Heston's Kaassaus (met K, idd)

Heston Blumenthal (van 'The Fat Duck') is "in search of perfection". En deelt dat gelukkig met de rest van ons in het BBC programma met dezelfde naam. En in "How to cook like Heston":

Nicko's chocoladecake met rode peper(s)

Chocochili willen ze. Of eigenlijk wil ze, want 'he' houdt niet zo van chocoladecake. 'Ze' wel. En omdat zij het nu nog steeds warm krijgt bij de herinnering aan een nogal heftige chocoladetaart met rode peper die ik ergens in 2012 maakte (én vooral omdat zij het voor het zeggen heeft), oefen ik op een 'hete chocoladetaart'. Nou zou ik natuurlijk het exemplaar van twee jaar geleden kunnen herhalen. Maar aangezien ik laatst op een interessant recept voor smeuïge chocoladecake (met ook cacao, oploskoffie en karnemelk) stuitte, maak ik díe. De maker, Nicko, noemt het "the definition of food porn".

(wat moet ik me eigenlijk precies voorstellen bij 'food porn'?!)

Het is een gek recept dat begint met het smelten van (pure) choco- lade, boter en oploskoffie. Daar moet dan wat water doorheen, wat vreemd genoeg (met de hydrofiele chocola) geen klonterig papje geeft zoals ik had verwacht. Het lukt op de video en het lukt mij ook.

Vervolgens worden eieren met karnemelk losgeklopt. Daar gaat dan het chocolademengsel doorheen. En tenslotte bloem, cacao, basterd-en kristalsuiker. Ik ga mijn Wilton 'heart cake set' weer uittesten; kijken of zo'n harttaart (nog) beter lukt als de vorm ordentelijk gevuld is. Dus ik maak drie keer de hoeveelheid deeg (en uiteraard vul ik de vormen nu té vol - dus dat levert me een uurtje ovenschoonmaken op...) Chips. Ik heb alleen niet 3x85g cacaopoeder. Sterker nog, ik heb in totaal maar 83g cacao, nou ja, jammer dan. Voor de suiker neem ik 1/3 bruine basterd, 1/3 kris- talsuiker en 1/3 geraspte palmsuiker. Want die laatst ligt maar in mijn kast te liggen en ik vind dat palmsuiker een extra dimensie aan smaak toevoegt. Door het deeg gaat daarbij vanille-extract, fleur de sel, drie (!) fijngehakte rode pepertjes (zonder zaadjes) en 1tl (Piramide) cayennepeper. Zo. Als dat niet chocochili wordt, weet ik het ook niet meer.

Afgezien van de onfijne deeglekkage in de oven, lukken de taarten wonderwel. Het zijn stevige cakes die op elkaar een taart maken van 11cm hoog. Voor de hartvorm in het midden gebruik ik (2x) Rudolph's witte chocolade botercrème, want die is zeer goed van smaak en behoudt goed zijn vorm. Het maanzaadhart was immers enigszins ingestort halverwege en daarmee ging het essentiële hart verloren. Over de 'crumb coating' komt bruine rolfondant (twee pakjes à 200g €1,49, Jumbo) die ik eerst even in zijn verpakking op de verwarming leg, zodat het makkelijk uit te rollen is.

Op naar het werk. Waar mijn fortuinlijke vrijdagcollega's zich aan de taart mogen laven, in ruil voor hun recensies. De taart blijkt dit keer beter te snijden, in die zin dat het witte hart in elke punt beter tot zijn recht komt. De cake zelf oogt wat droog, maar is dat niet. De cake is wel erg kruimelig, maar dat heeft meer te maken met het feit dat ik boven andere dingen aan het doen was op het moment dat de cakes eigenlijk uit de oven hadden gemoeten (en het me meer dan een wenselijk aantal minuten na het verstrijken van de baktijd pas te binnen schoot dat ik richting keuken moet). Mijn collega's vinden de chocoladecake helemaal goed en ook absoluut niet te droog. Alleen misschien iets te massief, maar verder goed van textuur en héérlijk. Het probleem met deze Wilton hartvorm blíjft de verdeling van botercrème, maar gelukkig smaakt deze vulling zachtsmeltend, fluwelig naar niet te zoete witte chocola. Alleen.... waar is alle rode peper heen? Drie (drie!) rode pepers zijn volledig verdwenen tijdens het bakken. Al wat resteert is een (hele hele) lichte tinteling op de lippen. Potdikkie. Nou moet ik nóg een keer een chocoladetaart bakken. Dát is balen ;))

Steek daar maar eens 'n stokje voor!

Omdat mijn trein naar Arnhem vertraging had, kocht ik op UCS thee to go bij de AH to go. Welgeteld 'acht' kopjes (lees: eigenlijk één, maar ik heb zeven roerstaafjes extra meegenomen; foei). Ik heb zo het idee dat deze grappige dunhouten stokjes nog handig gaan zijn bij toekomstige bakbezigheden, al weet ik nog niet hoe. Een stokje is 16,5cm lang, inclusief het cirkelvormig uiteinde (met doorsnede 1,5cm). Ik zou er bijvoorbeeld een thermometer op kunnen tekenen en het stokje in een hete chocochilicake kunnen stoppen.. :)

Oreo smoothie

Toetje! Toetje! Of twéé toetjes, dat is helemáál mooi. Behalve een vanillecakeje met witte-chocolade-botercrème, verschijnt er een oreo smoothie op tafel. En voor het vage idee van 'gezond' is de smoothie verrijkt met banaan en aardbei. Mooie rode aardbeien die ook best als decoratie kunnen gelden. De smoothie wordt niet gemaakt van ijs, maar van yoghurt. Dat scheelt weer (enigszins) in de fitness-afdeling..

