Witte melkchocolade

"Just do it! Think different. Don't leave home without it."

Reclameslogans hebben zo vaak nogal de neiging om ons op naar gebiedende wijze te benaderen. Zo is er vrolijke drop die je moet delen. En chocolade die je schijnbaar juist niet mag delen. Zucht. Maar los van dit soort aanmatigende toontjes is er toch iets zeer interessants aan de nieuwe chocolade'repen' van HandsOff ("just launched at AlbertHeijn & Schiphol"); en dat zijn de combinaties. Naast 'melting milk', 'friendly dark' en 'double dark', is er een drops bar in 'milk meets dark' en (de reep die ik wel móest uitproberen:) 'white meets milk'.

Nou is witte chocola helemaal geen échte chocola, dus wit en melk door elkaar is interessant(er dan melk en puur gecombineerd). Het blijkt te smaken naar de smeltende romigheid van melkerige koet- jesrepen maar dan met daadwerkelijke chocolade in plaats van als 'cacaofantasie'. Lekker wel. Maar 'what's mine is dine' want dit wil ik juist héél graag delen met mijn wittechocoladefan broertje, eh, ik bedoel broer.

Amandel onder de douche

Mijn favoriete scrubcrème met bamboe (Hema, €3,50) heeft ste- vige concurrentie gekregen van de scrubcrème met amandel (óók van de Hema, 150ml €2,50). Beide zijn prima geschikt om onder de douche het gezicht (en décolleté) een fijne scrubbeurt te geven, met als groot bijkomend voordeel dat eventuele make-upresten grondig verwijderd worden (dit is de enige manier die ik ken om totaal en volledig van mascara af te komen). Scrubben is wat dat betreft veel doeltreffender dan peelen en ikzelf houd dan ook van een product met grovere deeltjes, zoals deze. De (overigens echt heerlijke) amandelgeur ruikt misschien een beetje naar amaretto (of marsepein), maar zo gaat dat nu eenmaal met associaties. Voor een zachte schone huid. Waarna ik graag nog coalface gebruik.

Omdat amandel mij in een doucheproduct zo goed beviel (oh wat ruikt dat lekker!!), nam ik ook eens de amandel 'shower cream' (€1, Hema) mee. Het "rijke amandelaroma" is mij te subtiel, maar dit is toch een prettige douchecrème (met yoghurt) voor die prijs. Zoek je echter een écht heerlijke amandeldouche, dan moet je volgens mij de 'Jardins du Monde Amande de Californie' van Yves Rocher (200ml €3 p.stuk maar voor vasteklanten €1,50). Dikcrèmige en zachtschuimende crèmedouche met een geur die je veel later nog ruikt. Er is een hele reeks jardins du monde; deze zijn biologisch afbreekbaar, bevatten geen parabenen of dierlijke producten en zijn gemaakt van natuurlijke (botanische) ingrediënten. Want dat is hoe Yves Rocher rolt.

Groenteroostaart

Omdat broer en (schoon)zus een vorkje komen meeprikken, dook ik de keuken in om een passende avondmaaltijd op tafel te kunnen zetten. Bij voorkeur iets indrukwekkends, wat niet al te veel tijd zou kosten om in elkaar te zetten. Als een soort driegangen-effect in één gerecht, want een mens moet het zichzelf nou ook weer niet té moeilijk maken. Maar dat daarbij best grenzen mogen worden verlegd, staat voor mij buiten kijf. En gelukkig geeft Rudolph (van Veen) mij de juiste inspiratie met zijn groenteroostaart.

Dit 'deeg voor hartige taart' is sowieso een recept om te onthouden (instructievideo op de hierboven gelinkte website van 24Kitchen). Ik vermenig de hoeveelheden met 1,5 en heb (ruim) genoeg deeg voor twee grote (20cm) en twee kleine (15cm) hartige taartjes. Het is een prachtig soepel en lekker elastisch deeg dat zich plakkerig laat kneden, maar erg goed uit te rollen is en zonder scheuren net- jes de bakvorm bekleedt. Na het bakken is het deeg licht opgebold, prettig knapperig goudbruin (óók op de bodem) en erg lekker.

Recept

Klop 210g zachte boter en 200g roomkaas (Monchou) luchtig. Kneed dit met 430g bloem, 1½tl bakpoeder, 1 snuf zout, 7½tl koud water en 2el (appel)azijn tot een soepel deeg. Vorm het deeg tot een ronde schijf en laat deze, verpakt in plasticfolie, een uur in de koelkast rusten. Rol het deeg vervolgens uit op een be- bloemd werkvlak en bekleed er een ingevette (spring)vorm mee. Snijd het overtollige deeg van de rand weg en prik gaatjes in de bodem. De taart zal met vulling ca. 40 minuten moeten bakken in een voorverwarmde oven van 180 ºC.

