de augurkjes valt eerst de knapperigheid op, dan het kruidigzoet in een mooie wijnazijn. Nergens in de winkel zijn de prijzen vermeld en toch is elke klant hebberig (en gaat met een tas vol aankopen weg). Schijnbaar kijk je voor dergelijke kwaliteitsproducten niet op een eurootje meer of minder. En terwijl ik de zware potten zuurwaren in mijn fietstassen opberg, vraag ik me af hoe het in godesnaam een goed idee was om éérst naar een fantastische zuurinleggerij te gaan? want ik zal de rest van de dag met mijn overdaad aan potten moeten sjouwen.

Napolitaanse lasagne

In de ene (grote) pan (lees: wok) een enorme lading zelfgemaakte tomatensaus, oftewel 'ragú'; van uien, knoflook, blokjes bacon, rundergehakt, tomatenpuree, witte wijn, gepelde tomaten (van Heinz), lente-ui, peterselie en oregano. Plus natuurlijk peper en zout. In de andere (grote) pan worden in plakjes gesneden saucijs, drie worsten in totaal, van de bioslager, zonder vel aangebakken.

Daar kan dan met pastavellen, ricotta, mozzarella en geraspte Parmezaanse kaas een flinke ovenschaal lasagne van worden gebouwen. En voor de groen gaat er ook nog een halve kilo verse sperziebonen doorheen.

En dan heb je weer een paar dagen te eten. Die volgende dagen worden de borden lasagne opgeleukt met, naast verse basilicum (altijd goed!), verse rucola (ook bijna altijd goed). Erg lekker en nèt even anders, met die stukken worst erin.

Niet de goedheiligman, maar kruidengoedheid:

Nieuwe thee van Pickwick, Herbal Goodness. "Slaap lekker" met valeriaan, kamille en lavendel; "spijsvertering" met kruizemunt, venkel en brandnetel; "weerstand" met echinacea en gember; "concentratie" met ginseng, guarana en groene thee; en "liefde en passie" met rozenblaadjes en ginseng. Al verkrijgbaar bij de Jumbo (€1,83 per pakje van 20 zakjes).

Overigens ook nieuw, is Pickwick Speculaasthee. En Croky "100% tosti" met kaas/hesp =ham (maar die heb ik uit zelfbescherming in de Jumbo laten liggen).

Chocomel met amandel(smaak)

Ingrediënten: gedeeltelijk afgeroomde melk, suiker, cacao 1,9%, carrageen (stabilisator), aroma. En de voedingswaarde per 100ml: 87kcal, 3,3g eiwit, 12,2g koolhydraten (waarvan 11,9g suikers), 2,7g vet. En hoe proeft het? Ken je die smaak van een smeltend blokje melkchocolade die alle smaakpapillen omgeeft en de hele mond vult met heerlijke, plakkerige zoetigheid? Nou, zo smaakt dit dus niet. Het is wat waterig, bijna 'koud' van smaak (als in: geeft geen gloeiend gelukzalig gevoel) met de gewone goede Chocomel- smaak en een licht amaretto-aroma na doorslikken. Duidelijk dus geen amandelvoltreffer. Voor volgend jaar verwacht ik Chocomel 'winter special' met hazelnoot'smaak'..

Toom Markt

Mogelijk grenst het aan het overdrevene, maar ik stapte vorige week daadwerkelijk mijn vierde (Duitse) supermarkt op rij binnen. Wat dat betreft was het goed inkopen doen in Bonn. Ik had nog net energie genoeg voor de mij tot dan toe onbekende Toom Markt (Ziegelweg 1, Alfter; ma-za 8-22u); een mega van een supermarkt, behorend bij de Rewe Group. Het motto van Toom? "Alles unter einem Dach". En dat is geen woord teveel gezegd. Alleen al het aanbod noten en zuidvruchten blijkt volledig 'over de top':