Recept

Doe 140g (½cup) Arla vanille-yoghurt met 125ml (½cup) melk, 1 (kleine) banaan, 2 aardbeien, ½tl kaneel, ¼tl nootmuskaat en 8 Oreo koekjes in een blender en vermeng op hoge snelheid tot een luchtige smoothie. Schraap de crèmevulling tussen twee Oreo's uit, verkruimel de chocoladekoekjes (in een vijzel bijvoorbeeld) en verdeel de kruimels over de (2) glazen met smoothie.

Ik gebruik, bij gebrek aan een blender, mijn oude vertrouwde fijne staafmixer, maar heb het idee dat de smoothie daar minder luchtig mee wordt. Wat verder de pret niet drukt. Deze 'vloeibare koekjes drank' is heerlijk, vooral met dat kruim bovenop. Súper! Maar iets minder banaan (en iets minder melk) had best gemogen. Voor een dikkere drank met (nog) meer koekjessmaak. Oe, oe, oe, misschien met gemalen amandelen erdoor?

En ik heb maar meteen ook Punselie's gekocht, want 'stroopwafel smoothie' klinkt mij bijna nóg beter in de oren!!

Een roosje m'n roosje

Ik heb nu de juiste tip: Wilton 2D. En dat slaat dan op de correcte spuittip (of spuitmond), omdat je anders dus mooi geen rozen kunt spuiten (van meringue bijvoorbeeld). En rozen spuiten is wat het moet zijn; voor op de inmiddels infameuze bruidstaart die ik voor mijn broer ga maken eind april :) en :o

En dan probeer ik meteen maar de witte chocolade botercrème van Rudolph uit (Rudolph's Bakery: 'rode bessen cupcakes met witte chocolade'), want zo'n 'botercrème' van alleen roomboter en poedersuiker vind ik te karig en niet smakelijk genoeg voor een delicieuze bruidstaart. Déze blijkt te lijken op de botercrème van Holtkamp, waarbij een (uiteraard) zelfgemaakte banketbakkers- room wordt verrijkt met een karrenvracht zachte roomboter. Rudolph voegt er nog gesmolten chocola aan toe. En dan heb je fluwelig zachte crème met een verfijnde textuur die de op het internet vaak gebruikte botercrème van alleen boter en suiker (en soms roomkaas) simpel en bij verre overtreft!

De rozen gaan bovenop verse chocoladecakejes. En in een (gratis) gebaksdoosje (van de Jumbo - op te vragen bij de bakkersafdeling in de winkel) vormen zij aldus het verjaardagscadeau voor een goede vriendin die niets hoefde te hebben. Met de nieuwe Quest Psychologie, waar toepasselijk "Hoe ouder, hoe leuker - het beste deel van je leven komt nog" op de voorkant staat.

I ♥ citroenmaanzaad

Mijn Wilton 'Heart Cake Pan Set' is binnen! Online besteld voor €17,90 bij TastyDecorations.nl; waar ze trouwens ook héél veel andere bakbe'nodig'dheden verkopen, voor overigens helemaal geen hoge prijs. Zoals bijvoorbeeld hele prettige kleurstoffen (RD ProGel Concentrated Colour). Al moet je soms een paar dagen wachten op je bestelling, want het jonge bedrijf heeft niet àlles op voorraad (maar je wordt vriendelijk op de hoogte gehouden van de voortgang).

En laat ik ook maar meteen aan het bakken slaan, zodat ik op het moment sûpreme (over ruim twee maanden) precies weet waar ik op moet letten. Er is een nieuwe bakvorm én een recept om uit te proberen, want ik wil bij mandaat van het bruidspaar voor de top van hun bruidstaart een 'lemon poppyseed' cake maken. Waarvoor ik de Languages of Love Wedding Cake van TGBBO4's Kimberley als inspiratie gebruik:

Het cakedeeg wordt anders bereid dan te doen gebruikelijk. In plaats van boter met suiker luchtig kloppen en daar vervolgens eieren en bloem doorheen mixen, moet ik de eieren met suiker tot schuim kloppen en daar dan gesmolten boter en bloem doorheen vouwen. En hoewel ik anderhalf keer zoveel deeg maak, is het krap aan genoeg voor de beide Wilton hartvormen. In de oven rijst het nog wel, maar uit de vorm zijn de cakes eigenlijk net te dun om de hartvulling te ondersteunen. Deze cake is wel lekker snel gaar (20 minuutjes op 180°C).

De hartvulling is een snelle botercrème van 200g boter, 200g roomkaas, 250g poedersuiker en 150g maanzaad (dat is drie keer zoveel als in het recept, maar ik vind dat het best maanzaderiger mag). De taart (met paarse marsepein bedekt) lijkt in niks op het plaatje van de verpakking, maar we zullen morgen op het werk zien of 'ie een beetje gelukt is.. Het rode lint is trouwens een laatste (nogal ongeplande) toevoeging, omdat 's avonds tegen bedtijd een taart met marsepein bekleden niet het beste in mijn fijne-motoriek naar boven brengt en ik de kreukels wel een beetje wil verstoppen.