Ik zou een regenboog groenteroostaart hebben overwogen (rood, oranje, geel, wit, groen, blauw, paars) als ik bijpassende groenten zou hebben gevonden in de kleuren rood en blauw. Maar ik was al behoorlijk in mijn nopjes met de gele en paarse wortelen (van toko Persepolis) en de gele courgette die ik bij 'de boer' had gescoord. Samen met een pastinaak en 'gewone' courgette en wortel was dat toch ook al een mooi kleurenschema.

Op de deegbodem een mengsel van Monchou roomkaas, dooiers en (veel) verse dragon (2x de hoeveelheid uit het originele recept) en daarna hoefde ik 'alleen maar' de groenterepen in roosvorm te schikken. En nee, ik heb geen mandoline; maar met een kaasschaaf ging het ook goed. Het enige wat ik jammer vind, is dat sommige repen daardoor hoger uit de vorm komen dan andere. De stroken groente zijn makkelijker te plaatsen  als je ze tussendoor met het roomkaasmengsel bestrijkt. Zodat ze aan elkaar plakken en niet steeds omvallen.

Zo hé. Dat is een mooi taartje. En het serveert idd indrukwekkend, zéér indrukwekkend zelfs. Na aansnijden valt het alleen allemaal een beetje uit elkaar; dat is jammer van het rooseffect maar maakt het prikken wel makkelijker. Maar je zou bijvoorbeeld ieder zijn eigen éénpersoonstaartje kunnen serveren. Het deeg is neutraal van smaak (en heeft volgens mijn smaakpapillen meer zout nodig - maar dat was natuurlijk zo opgelost). De verse dragon met prettige anijssmaak is erg lekker, maar op zich niet genoeg om volop smaak te geven. Méér kruiden dus. Of een volgende keer zou ik in plaats van Monchou waarschijnlijk Boursin gebruiken.

En het toetje was óók erg geslaagd!

Vanille-extract maken

Wie vaak bakt, heeft (veel) vanille-extract nodig. Die kun je kopen als (enigszins inferieur) vanille-essence van bijvoorbeeld Oetker (in het supermarktschap) of als (superieur maar duurder) 'organic madagascar bourbon pure vanilla extract' bij de natuurvoedings- winkel. Nou moet je op sommige dingen gewoon niet bezuinigen. En vanille-extract is zo iets. Je hebt er steeds maar een beetje van nodig en het verschil in kwaliteit zal een groot verschil in smaak maken. Maar wist je dat het heel erg makkelijk is om zelf vanille-extract te maken? Zó belachelijk makkelijk zelfs, dat ik me bijna afvraag hoe het kan dat ik nooit eerder heb gedaan.

Al wat je hoeft te doen is (zachte, verse) goede vanille-stokjes in de lengte doormidden snijden en ze met een paar tegelijk in een goed afsluitbaar, glazen flesje doen. Dit vervolgens aanvullen met goede wodka (minstens 35% alcohol) en zeker twaalf weken laten trekken op een liefst donkere plek. Occasioneel schudden. Ik vond zelf de vanille-stokjes van Jumbo (€0,99 per stuk) meer dan goed genoeg en ik heb er acht in een fles Smirnoff van 500ml gepropt. Nou weet ik niet of dit nou echt goedkoper is, dan de dure versie uit de winkel aanschaffen; maar het joepie-effect is wel véél groter!

Nu, ruim vier maanden later, is de 'triple distilled vodka' prachtig donkerbruin gekleurd en heeft zich een fijn (alcoholisch) vanille- aroma ontwikkeld. Het zal wel een aantal baksels duren voordat dit zelfgemaakt vanille-aftreksel op is. Tenzij ik natuurlijk kleine flesjes weg blijf geven; want zelfgemaakt vanille-extract blijkt ook nog eens een heel leuk kookkado!

Hero Cassis

Hmm mjam, cassis. Dat is één van de weinige frisdranken (naast misschien Fanta citroen) waar ik écht zin in kan hebben. Er is ook weinig dat smaakt zoals cassis doet, met zijn volle bessenaroma en dieprode kleur. Het is een vinding van het Zwitserse bedrijf Hero (maar werd in Breda gemaakt van Zeeuwse bessen?!) en stamt uit 1938. Grappig, als je het net fout leest, is de tekst op de officiële site: "na de oogst worden de bessen bij de teler ontsteeld"...

SOIA

Terug van (drie jaar) weggeweest, is het 'Strand Oog in Al' (SOIA, afgekort) op 'de kop van West', waar het Merwedekanaal en het Amsterdam-Rijnkanaal samenkomen. Met je voetjes in het (daar niet van nature aanwezige) zand, heb je leuk zicht op de gele brug, de Douwe Egberts Fabriek én de binnenvaart. Geen saai moment. Zéker niet op weg naar het etablissement, want nadat je het Marco van Basten Sportpark bent gepasseerd, moet je wel nog even langs 'het kamp'..