In zo'n hypermarkt wordt iets simpels als boodschappen doen een totale belevenis. De 58 'warenhuizen' van Toom met in totaal een oppervlak van 326.00 m², bedienen 3,7 miljoen consumenten per maand. Het uitgebreide assortiment telt om en nabij de 45.000 artikelen met bijvoorbeeld 300 verschillende kazen, 250 soorten groenten en fruit (pastinaken, paarse wortelen, schorseneren, tig soorten dadels; noem maar op) en bijna 700 wijnen. Dat soort cijfers liegen er niet om. Deze Toom Markt in Alfter is dan ook gelegen aan een N-weg die door de periferie van Bonn slingert; in de grote stad is natuurlijk helemaal geen plaats voor zoiets als dit. Het is alsof je door Amerika rijdt, zoals ik me dat dan tenminste voorstel: langs 'Seats&Sofas', 'Knüller', een grote McDonald's en een enorme fitnesshal, kom je op de parkeerplaats van Toom waar het niet eens moeilijk is een lege plek voor de auto te vinden (al is het van de auto naar de winkelingang nog wel even een stukje lopen).

De schier oneindige gangen zijn volgepakt met etenswaren. Niet tot de nok, natuurlijk; dat is met zulke lange gangen niet nodig. Ik tel bijvoorbeeld 39 meter groente-en fruitconserven (circa. 3m hoog), inclusief 6 strekkende meters tafelzuren. Zo kan ik toch niet kiezen! Trouwens, het is hier überhaupt moeilijk kiezen, want van alles is er véél: alleen al 11 soorten Milka koekjes, 12 meter pakjes thee - vijf planken hoog. Ze verkopen zelfs onmogelijke import als amarenakersen (€8,99). Het aantal diepvriezen heb ik maar niet eens meer geteld. Alleen de broodafdeling is relatief klein (er zijn meer mosterdvarianten verkrijgbaar dan soorten vers brood), maar dat komt natuurlijk ook weer omdat er voorin de winkel een aparte bakkerij te vinden is. Direct naast de sleutelservice, de kapper en de schoenmaker; met even verderop een lotto/toto kiosk. En natuurlijk ook weer (net zoals in de Kaufland te Kleve) zo'n olijvenmeneertje.

Hier word ik overigens wél aangesproken op het maken van foto's. Dat was me vandaag nog niet overkomen. Waarom ik dat doe, want dat is niet gebruikelijk. Zit ik misschien in de supermarktbranche (van de concurrent)? Nee, hoor, meneer; ik ben een sneue toerist met een leuk blogje over eten en ik kijk hier zó mijn ogen uit dat ik het zonder fototoestel allemaal nooit onthouden kan!

Lay's Harvest

Nederland lijkt een nogal chipsminnend land. In Duitsland worden in ieder geval bij lange na niet zoveel soorten en maten chips in de supermarkt gevonden als hier (en ik kan het weten, want ik was deze maand in een viertal supermarkten bij onze oosterburen). En er komen alleen maar steeds weer nieuwe smaken bij, lijkt het wel. Zo brengt Lay's opeens 'Harvest' ketelgebakken aardappelchips. Was Lay's trouwens niet ook al o-zo-vernieuwend bezig met oven- gebakken chips (The Oven, inclusief pretentieus wijnadvies op de website)? Verder worden we gebombardeerd met Lay's Maak de Smaak chips, steeds nieuwe Lay's Sensations varianten en nu dus hun "nieuwe oogst!"

Voor 'Harvest' zegt Lay's het simpel te hebben gehouden:

 "dikgesneden chips van de beste aardappelen, op smaak gebracht met ingrediënten die alleen gedroogd of geroosterd zijn. Niets meer en niets minder." Alleen verkrijgbaar bij Albert Heijn vanaf 12 november (2012). Oké, I'll bite... 