Tadááá. Hart in cake! De combinatie van de lekker frisse citroen en knapperig maanzaad is werkelijk zeer geslaagd. Niet voor niks een (weinig gekende) Britse klassieker. De zoete vulling heeft wel een (nog meer) zurige cake nodig. Rolfondant in plaats van marsepein zou volgens mij te zoet zijn. De rijke botersmaak van de cake is érg goed. Alleen de maanzaadcrème moet een beetje over de happen verdeeld worden om tegelijk cake en crème in de mond te krijgen, maar het geheel is smeuïg en ronduit heerlijk.

Het is alleen wél zo dat de geanticipeerde maanzaadproblematiek inderdaad optreedt. We zitten 's middags nog maanzaadjes tussen de tanden uit te peuteren. Wat mijn broertje waarschijnlijk minder wenselijk zal vinden voor zijn bruidsfoto's (maar ik daarentegen wel weer héél grappig vind; misschien als er "van die kaasprikkers" bij geserveerd worden?!). De hele taart wordt in één dag door mijn collega's verorberd, want "wij houden van taart". Fitnessen doen we later wel weer.

Slim & Fijn

Vrijdag eindvandeweek propavond. Zaterdag balansdag. Of zoiets. In ieder geval wilde ik de nieuwe pasta wel eens uitproberen waar mijn (vrouwelijke) collega's het steeds over hebben. Een gluten-, suiker-en vetvrije 'pasta', gemaakt van een plantaardige vezel. Met 21kcal per honderd gram. En bij de Jumbo (A12 afslag 12) ligt zo'n pakje: 200g €2,95. Dure pasta, vind ik, maar dat ga ik natuurlijk uiteindelijk besparen op medische kosten ;) Weet je wat, dan mag het nog wel een tandje extra en eet ik er ook geen vlees bij:

Nepspaghetti met nepgehakt (Quorn haché). Maar wel met échte Gruyère, want nepkáás? Nee, dát gaat te ver!! De saus is een pure sugo (tomaten)saus met ui, spinazie, gerookt paprikapoeder en gemalen peper. En over alles gaat een scheutje héle goede olijfolie. Dus mijn diner smaakt vooral naar olijfolie en kaas. De 'spaghetti' is net voorbij al dente, maar smaakt best wel naar spaghetti soort van. Dat het 'gehakt' mycoproteïne is, proef je niet. Ìk heb een prima en gezonde maaltijd. Maar Italianen zullen zich rotlachen.

Hampie Homemade

'Hampie' dat klinkt mij als 'hamper' in de oren, behalve dan dat hamper een mand is en hampie alleen iets met een mand te maken heeft als het om een picknick gaat en de hampie in de hamper zit ;) Een picknick, buiten althans, zit er voorlopig niet in. Al was het maar omdat het februari is en het (alweer) regent (in plaats van sneeuwt, omdat het niet koud genoeg is). Maar een zondagse indoor picknick, dát kan wel. Bij voorkeur voor de tv, ook wel be- kend als 'thuisbioscoop' (22x28cm).

De pie [spreek uit: paai] wordt gemaakt naar een recept uit Yvette van Boven's Homemade. Ik werd eraan herinnerd toen ik door de Libelle bij mijn moeder bladerde, maar het boek zelf heb ik thuis. Toevallig ook van mijn moeder (en vader), maar dan als cadeau voor mijn verjaardag.

Ik maak eerst de vulling van (½om½)gehakt, uitgebakken Ierse bacon, worstvlees, tabasco en verse salie. Maar dat is gewoon een kwestie van alles in een grote kom door elkaar mengen. Het deeg is een andere kwestie, want ik ken deze variant nog niet: melk met boter verwarmen tot de boter gesmolten is en daar dan veel bloem doorheen roeren tot het geheel een stevige bal vormt. En dit laten rusten en uitrollen. Het begint al met een te kleine steelpan (note to self voor de volgende keer!). En natuurlijk ging het nooit echt gebeuren dat zo'n grote hoeveelheid bloem wonderbaarlijk alle- maal door dat beetje vocht opgenomen wordt. Nog warm kneden tot een samenhangend deeg lukt ook niet. Maar desondanks laat het deeg zich wel heerlijk uitrollen en blijkt het prettig elastisch en van prima textuur. Het gaat ook soepel de vorm in ook. Het deeg is alleen niet een tweede keer uit te rollen: meteen goed doen, dus!

In de oven (200°C → 180°C → 160°C) gaat alles super. De korst komt mooi omhoog en kleurt prachtig bruin. Maar zo halverwege gaat het (vele) vleesvocht opborrelen en ik denk dat wel even via de ventilatiegaatjes af te kunnen gieten tussendoor. Waarbij de korsttaart uiteraard uit zijn vorm glijdt; nog net niet helemaal.. Het met vet geïmpregneerde deeg kleurt zwartig en droogt in de oven uit tot net te hard.

Maar verder: heerlijk héérlijk knapperig deeg. En ook de bodem is volbakken. De pie behoudt perfect zijn vorm en is (door de wat harde korst bovenop) niet zo makkelijk hap voor hap te snijden, tenzij met een écht scherp mes. En een lekker zoutige vleesvulling; helemaal goed voor het mannenbezoek dat hier met mij pie zit te eten ;) Het was niet makkelijk om de afkruiding van de vulling te gokken, maar 1 volle tl gemalen witte peper kan schijnbaar altijd. D: "Je kunt over de smaak en de structuur gaan uitweiden. Maar je kunt me er ook gewoon voor wakker maken!"

