Mangerie?!

Zelfgemaakte snickers

2012-01-29T21:03:00.008+01:00

Ze heeft zelf snickers gemaakt! Zélf!! Hihi.

wordt vervolgd...

sdfa

fui

Tip Culinair

2012-01-29T10:49:00.007+01:00

Wanneer je nu het internetadres van tipculinair(.nl) intypt, kom je zonder pardon op de website van 'delicious, hét foodmagazine' te- recht (waarvan overigens maar één woord Nederlands is)! Maar in 2000 bracht Tip Culinair nog deze speciale uitgave op de markt, toen te koop voor tien gulden:

In dit tijdschrift, formaat 22x27cm, klappen 48 gelauwerde koks uit de keuken. Letterlijk, met één geweldig culinair recept, en ook figuurlijk wanneer ze in 'maak deze zin af' concept prijs geven waar en van wie ze hebben leren koken, wat hun eigen favoriete gerecht en hun droomtoetje is en waar ze niet zonder kunnen leven. Een enkeling roemt daarbij hun vrouw en slechts 2 van de 48 is zèlf vrouw!

Alles is lekker overzichtelijk geordend met links de kleurenfoto, rechts het recept en het korte diepte-interview. Tussen alle tekst een (meestal) olijk plaatje van de chef-kok in kwestie, soms in vol koksornaat, soms met Birkenstocks en in vakantiebroek. Voor de volledigheid een omlijnd kader waarin de specificaties van het restaurant waar de desbetreffende chef werkt staan vermeld, het geheel gelardeerd met een treffende 'oneliner' zoals "Als kind dacht ik niet aan eten, alleen aan voetballen" (Wim Zwaart, Olivio te Harderwijk).

De recepten zijn inspirerend en bijna allemaal erg uitgebreid (wat in mijn ogen meestal een góed ding is). De lijst met de benodigde ingrediënten is vaak lang, maar het meeste is goed in reguliere winkels en supermarkten te vinden. En wat op prijs wordt gesteld (door mij althans) is dat de bereidingswijze van de garnering vaak eveneens staat beschreven. De mooie foto's beloven alvast veel goeds. Nu nog een gelegenheid (want dit lijkt me niet persé een kookboek voor de doordeweekse avondmaaltijd na het werk).

Rode bietjes in speksaus

2012-01-28T17:25:00.005+01:00

Of: hoe rode bietjes veranderen in rode kool:

In een verdere speurtocht naar het vaderlands' culinair erfgoed, diep ik een recept op voor deze bietjes in speksaus. Daarvoor worden geraspte gare bieten gesmoord in boter met ui, appel, citroensap en kruidnagels. De bieten worden doorroerd met een saus op rouxbasis, waarbij spekvet werd gebruikt in plaats van boter. Da's dus alvast anders dan anders.

De rouxsaus wordt volledig door de bietjes opgenomen en dit levert een romig, lekker zoet, fijn gerecht op. Daadwerkelijk erg lekker! Het lijkt op rode kool, maar het smaakt onmiskenbaar naar biet. Zoet natuurlijk, maar ook heel licht zuur (van de citroen). Opvallend weinig speksmaak alleen; er zouden zelfs nog meer spekjes in mogen. Daarmee zijn deze rode bietjes waarschijnlijk de enigen die gebakken spekjes overheersen. De vier uien die ik in dit gerecht gebruikt heb lijken wel verdwenen; ik proef er niets meer van terug. Maar het smaakt wel naar meer!
Bron: De Keuken van Nederland en België.

Gepocheerde kreeft

2012-01-23T20:45:00.006+01:00

Ha ha! De slimme boodschapper gaat direct na de feestdagen (lees: 2 januari) naar de supermarkt om met korting delicatessen in te slaan. En daar scoor ik zowaar ik hele kreeft, uit Canada, voor een schamele vijf euro. Ta da!

De kreeft ligt een tijdje in mijn diepvries. Ik ben 'm niet vergeten, maar wat moet ik er eigenlijk mee? Ik heb nog nooit kreeft gegeten, laat staan klaargemaakt en ik weet niet zo goed hoe dat moet. Lees: ik weet níet hoe dat moet. Gelukkig weet Gordon Ramsay het wel en ik besluit het beest volgens de aanwijzingen op de verpakking op zijn rug liggend te ontdooien ("om de natuurlijke sappen in het product te bewaren"). Daarna zal Gordon er mij wel doorheen slepen, dunkt me.

En dat is aanvankelijk ook zo. Ik maak een groenterijke bouillon waarin ik de kreeft gaar pocheer. Tot 'ie felrood ziet dus. En daar ligt 'ie dan te dampen. En nu? Gordon's instructies snap ik niet zo. Nou, dan maar het mes erin (dat meteen bot is; wat is zo'n kreeft hard).
Met moeite schraap ik enkele stukjes kreeftenvlees uit vooral het staartstuk. De enge ingewanden (die natuurlijk kapot zijn na mijn quasi dappere mesactie) en stukken pantser behoeden de oogst van meer eetbaars.

Op het bord gekookte krieltjes met oude kaas, rucola en vinaigrette (voor de gelegenheid wordt een flinke scheut vinaigrette met rucola fijngemalen tot geurige groene dressing). Daarbij voor ieder twee stukjes kreeft en een schaar. Die ik verder niet open kreeg, maar wel mooi decoreert.

Met de notenkraker gaan we aan tafel elk zo'n schaar te lijf. Daar komt nog een aanzienlijke partij 'vlees' uit tevoorschijn en het is ook best lekker allemaal, maar de teleurstelling van mijn absolute onkunde (cq. onwetendheid) doet de decadent bedoelde ervaring in het water vallen. Als troost (en maagvulling) eet ik een halve chocoladereep als toetje op. Mijn tafelgenoot laaft zich dankbaar aan de andere helft. Eerst maar een keer kreeft in een restaurant bestellen en volgend jaar slaap ik op 2 januari gewoon lekker uit!

Vinaigrette

2012-01-23T15:41:00.003+01:00

Vandaag (lees: vrijdag jl.) wordt gekookt uit Geheimen van een meesterchef en aangezien Gordon Ramsay die meesterchef is en hij zijn vinaigrette niet alleen bij salade, maar ook bij vis, vlees en watniet serveert, vraagt het recept wat ik maak om genoemde 'slasaus'.

Ik volg het recept voor vinaigrette op de letter (ahum), behalve dan dat ik honingazijn in plaats van witte wijnazijn gebruik, en walnootolie in plaats van arachideolie. Mijn zout is kristalzout uit de Himalaya en ik voeg sap én rasp (ragfijn geraspt met de tóp microplane) van 1 biologische citroen toe. Dat is al best lekker, maar iets te zuur voor mijn smaak. Dus + 1tl grove mosterd en + 1el honing. Beter.

Homogene lichtgele vinaigrette die ik in een afgesloten glazen flesje in de (helaas niet meer werkende) koelkast bewaar.

Pecan pie (zonder de pecan)

2012-01-22T08:28:00.023+01:00

Een etentje buitenshuis, waarbij ik ook ben uitgenodigd. Nou, dat vraagt om een fles wijn. Óf een taart; ja, dat vraagt om een taart! Ik selecteer vier recepten die in de weinig resterende tijd op zaterdagnamiddag te maken zullen zijn en daaruit wordt door G. de gedoodverfde winnaar gekozen.

Gelukkig ligt er nog 'pate sucrée' in de vriezer en nog gelukkiger is er een magnetron om dit op tijd te ontdooien, want ik kan pas na drieën beginnen met de taart. In de deegbodem gaan fijn (véél) geroosterde noten, met dank aan de Aldi die nu ook ongezouten cashewnoten verkoopt! En daaroverheen giet ik dan gloeiendhete karamel van keukenstroop, basterdsuiker, meer slagroom en (een beetje) boter. En dat gaat blijkbaar ook goed in een rauwe (lees: niet-voorgebakken) taartbodem, ookal lekt de gebakken taart nadien wat stroperige karamel in het midden. Maar dat is geen onoverkomelijk probleem.

In de hete oven bubbelt de karamel fijn (maar niet heus) over de (deeg)rand heen, zodat de taart na het bakken snél uit de vorm moet. Anders lukt dat niet meer, want de karamel wordt hárd.

De punten doen het prima bij het dessert en zijn nog het best te omschrijven als 'mueslirepen in taartvorm'. Schijnbaar hard, maar eigenlijk heerlijk plakkerige; mooi glimmende, pure notenfudge- taart. Helemaal top wanneer je van noten houdt! En kan ook prima met minder pecans.

Geheimen van een meesterchef

2012-01-21T09:24:00.011+01:00

Anno 2003 komt van Gordon Ramsay's hand "Geheimen van een meesterchef" (originele titel "Secrets"), zijn vijfde kookboek. Het boek meet 21,5x27cm en wordt hetzelfde jaar in het Nederlands vertaald.

In deze "Geheimen van een meesterchef'" geeft Gordon zijn meest succesvolle recepten, daarnaast ook nog eens gelardeerd met tips (bv. hoe je een krab moet prepareren) èn koksgeheimen (bv. vis op smaak brengen met kruiden-cloutes).

Verder basisbeschrijvingen (voor pasta, vinaigrette, bouillon, jus, etc); recepten voor gerechten met groente en fruit, eiergerechten, enkele taarten en een stuk of wat desserts.

Maar bovenal geeft Gordon geeft (40) recepten voor vis, vlees en gevogelte, die stuk voor stuk allemaal draaien om het optimaal maximaliseren van pure smaken. De meesterchef maakt het de thuiskok niet moeilijk met culinaire (technische) hoogstandjes, maar stippelt een programma uit waarna de kokende amateur door zijn eigen ervaringen vakkennis heeft opgedaan. Met veel kleurrijke macro-foto's van demonstratiegerechten. Een boek dat tot koken aanzet!

Zoervleis

2012-01-15T18:14:00.008+01:00

Ik ben zeer sterk van mening dat 'we' ons culinair erfgoed moeten koesteren. En aangezien ik op 'n goedogend recept voor Limburgs zoervleis stootte, raakte ik 'aan de kook'. Letterlijk dus.

De bereidingswijze werd opgeschreven door de eigenaar van een Maastrichts eetcafé ('Sjiek') en bestond om te beginnen uit het (lang) marineren van in stukken gesneden ribrunderlappen in (Doesburgsche appel)azijn (te koop bij Erica) met water, 5 laurier, 3 kruidnagels, 5 pimentbessen en een stuk foelie.

Het drooggedepte vlees met wat grof gesneden uien aanbraden en afblussen met de gezeefde marinade (lees: azijn). Verse specerijen erbij. Na twee uur stoven 5 plakken ontbijtkoek, 4 volle eetlepels Maestricher stroop en 1el bruine basterdsuiker toevoegen en tot een gladde saus roeren. Het gare vlees viel natuurlijk in draadjes uiteen; ik had wel wat grotere stukken mogen snijden.

Met de pan nog op het vuur prikt het zuur al in mijn ogen. En de eerste hap doet mijn tandvlees samentrekken. Geen verrassing dus om te constateren dat dit gerecht zuur smaakt. En dan bedoel ik zúúr! Zelfs met extra basterdsuiker nog erg zuur. Een verworven smaak dus, die je moet weten te waarderen. Ik proef gekruid vlees en dan dat zuur. Ook de nasmaak is zuur en dat zuur blijft dan zo lekker in je keel hangen. Geen wonder dat ze er in Limburg graag friet bij serveren; dat is de beloning voor als je je bord leeg eet (àls)! Misschien dat ik ooit nog eens minder-zoervleis maak, maar voorlopig richt ik me op overige streekgerechten..

Universele ballenmaker

2012-01-15T17:55:00.012+01:00

Hoewel ik de afgelopen drie jaar twee keer per week in Amsterdam ben, is er bijna nooit tijd om de stad in te gaan. Want uiteraard aan het werk. Maar afgelopen week was er tussen half vier en vijf net even een kansje om naar de Albert Cuyp te gaan. Waar ik oranje bieten scoorde (€0,99 per 500g). En bij De Peperbol rondneusde. Altijd leuk, want veel specerijen, kruiden en keukendingetjes. En schijnbaar kon ik voor €11,50 deze universele ballenmaker van Italiaanse makelij niet laten liggen. Deze 'pinza polpette (40)' van Casalinghi belooft veel goeds op het gebied van gelijke (gehakt) ballen op hygiënische wijze en is dus absoluut onmisbaar ;)

Rolladenet (elastisch net speciaal om rollade te maken; 1m €1) had De Peperbol ook! En ik vond bovendien een vleesthermometer (€9,50). Helaas was de kaasdoek uitverkocht, maar dat hadden de buren N&N Stoffen dan weer wél (3m €5).

Zelfgemaakt gemberbier

2012-01-09T19:38:00.007+01:00

Op pagina 105 van Jamie's december tijdschrift staat een recept voor zelfgemaakt gemberbier. Het staat in de reportage over Mr. Oliver's nieuwe restaurant (Union Jack's, red.) waar Britse ingre- diënten de hoofdrol spelen... Kijk, dat vind ik nou altijd bizar opmerkelijk aan Jamie. Gemberbier van gember. Uit Brittanië? Werkelijk? Gemberbier cq. rootbeer is volgens mij zo'n typisch zoet Surinaams drankje. Niet Brits. En groeit gember überhaupt wel in Engeland?

Maar het recept neem ik hem in dank af. Per twee personen 50g grofgeraspte verse gember met 2el rietsuiker, de schil en het sap van 1 citroen even opkoken en volledig laten afkoelen (trekken). Zeven (de siroop wel goed door de zeef duwen) en aanlengen met 0,5 liter koolzuurhoudend mineraalwater. Feitelijk maak je je eigen limonadesiroop. Leuk.

Lekker? Een twijfelend "jawel". Het drankje is in de eerste plaats bij lange na niet zoet genoeg (maar dat is een volgende keer simpel op te lossen, letterlijk zelfs) en er zit wel heel veel pit in de nasmaak. Dit gemberbier drinkt niet bepaald makkelijk weg; je voelt het in je keel branden. Nou vind ik dat warme gloeiende gevoel wel prettig fijn winterwarmend, maar de tieners die het vocht ook wegnippen menen dat het te heftig is. Waarschijnlijk het meest geschikt als alcoholvrij aperitief. En anders mag het zoeter.

Overigens moet ik mijn woorden over Jamie weer inslikken. Enig speurwerk op internet wijst uit dat Engelse caféhouders in de 18e eeuw gember, dat gebruikt werd bij maagproblemen, op de bar hadden staan zodat klanten dit over hun bier konden strooien. En daaruit zou gemberbier zijn ontstaan (bron). Mag ik dan zeggen dat ik het jammer vind dat dergelijke etymologie niet bij Jamie's recepten vermeld staat? Mijn conclusie daarbij is dat ik schijnbaar graag op Jamie Oliver vit..

Humphrey's

2012-01-09T07:50:00.008+01:00

Restaurantketen Humphrey's opende meer dan twintig jaar gele- den zijn eerste filiaal in Nijmegen. Het idee was "drie gangen, één prijs, een seizoenswisselende kaart en een gemoedelijke sfeer". Inmiddels zijn er twintig restaurants door heel Nederland. En ja, allemaal met dezelfde menukaart.

Nou kost een driegangendiner bij Humphrey's €23,95 per persoon en dat is vergeleken met andere restaurants niet veel. De vestiging in Utrecht is niet zo lang geleden verhuisd naar de binnenstad en zit nu verstopt achter een trappetje, naast het Nachtrestaurant van de Winkel van Sinkel (Stadhuisbrug 3).

Maar wat er achter die kleine deur verstopt zit, zijn de imposant ingerichte werfkelders. Meervoud, want het restaurant is niet één ruimte, maar bestaat uit vijf verschillende gedeeltes (waaronder een open keuken -waar je niet kunt zitten- en een bar - waar je wel kunt zitten) plús vier aparte ruimtes voor groepen. Allemaal even mooi gedecoreerd met vele weelderige kristallen lampen (vast niet echt kristal) in een boudoirachtige rode setting. In het middelste deel worden op een groot scherm zwart/wit films gedraaid (zonder geluid). Bijzonder stemmig.

Aan tafel word je eerst verwelkomd met knapperig brood van de zaak en twee smaken kruidenboter. De bediening is hartelijk en correct. En snel! Als voorgerecht kies ik 'krokante zalm en tonijn' op Japanse wijze. Erg smakelijk. De gekonfijte eendenbout die daarna komt wordt vergezeld door een grote bak salade, dikke Vlaamse frieten (€0,50 extra voor de mayonaise) en ook nog appelstoofperencompôte. En waar vind je nog een echt stoffen servet? Bij Humphrey's. Sjiek hoor.

Wel oppassen voor te grote ogen (kleine magen) bij het bestellen, want de porties vullen ruimschoots. En voor je het weet krijg je je toetje niet meer op. Enig minpuntje is de temperatuur in de goed geïsoleerde ruimte: wárm. Maar het eten is prima.

Jamie

2012-01-08T20:58:00.010+01:00

Nou ben ik al zo lang aan het zeggen 'dat ik helemaal geen fan van Jamie (Oliver) ben', maar stiekem heb ik ondertussen al heel wat recepten van zijn hand gekookt. En tv-programma's waarin hij kookt gezien. En hoewel ìets aan hem mij ontegenzeggelijk stoort ("easy peasy" of "and you're laughing"), kom ik qua eten vaker dan ik wil toegeven bij hem uit. Laat ik dus maar zijn kooktijdschrift kopen voor nader onderzoek.

Nou heb ik om te beginnen al een mening over het feit dat Jamie zijn eigen kooktijdschrift heeft. Dat is een dualistische mening welteverstaan, die slingert tussen 'hoereerderij' (van zijn kant) en 'educatief' (voor ons). Maar los daarvan is het een lekker dik (131 pagina's) blad toegespitst op de Nederlandse markt. Dus geen letterlijke vertaling van de Britse uitgave. Jamie fungeert als een editor at large waarbij het tijdschrift zelf feitelijk wordt gemaakt door een vijfkoppige redactie en een wisselend aantal (nu 22) medewerkers. De prijs is €5,95 (zes euro dus).

In dit blad geen glossy hoogglans foto's, maar gezellig gestylde kleurenplaatjes (ook tekeningen) op mat gerecycled papier. Jamie en zijn gezin staan uiteraard zelf ook afgebeeld (in kerstoutfit met de kalkoen) en er is aandacht voor Jamie's nieuwe boek (heeft hij niet altijd een 'nieuw boek'?) De reportage over eetbaar Londen echter, intrigeert me en de recepten die ik in dit blad vind zijn dermate talrijk dat dàt het geld al wel waard is.

Maar waar ik echt blij van word (en waardoor ik daadwerkelijk een abonnement overweeg, ja, echt) is een special waarin Nederlands beste bakker Cees Holtkamp aan de bak gaat met een fotokok en hij daarbij veel verhaalt over de historie van traditioneel december snoepgoed. Daarnaast word ik gegrepen door het relaas van Diny Schouten, enkele bladzijden verder, en haar ambachtelijke paté en worsten. Heel goed geschreven en zeer informatief.

Rollade

2012-01-07T08:50:00.012+01:00

Mijn ouders (lees: moeder) hadden vroeger zo'n (rood, jaren '70) draaispit waarin op zondag vaak een varkensrollade rondging. Het vlees dat daar vanaf kwam was kruidig en sappig. Mmm; ik proef het nu nog. En eigenlijk is het wel lang geleden dat ik rollade heb gegeten. De laatste keer zal dan ongeveer zijn geweest vlak voor de grill van mijn ouders kapot ging..

Hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon de juiste techniek gebruiken. Al had ik beter weer lekker vers biologisch varkensvlees gebruikt, in plaats van de overgebleven kerstrollade met kortingssticker uit de supermarkt. Misschien is het altíjd beter vers biologisch vlees te gebruiken. Maar dan nog érg lekker, al speelde mijn jus meer de hoofdrol dan het vlees.