Eén zak bevat 130g chips en dat betekent in totaal 625kcal. Én 0,65g zout voor de hele zak. De chippies zijn inderdaad net een tikkie dikker dan 'gewone', maar dan ook maar nèt. Ze zijn vooral meer opgebold. De grote plakken gefrituurde aardappel passen bijna de mond niet in. Krak, hap. De eerste associatie is die van kruidenboter, maar dan knapperig in plaats van smeuïg. Kruidig is deze chips wel (rozemarijn, bonenkruid, basilicum, marjolein, oregano en tijm), maar lekker eigenlijk niet. Want veel en véél te zout!

Overigens verdwijnen er ook smaken chips. Dat gebeurt alleen met véél stillere trom. Waar is bijvoorbeeld opeens de pittiglekkere Superchips Hot gebleven?!

Rewe

"Besser leben" vinden ze bij Rewe. En uiteraard doet deze Duitse supermarktketen er alles aan om dit voor zijn klanten waar te maken. Wat schijnbaar al meteen begint met een 'goedheids'test. Zo ligt er in de hal van een groot filiaal in Bonn (Immenburgstraße 42, ma-za 7-22u), direct na de dubbele schuifdeuren, een aantal artikelen relatief onbeveiligd voor de pak. Maar daar doen we natuurlijk niet aan, aan jatten, waardoor we al direct voor de test slagen.

Na de inkom is hier rechts ruimte gemaakt voor Bäckerei Scheider, inclusief 'café' (tafeltjes en stoelen). Maar daar kom ik niet voor, dus ik struin met mandje de winkel in. De grote groente&fruit afdeling, waar men met stoom de verse groenten nóg verser en vooral bedauwder doet lijken, biedt feitelijk alles wat je maar kan willen van een dergelijke afdeling. De winkel is sowieso groot, met een assortiment wat aan dat van de Kaufland doet denken. Hoewel er voor zo'n grote supermarkt weinig personeel rondloopt. En toch is alles keurig schoon en zijn de producten in (hun doos in) de schappen netjes gespiegeld. Hoewel er meer kruiden te koop zijn dan vers brood, maar je hebt natuurlijk ook geen broodafdeling nodig als voorin de winkel een aparte bakkerij zit.

Rewe blijkt nèt een slagje duurder dan de andere supermarkten (Kaiser's en Netto Marken-Discount) waar ik eerder vandaag was. Maar deze grote winkel is dan wél weer veel interessanter dan de kleinere Rewe in Dreieck Kranenburg.

Ik mis alleen de potten Almighurt yoghurt!

Milka&

Wát is dát nou weer? Zo'n reep zachte Milka met knapperige Lu koekjes; dat snap ik nog wel (al doet het mij wel erg sterk denken aan Ritter-sport Knusperkeks en de inmiddels weer verdwenen 'Bisc&'). Maar die vreemde eend in de bijt: Milka&Tuc? Het idee lijkt vreselijk: hartige zoute crackertjes in chocolade. Hoewel Franse karamel met 'fleur de sel' en 'salt water taffy' ook zoute snoepers zijn, met succes. De Nederlandse site voor Milka maakt er weinig woorden aan vuil (lees), de Duitse site heeft het (hier) over een "kostelijke combinatie" terwijl Milka Oostenrijk verrukt verkondigt dat "wanneer Kultmerken zich verenigen een totaal nieuwe genotervaring ontstaat". Vooruit, proberen dan maar:

Een hele reep weegt 87 gram (per 100g: 525kcal; 6,5g eiwit; 59,5g koolhydraten waarvan 50g suikers; 28,5g vetten) bestaat uit tien blokken Milka alpenmelkchocolade (3,0x3,5cm), met per blok één mini Tucje voor één achter; dus geen Tuc door-en-door. De Tucjes zijn op zichzelf wel degelijk hartig zoutig (en bros krokant), maar de overheerlijke romige zachte Milka overheerst volledig. En dit voegt dus weinig toe aan andere chocola-met-koek-repen, maar Milka&Tuc is dus zeker niet zo afstotend als aanvankelijk gedacht.

(Gelukkig hebben ze geen Tuc Paprika met de Milka vermengd).