De aller-aller-aller-verzachtendste douchecrème

Het is nauwelijks onder nul (ik heb dit jaar nog niet één keer de autovoorruit hoeven krabben) en met de thermostaat op 15°C is het warm genoeg in huis. En tóch is mijn huid droger dan anders. Een ietsje droger dan. Maar wel nog altijd zacht, want ik gebruik Dove Purely Pampering. Dit werd in 2012 door Unilever op de markt gebracht en het betreft douchecrèmes die inderdaad meer crème dan wat anders zijn. Dik en bijna romig, met een heerlijke geur. Vooral 'sheaboter&vanille' en 'meiklokje&pistache' (wat ruikt die laatste toch ontzéttend lekker!!) verstoten daarbij Palmolive (naturals) douchemelk van de troon als favoriete onder-de-douche-reiniger.

Dát is hoe ik rol... "taking care of business"!

Welnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelnietwelniet Ik besluit uiteindelijk van wel. Ik hoor al mijn hele leven dat ik anders ben (heel vroeger zei men: 'raar'), wat ik inmiddels vol trots als 'authentiek' interpreteer. En laat ik dat woord maar (weer) eens bij de daad voegen (zei ik dood??), zoals ik tot anderhalf jaar gele- den zo fervent en zo briljant deed. Met hem. Toen het concept van over-de-top-gaan bijna een automatisme was, wat waarachtig tot de meest bijzondere momenten van mijn leven heeft geleid. Waar ik hem dankbaar voor ben. Bovendien had ik hem elk jaar voor zijn verjaardag een taart beloofd. En omdat ik mijn fijnedecomotoriek aan het oefenen ben, heb ik een bakproject nodig. Dus.

Helemaal hé(e)t op het internet nu, naar mijn bescheiden mening, is een gepersonaliseerde rolcake met ingebakken kleurenontwerp. Ik heb er zoveel YouTube filmpjes over gezien (zoek op "patterned roll cake"), dat ik de naar overtuiging neigende illusie heb, dat ik dat ook wel ga kunnen...

Het juiste recept decodeer ik uit 2 filmpjes van Nerdy Nummies: 'heartstone roll cake' en 'pikachu chocolate roll cake'. Met dank aan het internet om de verschrikkelijk onnauwkeurige 'cups' om te kunnen zetten naar ons metrische 'gram'systeem. Het blijft mij een raadsel waarom Amerikanen niet een weegschaal leren inzetten. Ik dacht dat les nummer één in patisserie 'precieze hoeveelheden' was!

Mijn ontwerp is een beetje aan de morbide kant voor een vrolijke verjaardagsviering, maar het is dan ook een aubade aan de Diva en de Caretaker die we ooit waren. Dus dat mag een wanstaltig kantje hebben!

Ik maak het decoratiebeslag. Ik verdeel dat over (6) kleine bakjes en breng elk op kleur (met RD ProGel Concentrated Colour Cream of Americolor). Wegwerkspuitzakken met losse spuitmond (nr.2) blijken te fungeren als hét middel om de kleuren netjes op het bak- papier aan te brengen. Tip nr.1 is te smal en raakt steeds verstopt; bij de 'stevige diepvrieszakken' scheurt de spuitmond er onderuit; de afgeknipte Ziploc zakjes blijken niet nauwkeurig genoeg en de Ziploc zakjes met spuitmond vertonen tijdens het opspuiten meer en meer haarscheurtjes die gaandeweg verder openbarsten. Eén (misschien twee) keer ruïneert een deeguitbarsting bijna al mijn noeste arbeid, wanneer een plastic zakje open knapt. Zucht. Uit de verpakking van tien verbruik ik uiteindelijk zes spuitzakken. Maar tóch is het erg leuk werk; dit 'schilderen met deeg'. Als tekenles voor thuisbakkers.

Volgens de instructies moet het decoratiedeeg (op de bakplaat!) dan de diepvries in. Zodat het niet met het biscuitdeeg zal mengen. Ehm. Oké. Maar dat past niet. Althans niet in míjn diepvries. Of toch, het past half: als ik de diepvrieslade eruit neem en de vriezer open laat staan. Zou het niet veel handiger zijn het patroon kort (enkele minuten) voor te bakken?!

Over het (laten we zeggen 'bevroren') decoratiedeeg komt het brui- ne chocoladebeslag. Wat ik bijna niet durf glad te strijken, want ik weet natuurlijk helemaal niet of dat met pijn en moeite opgespoten patroon eronder wel intact blijft. De bakplaat mag circa 7 minuten de hete oven in. Of 8. Of 9? Wannéér is dat ding gaar?? Het mag niet té gaar, want dan zal de cake scheuren bij oprollen. Maar ongaar kan natuurlijk ook niet. Dus ik gok maar wat. Had ik ook maar niet voor een pistool moeten kiezen, hè: 'russisch roulette'... Overigens is het allerleukste moment het afpellen van bakpapier: WAUW!

Goed. Dus de cake is klaar. Nou moet er nog wat in. Aangezien de rolcake met de post verstuurd zal worden, kan ik niet echt voor slagroom gaan. De vulling moet tegen een stootje en liefst ook nog tegen temperatuursverschillen kunnen. En bij chocolade passen.

Botercrème met nutella en frambozen (hè, ik had eigenlijk banaan moeten gebruiken). Minder suiker (200 ipv 250g) en meer nutella (200-250 ipv 150g) was achteraf beter geweest, maar zo is het ook lekker. Smeren en rollen. En chips: scheuren. Te dun? Toch te lang gebakken? Of omdat ik geen suikersiroopje heb aangebracht (of in- kepingen heb gesneden) aan de binnenzijde?