In de jaren '60 kregen Utrechtse kindjes hier schijnbaar zwemles, waarbij ze op en neer moesten naar de overkant. Dat is nu wel een beetje ondenkbaar, maar de geïnteresseerden zouden (stiekem?) een duik in het kanaalwater kunnen wagen. Verder vermaakt men zich hier met de luxe van heerlijk 'hangen', wat vooral een volle (zand)bak geeft op de zonovergoten dagen. Er is een dakterras. Er staan picknicktafels en kuipstoelen. En er liggen fatboys. Voor de kleintjes (of de groteren) zijn schepjes, emmertjes en kiepwagens in het zand te vinden. En een schaakbord op een (gele) olieton.

SOIA is geopend op dinsdag tot en met zondag vanaf 12u. Je kunt er natuurlijk allerhande drankjes krijgen of iets eten. Er worden regelmatig leuke activiteiten georganiseerd, zoals yogalessen (op zaterdagmorgen), een barbecue of feestjes (vaak met een dj).

Kwarkkoekjes

De door Kees Raat bedachte 'kwarkkoekjes' in Koekje, zijn de zoete tegenhangers geworden van de pittige telor kecap (eieren) die als picknick meegingen naar het strand afgelopen weekend. De eerder gemaakte strandkoekjes hadden natuurlijk ook gekund, voor het dubieuze effect dat je niet weet of je nou daadwérkelijk zand in je mond hebt ;) Maar het woord 'kwark' en het appetijtelijke plaatje van een goudbruin bolrond koekje deden mij overstag gaan in de keuze voor deze niethartige versnapering.

De bijbehorende aardbeiensaus ging ik niet maken; dat geeft alleen maar geknoei in de tas. Ik heb nog even een kant-en-klaar flesje uit de supermarkt overwogen, maar één blik op de ingrediënten deed mij dat weer terugzetten.

De kwark mocht uitlekken tot een hangop. Wat ik altijd een beetje wonderlijk proces vind. Én een interessante aanblik in de koelkast, zo'n lekkend stuk kaasdoek. De kwark werd door opgeklopte eier- dooiers gespateld; met ook de toevoeging van (poeder)suiker (en vanille-extract). Waar vervolgens eiwitschuim en bloem doorheen gevouwen werden.

Eenmaal gebakken blijken de koekjes zachte mini cakejes die nog het meest naar eierkoeken smaken. Een beetje saai en een tikkie droog. Om eerlijk te zijn, niet een geweldig koekje. Maar met een vulling van chocoladeganache (en een dubbelgebakken topping van geraspte kaas) best oké. Vooral wanneer je legende maag en je 'sweet tooth' om een hapje roepen terwijl je al lezend op het zand ligt te verbranden.

De ganache is gemaakt met Tony Chocolonely Melk Koffie Krunch en dat vleugje koffie doet het 'm. Feitelijk overstemt de smeltende chocola dat hele bizarre kwark-maar-stiekem-eierkoekje. Meneer Raat had in ieder geval gelijk dat er een sausje bij de koekjes hoort. En dan ook echt een sausje, want de koekjes met kaas waren alsnog droog. Maar verder blijkt telkenmale dat de recepten van collega en banketbakmeester Cees Holtkamp (in hetzelfde boekje) koekjes opleveren die in één keer kloppen en dat 'die van Raat' vooral erg leuk bedacht zijn maar als recept duidelijk minder perfect.

Telor kecap

Zaterdag was het niet te harden; met een gevoelstemperatuur van 35 graden en een buikloop die bijna net zo hard ging, heb ik de dag rustig binnen doorgebracht. Maar zondag was het in alle opzichten aangenamer. Buiten af en aan bewolking met een windje, maar nog wel warm. Dus weer picknickweer. Of strandweer misschien zelfs, maar dat staat gelijk aan picknick (achtig iets). Omdat elk uitje in mijn boek bij voorkeur gelijk staat aan picknick. Ik kan nauwelijks iets fijnigers verzinnen dan therapeutisch kokkerellen en er dan (met koelbox of picknicktas) op uit trekken om ergens in 'de vrije natuur' gezamenlijk voedsel te nuttigen. Love it, love it, love it. En voor de warmte van het zonovergoten strand (tussen Schoorl en Groet) kies ik eieren voor mijn geld. Letterlijk dan. En koekjes.