Stel, ik had een vleesthermometer gehad, dan was mijn rollade vast nóg perfecter gaar geweest...

Raspwaar

2012-01-04T15:21:00.006+01:00

Bij mijn kook-en bakactiviteiten hebben mijn drie raspen zich in snel tempo redelijk onmisbaar gemaakt. Het nootmuskaatraspje, omdat versgeraspte nootmuskaat in alles voorgemalen poeder overtreft. De keukenrasp die ooit gratis werd uitgedeeld in een winkelcentrum en waar ik sindsdien knoflook mee rasp (ik doe niet meer aan persen of fijnhakken, nee; dit is véél handiger), alsmede kaas, gember en dergelijke. En de fantástische Microplane die ik van mijn lieve ouders voor mijn verjaardag kreeg, waar de fijnste citruszest mee te raspen is (geen harde schilletjes meer).
Voor het grotere werk (kaasresten opraspen bijvoorbeeld, om in de diepvries te kunnen bewaren voor avondmaaltijden die kaas behoeven) kan ik altijd mijn molentje tevoorschijn toveren.

Nieuwe staafmixer

2012-01-04T15:03:00.014+01:00

Bij de gebruiksaanwijzing van mijn trouwe geliefde staafmixer (een Braun) kom ik de oude kassabon tegen, anno 2002 (in euro's dus) gekocht bij de (toen nog) Konmar. De mixer pureert en snijdt nog altijd als de beste, dus hij kan prima diensten gaan bewijzen door de kapotte plastieken staafmixer van G. vervangen. Ikzelf heb een nieuwe gekocht, natuurlijk ook weer van Braun (MR540). Grote mazzel, want die was in de aanbieding bij BCC (voor €80) en ik krijg ook nog eens €20 retour op mijn bankrekening. Kijk, dàt is het betere 'hakwerk'.

Citroentagliatelle met gepocheerde zalm

2012-01-02T19:40:00.008+01:00

Diner alleen. Helemaal niet zielig, maar juist een moment om het er even van te nemen. Want er moeten nog stomme losgetornde kledingstukken versteld worden (waar ik dan een filmpje bij kijk) en om mezelf voor zoiets op te laden heb ik brandstof nodig. Dus moet de avondmaaltijd lekker zijn, liefst met hoofdletter L.

Uitje fruiten in boter. Afblussen met witte wijn, visfond (of in mijn geval scheut kokend water met een lepel kreeftenbouillonpasta) en kookroom. Citroenrasp erbij (dankzij mijn fijne Microplane) en het sap van een halve citroen. Ondertussen een stukje zalm pocheren in wijn, visbouillon en citroensap (van die andere helft). Beetgare tagliatelle (de buurtsuper om de hoek heeft geen pappardelle in het assortiment en ik eet per definitie geen kabeljauw, want dat is een bedreigde diersoort) door de roomsaus roeren samen met wat ringetjes prei, geraspte verse mierikswortel en het laatste stukje blauwschimmelkaas. En uitserveren. Ting, ting, ting.

Zo zuur als één lepel saus op zichzelf is, zo prettig friscitroenerig is een hap mét pasta. Dat scherpe van de blauwschimmel vind ik er erg lekker bij. De lange slierten laten zich niet zo gemakkelijk om mijn vork rollen en ik mis duidelijk verse kruiden (peterselie, bijvoorbeeld), maar verder is het erg lekker. Een beetje karig qua groenten, maar dan eet ik wel een mandarijntje als toet. En wat vind ik mijn blauwe boerenbonter bord mooi!

Zweedse gehaktballetjes door de Britse Jamie

2012-01-02T14:49:00.005+01:00

Alleen maar zoet en vet op de Oudjaarsbuffettafel (natuurlijk is er een buffettafel, al was het maar dat ik een schaal oliebollen en een fles fris op de lege tafel plaats), dàt geeft geen pas. Er moet ook iets hartigs komen en dan denk ik al snel aan gekruide gehaktballetjes, want die zijn ook koud zo fijn te eten en happen lekker makkelijk tussendoor weg.

En ik gebruik dit keer het eerste het beste recept dat ik tegenkom en kijk aan, het is er één van Meneer Oliver (die is ook overal). Uit de Allerhande (van oktober 2011). Zweedse gehaktballetjes maakt Jamie, die vooral 'zweeds' zijn door het béchamelsausje met (Ikea) vossenbessenjam. Het gehakt zelf is aangemaakt met melk, ei, pa- neermeel, pimentpoeder (ik gebruik 5spice bij gebrek aan) en verse groene kruiden. Universeel lekker gehaktballetje dus, met frisse zoetige saus.

Van mijn recensenten hoor ik dat ze bij eerste blik niet precies kunnen inschatten wat voor smaak die roze saus heeft en dat dat goed is. Want mysterieus. De balletjes zijn lekker kruidig, maar niet té. Het zijn goede smeuïge gehaktballetjes, helemaal met een flinke dip saus.

"Te veel saus? Nee, te weinig balletjes"

Witte chocoladetaart

2012-01-02T14:25:00.005+01:00

Hij is dól (!) op witte chocolade en ik grijp die kans aan om er een taart mee te bakken. Een witte chocoladetaart dus (dûh), in een korst van blind voorgebakken paté sûcrée waarin (bio)citroenrasp is verwerkt.

De vulling is een mij totaal bizar voorkomend mengsel van (400g) gesmolten witte chocolade, (500ml) crème fraîche en drie eieren. Dat was het en dat chocoladespul moet in de taartbodem een half uur worden gebakken. Het zal wel een machtige taart worden...

De bovenkant van de afgekoelde taart moet volgens het recept (ook nog?) met gesmolten witte chocolade worden bestreken. Ik weet het niet; deze taart is het volgens mij helemáál, of helemaal niet.

De punten zijn moeilijk te snijden. De vulling is zacht smeuïg en de korst is hard knapperig. En de smaak is vooral die van véél te veel chocolade met het friszure van crème fraîche. En dat roomzuur is niet voor iedereen weggelegd. Hij vindt mijn witte chocoladetaart in ieder geval niet zo lekker, en dat wil echt wel wat zeggen (over de taart, natuurlijk, niet over mijn bakkwaliteiten).

Nieuwjaar

2012-01-02T14:00:00.002+01:00

Ik ga zowaar mijn zesde blogjaar in. Dat het een smaakvol 2012 moge worden voor iedereen, vol kook-en bakplezier!

Dé kerstham!

2011-12-30T07:13:00.018+01:00

Tweede Kerstdag, maandag 26 december 2011; ik tref voldoende voorbereidingen voor het hoofdgerecht. Of eigenlijk doe ik dat al de avond van tevoren, wanneer ik mijn 'hammetje' in water met lekker veel smaakmakers wil ontzouten.

Maar hij past niet echt in de pan (en dit is de grootste die ik in het huis kon vinden)! Het wordt een gevalletje overstromen zo, maar gelukkig blijkt mijn moeder nog een stoffige soeppan in de kast te hebben staan, waar de ham op de dag zelf verder in mag badderen. Met dat het deksel op de pan past met die megaham erin, maar dit is toch al beter:

Ik volg Nigella Lawson's recept voor aromatic glazed christmas ham, maar had net zo goed de tips van bijvoorbeeld Jamie ter harte kunnen nemen. Genoeg recepten ook op het internet, in principe is het een kwestie van tópvlees kopen dit eventueel ontzouten, lang koken in specerijenwater en dan in de hete oven knapperig roosteren.

Recept
Doe een gerookte ham (met zwoerd en been) van ongeveer 6,5kg in een grote pan. Voeg 250ml rode wijn, 2 in grof gesneden uien, 5 ongepelde teentjes knoflook, 1 in grove stukken gesneden ven- kelknol, 3 steranijs, 1 volle eetlepel korianderzaad, 1 volle eetle- pel venkelzaad, 1 volle eetlepel gemengde peperkorrels en zoveel water toe tot de ham net onder staat. Laat de ham een hele nacht ontzouten.
Breng het water in de pan met ham aan de kook, verlaag dan het vuur en laat de ham 3,5 uur zachtjes koken. Verwarm de oven voor op 200˚C. Til de ham uit zijn specerijenbad en snijd het vel en een deel van de vetlaag eraf. Laat een dunne laag vet zitten en snijd dit vet over de hele ham kruislings in, in lijnen ongeveer 2cm van elkaar. Steek een kruidnagel in elk kruispunt. Plaats de ham in een met aluminiumfolie beklede braadslede en bak 30 tot 45 minuten in de hete oven.

Verwarm voor het glazuur 1 potje, 200g (gladde) aalbessen-of bosbessenjam met 1tl kaneel, 1tl gerookt paprikapoeder, 1tl rode wijnazijn en 3el ahornsiroop in een pannetje. Laat het mengsel 5 minuten inkoken tot een bubbelende siroop en bestrijk daarmee de buitenkant van de ham volledig. Plaats de ham terug in de oven en bak nog 15 tot 30 minuten. De ham is warm en koud erg lekker.

Ik serveer mijn ham met romige aardappelpuree, geblancheerde kousenband, verse sojabonen met gehakte peterselie, chutney van appel en veenbessen en gewokte spruitjes met spek, kastanjes en marsala. Die laatste eet mijn vader niet, maar hij probeert dapper één kousenband en dat is al heel wat. De sappige zoetige ham zelf daarentegen vindt gretig aftrek en gaat met ons zessen in één ruk al half op. VER-RUK-KE-LIJK!! Maar feitelijk was deze ham zonder al mijn poespas al èrg lekker. De dagen daarna eten we allemaal ook nog ham, wat zéker geen concessie is. Héérlijk en absoluut voor herhaling vatbaar.

Tosti van kerststol

2011-12-29T14:22:00.003+01:00

Recept

Besmeer sneetjes overgebleven kerststol met verse roomkaas. Snijd een rijpe banaan in (schuine) plakken en verdeel deze over de kerststol. De amandelspijs uit het brood lepelen en erover uit- smeren. De banaan beleggen met een tweede sneetje kerststol en de tosti in een warme koekenpan aan beide kanten bruin bakken.(let op, want de suiker in de spijs zal smelten én dus plakken)

Vleesthermometer

2011-12-28T12:55:00.002+01:00

Een week voor deze aanbieding was ik nog in een AH XL, maar toen heb ik de zo gewenste vleesthermometer niet zien liggen. Daarna ben ik in minstens zes winkels geweest, maar helaas. Ik heb het niet graag; zulke gemiste kansen.

Peer in kaneelgelei

2011-12-28T12:30:00.008+01:00

Eerste kerstdag, zondag 25 december '11. Op bezoek bij de familie van. En we mogen elk iets klaarmaken. Carte blanche, want er is niet echt goed iets afgesproken. Jeuj; dat betekent dat ik over de top kan gaan! En dat doe ik dan ook. Ik produceer maar liefst vier gerechtjes: Japanse slarolletjes, zalmspiralen, bloemkoolmousse en deze 'peren in kaneelgelei':

In een bijna-vergeten kookboek van Tip (Proef de Winter), wat op de plank stof staat te vangen, spreekt de foto van volle wijnglazen met een kaneelstokje erin me direct aan. Kijk. Dát is nou feestelijk. Leuk!
En eigenlijk best makkelijk te maken: 1l appelsap met 8 (stiekem 9) kaneelstokjes (en 2 steranijs) en een stuk sinaasappelschil tegen de kook aan laten trekken. Goed uitgeknepen, geweekte gelatine (12 blaadjes) en 6el ahornsiroop erdoorheen roeren en daarmee acht glazen (€0,79 per stuk bij de BigBazaar) met elk een kwart stuk sappige peer, vullen. Nou ja, vullen. Ik kom wel mooi tekort. Maar daar valt nu niks meer aan te doen. Meer appelsap heb ik niet en als ik teruggiet en aanvul met water of (rooibos)thee, verlies ik niet alleen smaak maar heeft ook de gelatine te weinig kracht. En meer gelatine heb ik niet. Nou, zo moet het dan maar.

De glazen met gelei worden op de mooi gedekte kersttafel naast de borden gezet. En vormen aldus een geinige verrassing, omdat men een aperitiefje verwacht maar uiteraard laten de geleerde peertjes zich niet uitschenken. Haha.

In de lekker frisse appelgelei met geurig kaneelaroma valt de ahornsiroop een beetje weg. En helaas zijn de peertjes (Doyenne du Comice) wat ingedroogd. Mijns inziens was een stoofpeertje nóg beter geweest. Sommigen vinden de smaak niet sterk genoeg (twee stukken peer beter?) en er wordt gevraagd of je "dat stokje" ook moet opeten.. Maar toch erg lekker en daarbij bijzonder feestelijk. Had ik eetbaar glitter in huis gehad, zou het zéker door de gelei zijn geroerd!

Bloemkoolmousse

2011-12-28T12:10:00.012+01:00

Eerste kerstdag, zondag 25 december '11. Op bezoek bij de familie van. En we mogen elk iets klaarmaken. Carte blanche, want er is niet echt goed iets afgesproken. Jeuj; dat betekent dat ik over de top kan gaan! En dat doe ik dan ook. Ik produceer maar liefst vier gerechtjes: peer in kaneelgelei, Japanse slarolletjes, zalmspiralen en deze bloemkoolmousse:

En dit is een makkie, ook voor nietkoks: sjalotjes fruiten in weinig roomboter en daar roosjes van een halve bloemkool aan toevoegen. Tien minuutjes laten stoven in verse room met zout en een stukje van 3cm verse mierikswortel, geraspt (uit het bioboeren assortiment van de Jumbo). En dan staafmixeren. Eitje. Kleine plastic glaasjes vinden was eigenlijk nog het moeilijkste. Uiteindelijk kocht ik wat grotere (wijn)glazen bij de Blokker (€1,99), hoewel Marskramer dezelfde ook verkocht (€2,59); maar het was bij de glühweinstand van de Ikea dat ik de gewenste kleintjes meebietste (gratis).

De mousse kenmerkt zich door de pure smaak van bloemkool met een heerlijk romig accent en nèt dat beetje extra van mierikswor- tel. Erg feestelijk, in zo'n glaasje met geroosterde sesam.

Zalmspiralen

2011-12-28T11:47:00.013+01:00

Eerste kerstdag, zondag 25 december '11. Op bezoek bij de familie van. En we mogen elk iets klaarmaken. Carte blanche, want er is niet echt goed iets afgesproken. Jeuj; dat betekent dat ik over de top kan gaan! En dat doe ik dan ook. Ik produceer maar liefst vier gerechtjes: peer in kaneelgelei, bloemkoolmousse, Japanse sla- rolletjes en deze zalmspiralen:

En dat begint met het fijnhakken van 2el mayo met 1el ketchup, een blikje rode zalm (nadat ik de graatjes eruit heb gevist ;), 15 knoflookolijven, 2 bosuitjes en wat peper in de keukenmachine. Dat smaakt naar vitello tonato zonder het kalfsvlees. Nogal aan de zoute kant, maar op zich wel oké. Ik ruk vervolgens een blikje supercroissantdeeg open (altijd weer raar hoe zo'n blik zijn inhoud onthult) en rol dat uit. Vismengsel erop, bestrooien met geraspte oude kaas en oprollen. Helaas laat de rol zich niet zo netjes in plakken snijden (zooitje!) en op de bakplaat zien mijn spiralen er ook helemaal niet als spiralen uit. De oven schakel ik al snel terug van 200˚C naar 160˚C, want het ruikt zwart.

Zoals verwacht zijn mijn zalmspiralen qua esthetiek niet helemaal goed uit de verf gekomen.. De aanvankelijke smeuïgheid van het vismengsel is tijdens het bakken miraculeus verdwenen. Nou is croissantdeeg altijd lekker, maar deze hapjes smaken een beetje droog. Met een sterke vissmaak, die ook van tonijn uit blik had kunnen zijn. Helaas een beetje droog en muffig. En ook niet kerst- feestelijk genoeg; meer iets voor bij een voetbalwedstrijd.

De ochtend nadien blijken de vishapjes echter wel precies vet en zout genoeg om mijn kater mee weg te happen. En de rest gaat in de prullenbak.

Japanse slarolletjes met ossenhaas

2011-12-28T11:33:00.007+01:00

Eerste kerstdag, zondag 25 december '11. Op bezoek bij de familie van. En we mogen elk iets klaarmaken. Carte blanche, want er is niet echt goed iets afgesproken. Jeuj; dat betekent dat ik over de top kan gaan! En dat doe ik dan ook. Ik produceer maar liefst vier gerechtjes: peer in kaneelgelei, bloemkoolmousse, zalmspiralen en deze Japanse slarolletjes:

En zoals wel vaker, blijkt het even oefenen met oprollen (was dat met gym vroeger niet ook al zo?) Repen komkommer, met dank aan de kaasschaaf, op het aanrecht leggen lukt me nog wel. En daar blaadjes sla (little gem), dunne plakjes ossenhaas (carpaccio), een plukje alfalfa en wat ingelegde gember (zoetzuur) op schikken; dat lukt ook nog. Hier en daar een strijkje wasabi en/of een druppeltje sesamolie: klaar voor de oprol. Maar schijnbaar laat komkommer zich niet zo makkelijk buigen als ik dacht en mijn repen zijn ook niet breed genoeg. Mijn 'slaatjes bla' zijn zelfs zonder nerf te dik en zo'n pakketje samenbinden met verse bieslook (zoals ik feestelijk had bedacht) dàt lukt al helemaal niet.

Maar dan nog mag het resultaat er wel wezen. Kleine flesjes Japan- se sojasaus van de sushileverancier erbij en je hebt in één hap een lekker licht van-alles-in-één-hapje. Prima geschikt om tussen vette hap en nog vettere hap (zoals ook op Oudjaar) weg te happen. Na een nachtje in de koelkast alleen nogal verlept ogend. Maken en serveren dus.

Mijn 'hammetje'

2011-12-28T11:06:00.013+01:00

Zaterdag 24 december: aansluiten in de rij bij biologische slagerij "De Groene Weg" (Steenstraat 83, Arnhem) om mijn kerstbestelling op te halen. Ik moet (lees: mag) dit jaar het hoofdgerecht doen en mijn (enige) plan? Een glazed ham! Maar hóe kom je in godsnaam aan een 'smoked gammon with knockle bone'? Nou, aan de slager vragen schijnbaar. En die wilde dat wel maken. FIJN! (alleen een beetje vergeten te vragen wat dat dan moest gaan kosten, maar goed, het was het me waard: bijna zeven kilo biovlees schoon aan de haak (tromgeroffel) €162)

Appelcranberry chutney

2011-12-22T20:47:00.012+01:00

Hét plan is om voor Kerst een 'glazed ham' te maken (die is besteld maar waarom, waarom ben ik toch vergeten te vragen hoeveel het per kilo gaat kosten?) en als begeleider hoort daar, volgens Nigella Lawson althans, appelcranberry-chutney bij. Nou liggen hier in de diepvries nog veenbessen te liggen en die mogen (oftewel: moeten ooit) op, dus waarom niet? Here goes.

Recept
Schil 6 appels (Granny Smith, of zoals ik las: Golden Delicious..) en snijd ze in grove stukken. Schil 1 rode ui en 2 sjalotjes en snipper grof. Doe de appels en de uien met 150g (gedroogde) cranberries, 200g bruine basterdsuiker, 1½ volle theelepel kurkuma, 1½ volle tl gemalen komijn, 1½ volle tl gemalen koriander, 2 volle tl gem- berpoeder, 2tl grof zout, ½ tl fenegriekpoeder, ¼tl kardemom, een mespunt pimentpoeder, 1 el honing, 250ml azijn (200ml appelazijn en 50ml honingazijn in mijn geval), 2 handenvol grote blanke rozijnen en eventueel wat vanillepoeder in een pan met dikke bodem en laat dit 45 minuten op laag vuur pruttelen. Schep de chutney in schone glazen potten, schroef de deksels erop en laat de potten ondersteboven afkoelen.