Nou heb ik het precies zo gedaan als mijn voorgangers en het leek zo veelbelovend, maar dan blijkt het eindresultaat getekend door kreukels in het bakpapier (dat ik met wat boter op de bakplaat had vastgeplakt - níet doen!); te snel afpellen van het bakpapier; en een te dunne laag biscuitdeeg. Maar nadat ik mijn eigen overmatige en onnodige perfectionisme heb losgelaten, kan ik alleen maar breed glimlachend naar die maffe 'taart' kijken. Hihihi. Hoe geinig is dát! Ik ben er in totaal bijna vier uur mee bezig geweest en het is een waar kunstwerk geworden.

Cool! Ookal heb ik geen idee hoe 'ie smaakt.. :) Nou nog voorzichtig inpakken (in een overdaad aan noppenfolie) en zorgen dat de cake daar aankomt waar het is; op de juiste 'scene of the crime'. Pief Paf: rolcake cadeau. Gefeliciteerd. "Een zoete verrassing op de verjaar- dagsstoep".

Don't blink!

Nog niet zo lang geleden (het is een schande, ik weet het), zag ik mijn eerste Dr.Who. Eindelijk snapte ik dat liedje van eind jaren '80 wat ik wél kende: "Doctor Whohoooo, Doctor Who, Doctorin' the Tardis". Ik heb me altijd al afgevraagd wat nou een tardis was. En hoewel ik dus hopeloos achterloop op mijn generatie, ben ik wel vrouws genoeg om een inhaalslagje te maken. Door de doctor naar een nieuw niveau te tillen. Met een beetje hulp van een 3d printer en de post.

Mijn wéldoctorkenner liet mij naar "The weeping angels" kijken. Eng! En meteen een perfecte aanleiding voor mijn eigen weeping angels. Die ik dan weer aan hem kan geven die het nodig heeft:

Natuurlijk ging iemand op internet mij al voor. En daar neem ik helemaal geen aanstoot aan, ookal was het dan míjn idee, nee, ik neem ze schaamteloos over. En gebruik het recept van JustJenn voor steengrijze 'perfecte' koekjes.

Recept 'weeping angels cookies'

Klop 225g (1 cup) roomboter, op kamertemperatuur, met 200g (1 cup) kristalsuiker luchtig en crèmig. Voeg 1 ei en 1tl vanille toe en vermeng. Voeg al kloppend 400g (3 cups) bloem, ½tl bakpoeder en een mespunt zout toe, tot een kruimelig deeg ontstaat. Meng hier enkele druppels zwarte levensmiddelkleurstof doorheen, zo- dat het deeg er gemarmerd uitziet. Verpak het bijna homogene deeg in plasticfolie, vorm tot een platte schijf en laat 1 uur in de koelkast rusten.
Rol het deeg uit op een bebloemd werkvlak en steek koekjes uit de deeglap. Zorg ervoor dat het deeg wat dikker is uitgerold, zodat alle reliëflijnen van de koekjessteker zichtbaar zijn. Doop de vorm desnoods tussendoor in bloem, zodat het deeg er niet te veel aan blijft plakken. Bak de koekjes 10 minuten op een met bakpapier beklede bakplaat in het midden van een voorverwarmde oven op 175°C. Zorg dat ze niet te gaar en te bruin worden. Laat afkoelen op een rooster.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat niet al mijn koekjes even goed lukken. Het blijkt oefenen met oventemperatuur en baktijd voordat ik de juiste slag goed te pakken heb. Maar er zijn genoeg geslaagde engelen om mijn doctorliefhebber mee te verrassen. De koekjes hebben een verleidelijke roombotergeur (en dito smaak). En blijken heerlijk krokant. Maar wel opeten met je ogen open natuurlijk! Anders pakken ze je...

Alleen. Hoe die Amerikaanse dame zulke perfecte koekjes (zoals hier boven) voor elkaar heeft gebakken, is mij een raadsel. En ik heb bijna twintig keer zoveel zwart toegevoegd, ook nog.

Wat ís er eigenlijk met Lonny gebeurd?

In de recente Allerhande adverteert Albert Heijn met de 'nieuwe' Indonesische stoofpotjes, die verkocht worden in een authentiek stoommandje. Hmmm. Nou weet ik uit ervaring dat in ieder geval die Ajam Betawi érg lekker is, want bijna acht jaar geleden waren deze zelfde mandjes ook al te koop. Toen nog van Lonny. Wat zou díe hier van vinden? Of is hij ordentelijk afgekocht??

Rozenmeringues

Dus. Ik moet oefenen. En dan kun je wel leuk koekjes maken (deze en deze). En cake met fondant bekleden en decoreren (deze), maar wat ik ei-gen-lijk echt moet doen, is leren rozen spuiten. Voor de bruidstaart die ik over drie maanden moet kunnen maken. Ahhhh! Maar op de één of andere manier stuit het me tegen de borst om een keuken vol cakejes te bakken, alleen om rozen van botercrème erop te kunnen spuiten. Ik wil ook niet degene zijn die als 'feeder' van mijn collega's een reputatie opbouwt. En ze allemaal zelf maar opeten, ehm, nee.

Gelukkig heb ik de fijne gewoonte ontwikkeld om 's avonds in bed YouTube filmpjes van thuisbakkers te bekijken (Nicko's Kitchen; The Simple Cooking Channel; Nerdy Nummies; It's MosoGourmet) en al klikkend kom ik deze tegen:

Natuurlijk. Rozenmeringues van niets anders dan eiwit en suiker (en wijnsteen). Met nog geen 50kcal per stuk. Die kan ik met goed fatsoen maken, snoepen én weggeven. Terwijl ik, heel belangrijk, leer hoe je rozen spuit.