Neue Auffälligkeiten

Eén zaterdagmiddag in vier Duitse supermarkten levert een aantal verrassingen op die ik illegaal middels foto's heb vastgelegd voor het (afwezige) nageslacht en mijn sneue excuus van een geheugen:

Zo komt het merk Odenwald met vier verschillende appeldesserts, elk gemaakt van een andere appelsoort waardoor de (s)moezen 'n uitgesproken smaak zouden krijgen.

Op de drankenafdeling van de Netto Marken-Discount staan zes 1,5 literflessen bij de kop gebundeld in een stevige plastic klikhouder met handvat. Slim!

Met veel moeite, maar uiteindelijk overtuigd door de praktische onhaalbaarheid van vier (smeltende) bekers ijs in de auto, laat ik nieuwe verleidingen uit de diepvries in de winkel achter. Oreo, Milka, Toblerone en Philadelphia (cheesecake) komen elk met een eigen ijsverlokking: 185ml à € 1,79. Goddank dat het buiten al zo koud is, anders had ik deze ijs écht nodig..

Fabrikant Kluth ("ihr Spezialist für Trockenfrüchte, Trockenobst, Nußkerne und Getreide") heeft zakken gekruide amandelen in de Rewe gelegd. Voor € 1,79 per zakje van 100g proef je nootjes met pepernoten-(peper, anijs, honing, sinaasappel) of lebkuchensmaak (cacao, honing, kruidnagel, kaneel). Volgens de trotse maker "ein Hochgenuß". Tijdelijk verkrijgbaar.

Kaiser's

En als ik dan toch voor de Netto Discount-Marken sta, ga ik met mijn nog-niet-volledig-gevulde boodschappentas ook maar even bij Kaiser's naar binnen. Want die is om de hoek (Friedrich-Breuer-Straße 56, Bonn). Bovendien moet ik nódig naar de wc, maar bij Kaiser's doen ze niet aan een klantentoilet. Potdikkie. Dus kom ik na een half uurtje (en een geslaagde plas-actie elders) terug voor poging twee.
.

Links zit een aparte (Kamps) bakkerij, met daarachter de kassa's. Rechts stap je direct de groente&fruit afdeling op, wat betekent dat je zonder omhaal zo met je boodschappen naar binnen én buiten kan. Kaiser's blijkt net iets duurder dan de Netto, maar is wel veel interessanter (want uitgebreider) qua assortiment. De deur staat continue open en toch is het binnen behoorlijk aan de warme kant, wat niet zo'n duurzame indruk maakt. En ook de aanbieding van 1,8kg Spaanse clementines in stevig plastic klapkratje, die voor slechts € 1,99 te koop is, kan nooit ecologisch verantwoord zijn.

Wat een goed idee om in de aanloop naar de eindejaarsfeestdagen naar een Duitse supermarkt te gaan. Het op zich al aanlokkelijke chocoladeschap, plús de vele Kerstdisplays doorheen de winkel, doen watertanden. En iets soortgelijks geldt voort de opbouw van de winkel: ruime paden, adequaat opgestelde aanbiedingen en een verleidelijk assortiment met veel kaas, veel vlees (oa runderlever, en een hele eend aan € 5,99/kg), mooie oliën (ook pistache-olie 250ml € 9,99), en diverse exoten als yogi thee, lactosevrije boter, blokjes kreeftenbouillon en (voor de gelegenheid) tien soorten kant-en-klaar (kerst)koekjesdeeg (€1,99 per pakje).
.

Het blijkt een keurige winkel met schone vloeren. En zelfs op deze vrijdagmiddag, rond een uurtje of twee, zijn de schappen netjes gespiegeld. Op de vleesafdeling loopt een mannelijke medewerker in wit slagersuniform rond om desgewenst vragen aan te stellen.

Er is alleen weinig vis te koop. Waarvan de helft dan ook nog eens vissalades en zaken als 'haring in gelei' betreft. Dus maar door naar de secties met biologische artikelen en dieëtproducten, om te zien wat daar te halen valt. En anders kun je hier altijd nog met sterke drank de winkel verlaten.