De chutney prikt bij ruiken lekker in je neus van de azijn. En ze smaakt naar zurige appelmoes met specerijen. Ik denk (lees: weet zeker) dat de schoonmoeder een potje chutney cadeau krijgt bij mijn aankomst zondag.

Cookiemonster Cupcakes

2011-12-19T11:33:00.024+01:00

En het begon hiermee:

Of nee, feitelijk begon het hiermee; met de taart die D. koos voor zijn verjaardag. Hoewel hij eigenlijk eigenlijk ei-gen-lijk het aller-allerliefste cookiemonster cupcakes wilde. Die hij had gezien op het internet. Plaatje zie boven. Of dat ook kon? Please! Appeltje, eitje (toch?)

Na enig speurwerk had ik besloten gewoon cakejes te bakken (van dit supercakerecept, maar dan met blauwe kleurstof), deze te be- smeren met blauwe botercrème en ze dan door de blauwe kokos te wentelen. Oogjes erop, koekje erin, makkie (toch?).

Maar oogjes heb je schijnbaar niet zomaar. Toen wist ik nog niet dat ze bij de V&D (dure) witte chocoladepaletjes verkopen, dus ik maakte mijn eigen oogjes door dotjes gesmolten witte chocolade tussen twee vellen bakpapier hard te laten worden, om daar dan vervolgens met gesmolten melkchocolade pupillen op te maken. Niet te veel in het midden natuurlijk, want cookiemonster kijkt scheel!

En botercrème, dat weet ik al (van deze en deze poging) heb je ook niet zomaar. Gelukkig heb ik dit keer het boek van Cees Holtkamp bij de hand en ik volg zijn recept. Daarvoor boter en suiker door dooiergele, smeuïge banketbakkersroom kloppen. Lukt wonder- wel. Nog een flesje blauwe levensmiddelenkleurstof erdoorheen (knoei) en dat is dat.

Kokosrasp (100g) laat zich blijkbaar het best met veel vloeibare kleurstof kleuren (twee hele flesjes blauw uit de toko gaan er in totaal doorheen). Het stappenplan is dan als volgt: de rand van de blauwe cakejes afsnijden (cookiemonster eet wel veel koekjes maar heeft -nog- geen onderkin); de cakejes besmeren met blauwe botercrème; en bedekken met blauwe kokosrasp; een diepe snee voor de mond maken; en daar een chocolate chip cookie (een kleintje!) of een mini-stroopwafeltje in stoppen; twee oogjes op hun plek en tadáá:

Cookiemonster doet het goed. Ziet er goed uit en smaakt héérlijk.

Cookiemonsters nemen en masse de koelkast over!

En wat helemáál grappig is, is dat cookiemonster gemaakt is met flink blauwe kleurstof. Dat betekent dat vanaf hap één tong, mond én tanden blauw tot donkerblauw zijn. Genoeg om mijn collegae met tongschrapers in de weer te doen gaan. Hahaha. Maar de vriendjes van D. kan dat weinig schelen. Gróte hit!!

Banketbakkersroom

2011-12-19T11:29:00.006+01:00

In één keer goed recept voor gele room van meesterbanketbakker Cees Holtkamp. Uit zijn formidabele kookboek "De banketbakker".

Zachte, smeuïge vanilleroomvla met de lichtgele kleur van verse eierdooiers. En wat staan die zwarte puntjes uit een vanillestokje toch supersjiek! Deze banketbakkersroom vormt desgewenst een goede basis voor makkelijke botercrème.

Cupcake TOPping(e)

2011-12-17T11:52:00.011+01:00

Het kerstpakket 2011 (R) is gemaakt voor de bakliefhebber. That's me! Mét lieve, persoonlijke nieuwjaarsboodschap van de baas op stemmige kaart. Ben wel erg benieuwd wat mijn (twee) mannelijke collegae (van de in totaal bijna-vijftig medewerkers) ermee gaan doen. En wat vind ik dat rolbevestigend van mezelf..

Foetor ex ore

2011-12-17T11:48:00.005+01:00

"Bij tweemaal daags gebruik biedt Listerine 24 uur bescherming tegen tandplak en een langdurige frisse adem." Ik herhaal het maar even. Biedt bescherming tegen een langdurige frisse adem? Aha. (waarbij auteur bedenkelijk kijkt)

Jamie's "filo pie"

2011-12-12T20:08:00.019+01:00

Op televisie wordt het kookprogramma "Jamie Oliver's 30 minuten maaltijden" uitgezonden (uiteraard behorend bij een gelijk getiteld kookboek) en terwijl ik in de fitnesshal op zo'n crosscountry ding stond, mocht ik toekijken hoe de beste man 'even' een vegetarische maaltijdtaart van filodeeg met spinazie en feta in elkaar bakte. En dat leek mij ook wel wat, dus kocht ik een paar dagen later dezelfde ingrediënten en zocht op internet het recept erbij:

Recept filotaart
Rooster 100g pijnboompitten (of walnoten!) in een droge koeken- pan (met ovenbestendig handvat) lichtbruin. Voeg hier 2el olijf- olie aan toe en fruit 1 gesnipperde ui in de pan. Laat 300g verse (gewassen!) spinazie in de hete pan slinken en breng op smaak met (10 raspjes) versgemalen nootmuskaat, de rasp van 1 (bio) citroen en een klein klontje boter. Laat dit mengsel afkoelen.
Klop 5 eieren (M) los in een kom en meng hier met een vork 200g grof in blokjes gesneden feta, 50g geraspte oude kaas, ruim vers- gemalen peper, wat zout en 1tl gedroogde oregano doorheen. Roer het spinaziemengsel door de eieren.
Kneed een stuk bakpapier tot een bal en maak deze nat. Spreid het bakpapier uit en besprenkel met olijfolie. Wrijf de olie uit over het hele papier. Schik 4 blaadjes (ontdooid) filodeeg 'dakpansgewijs' tot een rechthoek (dus een blaadje linksboven, een linksonder, een rechtsboven en een rechtsonder) en wrijf weer licht in met olie. Bestrooi het deeg met cayennepeper en schik hier opnieuw 4 blaadjes filodeeg overheen. Het hoeft niet te netjes. Weer olijfolie, 4 blaadjes filodeeg, olijfolie, cayennepeper en filodeeg (in 1 pak filodeeg zitten 2x8blaadjes). Bekleed de pan met het bakpapier met daarop de deeglaag, verdeel hier de spinazie-eiervulling over, bestrooi eventueel met extra kaas en vouw de taart dicht. Bak de onderkant van de taart 2 minuten op hoog vuur lichtbruin en plaats de taart (met pan en al) 15 tot 20 minuten in een voorverwarmde oven van 200˚C.

Uit de oven komt een knapperige taart die vier personen vult. Het is wat moeilijker om te snijden want het gebakken filodeeg "is net chippies" maar de taart ziet er feestelijk uit (en is beremakkelijk om te maken). Anders dan bij bladerdeegtaarten is dit deeg meer een jasje om de lekkere vulling. Blijkt alleen dat je Jamie's "ruim peper" niet te letterlijk moet nemen, haha. Verder heel goed.

Lekker met zoetzure komkommersalade:
Één flinke eetlepel honing in een metalen kom op een laag vuurtje al roerend in enkele minuten in 100ml witte wijnazijn oplossen. De kom van het vuur nemen en 1el gedroogde dille en een ½ zeer fijn gehakt rood pepertje aan de dressing toevoegen. Naar smaak poedersuiker of juist meer azijn toevoegen. Twee komkommers met een kaasschaaf (of dunschiller) raspen en in ongelijke plakjes snijden (of schaven). In de nog warme dressing laten afkoelen.

Cactus

2011-12-11T17:07:00.019+01:00

Wat nou als ik een schaarse vrije dag gebruik om me vol-lé-dig op te laden en te ontspannen; wat ga ik dan doen? In een zeer ideale wereld zou ik naar Amerika vliegen en me de hele dag uitleven in supermarkten. Maar nu, in een net iets minder ideale wereld, heb ik het internet uitgeplozen naar de grootste supermarkt van het onontdekte Luxemburg. Nauwelijks een supermarktketen in dat land gevonden echter en dus reizen we af naar de beste, meest noordelijke optie aldaar: Cactus Ingeldorf (4, Route d'Ettelbrück). Supermarktfetisjisme? Ik dacht het wel! Wild plan? Welnee, vanaf Maastricht is het volgens mij best te doen - plakken we er een weekendje aan vast..

Het lange stilzitten tijdens de reis en de adrenaline van het pure, naderend supermarktgenot zijn genoeg om me bij aankomst een gat in de lucht te doen 'springe'. Het is trouwens meteen al gek en leuk, want de grijze Cactuskeet is gelegen in glooiend mooi groen heuvellandschap en van de parkeerplaats voor bezoekers (573 plaatsen) rijd je langs achterom zó iemands boerenerf op. Staat daar daadwerkelijk een kèrkje (!)?

Oh, oh, oh. Ik sta bij de ingang van een Luxemburgse supermarkt. Dit is het beste moment, want nu moet alles nog komen. Ja! Leuk, leuk, leuk (en daarbij klap ik blij in mijn handen; ik vind dat je je bij zulke grote vreugdes gewoon moet laten gaan). De winkel is van het type hypermarché en om heel eerlijk te zijn, oogt de inrichting een tikkeltje aan de verlopen kant. Het woord shabby komt in me op.

Bij binnenkomst liggen cosmetica, sokken, kleding, elektronica en een (kleine) selectie dvd's en games uitgestald. De cd's (zoals de grote verzamelaar van Très Amigos - wie? - inderdaad!) zouden moeten gaan vanaf €15,90. I kid you not. Maar ik kom hier niet voor de cd's. Of de schrijfwaren en bureau-artikelen, hoewel die A5-snelhechters wel als eerste artikel in mijn karretje komen te liggen (à €0,40). Verder zie ik (kook)boeken, schooltassen, speel- goed en dan begint het grote werk van de alcoholverzameling. Alleen de wijn alleen al: véél.

Dan zoetwaren (koekjes, snoep) met veel Oostenrijkse import en verder eigenlijk alleen Haribo. Weinig verrassingen tot nu toe in deze supermarkt. Het assortiment is redelijk vergelijkbaar met dat in België en ook de versafdelingen ogen als wat ik in Gent gewend ben. En wat een onoverzichtelijk gangensysteem; het is zo erg dat ik mijn normale nauwgezette systeem waarmee ik goed alles kan bekijken, moet laten varen. Wat uiteraard irriteert. Het is ook niet echt goedkoop hier, maar goed, op naar de streekprodukten dan maar.

Helaas. Er valt opvallend weinig Luxemburgse muk te vinden hier. Behalve dan Kochkäse, maar daar weet ik me geen raad mee. Of zal ik aardappelsap meenemen uit het macrobiotische schap? Het 1,5 gangpad met pastasoorten laat ik lekker links liggen en Aziatische importproducten kan ik thuis ook kopen. Misschien ligt 't aan mij en ben ik teveel gewend/verwend. En ik ben ook daadwerkelijk blij met mijn 'chips chakalaka', Afrikaans gekruid (omdat ik hoop dat het zal smaken zoals de lang-vervlogen catalana). Maar het leukste van dit avontuur was met stip de voorpret! Je zou bijna kunnen zeggen dat ik me "aan de cactus heb geprikt" ;)

Chocolate Marbled Cheesecake (allerhande)

2011-12-05T19:44:00.012+01:00

"De Oreo koekjes zijn het lekkerst" beweert een zekere Elliot Rivera in de Allerhande van één of twee maanden geleden. Nou komen de recepten voor cheesecake in legio (alleen op site allerhande.ah.nl staan er al zestien), maar iets aan de breedlachende meneer Rivera of die belofte van Oreo koekjes doet mij besluiten dít recept uit te proberen. En ach, zolang ik hem niet alleen hoef op te eten kan ik best een taart gaan bakken (want dat is leuk)!

Twee rollen Oreo koekjes gaan (met witte crèmevulling en al) in de keukenmachine en komen er na toevoeging van (150g) gesmolten boter als 'potgrond?' weer uit. Of althans, zo ziet het eruit. Met deze kruimels wordt een springvorm bekleed (met opstaande rand) en deze bodem wordt kort voorgebakken.

De vulling is gesmolten chocolade (200g puur en 100g melk, van Schogetten, omdat die al in stukjes zijn en dat is wel zo makkelijk smelten) volgens recept vermengd met 500g mascarpone, 400g Monchou, 250-300g witte basterdsuiker, 4 eieren en 2 dooiers. De taart wordt gebakken en dient ín de oven af te koelen (anders dan scheurt 'ie). Het is een beetje moeilijk te beoordelen wanneer gaar gaar is, maar de taart stijft bij afkoelen nog keurig verder op.

Is dat een verbrande bodem? Neen, dat is een koekbodem van Oreo's; ook zwart. Leuk idee, helemaal met een witte chocolade cheesecake of iets dergelijks. De bodem is zeer krokant en toch makkelijk te snijden. En dat strak gemarmerde oppervlak van de cheesecake ziet er mooi uit.

Een zeer romige, machtige taart met een bijzonder aromatische chocoladesmaak. Deze smeuïgheid roept duidelijke associaties met brownies op. Lekker, en na acht uur in de koelkast nóg beter (wel op kamertemperatuur eten). Ik denk dat ik dus meega in de stelling dat "Oreo koekjes echt het lekkerst zijn" (hoewel ik bruine bastognekoeken ook geslaagd vind). Tot nader order dan.

Gevulde eieren à la Holtkamp

2011-12-04T19:17:00.017+01:00

Enthousiast had ik mijn nieuwe boek "De banketbakker" van Cees Holtkamp (de frequente bezoekers van mijn blog weten inmiddels wie dat is... ;) meegenomen naar de locatie van de jaarlijkse familie Sinterklaasviering. Omdat ik wist dat er nog enkele uren tijd over waren van te voren en, ach, ik mag graag over de top gaan. Qua organisatie ook; maar zeker niet in de laatste plaats als het op eten aankomt. Dus was een tafel vol eten niet compleet zonder gevulde eieren. Die ik nu eens een keer wilde klaarmaken naar het recept van een échte professional!

Menig feestje hierzo werd al eens met gevulde eieren opgesierd (meestal bereid op deze wijze, maar ook wel eens chique volgens recept als dit), maar nooit eerder maakte ik gevulde eieren zonder mayonaise. Tòch zie ik in het recept van Meneer Holtkamp geen mayonaise vermeld. En ik vergewis me ervan, nee, hij gebruikt géén mayonaise. Maar boter. En slagroom. Hûh? Nou, oké. Ik doe het gewoon.

De boter dus zo luchtig mogelijk kloppen en hier de eierdooiers boven zeven. Met een scheutje slagroom tot zachte crème kloppen en op smaak brengen met zout, peper, maggi (en ik gebruik ook ruim kerriepoeder). De dooiercrème is mooi in de halve eiwitten op te spuiten. Met een takje basilicum hier en een garnaaltje daar is het geheel behalve zeer presentabel vooral ook érg lekker! Het restje crème gaat in plakjes rookvlees (naar een tip van CH); ook inderdaad lekker.

Is boter nu beter dan mayonaise? Eigenlijk, ei-gen-lijk vind ik van waarschijnlijk wel. Maar ik wil eerst meer van die lekkere gevulde eieren testen om het echt heel zeker te weten...!!

Slemp

2011-11-28T13:33:00.008+01:00

slemp m (slempte, heb geslempt) brasserij; bepaalde melkdrank; slemperij; slijmerige klei; ineenvloeien van de grond bij veel regen als gevolg van te geringe binding tussen de gronddeeltjes; plaats in Amerika slempen brassen slemppartij braspartij

Maar oudhollandse warme, gekruide melkdrank dus; toen ook wel driekruidendrank genoemd. In de Lagere Landen was deze warme melk voor koude dagen zeer populair voor de komst van koffie en thee. Slemp werd daarnaast ook wel gedronken om braakneigingen te onderdrukken.

Voeg voor slemp een stukje foelie, vier (of 8) kruidnagels, enkele saffraandraadjes, een pijpkaneel (plus evt. enkele steranijssterren en pimentkorrels) en suiker naar smaak toe aan 1l melk. Breng de melk tegen de kook aan en laat afkoelen. Binden met maïzena en zeven.

Zo lekker kruidig dat het niet eens meer naar melk smaakt. Ik houd niet zo van melk (behalve dan met rice krispies), maar zie mij die slemp naar binnen slempen. Heerlijk! Serveren met lepeltje (als wapen tegen het vormend vel).

Speculaascake met Pietendeco

2011-11-27T19:01:00.022+01:00

Wij hebben gisteravond Sinterklaas gevierd, compleet met volle buffettafel, en al de hele week had ik zitten broeden op een 'pièce de résistance'. Vrij snel kwam het idee van een speculaascake in mijn hoofd en hoe geinig zou het zijn als ik die tot Zwarte Piet kon omtoveren? Bijzonder geinig, was mijn eigen antwoord. Dus.
Voor de cake gebruik ik mijn recept voor supercake en om er een speculaascake van te maken werden 1,5el koek-en speculaaskrui- den en 1tl vanille-essence toegevoegd. De melk (250g: pan op een weegschaal en melk inschenken) bracht ik met twee kaneelpijpen, drie steranijs, wat pimentkorrels, een paar kardemompeulen, een gedroogd chilipepertje en een stuk geschilde verse gember, tegen de kook aan. De melk mocht vervolgens afkoelen zodat de smaken van de specerijen er optimaal in konden trekken. Volgens recept werd deze gezeefde melk, om en om met de bloem, aan het beslag toegevoegd. Een hoofd is natuurlijk rond en dus gebruikte ik een metalen kom als bakvorm. Van het deeg bleek nog genoeg over voor zes cakejes.

's Ochtends, op weg terug van de kapper, heb ik bij 'n Jamin bruin rolfondant opgepikt (250g €2,29). Ze hadden daar ook marsepein (250g €2,79) maar de 'knutselmarsepein' van de Hema (rood, geel en wit €2,50) en de goedkopere gekleurde marsepein bij de Xenos (250g €1,99) hadden mijn voorkeur. Bij de V&D ligt nu eventueel ook marsepein en rolfondant te koop.
Rolfondant is, ondanks de naam, even doorwerken om mooi uit te rollen, maar een cake laat zich simpel met het suikergoed bekle- den (plakken met water).

Met een muts van marsepein, oren, neus en een mond ontstond gaandeweg mijn Zoete Piet. Veertje, oorbellen. En zwarte krullen van botercrème (met levensmiddelkleurstof). Hihi. Ik vind hem leuk! En lekker was Piet ook:

En deze kleine pietencakejes vind ik óók leuk:

Van hetzelfde laken een pak. Mét een Sint natuurlijk, want anders wordt het geen echte pakjesavond (ookal is het dan een beetje een kaboutersint met zijn puntmutsmijter).

Pak'ns avond

2011-11-27T13:59:00.015+01:00

Sinterklaas kwam vroeg dit jaar. Niet in de laatste plaats door de diverse schoonfamilies die allemaal óók een pakjesavond wilden vieren en, tja, er is maar één weekend rond 5 december.

Maar het was 'een heerlijk avondje', niet in de laatste plaats door de buffettafel. Met daarop: gevulde eieren (naar recept van Cees Holtkamp, met dus geen lik mayonaise erin); een letter van banket (hartig, zoals deze); geschrapte bospeen (geserveerd in een glas); marsepeinnoten (bestaande uit kruidnoot-verschillende kleuren marsepein-kruidnoot); speculaascake met Pietendecoratie; slemp; bisschopswijn; mandarijnen en (wat) andijviestamppot. Plus door anderen meegebracht gevuld speculaas en chocoladebrownies.