Het videorecept volg ik tot op de letter en ik bereik nagenoeg het- zelfde effect. Prachtig glanzende meringue die ik naar eigen inzicht kleur. Rood, oranje en groen vind ik wel 'rozig'. Alleen wordt rood nooit echt rood, natuurlijk, eerder donkerroze. Maar meer kleur- stof toevoegen kan niet, want dan wordt de meringue te vloeibaar (en de eters te kleurrijk). In de video worden slechts drie kleuren gebruikt, die in de spuitzak nog met elkaar mengen waardoor de illusie van 'alle kleuren van de regenboog' ontstaat.

Ik rommel door mijn bakgereedschap (dat overal en nergens ligt, omdat ik uiteraard niet een hele kast of lade over heb voor de veelheid aan bakspullen). Chips. Ik mis het essentiële onderdeel: de juiste spuitmond (Wilton nr. 2D). Daarom zijn mijn rozen niet ècht rozen, maar de techniek is dezelfde. Ik tel het dus duidelijk wél mee als training.

De meeste 'rozen' worden weggegeven aan mijn beste sushipartner En ik eet er zelf ook een paar; ze zijn door en door droog en lekker knapperig. Als meringue heel goed gelukt dus (nu herinner ik me weer dat ik feitelijk niet zo'n grote meringuefan ben) en als roos, nou ja, zullen we maar zeggen: 'getting there'. Op naar een webwin- kel (TastyDecorations.nl) of zoiets (Tafel van 18 in Utrecht) voor die ene spuittip. Waarbij dé tip dan is: "gebruik de juiste tip".

PS Overigens is het wel een kwestie van maken, direct opspuiten en liefst dezelfde dag opeten. De tweede helft meringue die ik op de bakplaat spuit bij thuiskomst (ik had de spuitzak in de koelkast ge- legd, zo'n negen uur geleden), vloeit uit tot gladde cirkels. En de gedroogde meringues (je kan nauwelijks van 'gebakken' spreken) verliezen met het verstrijken van de tijd meer en meer van hun brosse knapperigheid.

Gameboy koek'jes'

"Can playing the computer game Tetris® reduce the build-up of flashbacks for trauma?" is doorgaans de vraag die mij op de meeste werkdagen bezig houdt. Wanneer ik met mijn onderzoek bezig ben. En 's avonds thuis. Wanneer ik met mijn onderzoek bezig ben. En schijnbaar nu ook in het weekend. Wanneer ik onderzoek of ik ook anders met Tetris bezig kan zijn.

Want met die bestelling (van WarpzonePrints) kan ik me helemaal op Tetris gebied laten gaan. Ik maak Gameboys (met een steker uit een Amerikaanse 3d printer)! Achteraf was het ook prima geweest om rechthoeken (van ongeveer 10x6cm) te snijden, als er maar één hoekje afgerond zou worden. De dikke laag glazuur over de koek laat toch niks zichtbaar van de mooie reliëflijnen.

Voor de koekjes gebruik ik hetzelfde deeg als voor de New Year's Rocking Eve Confetti Cookies. Wat ik als bij toverslag uit de vriezer tevoorschijn haal (want daar had ik het restje deeg ingestopt; het recept voor 'the best sugar cookies ever' leverde nogal veel deeg op). Dit recept is trouwens hetzelfde als wat met de bestelling werd meegeleverd. Wel belangrijk om het deeg dik uit te rollen. Zodat, één, alle lijnen ordentelijk worden afgedrukt. En twee, omdat de koekjes toch niet pefect vormvast blijken. Misschien als ik geen bakpoeder had toegevoegd?!

En dan is het weer tijd voor geklieder met royal icing. Dat heb ik al eens gedaan en ik kan je zeggen, het is niet iets waar je na één keer goed in bent ;) En omdat ik mijn fijne glazuurmotoriek wel moet trainen, bij deze poging twee. Er zijn (op internet) zoveel recepten voor royal icing te vinden, maar ik laat me dit keer verleiden door een Spaanse versie. Omdat er een handig filmpje bij zit. Dit glazuur blijkt prima te werken; de juiste kleur vinden is een ander verhaal, maar ik ben dan ook geen Rembrandt.

Royal Icing (zie: 'como hacer el royal icing o glasa real')

Houd een kom met 2 eiwitten een beetje schuin, met de kloppers van een elektrische mixer er statisch kloppend in. Als er enige lucht in de eiwitten geklopt is, de kom recht zetten en al heen en weer bewegend verder kloppen. Voeg 2el (vers) citroensap toe. Al kloppend beetje bij beetje 375g poedersuiker toevoegen. Op- kloppen tot het glazuur niet meer van de kloppers loopt.

In een apart kommetje een gedeelte van de royal icing op kleur brengen met levensmiddelkleurstof (pasta of gel). Daar steeds één lepeltje water doorheen roeren, en testen tot een consistentie is verkregen waarbij de royal icing na 5 seconden weer vervloeit tot een glad oppervlak. De icing overdoen in een spuitzak met tip of een Ziploc zakje waar daarna een punt vanaf wordt geknipt. De icing opspuiten; eerst eerst outline trekken (met een wat dikkere icing) en dan opvullen (met de vloeiende icing). Geduld! Véél oefenen en niet opgeven.