Netto Marken-Discount

Op mysterieuze wijze geraak ik op zomaar een zaterdag in de buurt van Bonn en aangezien ik véél vroeger dan wenselijk op de plaats van bestemming dreig aan te komen, blijkt er ruim tijd te zijn voor een fijn rondje langs (lees: door) Duitse supermarkten. Gelukkig weet ik dat van tevoren, want als dit soort dingen door mij niet goed voorbereid worden, wil ik (bij principieel gebrek aan GPS) nog al eens rijkelijk verdwalen. En aldus stap ik een Netto Marken- Discount (Netto City, Rathausstraße 18 te Bonn) binnen:

De Duitse supermarktketen Netto Marken-Discount wordt door de Edeka Group beheerd en telt  meer dan 4000 filialen. Deze Netto's hebben niks te maken met de Deense Netto's die ook in Duitsland zijn neergestreken, of de Netto's die in Frankrijk en Portugal te vinden zijn (ondanks hetzelfde logo..). Het concept van Netto is naar eigen zeggen: "de beste kwaliteit voor zeer gunstige prijzen" (maar, hé, zeggen ze dat niet allemaal?) "met de nadruk op verse levensmiddelen". Motto: "Lass Dich überraschen!"

Deze Netto Discount-Marken is een (kleinere) stadssupermarkt, waar je bij binnenkomst direct met je neus in de groenten valt. En dit versaanbod doet sterk denken aan de selectie bij de Lidl, zowel qua uitgebreidheid als wat betreft het lage prijsniveau. Er liggen naast de gebruikelijke producten op een groente&fruit afdeling, ook bv. rode uien, wortelpeterselie, koolrabi, mini paprikaatjes, pitahaña (€1,49 p.st.) en sharonfruit (oftewel kaki, die in het Duits 'persimom' heet € 0,55 p.st.). Een bosje verse bloemen verkopen ze hier ook (€ 1,99) zodat de associatie met de discounters uit het thuisland compleet is.

Deze supermarkt heeft ook vers afgebakken brood liggen, maar het meeste brood betreft weinig aantrekkelijk gebakken fabrieksdeeg in kratten en dozen. De wandelpaden voor de klanten zijn op zich ruim, met van die klassiek gemêleerde vloertegels. De schappen zijn gevuld met artikelen in dozen (zoals de Appie dat ook wil gaan doen); en er is zelfs een speciale 'biohoek'. Door de beperkte afme- ting van deze Netto is ook het assortiment beperkter en dan is het feitelijk nog knap wat ze er allemaal in hebben gekregen, zonder dat de hele boel 'hutjemutje' staat. In de winkel relatief kaas, zuivel (m.n. yoghurt), worst en vleeswaren; in koelingen. Maar dat klopt dan ook volgens het eerdergenoemde concept. In de hele winkel is alleen geen personeel te bekennen, behalve dan het vriendelijke meisje aan één van de twee kassa's.

Zo gewonnen, zo geronnen!

In de nieuwe Allerhande (editie november 2012) wordt reclame gemaakt voor de nieuwste variant uit het Chocomel-gamma: 'Winter Special' met amandelsmaak. Klinkt goed (en klinkt ook alsof het zelf te maken is, zie dit item over amandelmelk, en dan misschien de amandelmelk verwarmen en over chocoladestukjes gieten?!), maar wat ze er níet bij zeggen is dat de overheerlijke 'chocomel mokka' op mysterieuze wijze verdwenen is.