Ik wil mijn herstellende lijf natuurlijk niet tarten, dus de receptuur mag lekker aan de gemakkelijke kant zijn. Maar dan wel uitermate smakelijk, wat mij dus doet bladeren door De authentiek Indische Keuken. De eieren kook ik in mijn elektrische eierkoker (aanrader!) en het sausje is snel gemaakt van gefruite ui, knoflook (een beetje trassi), een rode peper, wat additioneel sambal, ketjap manis en (vloeibare) goela djawa. Die deciliter water die ik volgens Lonny moet toevoegen, had ik beter weg kunnen laten. Dat zou langdurig inkoken hebben gescheeld..

Er passen precies zes eieren in een plastic bakje. En toegegeven: ze zien er werkelijk niet uit. Viesbruinig, van buiten én van binnen. De saus wordt niet zo heet (als in: pittig) gegeten als toen ze nog warm was. Het zijn vooral zoetpittige eieren met een uitgesproken ketjap smaak. Maar het is precies dát waar je behoefte aan hebt als je met een legende maag op het zand een boek ligt te lezen. Deze eitjes smaken veel meer 'kecap' dan de pindang telor kecap (2007) maar zijn misschien net iets minder geslaagd dan deze opor telor (van vorig jaar)

Het diner nuttigen M. en ik aan het imposante Klimduin in Schoorl. De onheuse berg zand, met aan de voet diverse etablissementen in kringvorm opgesteld, spreekt jong en oud tot de verbeelding en is zowel voor sporters als zandbakliefhebbers de perfecte uitdaging. Bijna heb ik de friet met mayonaise er al weer afgetraind. Waarmee we wel een ijsje hebben verdiend (van ijssalon Pinocchio)...

Henna 'n' Placenta

In de nieuwe Aziatische toko (zo ongeveer naast Oriental) aan de Amsterdamsestraatweg te Utrecht, stap ik naar binnen om een nieuwsgierig kijkje te nemen. Mijn oog wordt vooral getrokken door de vele cosmetica-producten die (veelal buiten mijn bereik) achter de lange toonbank staan uitgestald. En in het bijzonder kijk ik naar een haarmasker met de tekst "Henna 'n' Placenta". Ik durf het niet op te pakken ;) En loop linea recta de winkel weer uit. Brrr.

Island Recipes

Een vriend van mij heeft een jaloersmakende roadtrip door de USA gedaan. Met niet te verhullen afgunst hoor ik vanavond zijn verhalen aan over tochtjes naar de Walmart (ik! wil! ook! naar! een! Amerikaanse! supermarkt!!!) en avonturen op culinair vlak. Dat eerste moet hij op voorhand geweten hebben, want ik krijg een klein cadeautje op het terras waar we bijpraten. Een 80 pagina's tellend "Don't stop the cook - Island Recipes" kookboekje in klein handzaam (bijna dwarsliggers) formaat. Hoe attent; bedankt, W.

De vele receptjes zijn (quasi) klassiekers van de meer dan 7000 Caraïbische Eilanden tussen Florida en Venezuela, met steeds vermelding van oord van herkomst. Ik moet eerlijk toegeven dat ik van de meeste gerechten nog nooit heb gehoord (ducana; blaff; mahi-mahi; bébélé), maar de meeste ingrediënten lijken mij ook hier goed te vinden. Het gebezigde Engels is geen onoverkomelijk obstakel (als je tenminste 'cups' tot je beschikking hebt - wat ik heb).

Het is geen verrassing dat mijn aandacht vooral door de desserts getrokken wordt. Bovendien is het hier (nu) tropisch genoeg (vind ik) om je te laten verleiden door bijvoorbeeld 'tembleque', een gebonden kokosmelkdrank met kaneel en suiker. Ik ga er eens op mijn gemak doorheen bladeren (waarschijnlijk in de trein op weg naar mijn werk morgen) en me wanen in uitheemse oorden.

Bosbessencakejes met bramencrème

We gingen samen een leuk weekend hebben en ik had daartoe twee mogelijke idee-concepten aan hem voorgeschoteld: 'over de top' en 'bottoms up'. Leuk; hij koos voor 'over de top' en dus sleepte ik hem mee naar waar mijn (figuurlijke) wortels liggen. En omdat je daar natuurlijk niet de eerste keer kan aankomen met lege handen, werden er de avond tevoren cakejes gebakken. Wat hij ook al niet wist, totdat het te laat was. Hihi.

De bramen-en bessenpuree had ik bij zijn aankomst al ready to go in de koelkast staan. Hij mocht het cakebeslag maken door boter met suiker romig te kloppen en daar eieren, melk, bessenpuree en bloem doorheen te mengen. En terwijl de cakejes bakten (onder mijn toeziend oog - ik ben toch net iets meer een bakkenner, zei zij zeer bescheiden) legde ik hem uit hoe hij de bramerige botercrème moest maken.