Ik spuit eerst de grijze rand van het beeldscherm (met meteen een dotje zwart voor het powerlampje) en vul dit in met groenige icing (veel geel, druppeltje groen, druppeltje zwart). De gameboy wordt 'beige' (minidruppeltje blauw en druppel geel). De koekjessteker gebruik ik om zwarte kruisjes uit fondant te steken, die ik op het nog natte glazuur druk. De A-, B-, select- en start-knoppen spuit ik met gekleurde royal icing, maar had ik net zo goed ook uit fondant kunnen steken. De geplande letters en gedetailleerdere streepjes moet ik achterwege laten, omdat mijn kleinste spuittip (nummer 1) steeds verstopt raakt. En bij gebrek aan een zogenaamde 'scribble tool', gebruik ik bijna een heel potje tandenstokers op. Achteraf is het makkelijk vertellen, maar ik ben er werkelijk een eeuwigheid mee bezig geweest en de keuken was één grote rotzooi. 1-2-3-curve, 1-2-3-curve! Op elk koekje gaat natuurlijk wel iets mis; er is niet één exemplaar perfect gelukt.

Maar WAUW!! Heb ík die gemaakt? Toch wel heel echt gaaf. Samen met de Nintendo Controller Cake sieren mijn Gameboys een leuke nieuwjaarsborrel op. Waar zowel volwassenen (om overduidelijke jeugdsentimentele redenen) als kinderen (spelen! fijn spelen!) fel enthousiast op de versierde koekjes reageren. De gameboys ruiken lekker naar boter en smaken knapperig als een zoet biscuitje, naar natuurlijk veel te veel suikerglazuur. Ik heb alleen flashforwards over mezelf bedekt met royal icing. Dus de opbouw van trauma's is voorlopig nog niet gereduceerd.

Chocolate Salty Balls

Het meest bekende muziekrecept is volgens mij "Chocolate Salty Balls" van Southpark's Chef. De bedwelmende stem van Isaac Hayes beschrijft bijna volledig hoe je 'zijn ballen' maken moet. Tenminste, zo lijkt het. Het is dan wel geen 1998 meer (tel ik het nou verkeerd, of is dat écht al meer dan vijftien jaar geleden?! ahhhh!!), maar het is nooit te laat om te doen wat je destijds hebt nagelaten. En ik zie een filmmarathon met D. als de nu perfecte gelegenheid om de zoute chocoladeballen aan iemand (en mezelf) voor te schotelen. Ookal gaan we dan geen Southpark kijken, want dát zou te voorspelbaar zijn. Net zoals dat we geen kerstfilms gaan kijken, alleen omdat het kerst is. Cliché. (We weten dan nog niet dat in bijna elke film die we wél kijken, een kerstscène verstopt zit. Das Boot? Kerstscène! Jagten? Kerstscène. En Nightmare on Elm Street?! Wil iemand ons soms iets zeggen ofzo??)

Ik luister naar het liedje. En ik beluister het liedje nog een keer. Ik probeer mee te schrijven, maar dan nog vind ik dit recept nergens op slaan. Twee eetlepels kaneel met twee of drie eiwitten? Moet je die eiwitten dan opkloppen? Of wat moet je er eigenlijk precies mee doen? En dáár gaat dan gesmolten boter doorheen? Dat slaat helemaal nergens op en de gezongen instructies wijken mijlenver af van alles wat in de patisserie verantwoord is. Maar zoals Chef al zei: "every man has a recipe... for love". Gelukkig ben ik verre van de enige avonturier die ooit het idee heeft opgevat om 'chocolate salty balls' te maken. Ik ga dus maar gewoon doen wat The Geeky Chef heeft gedaan. Behalve dat ik zijn zienswijze ook weer aanpas. Want zoals ik al zei, het recept slaat werkelijk nergens op en laat veel vrijheid over voor eigen interpretatie. Dat zullen we dan maar zien als een luxe...

Recept

Breng in een steelpan 70g roomboter met 150g suiker en 60ml brandewijn aan de kook en laat op middelhoog vuur borrelen tot de suiker is gesmolten. Roer hier van het vuur af 110g pure en 50g melkchocolade (fijngehakt) doorheen. Laat de chocolade smelten ("and give that spoon a lick") en voeg 1tl vanille-extract toe.

Klop in een grote kom 2 eieren (M) los. Meng hier al kloppend het chocolademengsel doorheen. Zeef er 120g bloem, 2el kaneel, ½el cacaopoeder, ¼tl bakpoeder en ¼tl fijn keukenzout boven en vermeng dit met nog eens 110g pure en 50g melkchocolade (in stukken) tot een deeg. Bak dit in een ingevette (hoge smalle) vorm ca. 45 minuten in een voorverwarmde oven van 175°C. Bedek de vorm met aluminiumfolie, zodat zich zo min mogelijk korst op de 'cake' vormt. De chocoladekoek (het lijkt wel brownie, maar dan niet smeuïg) is gaar als een erin gestoken satéprikker of vork er schoon weer uitkomt. Laat enigszins afkoelen. De cake dan boven een kom verkruimelen. Vermeng de kruimels met 185g roomkaas (Philadelphia naturel) en 1el kaneel. Vorm met (behandschoende) handen ballen..  Laat deze 10 minuten in de koelkast opstijven en rol ze dan nogmaals tot perfecte ronde ballen. Rol deze LICHTJES door grof zout. Of nee, eigenlijk niet de ballen door zout rollen, want dat is te veel zout. Beter: sprenkel een klein beetje grof zout over de ballen (meer zout kan altijd nog) "Put 'em in your mouth and suck 'em!"