Dikke yoghurt van het AH huismerk

Daar waar je vroeger (en dan worden de jaren '80 bedoeld) vla of yoghurt louter als 'toetje' at (of die twee met wat fruitsiroop door elkaar als ultieme verleiding 'vlaflip'), wordt tegenwoordig diverse zuivel steeds vaker en steeds uitgebreider op de culinaire kaart gezet. Onder buitenlandse invloeden smullen we van tzatziki, ayran, lassi, Indiase curry's, panna cotta en wat niet. Yoghurt blijkt namelijk combineer met veel, héél veel. Van zoet tot hartig, het kan bijna allemaal met yoghurt. En dat waren we een beetje vergeten toen onze enige keuze volle of magere yoghurt was. Nu is yoghurt vanille, drink-, stand- of roer-, halfvol, Grieks (of Turks) en dik, dikker, dikst. En dus mag hangop ook weer, zoals we nóg vroegerder (vooroorlogs) aten; in een schone (thee-of kaas)doek uitgelekte yoghurt (of karnemelk) met een daardoor kwarkachtige consistentie. Wat een rijkdom, want yoghurt is heel goed voor je. En rijkdom ook voor de Albert Heijn, want die levert natuurlijk weer handig waar vraag naar is. En dus staan er in hun zuivelschap maar liefst vier dikke yoghurt-varianten op een rij:

À €1,29 staan daar 'Hollandse hangop', 'Turkse stijl yoghurt', 'Griekse stijl yoghurt' en 'Bulgaarse stijl yoghurt' in hersluitbare bekers van 500ml. In hetzelfde gamma is er ook 'Franse fromage blanc' maar die valt mijns inziens eerder onder kaas dan onder yoghurt en zal in deze strijd der titanen dus buiten beschouwing worden gelaten. Want yoghurt is gedefinieerd als een melkproduct dat op gecontroleerde manier gefermenteerd en verzuurd is (zie wikipedia); de naam komt overigens van het Turkse yoğurt..

Hollandse hangop (90kcal; 5g eiwit; 4g suikers; 6g vet)

"Ingedikte yoghurt met 6% vet", zonder verdere vermelding van ingrediënten. Hangop is yoghurt waaruit het vocht is weggezeefd. Deze hangop (linksonder) ziet er uit als lobbig geklopte slagroom en maakt daardoor een zeer romige indruk hoewel er dus geen daadwerkelijke room in zit. Het betreft een op de tong 'smeltende' yoghurt met een wat zurige smaak en een uniforme consistentie. De hangop is zo dik dat het, eenmaal geschept, zijn vorm lange tijd behoudt.

Turkse stijl yoghurt (125kcal; 5g eiwit; 4g suikers; 10g vet)

"volle melk, room, magere melkpoeder, yoghurtcultuur". Een schepbare yoghurt met zichtbare luchtbellen op de bovenkant; naar beneden toe in de beker is deze yoghurt (linksboven) minder vast en wat dunner. Na het uitscheppen komt na enige tijd in de verkregen kuil waterig vocht te staan. De smaak is licht romig met een subtiel zuurtje. Bij eerste hap lijkt de textuur wat 'griebelig' maar al etend is dat toch niet zo. Moeilijk te omschrijven, maar feitelijk heeft deze yoghurt iets 'poederigs'.

Griekse stijl yoghurt (79kcal; 4,5g eiwit; 3,5g suikers; 5g vet)

"gepasteuriseerde volle melk, room, melkeiwit, yoghurtcultuur". Dit is de allerdikste van de vier; je kan er bijna in bijten. En deze yoghurt (rechtsboven) heeft daarbij het meest opvallende uiter- lijk, het ziet er uit als hüttenkäse. Dat is in de mond niet zo, maar de consistentie heeft wel iets raars. De Griekse yoghurt is namelijk zo vast, dat een hap yoghurt zijn bolle vorm behoudt tot ze met de tong tegen het gehemelte wordt geplet en als het ware vervloeit. Daardoor heeft deze yoghurt iets bijna slijmerigs, waardoor de feitelijke smaak eigenlijk niet eens opvalt.

Bulgaarse yoghurt (65kcal; 4,5g eiwit; 4,5g suikers; 3,5g vet)

"volle melk, melkeiwit, yoghurtcultuur". Deze dunnere yoghurt (rechtsonder) is iets minder vloeibaar dan reguliere yoghurt en heeft een homogene textuur. Het is een lekkere yoghurt die een beetje aan tong en gehemelte blijft plakken en niet zo zuur is. Wel is hier (in tegenstelling tot de andere) zout aan toegevoegd, per 100ml 0,2 gram.