Bisschopswijn

2011-11-27T13:10:00.006+01:00

In deze tijd van Nederland's best bekende bisschop, Sint Nicolaas, kan de wind lelijk om het huis guren. Nu is dat momenteel niet zo, maar om toch de handen en harten op te warmen, leek het me wel leuk om oudhollandse bisschopswijn te maken. Een recept daar- voor vond ik in dit 'winterboek'.

De warme wijndrank doet mij, logischerwijs, sterk denken aan glühwein. Ook voor bisschopswijn wordt rode wijn opgewarmd (i.e. níet gekookt) met een pijpkaneel, (bruine basterd)suiker en citrusvruchten waar (per stuk tien) kruidnagelen in zijn gestoken. Volgens internet bevat bisschopswijn enkel sinaasappel, maar dit recept vroeg ook om een citroen. Ik gebruikte biologische vruch- ten,

maar tóch smaakte de wijn bitter naar citrusschil. En ondanks de 2el basterdsuiker vond ik het eigenlijk niet zo lekker. Want bitter, en mijns inziens niet kruidig genoeg. Maar het idee was leuk.

Appelkruimeltaart met citroen

2011-11-20T14:17:00.027+01:00

"Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is híj." Hij wordt veertien jaar en het is óók hoera voor mij, want een verjaardag vraagt om een taart en ìk ga die bakken. Op verzoek van de jarige stiefzoon, die een kruimeltaart met appel (noten) en citroen kiest uit het Margriet kookboek "Zin in taart, zoet&hartig" van Maxine Clark. Dit nogal onhandzame, vierkante boek (23x24cm) bevat alleen maar recepten voor taarten, zoet en hartig dus, plús alle basisrecepten voor deeg (korstdeeg, pie-deeg, zandtaartdeeg, bladerdeeg, amandeldeeg) en decoraties (taartbakjes, rasters en decoratieve randen).

Nou, kruimeltaart lust ik zelf ook wel en aangezien alle gekochte boodschappen in de kast liggen bij mijn aankomst, sla ik gestaag aan de bak. Van de mogelijkheden in dit bakboek kies ik een luxe korstdeeg (p.14) voor de taartbodem. Op de bereiding ervan ga ik verder niet in (zie recept en foto hieronder), want ik was níet blij met dit 'deeg'; het zal aan mij liggen:

Droog, korrelig, niet te kneden en zeker geen deeg te noemen. Zelfs na nóg een extra half uur rusten in de koelkast kreeg ik geen mooi homogeen mengsel, dus mocht Gordon (Mr.Ramsay) mij als koene ridder komen redden. Met zijn pâté sucrée dan, dat zonder verder gedoe als altijd soepel, perfect uitrolbaar en heerlijk blijkt. Men moet een gegeven taartdeegpaard ook niet in de bek kijken..

Voor het bekleden van de bakvorm gebruik ik wel de aanwijzingen van Maxine Clark (p.18): deeg uitrollen op 'n bebloemd aanrecht - deeglap over de deegroller naar de vorm transporteren - met een bolletje restdeeg het deeg overal voorzichtig aandrukken - en dan met de roller over de bovenrand van de vorm en t overtollig deeg verwijderen - om vervolgens de taartbodem blind voor te bakken. Maar dan niet op de door Maxine Clark aangegeven temperatuur (12+7+10min 200°C) want dan gaat mijn kostbare deegrandje al rap richting zwart; ik vind het na een kwartiertje 180°C goed.

De taartbodem wordt belegd met een lap marsepein op maat en gevuld met een friszure citroenappel vulling met kruidige kaneel, nootmuskaat en gemalen piment. Voor mij geen rozijnen, dank u, maar wél heel graag wat lekkere noten. Kruimellaag eroverheen (300g bloem met 250g rietsuiker en 275g zachte roomboter) en taart de oven in.

Mooi taartje, al zeg ik het zelf. Jammer dat de vulling behalve zuur van de citroen ook zuur van de Granny Smiths is (want dat maakt het niet echt tot een kinderverjaardagstaart) maar het zoet van de kruimels er bovenop compenseert dit. De rest is prima.

De banketbakker - Cees Holtkamp

2011-11-20T12:38:00.027+01:00

Maar dát kan ik absoluut niet laten liggen. Cees Holtkamp, de beste banketbakker van Nederland - bekend van patisserie Holtkamp in A'dam met onder meer zijn garnalenkroket en mede-auteur van het verbluffend praktische Koekje - heeft bijna driehonderd van zijn professionele recepten gebundeld in een stijlvol kookboek. De vakman pende zijn ambachtsgeheimen neer en liet ze afdrukken op wit papier in handzaam formaat (17x24,5cm).

Slechts enkele kleurrijke detailfoto's sieren de pagina's op, maar dit boek koop je voor de recepten. Basisrecepten voor deeg, glazuur, crème en saus; recepten voor zoete desserts en voor gebak, taar- ten, 'stucwerk', hartig en excessen. En werkelijk alles passeert de revue: van amandelbroodjes tot chocolademousse, van trommel- koek via mokkacrème tot saint honoré.

Wát een heerlijk kwalitatief boek. Na enkele bakpogingen wéét je dat de recepten top zijn, met hoog slagingspercentage. Bijna alsof je zèlf een banketbakker bent. Het geld (€35) méér dan waard!

Gevulde courgette

2011-11-13T09:10:00.002+01:00

Eigenlijk is voor dit zomerse gerecht een smeulende barbecue nodig, maar gezien het seizoen zal de hete oven moeten volstaan. Gezond diner voor één:

Een mooie courgette wassen, doormidden snijden en uithollen. Vullen met het mengsel van een gefruit uitje, het aangebakken courgette-vruchtvlees, geroosterde amandelen, ricotta, pesto en wat tomatenstukjes. Bij de Jumbo was de (groene!) pestokaas in de aanbieding en dus wordt het courgettegratin met flink geraspte kaas eroverheen. Oven in en na een kwartiertje is het smullen.

Best een oké maaltje.

Hoestdrank

2011-10-31T20:00:00.008+01:00

Snif, snotter, kuch. Een virus heeft zich wellustig in mijn neus en keel genesteld en veroorzaakt daar allerlei ongewenste stomme herfstkwalen. Zakdoekjes zijn even niet aan te slepen en ik hoest als een 70+er die te veel Belinda mentholsigaretjes gerookt heeft. Van alle kanten krijg ik goede tips. Mijn moeder zweert bij een gesneden ui op het nachtkastje. Ik moet stomen (met Dampo). Ik zou een rauw ei met een flinke scheut alcohol moeten opdrinken. Allemaal goede huis-tuin-en-keuken middeltjes waar ik op eigen initiatief best een zelfgemaakte hoestdrank aan toe kan voegen.

Het recept is afkomstig uit het pas aangeschafte Hanzekookboek. Mijn oog viel er al op tijdens het eerste doorbladeren, maar toen kon ik nog niet bevroeden dat ik amper twee weken later al een doel voor de hoestdrank zou hebben. Op zich is dit niet moeilijk te maken: 250g uienringen met 40g honing (of wat meer) en 200g bruine basterdsuiker (of wat minder indien meer honing) in een halve liter water bijna 3 uur laten sudderen.

Uien? Hè nee, jakkes! Met enig angst en beven neem ik, na zeven, mijn eerste slok. Maar mmmjam! Dit is heerlijk. Kandijsiroop met honing nasmaak en ergens héél in de verte de smaak van gezoete uien. Hopelijk is al het goede van die uien ook nog in de drank op- genomen. Zo is ziek zijn bijna niet erg..

(update 04-12-2011)
In de koelkast toch meer dan vier weken goed houdbaar!

Vogelnestjes

2011-10-30T11:51:00.009+01:00

"Almanzo goot de dikke room over de gebakken appels, die in de luchtige korst genesteld zaten. Het stroperige, bruine sap krulde om de roomranden heen. Almanzo nam zijn lepel en at alles op."

Vanaf pagina 125 in Het Kleine Huis Kookboek staat een recept voor vogelnestjes beschreven, en zoals het beschreven staat lust ik ze ook wel:

Geschilde appels zonder klokhuis worden in de oven gebakken. Ín de appels een mengsel van bruine basterdsuiker en nootmuskaat en eromheen een dik luchtig beslag. Dit beslag wordt gemaakt met de eidooiers van gesplitste eieren, waarna de eiwitten stijf worden opgeklopt en luchtig door het beslag worden gespateld. De bruine suiker smelt in de oven tot stroperig bruine karamel en alles wat dit appeltoetje dan nog nodig heeft is lobbig opgeklopte, kruidige slagroom met 5spice en nootmuskaat.

Tip van de beginner: kleine appeltjes in een hoge ovenschaal volle- dig bedekken met beslag (om uitdroging te voorkomen). Een restje beslag laat zich prima verwerken tot luchtige pannenkoeken voor het ontbijt (met hazelnootpasta en banaan of peer).

Jamaicaanse kip met Creoolse salade

2011-10-30T11:34:00.014+01:00

Samen lekker koken op een verder razenddrukke zaterdag vormt een klein rustpuntje op de dag. Helemaal wanneer vooral hij hakt en bakt en ik vooral zit en eet. Terwijl ik boven aan het werk ben, marineert hij (ontvelde) kip in geurige marinade en tegen de tijd dat ik afgepeigerd afdaal, is de "snelle en slanke kip" (naar een fijn recept van Ainsley Harriott, de presentator van het Engelse Ready Steady Cook) klaar voor consumptie:

De marinade bestaat uit sojasaus, ui, rode pepers, verse gember, piment, tijm en peper met een scheutje witte wijnazijn. De kipkluifjes zijn heerlijk sappig en mals en doen het bijzonder goed met een flinke schep knapperige salade van (voorgesneden!) witte kool, bleekselderij, (groene) pa- prika en bosuitjes in een dressing van mosterdyoghurt met verse dille. Geurig en groenterijk. Enige vraag die rest is: spelletje spelen of filmpje doen?

Lekker hoor, beminnaar. Het is goed verzorgd te worden. Schijn- baar gaat de liefde van een vrouw óók door de maag!

Pompoenpizza

2011-10-30T11:30:00.002+01:00

Pizza bij voorkeur van Casa di Mama en pompoen bij voorkeur een butternut squash. Walnoten erover; inderdaad GOED!

Knisperrijst

2011-10-30T10:57:00.007+01:00

Ben ik nou zo kippig, of lijkt favoriete ontbijtklassieker 'rice kris- pies' daadwerkelijk te verdwijnen? In sommige supermarkten kan ik het grote blauwe pak (375g) met gepofte (en geroosterde) rijst niet terugvinden. Deze ontbijtgranen van Kellogg's bestaan al meer dan tachtig jaar en zijn geliefd (bij mij in ieder geval) vanwege hun "snap crackle and pop" geknisper wanneer je er melk aan toevoegt. Rice krispies kunnen toch niet daadwerkelijk verdwijnen? Dat zou net zoiets ongelooflijks zijn als wanneer het grote blauwe bord met treininformatie van Utrecht Centraal zou worden verwijderd, ik zeg maar iets..

Griessoufflé met banaan

2011-10-23T19:34:00.005+01:00

We waren uitgenodigd door de ouders en aangezien daar bijna het voltallig gezin aanwezig zou zijn, stelde mijn moeder voor gezellig te koken. Wat ik als een uitgelezen aangelegenheid zag om dan een dessert te maken, want koken doe ik de laatste maanden niet veel meer (eerst kon het niet en nu heb ik er nauwelijks nog tijd voor).

Ik had niet echt een groots idee in mijn hoofd, maar aangezien er altijd wel een stapeltje wil-ik-nog-maken-recepten rond slingert, heb ik er daar één vanaf geplukt. En dus werd het een romige 'natte cake' van fijn griesmeel en (+50g) amandelpoeder, met een volle banaansmaak. Een machtige rakker waar kokosrasp (misschien in plaats van amandelschaafsel) niet op had misstaan. Note to self: éérst amandelschaafsel roosteren alvorens als topping in te zetten.

De hoeveelheid bleek genoeg voor twéé bakvormen en dus had ik thuis ook nog een toetje.

Hanze Kookboek

2011-10-23T19:09:00.012+01:00

Wie kringloopt, die heeft wat. Of tenminste, wie wel eens door een kringloopwinkel neust, heeft grote kans bij tijd en wijle een parel te vinden. Met in het achterhoofd natuurlijk dat 'schoonheid in 't oog van de behouder is'. Zo kocht ik pas geleden een heus hanzekook- boek in een goed-gesorteerde Foenix te Apeldoorn (€2):

Het betreft een bundeling recepten, die anno 1990 voor de tweede lustrumviering van het Hanzeverbond door de stad Deventer (en Zutphen) is samengesteld. Daartoe werden tachtig hanzesteden aangeschreven, van Nederland via Duitsland tot Polen en Sovjet Unie, met de vraag een recept op te sturen dat specifiek dan wel typerend voor die stad is. Waardoor dit boek (20x28cm, zachte omslag) meer dan driehonderd gerechten bevat die stuk voor stuk een prachtig tijdsbeeld geven. Zij het oud of nieuw.

Zoals "rattenstaarten" uit Hamelen, Harderwijkse visserstroost, gouverneursgehakt uit Hattem, vliersoep en Lübecker gekruide ham. Gebak, vleesgerechten, dranken; wie enigszins door de tekst heen kan lezen en het gemis aan foto's en plaatjes kan overzien, ontdekt een schat aan informatie over ons (regionaal) culinair verleden. En dàt is kaas naar mijn vuistje!

De aller-aller-allervetste 'crème'

2011-10-16T13:43:00.009+01:00

Superschrale droge handen krijg ik zodra het weer omslaat; en de vele gepoederde handschoenen die ik doordeweeks draag vormen een oorzakelijk verband. Elke keer opnieuw probeer ik met diverse smeersels schilfers en kloven te voorkomen, hoewel er soms geen smeren aan is.
Maar toen kreeg ik het lumineuze idee bij de apotheek te gaan shoppen en ik kwam thuis met vaseline/cetomacrogolcrème FNA, een verzachtende en beschermen- de vette crème die is samengesteld uit de relatief neutrale bestanddelen vaseline, cetomacrogolwas en paraffine, dus bijna geen bijwerkingen. Behalve dan een vet en soepel huidje waarmee je beter even niks aan kunt raken..

Cees en co. weten raad:

2011-10-09T08:46:00.004+01:00

Hoe kan het dat ik FoodTube nog niet eerder heb ontdekt? Vooral als Cees Holtkamp himself er met zoveel handige tips en trucs op te zien is. Op deze manier heb ik het nieuwe 24-uurs voedselkanaal (24Kitchen) op tv helemaal niet nodig!

Visburgers met kokoslimoensaus

2011-08-25T19:16:00.005+01:00

Ik heb zin in gehaktballen (dat heb je soms), maar misschien eens een keer wat minder vlezige gehaktballen. Niet zo zwaar, zeg maar, maar licht verteerbaar. Zoals vis licht verteerbaar is, eigenlijk. Visgehaktballen? Kàn (ze verkopen zalmgehakt bij de AH). Maar beter nog visburgers. Met een goed sausje:

Pangasius met citroensap, zout, peper, met een knoflookteentje gefruite sjalotjes, een ei, verse peterselie (dille is ook zo cliché), gerookte zalm en een flinke eetlepel bloem pureren. Eventueel nog wat extra bloem toevoegen en dan (vier) burgers vormen van het plakkerige mengsel. In een diep bord sesamzaad en paneermeel strooien en hier de visburgers rijkelijk doorheen wentelen; het plakt als vanzelf. Even in de koelkast laten rusten en dan bruin bakken.
Ondertussen kokosmelk met in blokjes gesneden courgette en wat gemberbolletjes (op siroop) zacht laten pruttelen. Limoensap en -zest toevoegen (en eventueel de saus staafmixeren). En alweer klaar.

Lekker romig friszuur sausje met kokoslimoensmaak doet het goed bij de knapperige en toch smeuïge burgers. Een maïskolfje uit de oven erbij en deze hardwerkende vrouw heeft weer eten.

Knorr Wereldgerechten 2

2011-08-22T15:01:00.024+01:00

Met de 25 verschillende Wereldgerechten van Knorr zou je je "even ergens anders wanen", zegt de fabrikant. Nou wil ik me na een lange werkdag best even ergens anders wanen, en dus besluit ik met alle wereldgerechten de proef op de som te nemen. Oók, omdat sommige van deze pakken mij en mijn huisgenoten tijdens de studententijd door diverse 'wat moeten we nou eten' discussies heen hebben gesleept. En dus is dit meteen het antwoord op de vraag of mijn smaak na een decennium veranderd is. Deel twee!!

Yakitori: De rijst van dit wereldgerecht blijkt er één met een droge magische korrel, maar de in de fabriek toegevoegde groene en rode (paprika)spikkels gaan, zo, hup mee met het afgietwater de goot in. Zes tot acht minuten vlees marineren slaat natuurlijk nergens op, zo kort. En de extra groentetip van 2 bosuitjes gaat het verschil qua groente ook niet maken. De verdere smaak is oké; niemand zal dit heel vies vinden, maar het gerecht, met de nare waterige gelei'saus', kan ook makkelijk uit zo'n witte bak van de chinees komen. De vleesjes daarentegen hebben de zoetige grill- smaak van gember en soja en zijn erg lekker; beter de mix voor saus maar helemaal niet gebruiken. Conclusie: een hoog gehalte afhaalchinees.

Roti: De zes roti-pannenkoeken uit de doos smaken absolúút niet naar echte roti-platen (geen urdi te bekennen, ze zijn te taai en daarbij te klein). De kip is na bereiding lekker kruidig en niet te pittig, maar dit gerecht heeft echt een additionele salade nodig. De verdeling sperziebonen - saus is belachelijk (in het nadeel van de sperziebonen). Conclusie: Surinamers zullen zich dood lachen hierom, maar wij Hollanders vinden dit waarschijnlijk te eten.

Beef Shanghai: Na het braden van de gekruide balletjes, duidelijk afgieten anders wordt de saus te vet. Overigens is mooie kleine balletjes draaien een tijdrovende klus! De gegaarde mie koelt te snel af. De additionele (sesam)olie is heerlijk geurig en dus een genot om toe te voegen, ookal is dit in de sausoverdaad daarna moeilijk terug te proeven. Het gehele gerecht is geen lust voor het oog, omdat het bestaat uit veel sliertjes in saus met hoofdkleur bruin. De saus is op zich wel lekker (en zout). Had ik al gezegd dat de mie tot een klont aan elkaar plakt? Conclusie: lekker maar maakt geen blijvende indruk (meer; vroeger wel..).

Kip Madras (nr.6): Dit moet je niet zien als Indiase curry maar als Hollandse kipkerrie en in dat genre scoort het gerecht best goed: perfect gare rijst met smeuïge kip in saus. Ruikt sterk naar kokos en smaakt pittig met een fijne zoete ondertoon. Dat friszure van toegevoegde appel is een vondst; alleen mist de saus wat vulling (courgette?) Het nut van de marinade ontgaat me. Conclusie: een soort chicken tonight maar dan beter.

Enchiladas: Do It Yourself diner met lichtzoete maïstortilla's, salsa (crème fraîche met paprikasaussmaak), gekruid gehaktmengsel (met maïs en courgette) en een knapperige paprika-tomatensalade (met friszure dressing). Zelf nog wat partjes avocado en geraspte kaas toevoegen! Goed. Overal zit smaak aan; het is alleen wat te vettig. De tortilla's zijn niet echt oprolbaar (want snel te vol), maar het zijn er wél lekker veel. Omdat het wat aan de zoute kant is, krijg je er wel dorst van. Conclusie: een samenhangende smeuïge romi- ge kruidige friszure hap in deeg die naar meer smaakt.