En ik kan niet anders zeggen. Zoals wel vaker, liet hij zich weer van zijn beste kant zien. En na een eerste poging, spoot hij kundig de bramencrème waarachtig in prachtige rozetten op de afgekoelde cakejes. Aan mij niets anders dan de illustere taak om ze dan ook maar nóg meer 'over de top' (girly) te maken door wat glitterende paarse suiker erover te strooien (uit de discount bak bij de Xenos, à €0,10 per buisje). Gelukkig had ik nog een klein taartdoosje in de kast (want hoe moet je die cupcakes anders vervoeren?). Nee, we gingen zeker niet over één nacht ijs en toen was het op weg naar Zutphen.

Mooi hè, hoe zowel de cakejes als de toef crème erbovenop, van nature gekleurd zijn door het paarsblauwe zachtfruit. Hoewel de bramencrème op deze manier niet meer is dan opgeklopte boter met (te veel) poedersuiker en wat bessenpuree. Ondanks mijn spontane toevoeging van citroensap, was de crème nóg te zoet (naar mijn smaak dan). En wie houdt er nou écht van een hele rozet boter? Ik heb liever een meer professionele botercrème zoals van Holtkamp of Rudolph. Dit hele cakeje is eigenlijk beter (van smaak) zonder de botercrème: compact en toch luchtig (een beetje als een 'poundcake') met een kruimige volle botersmaak.

Helaas helaas mis ik een beetje de overdonderende (over de top) bessen-en bramensmaak. Stiekem vind ik het zonde van die mooie bramen. Een mooi cakeje als dit had meer gehad aan een spiegel van bessengelei, met misschien de bramen in z'n geheel door de cake heen. Maar móói; ja, dat is 'ie wel! En op die manier was het toch een beetje de spreekwoordelijke kers op een verder geslaagde dag.

Voetbollen

Gisteren won NL met 2-1 van Mexico in de achtste finale. Eén van de beste gelegenheidsproducten van dit WK zijn wat mij betreft de- ze witte voetbal bolletjes van de Albert Heijn. Broodjes, zo rond als voetballen, die je thuis af mag bakken. Bijvoorbeeld als 'ze' zaterdag tegen Costa Rica uitkomen.

Romeinse honingcake

We gaan op visite. Officieel. En zelfs als het dan zo is dat ik weinig tot geen tijd (over) heb, dan nog vind ik niet dat je bij zoiets met lege handen aan kunt komen. Ik word toch altijd voor de wekker wakker, ookal gaat die wekker op zaterdagochtend helemaal niet. Dus sta ik om half zeven 's ochtends een taart(je) in elkaar te bak- ken om 's avonds mee te nemen 'voor bij de koffie'. Laten we zo'n ochtendlijke baksessie dan maar 'een stukje ontspanning' noemen. Want een goede vriendin van mij is zwanger en aangezien ze niet meer in de overgevende fase zit, zou dit er best wel als, eh, koek in kunnen gaan.

Met slechts drie ingrediënten (eieren, honing en bloem) maak ik het beslag. Hoppa. Laat de elektrische mixer maar zijn werk doen! Goddank dat ik in de 21e eeuw leef en dit niet met de hand hoef te kloppen. Het beslag wordt 40 minuten in de oven gebakken. Een Romein kan de was doen.

Alleen ziet mijn taart er in níks zo uit als in de video. Hoe kan dat nou toch; het leek zó makkelijk. Maar nadat ik de honing aan de opgeklopte eieren had toegevoegd was mijn mengsel veel dunner en nee, de oven heeft dat niet goedgemaakt. Bovendien blijft mijn honing'cake' vréselijk aan de vorm plakken. En aan het bakpapier. En aan zichzelf. En aan mij. Al afkoelend zakt 'ie ook nog wat in, dus het is nou niet bepaald een oogstrelende creatie waar ik mee aan kom zetten.

Maar erg lekker is dit historisch 'gebak' gelukkig dan weer wel. Als je tenminste van honing houdt, want daar smaakt 'ie volop naar. Dus ík vind 'm héérlijk! Maar mijn vriendin niet, of althans, dat weet ze niet. Want schijnbaar mag je geen honing als je zwanger bent. Of dat denkt ze tenminste en ze neemt (logischerwijs) liever het zekere voor het onzekere. Volgende keer maar weer gewoon Utrechtse sprits halen. Tenzij ze dan al bevallen is, want dan zal ze waarschijnlijk willen afvallen en dat lukt natuurlijk niet zo goed als je boterspits propt...

Moksi Meti

'Moksi Meti' is feitelijk de 'mixed grill' van de Surinaamse keuken. Maar dan zonder de 'grill'. Moksi meti betekent niet veel minder dan 'gemengd vlees': kip en varkensvlees op diverse manieren bereid.