Boven verwachting verschillen de dikke yoghurts nogal van elkaar. De Turkse is de romigste, maar dat zie je dan ook weer terug aan het hoge aantal kilocalorieën en het percentage vet (10%). De Griekse is de enige die polysacchariden bevat maar is ook de dikste. Hangop ziet er meest appetijtelijk uit en is heeft de zuurste smaak; Bulgaarse stijl yoghurt is de slankste (hoewel als enige gezouten) maar die is dan weer niet zo dik.

Schuimomelet

Mijn oma was er schijnbaar verzot op, maar omdat mijn oma overleed toen ik zeventien (en zeer, zeer, had ik al gezegd zéér groen) was, heeft ze mij nooit kunnen inwijden in haar culinaire hoogstandjes. En dus moet ik zelf maar uitvogelen hoe ik haar topgerechten moet maken. Enige tijd geleden kreeg ik het (na diverse pogingen) voor elkaar om haar vermaarde potmik te reproduceren en nu lijkt het mij hét moment voor een heuse schuimomelet:

Het lijkt op zich niet zo moeilijk. Een ei splitsen (ik verdubbel de hoeveelheden), dan het eiwit heel erg luchtig opkloppen met een snufje zout en vervolgens de dooier zo dik en schuimig mogelijk kloppen met honing en wat heet water (in deze volgorde hoef je de kloppers niet tussendoor schoon te maken; zou er dooier bij het eiwit komen dan valt het wit niet meer op te kloppen). Door het eiwit wordt (spelt)meel gespateld en dan mogen de beide bestand- delen door elkaar gevouwen worden. Bakken maar, die hap.

Het beslag veroorzaakt in de hete pan geen gespetter, geknisper of andere braadgeluiden; het is alsof je een wolk bakt (niet dat ik weet hoe dat is, uiteraard). En zo makkelijk als het tot nu toe te maken was (indien je in het bezit bent van een electrische mixer, dat is), zo moeilijk blijkt de schuimomelet in de pan te keren. De eerste gaat aan stukken. De tweede (het is maar goed dat ik twee eieren had genomen..) laat ik op heel zacht vuur eerst helemaal droog worden aan de bovenkant, dan maak ik rondom de gehele onderkant eerst los om in één ferme zwiep de omelet om te draaien. Check.

Het eiergerecht smaakt licht zoet (ondanks toch best veel honing) en verder vooral naar, tja, naar volkoren lucht, eigenlijk. Heel, héél in de verte komt de smaak van een typische omelet door, maar eigenlijk is dit veel eerder een soort pannenkoek. Maar er is dan ook slechts een dunne grens tussen bloembeslag met eieren of eierbeslag met bloem. Toch? En zo lekker; er zijn helemaal geen hangop en rozijnen (zoals in het recept) nodig. Ik vat 'm, oma!

Milka Lila Pause: damals wie früher

Wat ziet mijn oog daar? Milka Lila Pause in het snoepschap van de lokale Kruidvat (3-pak €0,99). Dát is leuk jeugdsentiment, want in de tijd dat ik als middelbare scholier door het leven ging, was deze chocoladereep met vulling een populair tussendoortje met in mijn (vertroubelde) herinnering bijna cultstatus..

Op internet valt retrospectief vanaf januari 2011 te lezen dat Milka inderdaad zijn Lila Pause herintroduceert. In de smaken 'aardbei yoghurt', 'nougatcrème' en 'à la caramel'. De reclameslogan is leuk hetzelfde als toen gebleven: "De mooiste pauzes zijn lila, lila pause van Milka".

 

Anders dan vroeger laat ik de chocolade echter in het vak liggen. Ik kan een glimlach niet onderdrukken en het idee is geinig, maar mijn Hollandse heupen roepen tegenwoordig harder om verse groente en eiwit dan suiker en vet. Laat die maag dan maar even knorren cq. morren.