Van alle tot nu toe geteste Knorr Wereldgerechten (zie ook test 1) zijn Taco's nog altijd mijn onbetwiste nummer één met als goede tweede: Enchiladas. Gehaktbullar, Chappati en Kip Madras blij- ken verrassend oké; de rest is feitelijk afgeserveerd waarbij alleen Beef Shanghai een troostprijs krijgt omdat het vroeger zo goed leek.

Er is een nationale WG (Wereldgerechten) Top 10 gemaakt.
De overige top tieners: 2. Kip Tandoori; 3. Burritos; 8. Teriyaki; 9. Paëlla; 10. Dürüm

Karnemelkpudding met aardbeien

2011-08-20T11:34:00.016+01:00

"Ik houd niet van karnemelk", zei hij en ter ondersteuning van deze woorden liet hij zijn gezicht gruwelen. 'Meer een idee fixe dan een feit', dacht ik en aangezien ik weet dat na zo'n zeven keer proeven iets meestal vanzelf gelust wordt (cf. the truth about food), is deze missie slechts een kwestie van zeven keer laten eten. En die eerste keer lukt ongetwijfeld met goddelijke aardbeien:

Daarvoor geweekte blaadjes gelatine laten oplossen in nog warme suikersiroop en dit door een kom verse karnemelk roeren. Stukjes zoete rode aardbei, superfijn gesneden verse munt en stijfgeklopte (of kant-en-klaar) slagroom erdoorheen spatelen en het mengsel vervolgens in een licht geoliede puddingvorm in de koelkast laten opstijven.

Het oog wil natuurlijk ook wat, dus rasp ik de geboende schil van 'n mooie citroen fijntjes (met mijn nieuwe Microplane! dank je wel, papa en mama!) over de karnemelkpudding. Wat achtergehouden aardbeien besprenkelen met een sausje van poedersuiker gember- siroop, wat citroensap en verse munt om hiermee de pudding te garneren.

En wat een imposante verschijning komt er dan als toet op tafel (de pudding glijdt zowaar uit de vorm). De grote karnemelkvrees, geeft hij toe, blijkt onterecht. De pudding zelf is goed van smaak met een licht zurige ondertoon en een slagromige textuur. Die aardbeien (van góede kwaliteit!) zijn perfect en heerlijk. Alleen de munt overheerst een beetje (en was in de garneerrand echt niet meer nodig geweest). Een showstopper.

Vlaams stoofvlees

2011-08-15T18:57:00.006+01:00

Mmm, lekkere stoofpot! Kan niet? Hoezo? Is het zomer dan?

Nou ja, zo erg is het ook weer niet, qua zomer; maar zo'n stoofpot smaakt mij altijd wel. En de gehoopte rijke, volle rundvleessmaak komt ook in deze schotel weer smaakvol uit de verf, hoewel iets extra's misschien net gemist wordt. Afkruiden deed ik dus met (2) bastognekoeken, een lik mosterd, maggi, zout (en nog meer zout), verse peterselie en (1) geschilde appel in blokjes. De biersmaak is gelukkig niet totaal doordringend, want kan soms een te bittertje geven. Dit smaakt naar peper, laurier en kruidnagel met een zoete ondertoon.

Nou nog even bij de snackbar om de hoek patat halen ('patat', ze zouden het in België niet moeten horen hoe ik mijn frieten noem). Maar nee, hoor, meestal blancheer ik stronkjes broccoli en eet de hele boel zonder additionele koolhydraten op.

Het Haust toastmannetje

2011-08-07T08:29:00.001+01:00

En ik herinner me ook een Haust toastvrouwtje.

Griekse pastei

2011-08-07T06:22:00.005+01:00

In de categorie 'snelle maaltijd, lekker veel' ontdek ik dit keer een vegetarische pastei met op Griekenland geïnspireerde vulling.

De pastei is gemaakt van supercroissantdeeg (blikje), wat de hel blijkt om uit te rollen aangezien het elastisch is en steeds terug zijn oude vorm aanneemt. Maar eenmaal in de oven zwelt het prachtig goudbruin op en, ja, één blik deeg is echt genoeg, ookal lijkt dat tijdens het bekleden van het bakblik niet zo. Het deeg is voorge- perforeerd in zes stukken; vier daarvan bedekken bodem en wand; twee vormen het taartdeksel.

In de hartige taart voorgegaarde aubergine, courgette, rode papri- ka en feta; op smaak gebracht met knoflook, ui, ruim peper, kerrie, oregano en nog een klein beetje zout. En zodat de pastei zéker vult; op de bodem aardappelschijfjes.

Natuurlijk is de deegbodem ondanks alle voorzorgsmaatregelen zompig, maar de rest van het deeg is fijn krokant met een lekker 'zondagsontbijt'smaakje. De sesamtopping combineert wonderwel met de vulling, waarin vlees niet wordt gemist. Veel smaakvolle groenten met prettig zoute feta doen de rest. Prima.

Vistaart

2011-07-25T15:26:00.007+01:00

Wie wat bewaart, die heeft wat. Zo zegt men. Ik bewaar recepten en zie meestal door de vele knipsels het gerecht niet meer, maar sommige pareltjes duiken netjes op in een ordner en dan kan het zomaar opeens gebeuren dat ik vistaart maak uit de Tip Culinair van 2004. Dank u wel, mevrouw Schaaphuizen...

Het is een gevalletje simpel: bakblik invetten en dan bekleden met (vers) bladerdeeg en hier hartige koekjes (Tuc) over kruimelen. Een restje broccoli of courgette in stukjes toevoegen en twee hele filets pangasius over de bodem spreiden. Afdekken met garnalen, fijngesneden venkel (1 knol) en ringetjes lente-ui. Afkruiden met peper, zout, dille en bijvoorbeeld gedroogde oregano.

Het geheel wordt een taart door een blister (160g) Paturain met 3 eieren en 2 eierdooiers en een flinke scheut slagroom los te klop- pen en dit over de vis te verdelen. Wat paneermeel over de top en een voorverwarmde oven doen de rest.

Met een voorafje (soep) of een salade als bijgerecht, voedt deze vistaart makkelijk zes mensen. Èrg lekker! Venkel (met zijn lichte anijssmaak) combineert natuurlijk prima met garnalen en witvis en die hele pangasiusfilet in de taart is niet alleen snel en makkelijk qua bereiding, maar geeft ook een prettige stevige structuur aan het eindresultaat. En is bladerdeeg niet altijd goed?!

't Schippersrijk

2011-07-25T14:26:00.021+01:00

Ik heb heus wel eens gehoord van plaatsen als Purmerend, Hoorn, Heerhugowaard en Castricum; ik heb alleen geen flauw idee waar ze liggen. Dat was tenminste tot voor afgelopen weekend, toen ik de weersvoorspellingen (16 graden, nát) besloot straal te negeren en voor mezelf een paar dagen weg boekte in Noord-Holland. En natuurlijk bleek het inderdaad zestien graden en nát (stromende regen van zaterdag 16u tot zondagavond, non-stop), dus zocht ik mijn heil qua vertier binnen, in musea en kartbaan. Waarna ik met gezonde trek des avonds in het midden van nergens stond.

Al rijdend was ik schijnbaar in Uitgeest terecht gekomen, alwaar ik cafetaria en pizzeria rap verwerp. Maar er bleek - een paar rondjes verder - ook nergens een Chinees ofzo te bekennen en dus leek de veiligste gok mij de borden 'jachthaven' te volgen in de hoop op 'n restaurant daar. Een stel borden en een grote parkeerplaats met (rozerood) grind bleken inderdaad de voorboden van een culinair etablissement: 't Schippersrijk (Lagendijk 3, Uitgeest). Een bistro naar eigen zeggen, maar dan niet met uitsmijter of plateservice, maar met een keuken vol ambachtelijke streekprodukten, vlees uit eigen slagerij en gerookte vis.

Om te beginnen is daar het prachtige uitzicht over de jachthaven (Zaadnoordijk) en het Uitgeestermeer. Dat geldt zéker vanaf de bovenverdieping, een soort vide. De stoelen zitten comfortabel en de menukaart laat een speekselopwekkende indruk achter: doet u mij maar "de verzameling" (een selectie voorgerechtjes op een plank van een meter, €13,50 p.p.) hoewel de zogenaamde "tasties" (kleine hapjes) ook erg aanlokkelijk klinken. Handgesneden dikke frieten à €2 komen met twee papieren bootjes mayonaise; leuk detail.

Aangezien de voortreffelijke dessertkaart (elk dessert blijkt een verzameling van zoete hapjes, elk binnen een bepaald thema) héél hard mijn naam aan het roepen is, past er bij mij na 't voorgerecht geen hoofdgerecht meer bij. In ruil daarvoor mag ik wel een bord "Turkije" (€6,50) verorberen: koffiemousse, súperlekkere zachte tuttifrutti-nougatparfait, 2 stuks baklava, opgeklopte vanilleroom en vijgennotencake. En kijk nou, ze serveren hier werkelijk vérse zoethoutthee, toevallig mijn favoriete postdinerdrank. Góed! Nee, deze avond is zéker niet in het water gevallen.. Voor de rokers die gedwongen buiten hun behoefte moeten doen, hangen overigens bodywarmers klaar. Ik concludeer: vers, lekker, culinair, creatief, attent, aanrader.

Thuis ontdek ik via internet dat het restaurant ook vaararrange- menten en tochten op het meer verzorgt, desgewenst met borrel of waterskiles (waterskielers? nee, waterski-les).

Vomar voordeelmarkt

2011-07-20T19:53:00.018+01:00

Misschien zijn er in Nederland ook wel supermarkten waar ik nog niet ben geweest, in plaats van dat ik verlangend fantaseer over tripjes richting onbekende Europese landen om boodschappen te gaan doen (ik weet het; het is een vreemde hobby). En inderdaad, zo is daar de Vomar. Een supermarktketen met filialen in voorna- melijk Noord-Holland, maar schijnbaar ook op een schamele elf kilometer van mijn voordeur. Da's dus instappen (auto) en wegwe- zen.

Ik stap uit bij een winkelcentrum midden in een woonwijk, nog net vindbaar tussen de mannen die hun zaterdagse autowasbeurt uit- voeren. Links een 'echte bakker', rechts een kantoorboekhandel. Voor de ingang een verrijdbare Vietnamees die even niks te doen heeft. Mensen met armen vol planten komen uit de winkel, want die blijken net in de aanbieding (2 voor €5). Deze Vomar beschikt over een inpandige slijterij en een uitgebreide servicebalie. En geel is dé winkelkleur.

Qua assortiment is alles er wel zo'n beetje, maar op het eerste oog zie ik weinig bijzondere noviteiten (met uitzondering van een zoet kaneelkwarkbroodje à €0,65). Direct na de versbroodafdeling bij binnenkomst, is er al een dubbelzijdig houten bankje en een koffie/ thee gelegenheid. De hete drank kan in papieren (gele, dûh) bekers worden geschonken en kinderen kunnen aan de achterkant van de drankautomaat een spelletje doen op een touchscreen.

Het aantal aanwezige mensen is hier zeer beperkt en dat is op een zaterdagmiddag toch wel een verademing. Wat een verschil met het irriterende geduw in een AH.
Koelvers achter transparante deuren, het huismerk is Markant. Er is vis. Er wordt zelfs kip vers gegrilld. Je kunt sparen voor korting op bestek. De wijn van de maand gaat voor 2 halen 1 betalen (€4). Bij de verse vleeswaren mag je een gratis bewaarzakje meepakken. Het verse vlees is mooi uitgelicht en tussen al het groente en fruit (weinig biologisch helaas, maar wel wilde bosperziken en eetrijpe avocado's) zie ik slechts één beschimmelde sinaasappel. De winkel is schoon en netjes en hoewel gekleed in dat opvallende geel, valt het personeel mij niet storend op. De vele versartikelen ontberen kortingsstickers, wat een adequaat inkoopbeleid suggereert. Ster- ker nog, hoe beter ik langs de schappen tuur, hoe enthousiaster ik word over het assortiment dat aanvankelijk zo basaal overkwam. Hier staat de goede ketjap, er is Flevosap te koop, er zijn negen maaltijdsalades, zwartwit poeder ligt te koop en ik zie (uit eigen worstmakerij) paardenworst.

Al met al kan ik zeggen dat de winkel een verademing is qua rust en orde. De aanbiedingen zijn niet om uit je dak te springen en, nee, ondanks dat ze zelf anders beweren vind ik Vomar Voordeelmarkt niet de goedkoopste supermarkt van Nederland, maar waarom zou ik me tussen alle verhitte druktemakers in AH of Dirk verdringen, wanneer ik een klein stukje verder óók alle boodschappen kan vin- den die ik nodig heb? Prima dus, zéker voor de afwisseling.

Bastognestoof

2011-07-18T18:53:00.014+01:00

Bastognestoof: dat klinkt als vol kruidig rundvlees met verfijnde kandijsmaak. Me want! Ach, en zulk zomers weer is het nou ook weer niet, dus een winterse stoofpot kan best.

Laat ik eens stoofpot bereiden op die andere manier. Nadat de in blokken gesneden runderlappen in roomboter bruin zijn gebraden en met bloem bestrooid, nog even bakken met glazige uienringen. Door een thee-ei te vullen met kruiden (laurier en veel verse tijm) en specerijen (kruidnagel, steranijs, foelie, piment) en dit vervol- gens met bier en azijn bij het vlees in de pan te doen, moet het op smaak komen. En dan twee uur lang de 80°C oven in, in plaats van stoven op een laag vuurtje. Binding komt van (7) bastognekoeken en ik ben enthousiast over het feit dat ik geen verlepte takjes tijm (of verdomd moeilijk terug te vinden kruidnagels) uit de stoof hoef te vissen. Slechts één keer thee-ei verwijderen en c'est ça.

Het is opvallend alvast, dat het vlees minder in draadjes uit elkaar is gevallen in de stoof, zoals het dat op een laag vuurtje altijd wél doet. Deze hele stukken blijken echter niet, zoals verwacht en ge- hoopt, botermals, maar nog een tikkie taai. De schotel verspreidt een lekkere rundvleesgeur en heeft een volle stoofsmaak. Maar zelfs na afkruiden met zoete bruine basterdsuiker, zout en verse peterselie, blijft de smaak enigszins bitter (is 1,5 pijpje al te veel bier?) en is helaas niet heel kruidig. Maar meest teleurstellend: wáár is de gedroomde bastognesmaak? Niet mijn beste stoofvlees ooit, dit keer.

Frambozenpudding met witte chocolade

2011-07-16T20:32:00.007+01:00

Ergens tussen de twee en vier jaar komt voor (bijna alle) meisjes (en vaak jongetjes) een onvermijdelijke en fascinerende voorkeur voor de kleur roze. Die evenzo onvermijdelijk ook weer verdwijnt. Met tekenlessen (op de middelbare school) ontstaat soms terug verbazing over de aanwezigheid van zoveel roze in de kleur rood, simpelweg door er wit doorheen te mengen. Maar grotere meisjes worden incidenteel weer herinnerd aan hun jeugdjaren. Door een simpel frambozenpuddinkje bijvoorbeeld.

Nou ja, simpel. Het blijkt nog niet zo'n eenvoudige klus om alle pitjes uit de gepureerde (verse) frambozen te verwijderen. Door een zeef werken, ja, dát weet ik ook wel, maar dit heet schijnbaar niet voor niets 'werken'. Door de fruitpuree wordt gesuikerde en verwarmde zoete dessertwijn geroerd (waar gelatine in opgelost is) en als het geheel na een uurtje koelen lobbig is geworden, mag er rijkelijk (kant-en-klaar; ik ben een fan) opgeklopte slagroom doorheen gevouwen worden. Met beleid, dus. En dan rustig in (licht geoliede) vormpjes laten opstijven.

Mijn frambozenpuddinkjes glijden een dag later moeiteloos uit de (Blokker) vormpjes. De pudding zelf is luchtig en zurig en dat com- bineert dus perfect met het zeer zoete van krullen witte chocolade. Deze laatste smelt verrukkelijk weg in warme vanillesaus (van de Ikea, 440g €1,69), hoewel ik waarschijnlijk de enige ter wereld ben die een extra zakje vanillesuiker en extra vanille-aroma door een pakje vanillesaus nodig vind..

De Beverwijkse Bazaar

2011-07-11T11:29:00.054+01:00

Zondag blijkt inderdaad een zón-dag en dus wordt het een dagje strand. Maar na een paar uur voeten in het zand en de zon op mijn hoofd slaat de sufheid toe en mag er wel weer een ander avontuur komen. Misschien dat de zo vermaarde maar nog nooit bezochte Bazaar in Beverwijk iets is? Vanaf het strand bij Haarlem is het maar een paar kilometer, dus 'en route'.

Moeilijk te vinden is het alvast niet, want 'Bazaar' staat (in wit) op alle officiële borden aangegeven. Bewaakt parkeren kan op diverse plaatsen voor €3 p.dg. (de bazaar heeft vijf ingangen plus zeven eigen parkeerterreinen) en anders zijn er nog de vele wegen op dit industrieterrein (€0,50 per half uur, gemeentetarief). De entree bedraagt €2,25 p.p. (gratis bij aankomst voor 9.00u) en de bazaar is élk weekend geopend, zaterdag en zondag, van 8.30 tot 18.00u. Laagdrempelig en relatief goedkoop toegankelijk dus. Maar wat is het?

"Wat op 13 september 1980 begon in de Beverwijkse bloemen-en groenteveiling met de zwarte markt is anno 2011 uitgegroeid tot Europa's grootste overdekte markt. Koopjes in duizenden kramen; voor elk wat wils tegen bodemprijzen." Er is de Grand Bazaar (hal 4 en 21 t/m 26) met "cosmetica tot tapijten en leren jassen"; op de Oosterse Markt (hal 31 t/m 35) zijn groentestraten, het kruiden- plein, de Oosterse warme bakkers en Oriëntaalse slagers te vinden; hal 36 is dé plek voor nieuwe en tweedehands hard-en software (Computermarkt); interieur accessoires en nagelstudio's vind je in hal 30. Op de Kofferbakmarkt worden tweedehands curiositeiten vanuit de kofferbak verkocht (aan de Ringvaartweg) en dan zijn er nog de buitenmarkten tussen de verschillende hallen.

Eigenlijk is deze Beverwijkse Bazaar niet zo heel erg anders dan de Utrechtse Bazaar, maar dan tig keer uitvergroot. Lopend door de mensenmassa komt de associatie met een pretpark snel in mij op; ik mis alleen de attracties. Veel te veel mensen, veel te veel te vet eten, goedkope rotzooi (niet ecologisch verantwoord) die je feite- lijk niet nodig hebt en kledij van inferieure kwaliteit. Ik zeg het zo- als ik het zie. Natuurlijk; er zijn ook genoeg interessante dingen. Ik koop oranje en gele tomaten (€0,75 p.kg.) en ik ontdek prachtige gekonfijte cederappelschil (sukade €3,50 per 100g). Alle kruiden en specerijen denkbaar, interessante baklava, ontelbare olijven en noten. Maar alles met evenzo ontelbare spelfouten opgeschreven ('piestash', 'keshju noten') en aan de tenenkrommende medemens verkocht (hoe is senseo een aanprijzing geworden?). Hier is het geen voor allen, allen voor zichzelf. Leuk om gezien te hebben, nóg fijner om nooit meer heen te hoeven.

Hasselback aardappelen

2011-07-10T06:41:00.007+01:00

Op de foto zien ze er hartstikke mooi uit, dus staan er sinds langere tijd weer eens aardappelen op het menu. Deze Hasselbackspotatis (Hasselback aardappelen) zijn vernoemd naar het restaurant 'Has- selbacken' in Stockholm, waar het koolhydraatrijke gerecht voor het eerst werd geserveerd.