De moksi meti van (wijlen) De Waterval (Vleutenseweg 232, Utrecht) vond ik heel goed. Vooral het vlees dan. De 'Surinaamse bami' was niet veel meer dan spaghetti met ketjap (leek het), ook al smaakte het wel lekker. Extra zuur (€1,60 voor reepjes zuurzoute komkommer) en extra groenten (€1,60 voor nog net warme kouseband en kool). Echter, De Waterval is op mysterieuze wijze verdwenen. Op de deur zit een briefje met de melding dat het pand per mei 2014 niet meer door Mr Waterval wordt gehuurd. En dat voor inlichtingen over het pand met de eigenaar contact kon worden opgenomen. Nou moet ik een nieuw adresje voor mijn afhaalsuri vinden...

Rochester Dark Ginger

Bij Mad&Vin (Kongens Nytorv 13, Kopenhagen) schaf ik voor mijn dorstige zelf een flesje Rochester Dark Ginger aan (voor ruim €4, maar goed). Een 'prikloze' frisdrank, gemaakt naar oud Jamaicaans recept (zeggen ze). Dit artisanale drankje met zijn prachtige etiket, ziet er uit als cola en smaakt naar zoete hoestdrank. Maar lekkere hoestdrank dan, met een volle bruine basterdsmaak en heerlijk scherp gember in de nasmaak (die prettig richting keel kriebelt). Gemaakt door een Brits familiebedrijf (link).

Føtex

Tijdens een paar dagen in Kopenhagen (en ja, ik was daar omdat er bij Noma!!! gegeten ging worden), moet uiteraard een supermarkt bezocht worden. Of hopelijk meerdere. Aan de b&b-eigenaar vraag ik naar de aller-allergrootste hypermarket van de stad. En hij zegt, tot mijn grote teleurstelling: "die is er eigenlijk niet". Hij raadt wel zéker 'Mad&Vin' aan in de kelder van Europa's oudste warenhuis 'Magasin du Nord'. En het toeval wil dat ons tijdelijk logeeradres gehuisvest is tegenover een toch best wel grote Føtex (Lyngbyvej 11).

Het is niet ècht een supermarkt om enthousiast over naar huis te schrijven, maar wél een supermarkt waar ik enthousiast van word. Want gevuld met interessant (want erg anders) Deens assortiment. Deze Føtex is een beetje rommelig. Qua groente en fruit liggen hier slechts de basics (geen bijzondere bes te vinden, helaas), maar in het zuivelvak vind ik bijvoorbeeld diverse pakken Arla die ik ook wel in Nederland zou willen zien (o.a. vlierbloesemyoghurt). En wat slim dat deze pakken van achter het vak worden bijgevuld. Het meneertje dat (met handschoenen aan) net daarmee bezig is, zegt gelukkig niks van mijn illegale fototrekkerij..

Grootste trekpleister hier, zijn voor mij de Deense dropjes. Er zijn repen chocola met stukjes salmiak, en het gamma Haribo is héél anders dan bij ons. Veel meer zoute drop met veel meer salmiak. Leuk!

Wasabi rucola

Nieuw bij de Albert Heijn is een vrij pittige nieuwe 'sla': rucola met de extra scherpe smaak van wasabi. Niet dat er nou daadwerkelijk wasabi aan de kweek van deze rucola te pas is gekomen. "Er is niet gekruist", zegt dhr Fausto Caserio, productmanager bij Alphacom Italia, de kweker die wasabi-rucola ontwikkelde en in Nederland exclusief aan Albert Heijn verkoopt. Deze rucolasoort heeft iets bredere, minder gekartelde blaadjes die kleiner van formaat zijn en meer vertakt aan elkaar vast zitten nog. De smaak is écht wel pittig. Maar anders dan wasabi níet scherp in de neus.

Dé Bruidstaart!!

Vorige week vrijdag was het Uur U. Of 'Uur B' eigenlijk, met de B van bruiloft, broertje en bruidstaart. Het kostte wat vrije dagen, maar het leverde een uniek en zeer persoonlijk huwelijkscadeau op. Mijn aubade aan W, mijn lieve broertje (die helemaal geen 'tje' meer is) en A, mijn fantastische nu (schoon)zus. X

Gelukkig heb ik alleen maar steeds ideeën aangedragen en hebben W&A elke beslissing genomen. Maar dat hun silhouetten in groen marsepein midden op de taart moesten prijken, dát stond als een paal boven water. Sil en Sis maakte van de profielfoto's prachtige silhouetten. Die zó geslaagd waren dat ze door het bruidspaar ook ingezet werden op de petit fourtjes en de bedankkaartjes. Wat als extraatje opleverde dat iedereen dacht dat ik die petit fourtjes dan ook wel zou hebben gemaakt. Dat dus niet, maar wél mijn idee.