Stel dat je daadwerkelijk Chef's gezongen instructies letterlijk wilt volgen, dan krijg je dus te maken met dit:

De ballen die ik al had geschept, rechtstreeks uit de vorm, gooi ik maar weg. Die zijn droog en helemaal niet prettig om te eten. De ballen met roomkaas zien er als bal veel beter uit. Domme-ik heb puur om esthetische redenen de chocoladeballen door zoutflakes gerold. En ik proef er pas daarná één. Dom, dom. ZOUT! Véél te zout uiteraard. En hoewel ze er dan nog mooi uitzien, blijkt het zout een halve dag later weggesmolten.

En oh ja. De ballen zijn máchtig! D. zegt wijselijk: "Dit is niet voor de kinderachtige eter". Indeed! We eten er elk één en laven ons verder liever aan de rest van het filmbuffet.

Overigens heeft Rudolph (van Veen) ook 'chocolate salty balls' gemaakt, van chocolade, boter, slagroom en suiker. Hij laat (wijs) het recept van Chef volledig achterwege en zijn ganacheballen ogen heel wat eetbaarder. Dus mocht je het in je hoofd halen om dit ook te doen, wees dan misschien wat minder authentiek...

Nintendo NES Controller Cake

En over schoonzus (to-be) gesproken, mijn broertje gaat trouwen. Ik bedoel: broer. Drie keer raden wie de bruidstaart mag maken?! Moi!! Hoe cool is dát. Maar nou kan ik wel serieus denken dat ik een drielagige taartcreatie op één vrije dag zo even uit het niets tevoorschijn tover, onwenselijk realisme doet mij vermoeden dat dit níet het geval zal zijn. Dus ik heb mezelf opgelegd te oefenen, elke mogelijkheid die zich voordoet. Dus voor de nieuwjaarsborrel bij een goede vriend gisteren, besloot ik een red velvet cake om te bouwen naar iets anders. Zoals een Nintendo NES 8 bit controller, bijvoorbeeld:

Ik ga ijverig aan de slag met grijze fondant, zwarte marsepein, rode en grijze royal icing met wit en zwart Wilton decoratieglazuur (uit deze tubes). Daarbij blijkt een zogenaamde fondantroller feitelijk overbodig (een gewone deegroller volstaat prima), mits de onder- grond plakvrij is (stukje bakpapier bijvoorbeeld). Verder is een zogenaamde 'crumb coating' (botercrème) onmisbaar als lijmlaag tussen cake en fondant. En blijkt royal icing niet zo fijn spuitbaar als gedacht (dacht ik werkelijk 'select' en 'start' in microletters te kunnen schrijven met een verstopte spuittip nummer één?). Maar vooral ben ik (nog) niet zo enthousiast over de ooit veelbelovende kant-en-klare glazuur van Wilton, want dit spul blijkt stúg. En als ik zo'n tube au-bain-marie verwarm, blijkt het glazuur weer veel te vloeibaar.

Ik had werkelijk gedacht een relatief eenvoudig ontwerp als deze Nintendo controller 'even' te dupliceren (ik weet het, ik weet het). Dus ik ben een beetje teleurgesteld in mijn eigen kunnen. Maar de overige nieuwjaarsborrelaars daarentegen, hoor ik duidelijk ge- smoord verrukte kreten uiten: Ohh. Missie Fondantoefening is van start. Ik moet alleen de 1-2-3-curve in het oog houden.. (onbewust onbekwaam - bewust onbekwaam (en daar zit ik nú dus) - bewust bekwaam - onbewust bekwaam)

Koeke en Nageregte

Hahaha. Van deez Afrikaanse kookboekie kan ik nu al nie genoeg krijg nie: "Pretplan. Laat die kleintjies die deeg in bolletjies rol en met 'n vurk platdruk voordat hulle dit met kersies versier". Dit supergrappige presentje van schoonzus (to-be) ga ik inderdaad op de wc hangen als alternatief moppenboek.

Vogelpindakaas?

Als ik met tante Tiny in de kloostertuin ging wandelen, vroeg ik me altijd al af wat die pot pindakaas toch in haar rollatormandje deed. Dat werd duidelijk toen ze vertelde de lokale klusjesman te hebben gevraagd op een aantal bomen plankjes te spijkeren. Tijdens haar dagelijkse rondje door de tuin smeerde ze op deze plankjes ruim pindakaas. En dan had ze vanuit haar raam precies zicht op de vele vogeltjes die op de smeersels af kwamen. 'Bij de pinken (vinken?)'!

Bij winkels als Blokker (en Aldi) zie ik nu potten 'vogelpindakaas'. Speciaal zonder zout, voor de vogeltjes. En dat verbaast me. Ik wil ook eigenlijk niet zoveel zout in mijn pindakaas maar ík moet mijn toevlucht daarvoor nemen tot dure natriumarme pindakaas. En mocht ik het idee opvatten dat vogelpindakaas ook best geschikt zou kunnen zijn voor mijn boterham; 'ze' hebben er meelwormen in gedaan.

U.S.Patent Cuisipro

Voor €14,95 gekocht bij Kookpunt: 'locking tongs' van Cuisipro®. Een serveertang die lekker in de hand ligt met genoeg grip om alles te grijpen wat maar te grijpen valt: van spaghetti (opscheppen) tot barbecuevleesjes (omdraaien). Deze tang is voorzien van siliconen uiteinden (die góed vastzitten). En achterop zit een vergrendeling. Door deze uit te trekken zit de gesloten tang vast ( - duwen en de tang is open). Nou nog uitproberen of 'ie inderdaad "hittebestendig is tot 300°C"...