Kleine vastkokende aardappeltjes (verse met schil) worden goed schoongeboend en tot op ca. 1/3 meermaals ingesneden (dus níet helemaal; dit lukt prima door bijvoorbeeld een aardappel op een lepel te leggen zodat de zijkanten van de lepel voorkomen dat de aardappel helemaal wordt doorgesneden). De aardappels worden overgoten met een mengsel van gesmolten boter, olijfolie en uit- geperste knoflook en vervolgens in de oven gegaard.

Naar eigen inzicht eventueel kruiden als peterselie, rozemarijn of dille toevoegen. De aardappeltjes te 'huize hier' werden rijkelijk voorzien van verse (en gedroogde) blaadjes laurier, waardoor ze sterk (stérk!) naar laurier smaakten, dûh. Nou weet ikzelf nooit precies hóe laurier smaakt, maar zó dus. Inderdaad een beetje te laurier! Verder een feestelijk uitziend gerecht met aardappels die krokant zijn van buiten en zacht van binnen.

Aardbeibloem

2011-07-03T19:35:00.001+01:00

En zo kreeg ik onverwacht een 'bloemetje' van de aardbeikweker...

Belgisch broodtaartje

2011-07-03T09:09:00.007+01:00

Zo'n klein (Belgisch) broodtaartje is snel genoeg in elkaar geknut- seld. Eerst wordt een lekker smeuïge vulling gemaakt van (100g) appelmoes/appelcompôte, (3) bolletjes fijngesneden stemgember, (1tl) kaneel en fijngesneden geweekte (2,5el) blanke rozijnen en (1,5el) krentjes. Uitgestoken rondjes witbrood worden door (3) losgeklopte eieren met een flinke scheut melk en wat zout gehaald om er vervolgens de bodems van (2 grote en 4 kleine) beboterde ovenschaaltjes mee te bedekken. Vulling erover verdelen, nóg zo'n nat broodrondje met wat eiermengsel en afstrooien met suiker.

Na tien minuten in de voorverwarmde oven plakken broodrondjes en vulling vreemdsoortig aan elkaar tot een taartje. De bolgerezen toetjes platten uit de oven in rap tempo weer af, maar het ruikt wél lekker. Op de één of andere manier is de geribbelde witte cocotte met het geelbruine korstje dat er à la soufflé bovenuit rijst, stijlvol genoeg om gasten voor te zetten. Weten zij veel dat dit feitelijk brood met appelmoes is..

Leuke van zo'n oventoetje is dat je niet weet wat er gaat komen. Oké, je ziet een krokante bovenlaag met gebruind suikerkorstje, maar je hebt een vork nodig om te weten wat de rest gaat bieden. De onderste laag is wat zompiger en tussen deze beide in zit een kruidige bruine kern met vooral rozijnensmaak. De vulling heeft wel wat weg van minced meat en is natuurlijk elke volgende keer aan te passen aan de wensen van dat moment (meer fruit, meer gember, minder rozijnen, andere specerijen). Een beetje te eiig, deze eerste poging. En op z'n best na een dagje staan!

Ik ben gaar gestoofd!

2011-06-27T20:17:00.004+01:00

Zo'n ongelooflijk hete zomerse dag. Zonovergoten. Kort broekje. Slippertjes. En twee dampende pannen winterse stoofpot op het vuur. Omdat vandaag een vrije dag is en ik de rest van de week amper tijd heb maar wel direct een maaltijd wil bij thuiskomst (na werk). Met dank aan de diepvries en lege boterkuipjes.

Rodewijnsaus

2011-06-26T08:13:00.003+01:00

In vroeger tijden, tijdens de familiaire fondue-en gourmetsessies, werden tafelsauzen door vader uit een zakje van Duyvis geklopt in plaats van uit de fles geschud. In de vaste glazen schaaltjes werd daartoe een dot Zaanse mayonaise (uit knijptube) met een eetlepel water en zo'n zakje sauspoeder losgeroerd. En na een tijdje nog een keer, omdat de poederstippels nooit helemaal in één keer oplosten in de mayo.

Er was ook wel eens kerriesaus of aïoli, maar 'bourguignonne' bleek ieders favoriet (met uitzondering van mijn broertje; die lustte alleen pannenkoekjes). De zalmroze saus met "volle rode wijn smaak" smaakte natuurlijk al romig van alle mayonaise en ik doopte al mijn vleesjes er lustig in. En zelfs zonder gourmet, wil ik heel soms nog wel een varkenshaasje laten begeleiden door deze dipsaus (of tijdens de studententijd een zak naturel chips). Als ik 'm ergens kan vinden, tenminste..

Heerenkoekjes

2011-06-20T12:15:00.006+01:00

Spelletjesavond op zaterdag. En aangezien ik geen goesting heb in de bijna clichématige bakken chips met bier of toastjes met wijn, zullen de versnaperingen bestaan uit koekjes met melk. Of thee, in mijn geval (want melk vind ik ècht niet lekker!) Want ik heb een kookboek met de perfècte koekjesrecepten (Koekje). Binnen een half uurtje, met de roomboter al op kamertemperatuur, heb ik de degen voor niet één maar twéé soorten koekjes klaar. Over het maïsdeeg voor strandkoekjes berichtte ik al. Het tweede deeg is voor luxe 'heerenkoekjes':

"Als het woord heeren in koekjes voorkomt, houdt dat in dat er sukade is gebruikt." Nou ben ik een groot fan van de gekonfijte cederappelschil, maar op internet valt er bitter weinig te vinden over heerenkoekjes of heerenkoek. We zullen Cees Holtkamp, toch niet de minste, maar op zijn woord geloven. De beste man stamt uit een lange familietraditie van (banket)bakkers, dus hij zal het wel weten. Sowieso is de naam al even nostalgisch sjiek als het uiterlijk van dit krokante boterkoekje.

Romig zacht snel-klaar-deeg van roomboter met basterdsuiker, vanillesuiker en zeeuwse bloem (en een beetje koud water). Na een uurtje in de koelkast is het deeg uit te rollen, uit te steken en af te bakken. De sukade komt enigszins uitgedroogd uit de oven, maar ná de oven de sukade op de koekjes plakken blijkt nog minder praktisch. Men is enthousiast over de koekjes en ze gaan er dan ook in als, tja, als koek. De afwisselende textuur van knapperige boterkoek met zacht fruit wordt gezien als een meerwaarde, ten- minste, voor diegenen die van sukade houden. Héél erg lekker!

Mozarttaart in verjaardagsblauw

2011-06-19T18:07:00.034+01:00

Já, jippie. Er is weer iemand jarig!! Nee, niet ikzelf, maar ik mag wèl de taart bakken dit keer en dan wordt het toch weer erg leuk. Want taarten bakken, dat is voor mij een feest op zich en het zoeken naar een geschikte spectaculaire taart vormt de grootste voorpret.

Hoewel niet ik maar het feestvarken kiest. Uit de Bakencyclopedie zal de Mozarttaart van pagina 26 en 27 worden gemaakt: een toren van lagen met een bodem van zoet kneeddeeg, bessenjam, biscuit, ganache, biscuit, room met rumrozijnen en marsepein.
Voor de bodem volg ik netjes het recept. En terwijl deze staat te bakken in de oven rol ik felblauw marsepein uit (ook weer gekozen door de jarige). Uit de marsepein steek ik met flessendopjes kleine rondjes die ik dakpansgewijs met wat water op elkaar plak, oprol en doormidden snijd zodat op deze ma- nier roosjes ontstaan, ter decoratie alvast.

Het biscuitdeeg van het recept, echter, komt niet goed uit de verf. Zonder toegevoegde suiker en met 10g cacao smaakt het hele ding naar gebakken omelet met bittere cacao. Ècht niet lekker, bâh! Er is al vaker vastgesteld dat tijdens de vertaling van dit (Duitse) bak- boek fouten in de recepten zijn geslopen. Dubbel bâh!! Gordon..., help! Gelukkig weet Mr.Ramsay mij te redden met een beproefd en wél succesvol recept voor chocoladebiscuit (hier). En ik ga niet moeilijk doen met overdwars doormidden snijden van biscuit; ik bak er gewoon twee. Check. De ganache maak ik met 150g butter- scotch chocolade, 100ml room en 2 blaadjes gelatine. En dan is het stapelen:

Over de laatste chocoladebiscuit komt een dikke laag van gezoete, opgeklopte slagroom met een dag in rum geweekte rozijnen (en KlopFix) en om alles een beetje netjes bij elkaar te houden wordt de taart bekleed met marsepein. Langs de zijkant nog wat ganache en dan is de taart door (bio) hagelslag te rollen, zodat óók nog eens in één klap de niet-zo-nette randjes en vouwen zijn weggewerkt. Profi, hoor (al zeg ik het zelf).

Blijft over het decoreren. Toefjes slagroom, de marsepeinroosjes en wat gesmolten chocolade in een plastic zakje met afgeknipte punt voor de letters. Die oranje slagroom is, natuurlijk, ook weer een idee van de jarige. Omdat het mag knallen en er bij mij potjes (oranje) levensmiddelenkleurstof in de kast staan.

Natúúrlijk maakt de feestelijke taart indruk bij de verjaarsvisite; het kleurenspectakel is nauwelijks te negeren. Zoet is 'ie! In de eerste hap overheerst het friszure van de bosbessenjam, waarna chocola de boel overneemt. Terwijl de vettige slagroom van de lippen wordt gelikt, smaakt de tweede hap vooral naar het notige van amandelmarsepein. Waarna chocola de boel overneemt. Een verdwaalde rozijn hier en daar zorgt voor kleine verrassinkjes in de mond. De zijkant is mijns inziens een stuk lekkerder, omdat de marsepein hier relatief meer van de taart beslaat en dit toch ook wat amandelbitterder is. Voor de rest vooral zoet met chocola. Wat voor een punt verjaardagstaart precíes is wat je wil. Of in ieder geval precies wat de jarige wil. En dan ben ik ook tevreden.

Strandkoekjes

2011-06-19T17:29:00.008+01:00

Spelletjesavond op zaterdag. En aangezien ik geen goesting heb in de bijna clichématige bakken chips met bier of toastjes met wijn, zullen de versnaperingen bestaan uit koekjes met melk. Of thee, in mijn geval (want melk vind ik ècht niet lekker!) Want ik heb een kookboek met de perfècte koekjesrecepten (Koekje). Binnen een half uurtje, met de roomboter al op kamertemperatuur, heb ik de degen voor niet één maar twéé soorten koekjes klaar en met de gekste van die twee zal ik strandkoekjes bakken. Omdat het nou toevallig een heel weekend regent half juni, wil nog niet zeggen dat er niet een beetje zomers strandgevoel mag zijn.

Zachte boter wordt met gezeefd poedersuiker en vanille (merg) tot een lichte crème geklopt, waarna er een losgeklopt ei en maïsmeel doorheen gaan. En dat was het al; deeg is klaar!! Volgens mij past maanzaad met zijn kleine korreltjes en contrasterende donkere kleur prima bij het thema 'zand' en dus gaat er een eetlepel maanzaad door het deeg. Nou heb ik de boter vooraf half laten smelten, wat de beloofde uitrolmogelijkheden van het deeg niet ten goede komt. Maar bolletjes deeg vormen met twee theelepels en die vervolgens op de bakplaat bak- ken, levert ook mooie koekjes op. Geen uitgestoken vormpje dus, maar platte rondjes. Met een prachtige goudbruine kleur.

Het resultaat is een hard, knapperig boterkoekje met een bijkans frisse vanillesmaak. En inderdaad is het net alsof je daadwerkelijk zand in je mond hebt (maar dan zonder de erbij behorende smaak) Een lekker koekje. Grappig om te eten ook, hoewel niet fíjn om tus- sen de kiezen te hebben. De medespelers zijn het erover eens dat de koekjes niet prettig weghappen: eentje is geinig en dan weet je het wel. Hoewel de hele trommel leeg gaat..

Lay's pesto mozzarella

2011-06-19T10:55:00.004+01:00

Een gelimiteerde editie van Lay's in het Vlaamse supermarktvak. In de zak van 250 gram zitten dunne krokante 'chippies' met de smaak pesto mozzarella. De eerste hap echter geeft een zurige smaak in de mond. Dat zou in de verte kunnen doen denken aan kwarkyoghurt, maar als dit kaas moet zijn... In de nasmaak ziet inderdaad iets van pesto. Niet dat de chips naar basilicum smaakt of überhaupt iets wat daar op lijkt. Er zitten wel wat groene stukjes op de chips, maar 'that does not pesto make'. Als de smaak pizza zou zijn, had ik het ook geloofd. Mwâh.

Chokotoff pasta

2011-06-13T12:27:00.015+01:00

Een weekendje terug in Gent is incompleet zonder een tocht naar de supermarkt (eender welke). Waar mijn oog dit keer valt op het nieuwe boterhambeleg van Côte d'Or, de grote Belgische chocola- defabrikant die na pure en melk chocoladepasta nu ook met deze Chokotoff pasta komt. Ik durf de pot nog niet open te maken, uit angst dat ik niet meer met uitlikken stop tot de pot leeg is...(€2,79)
Wordt vervolgd.

(update 25-06-2011)

De pot is open. En de pasta smaakt subtiel lichtbitter naar volle pure chocolade met een lekker zoete nasmaak. Héérlijke pasta. Ik heb ze gebruikt om een timmerman in natura te betalen en ben nu in het gelukkige bezit van een prachtige nieuwe meterkast. Wie weet wat ik zou kunnen doen met een pot Côte d'Or witte Chokotoff pasta (mochten ze die ooit maken)?!

Emté

2011-06-10T19:47:00.028+01:00

Vrijdagavond is steevast inkakavond. Maar dáár heb ik nou eens helemaal geen zin in en dus rijd ik na een bizarre werkdag, zonder avondeten, in één ruk door naar een nog onbekende supermarkt. Omdat ik het nou eenmaal leuk vind om te kijken wat daar allemaal in het schap ligt èn natuurlijk om het lijstje supermarktrecensies te complementeren. Dus hop óp naar winkelcentrum Galecop (hoe?) te Nieuwegein waar ik dus een Emté zou moeten kunnen vinden, getuige de borden langs de weg. Dat lukt uiteindelijk. Niet dankzij bewegwijzering die na afslag van de grote weg ophoudt, een on- toegankelijke bussluis die de enige toegangsweg lijkt en de schijn- bare verstopping van het winkelcentrum in deze best uitgestrekte nieuwbouwwijk. Maarrr.. van inkakken is dankzij zoekadrenaline geen sprake en dat was de bedoeling.

Emté vind ik trouwens een vreemde naam voor een supermarkt- keten (hoewel nog niet zo raar als 'Poisz'). Het is echter met name het stemmige geelgroen van Emté wat mij opvallend voorkomt, want zijn dit niet de kenmerkende Jumbo kleuren?! Ik dacht het toch wel. En ook de Jumbo formule lijkt hier te zijn toegeslagen met "Lekker vers, voordelig en vriendelijk". Emté vindt zelf dat zij uitblinkt in "buitengewoon kwalitatief versassortiment". Daarom ook zou Emté meerdere malen zijn uitgeroepen tot beste verssu- permarkt van Nederland (maar zo kan ik het ook, met categorieën als dat heeft uiteindelijk elke supermarkt wel een prijs: beste vers- supermarkt; goedkoopste verssupermarkt; breedste gangpaden- supermarkt; beste licht supermarkt. En zo'n prijs valt vervolgens weer prima in te zetten in een adequate marketingcampagne, of twee. Als 'beste verssupermarkt' bijvoorbeeld; ik noem maar wat).

Maar oké, ik moet toegeven dat het versassortiment uitgebréid is (vers zanddeeg, verse biologische groenten als wildtomaten, veel verse vis, een ambachtelijke slager die werkelijk òm komt in het vlees én een bakafdeling waar excessief gebakken wordt). En ja, inderdaad, het meeste ziet er vers uit. Héél fijn mijns inziens zijn de (vers)curiosa: buffelmozzarella, vers pizzadeeg, verse zachte Italiaanse nougat (in een viertal smaakcomposities), diverse verse kruid-en ontbijtkoek, suikerbolletjes, kaneelkandijbrood, stroop- wafelvlaai, waldkornbeschuit en mueslinotenbrood.

Een heel boerenlandbrood wordt verkocht voor €1,79. Dat is toch echt niet duur. En doorheen de winkel zijn nu diverse interessante kortingsacties te vinden (2 flessen Persil wasgel voor uiteindelijk €6 na extra kassakorting; 2x Milk&Fruit €1,49; 3 luxe toetjes €1) maar bijvoorbeeld ook dingen als Peijnenburg koek nu €0,99 per stuk (normaal €1,02).

In de winkel liggen verschillende proeverijen. En wie een (gratis) kopje koffie wil, kan daar een (gratis) koekje bij pakken (als ze niet op zouden zijn, uiteraard) om vervolgens aan de gereed staande leestafel (met in totaal vier stoelen) een krantje te lezen. Toch at- tent. Het huismerk Markant wordt aangevuld met onbekende maar interessante merken als Sweets, Smikkelbeer en bijvoorbeeld de gehele gamma's van B-en soms C-merken (alle smaken van Croky liggen hier). Bloemen en planten verkopen ze ook; het is al met al een complete en avontuurlijke winkelervaring waarin met name de ruime selectie en de schone vloeren opvallen. Voor €1 statie- geld kun je een zogenaamde Emté 'gemaksbak' (kartonnen doos) meenemen, die je steeds mag komen omruilen als 'ie op/kapot is.
En de spaaractie? Bij elke €20 aan boodschappen krijg je fijn een spaarmunt en heb je er drie, dan mag je die inwisselen voor één van de twaalf verschillende kletskousen (grappige sokpoppen).

"Al 112 Emté supermarkten in Nederland"

A'damse koggetjes

2011-06-07T18:13:00.015+01:00

De Nederlandse banketbakkers vereeniging loofde anno 1935 een prijsvraag uit voor een nieuw Amsterdams koekje... De winnaar verzon het Amsterdamse Koggetje. Het koekje is vernoemd naar Middeleeuwse koopvaardijschepen 'koggen', die ook in het oudste stadswapen van de hoofdstad voorkomen. Maar alleen de leden van de banketbakkers vereeniging mochten de koekjes bakken en omdat katholieke en christelijke lieden hier niet onder vielen bak- ten zij het lekkers onder de naam 'nougatientje'.

Oh, hemel. Dus ik moet karamel maken. Suiker karameliseren; daar snap ik niet veel van. En ook nu is het weer raar: 75g suiker lost op middellaag vuur in 25g water waarna de siroop vervolgens begint te bruisen en te borrelen. Zo ver zo goed. Maar dan heb ik nog nie karamel nie, natuurlijk, dus de hele boel maar door laten pruttelen op een gestaag vlammetje, wachtend op een lichtbruine kleur. Niet dat die komt, nee, in plaats daarvan droogt de suikerbruis in tot droge korrels die aan de pan vastkoeken. Níet goed!

En dan opeens smelten de suikerklonten tot een vloeibare stroop die snél bruin kleurt en nóg sneller aangebrand ruikt. Aaaaaahh! Gestort op een beboterd bord koelt deze karamel wel snel af tot breekbare stukjes en zo erg aangebrand smaakt het eigenlijk niet. Alsof er niks aan de hand is maar gewoon, hop, in stukjes hakken en door het deeg spatelen. Door een tweede poging borrelende suikerstroop roer ik een klontje boter, maar dit geeft plakkerige toffeekaramel als resultaat (zonder aanbrandsmaak en, zo blijkt, eveneens bruikbaar in het koggetje).

Dat deeg zelf is trouwens snel genoeg klaar. Zeker met deze zomer- se temperaturen is de roomboter in geen tijd zacht. Onder mijn kloppers ontstaat een heerlijk zacht smeuïg deeg, waarvoor ik echte Zeeuwse bloem gebruik.