De bruidstaart werd uiteindelijk een opeenstapeling van: smeuïge (bijna natte) citroencake met (gemalen!) maanzaad botercrème 'lemonpoppyseed' (28cm) / red velvet cake (24cm) met een hart van witte chocolade botercrème / dubbele chocoladecake (20cm) met gróte stukken witte chocolade (en toch maar zonder chili ;) en limoenbotercrèmevulling / en een extraatje bovenop (18cm) van het resterende redvelvetdeeg.

De rozen rondom in pastelroze en pastelpaars moesten eigenlijk wat meer twotoned zijn (met meer wit dus). En dat zou ook gelukt zijn, ware het niet dat ik ze kleiner heb gespoten dan de grote tip (Wilton 2d) feitelijk toeliet. Alle cakes heb ik, om uitdrogen te voorkomen, met een simpele suikersiroop (één deel suiker op laten lossen in één deel water) bestreken. En héél belangrijk: de steunpilaarstokjes in de taartstapeling niet vergeten, anders zakt de hele taart door zijn eigen gewicht in elkaar. Sowieso heb ik alle 'hoe-maak-je-eigenlijk-een-bruidstaart' tips van YouTube geplukt:

(Lori ain't got nothing on me)

Maar hoe mooi de taart ook was. Hij was vooral érg lekker. Ruim genoeg voor de vijftig gasten (wat feitelijk een mazzeltje was, want dáár had ik verder geen rekening mee gehouden) en de meeste van hen aten dubbele porties. Een dankbare maar ware monsterklus die ik trouwens maar één keer doe. Voor het geval er bestellinge binnenkomen...

Tweekleuren rozen van botercrème

Tweekleuren rozen ('two toned') van botercrème, inderdaad. 

Mooi! Of tenminste, dat moeten ze uiteindelijk gaan worden, op de bruidstaart. Om te oefenen maak ik ze precies volgens deze video

maar dan van luchtige meringue in plaats van botercrème. Ik stop mijn Wilton 2D spuittip in een spuitzak en besmeer de wanden van de zak met gekleurd (paars) eiwitschuim om vervolgens de kern op te vullen met wit.

Natuurlijk lukt het niet helemaal precies zoals in het filmpje, maar over het algemeen kan ik heel prima met het resultaat leven. Dit gaat lukken...

Nintendo 'mushroom' en 'star' koekjes

Nāk(e)d

Pas ontdekt bij De Tuinen: de 'mueslirepen' van Nākd! Ze kosten er normaliter €1,19 per stuk, maar de winkelketen heeft vaak genoeg "voor het gehele assortiment 50% korting op elk 2e artikel" acties. Waarbij de repen dus voor €1,80 per twee over de toonbank gaan (i.e. à €0,90).

Deze ik-moet-nú-écht-iets-eten-repen zijn gluten-en lactosevrij, bevatten geen ei en passen in een rauw (raw) of veganistisch dieet. Omdat ze zijn gemaakt van gedroogde vruchten (dadels met name) met als enige andere toevoeging noten, cacao, andere gedroogde vruchten of specerijen. Echte pure smaken dus zonder chemische toevoegingen. De 'ginger bread' vind ik alvast fantástisch lekker! Deze reep ruikt sterk naar gemberkoek en heeft een fijne korrelige textuur. De reep is smeuïg met een heerlijk subtiele zoetheid. En dadels zijn niet voor niets godenspijs, blijkt. De enige valkuil van het bedrijf is dat voor €1,19 zo'n reep nog best goed thuis te maken is.

Zelfgemaakte 'kersen'(lees: aardbeien)bonbons

We gaan stappen! En zoals dat dan hoort, eerst thuis indrinken. Ik mag dan wel 40min zijn, de lol is er niet minder om. Of misschien is de lol zelfs wel meer. Omdat ik nu de (financiële) mogelijkheden én de onmis(ken)bare capaciteiten heb om daadwerkelijk met iets beters aan te komen dan een fles bessen. Dus ik maak mijn eigen 'jello shots', in (ook zelfgemaakte) cups van getemperde (jawel!!) chocolade. Hoppa!

Recept

Hak (of rasp) 200g pure chocolade fijn. Smelt 150g daarvan in 'n metalen kom au-bain-marie. Roer van het vuur af de resterende 50g door de gesmolten chocolade (hierdoor zal de temperatuur dalen, zodat de chocolade feitelijk zo goed als getemperd is en dus mooi glanzend uit zichzelf opdroogt zonder naderhand van die witte (smelt)vlekken op de chocolade - deze manier van temperen heb ik van Rudolph). Bestrijk een (siliconen) vorm met een laag gesmolten chocolade; dit lukt het best met een schone penseel. Als deze laag hard is geworden, nóg een laag chocolade aanbrengen. De chocolade hard laten worden.