Hét geheim van dit professioneel uitziende koekje is volgens mij echt goede roomboter. Mijn moeder, die bij een (banket)bakker heeft gewerkt, zegt: "Deze kunnen zó bij Wieleman de winkel in." Geamuseerd luistert ze naar de ontstaansgeschiedenis van de koekjes die als nougatientjes bekend zijn geworden, maar dus eigenlijk 'Amsterdamse koggetjes' heten. Wist ze niet. De heerlijke geur van die boter doet het al goed, maar de zachte kruimelige (bijna zanddeeg) structuur smelt helemaal weg op de tong. Een lekker knapperig koekje met verrassende stukjes zoetkrokante karamel en een zeer volle roomboter nasmaak. Goed recept en héél goed koekje. Mmm - mmm - mmm!!

Bron: Koekje.

Rijke ridders

2011-06-05T12:15:00.016+01:00

Wat doe je terwijl een goede vriendin de uitbundige avondmaaltijd voor je bereidt in haar keuken en jij de gevraagde uien al lang en breed gesnipperd hebt? Dan blader je door één van haar kleurrijke kookboeken, natuurlijk, en probeer je met alle nog functionerende grijze cellen (er was een aperitiefje van goede wijn en die miste zijn uitwerking niet op mijn bodemloze maag) de inhoud van de meest interessante recepten te onthouden. En voordat deze informatie verloren gaat, moet ik aan de bak. Zaterdagmiddag lunchgerecht: "rijke ridders".

Ja, ik heb ook google en nee, daarop wordt met geen woord gerept over de gebakken broodridders. Voor zover ik het uit 't kookboek heb onthouden zijn de zogenaamde rijke ridders dubbeldikke wen- telteefjes met kruidige perenpuree ertussen. Dan zou er ook nog zoiets zijn als arme ridders (jam in plaats van perenmoes) en zelfs berooide ridders (met niets ertussen). Haha. De naam is alvast leuk.

Recept
Schil 1 rijpe peer (Conference) en 1 appel (bv. Jonagold), snijd de klokhuizen eruit en snijd de vruchten in kleine stukjes. Kook deze met 100ml water, ½tl kaneel, een mespunt kruidnagelpoeder en 1el witte basterdsuiker gaar. Pureer het fruit tot moes (laat des- noods nog wat inkoken) en laat afkoelen.
Klop in een diep groot bord 2 eieren los met 100ml melk. Verdeel amandelschaafsel over een tweede diep groot bord. Besmeer drie sneetjes (eventueel ontkorst) oud witbrood met de perenpuree en plaats een tweede sneetje oud witbrood op elke besmeerde snee. Wentel één perenboterham volledig door het eimengsel, bedek met amandelschaafsel en bak de ridder in bruisende roomboter op middelhoog vuur rondom goudbruin en knapperig. Bak op dezelfde manier de andere twee boterhammen bruin. Besprenkel met kristalsuiker en serveer warm.

Wát een goede bestemming voor oud brood. Een zeer geslaagde variatie op het bekende wentelteefjesconcept. Dankzij het fruit vóelt het in ieder geval een stuk gezonder en het is zeker smakelijk. Het amandelschaafsel is een sjieke toevoeging en geeft ook nog meer bite. Met zijn krokante buitenkant en papperige kern (met een lekker 'degig' wentelteefjessmaak) is de rijke ridder een goed vullende lunch. En met marsepein, walnoten of spijs misschien ook wel een héél goed toetje?! Ik wil zéker vaker (smaak)rijke rid- ders!

Volwassen kalfsblanket

2011-06-01T18:59:00.009+01:00

Oh, ik wil iets heel bijzonders koken. Iets bijzonder smaakvols en vooral iets authentieks. Iets puurs. En dan is er eigenlijk maar één kookboek waar mijn gedachten naar uit gaan om zo een gerecht te vinden en dus blader ik door De keuken van ons moeder tot ik de grote winnaar heb gevonden: kalfsblanket. Jááá'!

Niet dat ik kalfsvlees kan vinden. Want ik werk. Veel te veel dagen. Dus ik heb helemaal geen tijd over om verantwoorde slagers af te struinen; ik moet het doen met de supermarkt. En omdat ze daar alleen volwassen kalveren in stukken verkopen, neem ik genoegen met biologisch Iers rundvlees. Dat klinkt immers ook sjiek. En dan volg ik het recept, soort van. Zo is mijn traditionele kruidentuil een samenraapsel van Italiaanse kruiden (omdat die nou eenmaal kant-en-klaar op de versafdeling te koop liggen).

De lekker dikke, gebonden saus is met extra wortelen, zout, peper, limoensap, maggi en wat witte basterdsuiker perfect op smaak. Om de vingers stevig bij af te likken. Licht zurig, prima romig en goed plakkerig in de mond. Het pit komt van vijftien kruidnagels (in de ui gestoken; nadien verwijderd), wat misschien een beetje veel is. Maar het kan nog. Heerlijk mals vlees met een volle smaak die ook fijn blijft hangen. Vreemd genoeg is de overmaat aan (gebakken) champignons helemaal niet overheersend. Vind ik. De tafelgenoot vindt van niet. Met wat sla erbij, heb ik verder helemaal geen rijst meer nodig. Geslaagd (en ik deed niet eens examen)!

Mergpijp'jes'

2011-05-30T18:05:00.021+01:00

En dan opeens laat de vraag me dus niet meer los: hoe maak je zelf mergpijpjes? Niet dat ik ze zelf nou zo lekker vind, mierzoet als ze zijn met zo'n kledderige crèmelaag van binnen, maar misschien daarom juist wel. Want slechter dan die dingen uit de winkel kan ík ze onmogelijk maken. Succes gegarandeerd, ware het niet dat het gewenste recept ontbreekt. Maar denk je nou dat ik een recept kan vinden? Nee, hoor. Ik blader door de vele vele kookboeken die ik in huis tegenkom: nop. Laat ik het hele geval dan maar op Google intoetsen.. Mergpijpjes, echter, komen uit de fabriek en anders niets. Dus google ik op plaatjes en besluit dan zelf maar iets te ver- zinnen.

In de kast ligt nog een blokje groene amandelmarsepein en een tablet chocolade is snel genoeg gekocht bij de supermarkt om de hoek, maar dan? Blokjes cake moet ik hebben, jam, en slagroom ofzo. Maar cake is niet echt stevig genoeg om enigszins vloeibare vulling te dragen, dus bak ik eierbiscuit, op mergpijpblokjesdikte.

Recept biscuit
Klop drie eieren (M) met 120g fijne kristalsuiker tot een witgele luchtige massa; dit duurt zeker 10 minuten. Zeef 95g bloem, 25g custardpoeder en 1tl bakpoeder boven het eierschuim en spatel dit er luchtig doorheen. Stort het beslag in een goed ingevette, met bakpapier beklede hoekige bakvorm en bak het biscuit 30-40 minuten in een voorverwarmde oven van 160°C gaar en (licht) bruin. Laat volledig afkoelen en ontvorm.

Recept mergpijpjes
Oké. Ik heb de basis af: veel te grote rechthoekige blokken biscuit (die naar lange vingers smaakt). Ik zou het best botercrème maken voor de smeuïge vulling, maar daar heb ik nou eens hélèmáál geen zin in (wel had ik in de supermarkt kant-en-klare 'cupcake topping' van Dr.Oetker kunnen scoren, maar als je alles van tevoren weet..) (dan ga je liggen voor je valt!). Ik klop een bekertje slagroom met 1 zakje vanillesuiker en 1 zakje KlopFix stijf. En ik heb lekkere jam in huis gehaald.
En dan kan het (schijnbaar) grote geklieder beginnen: marsepein uitrollen op bepoedersuikerd aanrecht - biscuitblok doormidden snijden en besmeren met jam - alle biscuitblokjes bedekken met slagroom en de marsepein hier omheen vouwen - alle naden netjes dichtmetselen (zon-der-slag-room-te-la-ten-ont-snap-pen) - en de blokjes in de koelkast laten afkoelen alvorens de uiteinden in de au-bain-marie gesmolten chocolade te dopen. Terug in de koelkast op een bord met bakpapier en daarna de hele boel losbikken. Wat een gepruts. Alleen nog netjes presenteren:

Eindoordeel (van een wélmergpijpjesliefhebber):

"Twee dingen die meteen opvallen op basaal belevingsniveau: 1. lekker! 2. mergpijpjes? Nou ben ik me ervan bewust dat mijn refe- rentiekader als het op mergpijpjes aankomt nogal beperkt is. Ik ken alleen voorverpakte exemplaren uit de supermarkt en die lij- ken allemaal op elkaar. En deze dus niet; dat is niet persé slechter. Ik denk eigenlijk beter, want als ik moest kiezen zou ik voor deze gaan (en niet om de maakster te plezieren). Het verschil zit hem in de klefheid, die bij de zelfgemaakte erg hoog was - niet persé een probleem. De marsepein&chocola zijn zo dominant dat de cake& vulling bijna in het niet vallen. Nou hou ik meer van m&c dan van c&v, dus dat kwam goed uit! Heel lekker, maar ik moet er meer proeven voor een gegronder oordeel. Veel meer..."

Appelepap

2011-05-28T11:55:00.010+01:00

Bij Super de Boer zijn biologische (Wellant) appels van een lokale teler (uit Vleuten) te koop en hoewel ze al naar mijn winkelmandje zijn overgebracht, pieker ik nog over een mogelijke culinaire toe- passing. Maar gezien de lange lijst appeltoetjes uit eigen keuken, ligt het genre voor de hand. En wàt vind ik in De Keuken van NL en België? Appelepap (wat schijnbaar ook 'dwaasheid' betekent, zie woordenboek).

Ach ja. Wie maakt er tegenwoordig nog (zelf) pap, behalve brinta en bambix? Terwijl hier in den lage landen hele volksstammen zijn grootgeworden op pap. Eigenlijk is deze appelepap niet veel meer dan zelfgemaakte appelmoes (van 300g appels met 50ml water), op smaak gebracht met 2tl gemalen anijszaad en een beetje pittig kardemompoeder, wat gepureerd wordt met 450ml karnemelk (3 koppen). Deze moes wordt al roerend vermengd met een klontvrij 'papje' van 60g bloem en nog eens 300ml karnemelk, waarna de pap op middelhoog vuur na enige tijd begint te verdikken en te binden, op een instabiele papconsistentie achtige manier. Flinke lepel keukenstroop (of honing) erdoor en de appelepap is klaar. Genoeg voor acht personen, zelfs.

Schijnbaar wordt ook de pap zelden zo heet gegeten als ze wordt opgediend: au, au. Maar na enig afkoelen begin ik de karnemelkse appelepap voorzichtig weg te lepelen. Want wat de boer(in) niet kent, dat eet ze niet, natuurlijk. Maar, ja, lekker. Het is pap met appelmoessmaak. Ja, eigenlijk wel lekker (hoewel misschien niet twéé eetlepels stroop per bakje...): vanaf de eerste hap smaakt de mondverwarmende smeuïgheid naar zoete stroop - daarna smaakt het zuur - dan naar appelmoes - en dan weer zuur. Zoetzuur. Als in appelzoetzuur. Met een lichte karnemelk ondertoon. Mijn disge- noot prefereert de pap met honing. En oppelepop is de appelepap.

Helva met kokosnoot

2011-05-22T08:03:00.009+01:00

Ik heb net "Köfte" gezien (leuk! en lekker lui, zo'n zondagochtend in bed; bekijk de hele film 1.17u HIER) en ik heb zowaar alles in huis, inclusief recept, om zelf helva (halva) of helwa te gaan maken (een populair Oriëntaals snoepgoed met suiker, sesamzaad en soms ho- ning, wat zo uit de hand of vermengd met yoghurt wordt gegeten). Zo orgastisch als in de film zal de mijne wel(/)niet worden, maar met suiker, water, noten, kardemompoeder, ghee, kokosrasp (van de toko; niet die ingedroogde van Conimex), sesam en additioneel oranjebloesemwater ga ik een nobele poging wagen.

Ik houd me strikt aan de voorgeschreven 15 minuten inkoken van (poeder)suikersiroop, want voor je het weet is het keihard (lees: oneetbaar) en ik snap niets van hete suikerstropen. Ookal heb ik een suikerthermometer. De kokos moet in de keukenmachine nóg fijner worden gemalen en ondertussen rooster ik de noten (stazak ongezouten gemengde noten 200g Aldi €1,89). Met amper dertig minuten van start tot in de koelkast zetten ben ik klaar met mijn helva. Waarmee dit in mijn ogen een veelbelovend snoeprecept betreft. Al wat resteert behalve de troep op het aanrecht, is een lichte twijfel of ik de metalen vorm wel genoeg heb ingevet en was er stiekem niet tòch een bekleding van plasticfolie nodig?!

Maar gelukkig komen de blokken helva perfect uit de vorm. Hap. Ik proef lichtkorrelige, zoete (zoéte!) zachtsmeltende kokos die doet denken aan de vulling van een Bounty, maar dan droog. Een prettig accent van noten en sesam geeft een fijn knappertje en een verdieping van de smaak. Volgens mij is grasroomboter beter dan ghee en de cashewnoten proef ik niet echt terug. Ja, lekker. En snel te maken. Dus erg goed. Je hebt alleen na een paar happen wel een neutraal drankje (als thee of zwarte koffie) nodig om al dat zoet wat weg te spoelen. Láng houdbaar!

Vandaag!

2011-05-21T20:18:00.020+01:00

Wanneer je aan komt rijden, vraag je je meer dan eens af of je wel goed zit. Dit nieuwe industrieterrein met de vele autodealers; is dat nou een goede plek om op de kostbare zaterdagavond te gaan dineren? Naast het Shell benzinestation parkeer je de auto (op een overvol parkeerterrein) en vertwijfeld loop je dan richting "Food Spot". Uit de grond gestampte gemaaktheid met een hoog 'moet dat nou' gehalte:

We gaan vandaag naar Vandaag ( (Proostwetering 80L, Utrecht, 030-2387888) en staan voor de ingang van het restaurant in een dikke rij. Bij (eerste) binnenkomst leidt een medewerker je rond door het restaurant en langs de vele buffetten. Overweldigend; ik kan niet anders zeggen. Wat ligt hier véél eten uitgestald. En zoveel keus. Het concept is eenvoudig: 2 uur lang eet je wat je wil zoveel je wil voor €24,95 p.p. en dat inclusief non-alcoholische dranken (à volonté) en luxe desserts. Op vrijdag, zaterdag en zondag geldt per persoon een toeslag van €3 en voor elk extra uur (of een deel daarvan) betaal je €5 extra. Kinderen tot 3jr eten gratis en tot 11jr voor €11. Het rondleidmeneertje (of -mevrouwtje) beantwoordt al je vragen en dan mag je aan je tafel gaan zitten. En kan het feest beginnen. Want een feestje blijkt het zijn!

Een Italiaans buffet met meer dan tien antipasti, diverse salades en een houtoven voor je zelfgemaakte pizza; ik zie kip aan het spit; er is een wokeiland; een groentebuffet en een uitgebreide visafdeling met langzaam gegaarde zalm, gerookte zalm, oesters, mosselen, haring, sushi en, o hemel, de rundercarpaccio met rucola staat al klaar naast de overige charcuterie. Een rôtisseriechef die van wan- ten weet gaart een Provençaals speenvarken; naar wens wordt decadent vlees als varkenshaas of eendenborst gebakken; er is lamsrack en er liggen Marokkaanse merguez klaar (en spiezen ananas). Bijvoorbeeld.

Divers vers fruit (en dito smoothies), gefrituurde hapjes, een (laag) kinderbuffet (waar de volwassen mannen blijkbaar eveneens hun goesting vinden); moet ik nog doorgaan? Je kan het zo gek niet bedenken: het ligt klaar voor de pak. Of zoals mijn tafelgenoot zegt: "Ge moet het niet snijden, ge moet het niet wassen - enkel pakken en opeten." En zelfs op deze drukke zaterdag zitten we heerlijk verstopt in een rustig hoekje te genieten.

Ik vrees met grote vrezen dat ik voortaan niet meer de verdieping hoger opga naar het beste sushirestaurant van Utrecht (Takumi), maar hier steevast zal blijven hangen bij Vandaag. Het is werkelijk imponerend. En het is nog érg lekker ook. Zalig zelfs. "De max". "Super super súper". De meegenomen vriendin begint spontaan te zingen vanachter haar bord sappigverse aardbeien met saus en chocoladetruffels. Ikzelf droom totaal weg bij de ver-ruk-ke-lijke patisserie van chefpatissier Charl Odijk en laaf me aan vis en kaas. Die blauwschimmel is perfect op temperatuur en smelt weg op de tong. Mja-àm!

De wijnen staan per 22 uitgestald. Wijn tap je hier zelf per slokje (ca. €1), per half glas (€2-3) of per glas (€5-7). Zo kun je diverse wijnen proeven. Want volgens Vandaag 'is het leven te kort om wijn te drinken die je niet lekker vindt'. Overdreven? Natuurlijk! Maar ik voel me volledig in de watten gelegd. De meeste frisdrank is postmix, maar naast de flesjes tonic, bitter lemon, Chocomel en Caprisonne staan luxueuze flessen water - plat en licht bruisend. Voor op tafel. Ook inclusief.

Na vier borden kijken we neurotisch op de klok hoe lang nog: een uur. Ik lust wel zo'n maïskolf met roomboter (aanvankelijk schud ik een paar keer extra het vet eraf want ik wil lekker maïs, maar zodra ik de eerste hap neem verander ik volledig van mening: ik wil maïs doortrokken van roomboter, zoals deze; zó goed!) en die kleine Portugese 'pastela de nata' taartjes gaan er ook in als koek. De chocoladefontein, het ijs, de snoepjes en versgebakken keurig opgevouwen flensjes (met zes toppings) laat ik links liggen. Ik blief nog wel wat olijvenjam, geroosterde cashewnoten en asperges. Nog nooit in mijn leven heb ik zo gebaald dat ik vol zit. Zit je in zo'n overdreven vreetschuur met VT Wonen design te genieten. Meer dan dat: te juichen. Snel weer een keer terug.

Een eigen sushichef alstublieft!

2011-05-21T07:25:00.012+01:00

Eén keer in de zoveel tijd krijg ik weer de geest en sleep ik in mijn enthousiasme een medestrijder mee. En dan gaan we zelf sushi maken. Wat altijd dezelfde problemen oplevert. In de eerste plaats kan ik geen maat houden en wordt er dus veel te veel ingekocht. Daarna begint de vaak dagdurende zoektocht naar súperverse vis (die ik dan principieel niet bij de duurste viswinkel, Fishes, wil kopen, hoe goed ook; maar 'even op de markt'). Na veel werk is de sushirijst toch altijd nog te plakkerig (maar wél op smaak). En je moet wel héél veel dingetjes in huis halen om volop te kunnen combineren in je makirollen. Waardoor, ten slotte, de zelfgemaakte sushi's allemaal op elkaar lijken en nèt niet de culinaire cadeautjes zijn als uit het restaurant.

Dus ik weet wel wat ik op mijn verlanglijstje zet... En voor iedereen die géén sushichef in huis heeft: óp naar de Oriental (voor de bood schappen) of het betere sushirestaurant!

Salade à la ex-schoonmoeder

2011-05-16T12:47:00.007+01:00

Hele goede salade uit mijn jeugd: knapperige verse ijsbergsla met friszure (grof)geraspte appel, hardgekookte eieren (desgewenst de dooiers weglaten - aan de hond voeren) en (gerookte) paprikapoe- der. Dit bijgerecht heeft door de appel verder nauwelijks dressing nodig. Perfect voor een zwoele zomeravondmaaltijd (ookal regent het nu eindelijk weer).