Breng 150ml water in een steelpannetje aan de kook en voeg 1/2 pakje Dr.Oetker Jelly puddingpoeder toe. Roer dit van het vuur af door, tot het poeder is opgelost, en laat al roerend tot handwarm afkoelen. Voeg een flinke scheut (50ml) bourbon of wodka toe, vermeng en verdeel het mengsel over de chocoladecups. Laat (in de koelkast) opstijven. Druk de cups voorzichtig uit de vorm en serveer.

Laat één ding heel duidelijk zijn: alcohol laat zich moeilijk geleren. Liever had ik minder water en meer alcohol gebruikt, maar de eerste poging daartoe was weinig succesvol. Toen voegde ik er uit de losse pols extra gelatine aan toe, wat niet het gewenste effect gaf. Hoe dat wel zou kunnen zijn gelukt:

De puddingpoeder die ik kon vinden (bij Jumbo) was er alleen in aardbeiensmaak. Ik vond het nogal sterk ruiken naar de gelpennen van vroeger, maar dat viel in het eindresultaat wel mee. Thuis heb ik er één voorgeproefd. Ik vond mijn mooie 'kersenbonbons' best wel weinig kersenbonbon en erg veel alcohol. Wat een goed ding is. Alleen houd ik niet zo van chocolade met een vloeibare fruit- vulling. Had ik al gezegd dat ik al fietsend naar de preparty (ik was toen nogal in mijn nopjes met de glanzende chocoladecups), even met één hand ging controleren of mijn licht het wel deed. Daarbij vergetend dat ik juist in die hand mijn schaal met chocoladeshots droeg. Ik kwam dus op het indrinkfestijn met twee overgebleven chocolaatjes; de andere tien lagen ergens op het fietspad. Maar zelfs toen was het nog een geslaagde party gimmick ☺

De aller-aller-allerverzorgendste shampoo

Van die quasi professionele kappersproducten die voor ons, 'de gewone consumenten' bij de lokale drogist in het schap komen. Alsof het een exclusieve deal betreft waar je voor de zogenaamd onwaarschijnlijk lage prijs van €6 per fles gebruik van mág maken. Zoals van die John Frieda shampoos, zeg maar.

Syoss lijkt aanvankelijk in diezelfde categorie te vallen. Gelukkig zijn er bij de Kruidvat vaak genoeg 1+1 acties, zodat de flessen shampoo van Syoss (à 500ml) bijna altijd wel voor €3 per stuk (de DM prijs in Duitsland) te verkrijgen zijn. De roze (shine-sealing shampoo) en de oranje (intensive care oil-shampoo; "reinigt en voedt zonder het haar te verzwaren") heb ik beide met steeds enthousiaster plezier uitgeprobeerd en deze Syoss shampoos hebben zowaar in geen tijd mijn voorheen favorieten vervangen. Ik krijg er glanzend zacht haar van dat springerig golft ("Pam, je haar danst") en lekker ruikt. En geen crèmespoeling meer nodig. Om dus!

Papatya

Gisteren met een heel stel collega's heerlijk uit eten geweest na het werk. Wij streken neer bij Turks restaurant Papatya (wat 'kamille' betekent), waar door de chefkok, Mahmut, autenthiek Turks wordt gekookt (Buiten Brouwerstraat 19, Amsterdam; dicht bij het CS in de Haarlemmerbuurt).

'Papatya' is een kleinschalig familiebedrijf met kwaliteit en service hoog in het vaandel. Het restaurant dat al gedurende 25 jaar in bedrijf is, zetelt maximaal zo'n dertig gasten tegelijk. Zij worden in de watten gelegd alsof ze bij familie op bezoek zijn. En dan bedoel ik familiebezoek op z'n Turks: qua eten van alles wel wat, in net te overdadige porties zodat je je bord niet leeg krijgt. Want zo hoort het.

Wij eten 'meze' (Turkse tapas), de huisspecialiteit. Waarvan ik drie keer ruim opschep, want dit is écht lekker! Vooral de fijne köfte, kayserili (Turkse pastrami) en ispanak salatasi (spinaziesalade: oh oh oh mjam). Maar wat ik de absolute topper van de avond vind (naast het gezelschap), is de humus!! Die alleen al is een bezoek waard. En als je het héél vriendelijk vraagt, en er is tijd, is de chef soms te porren voor koffiedikkijken :)

Geopend vanaf 17u; zondag en maandag gesloten. Voor groepen en catering zijn alle dagen mogelijk. Bekijk de recensies op Iens (beoordeeld met een gemiddelde 8,2).