Barszcz

2011-05-16T12:22:00.005+01:00

Vier uur kopje soep. Of bordje soep, met noodles; dat is ook vaak lekker. Of lekker vullend, in elk geval. In deze winkel met Poolse delicatessen heb ik in dat kader wel iets heel aparts van het schap geplukt: instant borsjt. Met noodles vreemd genoeg, want ik snap even niet wat er nou Pools, of Oosteuropees, is aan noodles. Maar goed, ik giet er kokend water op. En verbaas me ten zeerste over de kleur: fuchsiarozerood. Een beetje té kleurig naar mijn smaak, net zoals groene ketchup en blauwgrijze yoghurt ook niet lekker smaken. En dat is nog afgezien van het zout, want zout is het, deze 'soep'. En verder smaakt het eigenlijk niet echt ergens naar. Of jawel. Zurig. Zurig en zout met veel verder smaakloze (droge) noodles. Maar goed, dan weten we dat ook weer. En kan ik deze rariteit afvinken..

Man in de pan

2011-05-15T09:35:00.010+01:00

Een honderddertig pagina's tellend kookboek uit 1974, waarin interviews met en lievelingsrecepten van 'beroemde mannen'. Het stond al een tijdje op mijn verlanglijst en toen kwam opeens de briljante ingeving van marktplaats. Want je hoeft niet meer elke rommelmarkt en boekenbeurs af te lopen om een gewenst item in huis te halen; negen op de tien keer vind je het via internet. Ookal is het 'hoera'gevoel bij vondst wat kleiner.

Nou betwijfel ik ten zeerste of alle 'beroemde mannen' daadwerke- lijk voor dit boek geïnterviewd zijn, ik bedoel, het betreft kerels als Burt Bacharach, Robert Redford, Miles Davis en Isaac Hayes. Dat Jeroen Krabbé en Herman van Veen hun recepten (voor Richard Leeuwenhart- taart en gevulde champignons, respectievelijk) aan Bum Verbiesen hebben prijsgegeven , dát is nog wel aannemelijk. Maar Al Pacino (met maffia-lam)? Zou het?!

Niet ieder recept in dit boek is even nauwkeurig neergepend. Paul Huf doet voor zijn 'mellow-yellow' (dip) bijvoorbeeld niet eens aan hoeveelheden, terwijl Ryan O'Neal zelfs het label wijn specificeert voor zijn aardbeienbowl. Maar er zitten hele persoonlijke ('forellen zoals mijn grootmoeder ze klaarmaakte' van Udo Jürgens) en hele interessante ('voor de vuistjes' van Willem Duys en 'frisse koude citroensoep' van Dick Holthaus) recepten tussen. Ookal is het wel opvallend dat de lievelingsrecepten van Toon Hermans (koude Bloemendaalse tuinkerssoep en foe-jong-hai) en Louis de Funèt (krabsalade, fazant de Funès en frambozensoufflé) uit dit boek níet overeenkomen met hun Plat Préferé (resp. toemis broccoli oedang en tripes à la mode de Caen)

Savooiekoolrolletjes in tomatensaus

2011-05-15T08:19:00.010+01:00

Sinds ik tegenwoordig weer lange dagen op het werk maak en thuis in mijn eentje de boel draaiende moet houden, bestaat de neiging om uitgebreid koken (en fitnessen) erbij in te laten schieten. Om niet ook gezond eten het onderspit te laten delven (na een werkdag wil ik thuiskomst nog wel eens het eerste eetbare grijpen dat ik op mijn pad richting bank tegenkom en dat hoeft niet altijd groente te zijn..), kook ik graag vooruit. 'In het vore' wel te verstaan.

Voor koolpakketjes in tomatensaus, achttien rolletjes in totaal (goed voor, welbeschouwd, negen personen id est negen dagen) worden 3tl gemalen koriander en 5tl komijnpoeder verhit in een pan met een beetje olie. De helft van 1 rode en 1 gewone ui en 2 sjalotten (gesnipperd) hierin aanfruiten. Op smaak brengen met 1½-2tl gerookte paprikapoeder, zout en peper en een halve kilo rundergehakt in de pan aanrullen. Het vet afgieten en afkruiden met 1el suiker, 2tl tomatenpuree, 1tl citroensap en eventueel nog zout en peper. Dit mengsel laten afkoelen en er dan de overige gesnipperde uien doorheen mengsen.
De savooiekoolbladeren één voor één blancheren in kokendheet water. De harde kern wegsnijden (let op dat het blad niet scheurt). Elk blad vullen met gehaktmengsel en dan opvouwen (de ideale opvouwhoeveelheid gehaktvulling is één eetlepel per blad, maar dan hou ik wel héél veel vulling over). De pakketjes met de naden naar beneden in een ovenschaal leggen.

Eén fles tomatenbasissaus vermengen met lekker veel fijngehakte citroenschil en het sap van 1 citroen en dit over de koolpakketjes verdelen (als de rolletjes zo strak opeengepakt zijn als hierboven, zal de dikke tomatensaus zich niet echt over de ovenschaal verde- len en dan dus beter eerst al wat saus over de bodem uitlepelen alvorens de pakketjes in de schaal te leggen). Besprenkelen met nog wat olie en een half uur in de oven garen. Garneren met verse koriander (en olijven).

Behalve misschien nog wat rauwkost/salade, heeft dit gerecht eigenlijk verder niet zoveel meer nodig. Ik ben enthousiast over de kruidige smaak en de smeuïgheid van de vulling in combinatie met de friszure saus. Én de koolpakketjes laten zich prima (per twee) invriezen voor toekomstige avondmaaltijden. Voldaan!

Patatje Oorlog

2011-05-08T17:42:00.006+01:00

Nederland was dit weekend het warmste land van Europa, dus bijna iedereen zal wel aan het barbecueën zijn. Ik kom net afgemat uit de hete auto rollen (na vele kilometers file op de A12) en heb nergens meer zin in. Maar wel nog honger na het moederdagsoepje. En aangezien zondag zo'n typische snackbardag kan zijn, vind ik het zakje chips dat ik vandeweek in een supermarkt kocht voor een keertje wel op z'n plek. Een gemakssnack, zeg maar.
Het betreft een noviteit van Croky, die zichzelf inmiddels weer volledig op de chipskaart heeft gezet met Croky saté. Lays sloeg terug met 'patatje joppie' en Croky zet de trend verder voort met dit 'patatje oorlog' (satésaus, mayo, uitjes). Nou is Croky een Belgisch merk, dus deze keuze is opvallend. De chips bevat behalve veel vet (499kcal per 100g) óók nog suiker en zoetstoffen, maar heeft de geinige vorm van handgesneden frieten. De smaak lijkt sterk op die van Croky saté met een sterke nasmaak die aan knoflook doet denken. Die mayonaise en uitjes proef ikzelf niet terug, maar de buik is weer vol.

Gruwelijke baksels

2011-05-05T14:11:00.010+01:00

Bij de Hema lag (ligt?) een kookpakket van Roald Dahl te koop, ge- naamd "Gruwelijke Baksels". Het setje is een directe vertaling van het Engelse "Ghastly Grub" van TopThat Publishing (£5,39) en be- vat een aantal koekjesstekers, papieren cakevormpjes, een spatel, een spuitzak, een deegpers en een kookboekje. Dit laatste geldt als aanvulling op de geleverde bakwaar en onthult de recepten voor bottekrakerkoekjes, oempa-loempa gebakjes, glimwormkoekjes, snoskommerpudding, slakkensapsla, James' drijvende perziken, muizen met rijst en exploderende frisdrank; die alle met behulp van de overige artikelen uit het pakket gemaakt kunnen worden.

Nieuwe recepten dus, helemaal in de stijl van het originele Grie- zelkookboek! Feitelijk staat niet vermeld van wiens hand deze receptjes zijn, maar de illustraties zijn van Debbie Tarbett en Barry Green (in plaats van Roald's sidekick Quentin Blake).

"Plenty"

2011-05-03T17:50:00.011+01:00

Een lieve vriend die volgens eigen zeggen "koning van de éénpans- maaltijd" is, maar "graag een receptje mee komt prikken" gaf mij een nieuw kookboek. Getiteld, in overbodig Engels, 'Plenty' (wat, zeg ik je, is er niet goed aan 'genoeg'?). Vegetarische recepten met groenten van bladzijde 10 tot en met pagina 283. Door Yotam Ottolenghi (wat is in een naam?)

De hele reutemeteut is aanwezig in de diverse hoofdstukken: wortelgroenten, veel uien, paddestoelen, courgettes en pompoenen, paprika's en chillipepers, koolfamilie, aubergine (Yotam zegt "de fantastische aubergine" waarbij ik sceptisch denk "ja, als decoratie misschien"), tomaten, bladgroenten al dan niet rauw, verse groene groenten, peulvruchten, granen, pasta polenta en couscous en ten slotte vruchten en kaas. Als ik mijn oog laat dwalen over de tekst en inhoud vallen mij vooral, nou, om héél eerlijk te zijn vallen mij niet zoveel bijzonderheden op. Tenminste niet op culinair gebied. Groentetaarten, -soufflés en veel salades; gevulde groenten en groenten op diverse wijzes met elkaar.

Ik bedoel: geroosterde aubergine met tahin en gekarameliseerde witlof met gruyère kun je toch echt moeilijk 'originele' recepten noemen? Op bladzijde 154 en 155 een salade van waterkers met pistache en oranjebloesem wat op de pràchtige kleurenfoto niet veel meer is dan een berg groen blad met dure en altíjd lekkere pistachenoten, een drizzle olijfolie en -schijnbaar- een scheutje oranjebloesemwater. Dat is toch geen re-cept?!?!

Maar direct op deze constatering komt de vraag 'moet dat dan?' Lekker eten hoeft toch niet ingewikkeld, inventief of innoverend te zijn? Als ik mijn eigen maatstaf dus verlaag naar enkel lekker, zou dit boek een heel aardig eind moeten kunnen komen. Met lokale seizoensgebonden verse groenten als basis. En dan vind je in dit boek altijd wel een passend idee. Met enthousiasmerende foto's. Ja. Ik ben er blij mee. En zal de conclusies bewaren tot ná het wegprikken van de feitelijke gerechten.

Crêpestaart met appel

2011-05-02T19:11:00.015+01:00

Er bestaat hier inmiddels een bijzondere traditie van appeltoetjes. Appelbollen, appelpudding, appelsorbetijs, appelsoufflé, gepofte appel uit de oven, appelbavarois met kruidkoek; alleen nog net geen appelflappen (te voor de hand liggend, waarschijnlijk). En tja, wat valt er dan nog te appelen? Mijns inziens moet er meer zijn en verrek, ik vind dit in de receptenmap:

Eerst moet ik een hele stapel dunne pannenkoekjes bakken (wat al een behoorlijk hap van mijn vrije tijd opslokt, maar ik blijf gestaag doorbakken). Ondertussen zou er verse appelmoes op het fornuis moeten staan te pruttelen, maar ik draai lekker gewoon een pot appelcompôte (van 720g) open. Há! Door de appelpu gaan slag- room, vanille(suiker) en Calvados en dan kan het grote stapelen beginnen.

Men neme een grote springvorm (in plaats van de voorgestelde ovenschaal), licht ingevet met gesmolten roomboter. Daarin gaat een pannenkoekje met daarop een lepel appelcompôte. Gebruind amandelschaafsel erop, dan weer een pannenkoekje en zo verder tot alles keurig gestapeld is. De laatste pannenkoek wordt nog weer met gesmolten boter besmeerd en dan met suiker en amandelen bestrooid. Het geheel kan de oven in tot het in huis ruikt alsof we openhuizendag hebben (lekker, dus).

Indrukwekkende crêpestaart. Met helaas te veel pannenkoek (die moeten inderdaad écht DUN) en te weinig amandel. Ik zie lagen amandelspijs ook nog wel zitten in dit toetje. De Calvados is goed terug te proeven, de slagroom niet. Eigenlijk is de taart net wat te droog en ik zou de volgende keer toch eerder fijne appelmoes dan appelcompôte nemen, maar dan wel twéé potten. Of misschien één pot appelmoes en een custard of banketbakkersroom maken en dit tussen de pannenkoeken afwisselen met spijs (zei zij schaamteloos likkebaardend). Maar het is een góed toetje, ondanks de verbeter- punten, en die gekarameliseerde krokante suikerlaag bovenop is onmisbaar lekker!

Kaneelwafeltjes

2011-05-02T17:30:00.015+01:00

Eigenlijk wordt begonnen met een soort cakedeeg: zachte boter met gelijke hoeveelheid witte basterdsuiker romig roeren en dan één voor één 2 eieren erdoor mengen. Dan bloem erboven zeven en tot een deeg 'kneden' (met dank aan de electrische mixer met gardes, want om nou mijn eigen poezelige handjes in dit plakspul te stoppen...) Anders dan in het recept (uit het blijkbaar nog altijd adequate Koekboek) gaan er 5 (i.p.v. 3) tl kaneelpoeder, 1el geurig oranjebloesemwater (i.p.v. 2el rozenwater) en geen vanillesuiker door het deeg.

Na een tijd in de koelkast is het nog altijd moeilijk bolletjes vormen van het plakkerige deeg, waardoor het zich met moeite laat centreren in het hete wafelijzer (stand 2,5 van 1 t/m 6) en de eerste wafels rafelige randen hebben. Maar altijd weer leuk hoe de nog warme wafels zich netjes laten oprollen (met enige vuurvaste vingers) en dan in geen tijd keurig uitharden tot knapperig koekje. De associatie met de bekende stroopwafel, maar dan zonder stroop, is natuurlijk eminent.

Na een wafeltje of vier word ik ras handiger in het bakken. Ik pers het deeg eerst dun tussen de hete platen en centreer het dan met behulp van een kaasschaaf (een spateltje kan natuurlijk ook). Weer dichtdoen en wachten tot de rook er na zo'n drie minuten vanaf komt. De wafels zijn redelijk knapperig en niet zo mierzoet, maar de smaak van oranjebloesemwater en zelfs kaneel is ver te zoeken (5tl kaneel! hoe is dat mogelijk?) Tussen de honderden soorten koekjes op de wereld is dit wafeltje niet bijster bijzonder, hoewel een lik smeltende hazelnootpasta erop toch wel érg yummie is (aanbrengen op de nog warme wafel)!

Gouden blokjes

2011-04-28T15:38:00.006+01:00

Maggi blijkt, ondanks mijn aanvankelijke en schijnbaar onwrikbare scepsis, in de keuken steeds onmisbaarder. En dat geldt óók voor de bekende Maggiblokjes (die ikzelf liever per stuk dan per twee verpakt zie), maar deze blokjes met kruiden uit de Provence (uit de Franse supermarkt Auchan) kende ik nog niet. Het aroma komt je echter bij openen van het doosje al rijkelijk tegemoet..

Mandarijn cheesecake

2011-04-26T16:40:00.020+01:00

Ik heb weer wat te vieren. Want er valt, met een beetje goede wil, gelukkig genoeg te vieren! En dus ook te bakken: joepie!! En omdat er op de plek waar het te vieren valt, waarschijnlijk noch mes noch bordjes/vorkjes aanwezig zullen zijn, pas ik een recept voor taart met mandarijn aan naar (blijkt:) 3 taartjes van 22cm én 21 cakejes.

Eerst maar eens een stuk of acht zoete en geschilde mandarijntjes in (elk vier) halfdikke plakken snijden terwijl Coolbest mangosap (in plaats van mandarijnensap) met geleisuiker en een vanillestok- je inkookt. De overgebleven mandarijnkontjes en -partjes mogen ook hun sap in de pan lozen. Alle mooie plakken gaan in een glazen ovenschaal, sap erover gieten en af laten koelen. Check.
Dan een koekkruimelbodem bereiden van in totaal (voor dus drie taartjes en 21 cakejes) 150g Verkade knappertjes (fijngemalen), 150g bitterkoekjes (ook), 125g gesmolten roomboter plús (mijn nieuwe truc) een eitje en dooier. Hé, als het werkt voor gehakt aanmaken, dan werkt het, vind ik, óók voor koekbodems want dat droge gedoe met kruimels die maar niet aan elkaar willen kleien en na aansnijden van de taart elke vorm van cohesie missen; dàt heb ik nou wel gezien. En hou ik met het additionele eitje ook voor gezien, want de truc werkt.

Op de koekbodem een vulling van in totaal 250g romige mascar- pone, 600g MonChou, 200g witte basterdsuiker, zest van 1 limoen 1 citroen en 2 mandarijnen, het sap van 1 citroen, 3 zakjes vanille- suiker, zeven hele eieren en 1 eierdooier. Het mag schijnbaar wat kosten.... En dan de oven in; dik een half uur op 180 graden. De taarten zijn dan nog wat drillerig, máár...

De grote creatie zit 'm bij deze cheesecakevariatie in de volgende stap: 2,5dl crème fraîche met 75g suiker en 3 eierdooiers mengen en dit vervolgens over de bovenkant van de afgekoelde ingezakte taarten/taartjes verdeeld. En dan mag het gebak nog een kleine tien minuten terug de oven in, waarna de gezoete mandarijnplak- ken in de nog warme eigele pudding toplaag worden geduwd. De overgebleven mangosapgelei is inmiddels ingekookt (met een scheut mandarijnlikeur, want die had ik blijkbaar nog staan - ja, je weet ook niet hoe dat kan..) en wordt over de taarten verdeeld.
Na een dag wachten is het resultaat een vooral zoet maar ook licht zure citrustaart met smeuïge kaasvulling op een lekkere, stevige koekbodem met licht notenaccent. De taart is goed snijbaar, niet te zoet en heeft hét voordeel van een geleitóplaagje. Geslaagd! Wat ik eigenlijk weer zou moeten vieren...

Noorse vispudding met gambasaus

2011-04-22T19:17:00.018+01:00

"I need something dazzling," zei zij in overbodig Engels. Maar zo is het en ik neem mijn toevlucht tot een indrukwekkende creatie van Roald Dahl, gelauwerd auteur én kok. Een creatie althans, die er in zijn kookboek (voor volwassenen) indrukwekkend uitziet en die ik 'even' na ga maken met verse vis van de markt:

Nou maakt Roald het zich gemakkelijk met gerookte vis die enkel nog gepureerd hoeft te worden (schelvis en kabeljauw), maar god mag weten waar hij díe vandaan heeft getoverd en feitelijk ben ik al heel erg blij dat ik schelvis op de markt heb gevonden. Geen nood, denk ik, in een grote pan met 1l water, een grofgesneden ui, wortel, prei en knoflooktenen moet mijn vis toch ook goed garen en dan heb ik meteen visbouillon. Dat is ook precies zo, overigens (de vis- bouillon blijkt later nog heel handig), maar jammer dat ik hulp in moet schakelen om alle vis te ontvellen, te ontgraten en te pellen. Vis pellen? Ja, want ik heb rauwe gamba's meegenomen (in tegen- stelling tot de door Roald voorgestelde geprepareerde garnalen).

De vis wordt met room, melk, zout, peper en maïzena tot vispap gepureerd en in netjes ingevette vormpjes au-bain- marie in de oven gegaard. Dit duurt wel wat langer dan de gesuggereerde 20 minuten en nee, ik krijg de 'puddinkjes' níet uit de vorm. Dus vispap op het bord. Met geblancheerde wilde spinazie en veel verse dille. Dat is één.

Goed. Saus. Ik zit met een hele berg gamba-afval en dus doe ik het helemaal anders. Geen roux dus zoals in het recept, maar een uitje fruiten in dezelfde pan waarin de gamba's zijn gebakken. Knoflookteentje of drie erbij met de zielige gambaresten. De smakelijke aanbaksels (het is niet voor niks een pan zonder antiaanbaklaag, dank u Piet) worden heet afgeblust met visbouillon en met de additie van een flinke snuf gerookte paprikapoeder en zout, mag de hele boel op hoog vuur inkoken tot de perfecte dikte. Scheutje room erbij. De saus zeven (uiteraard) en met de gepelde gamba's bij de Noorse vispudding=vispap serveren. En dat is twee. Diner!

Met de saus stevig afgekruid (zoals je dat mag verwachten) en de lekkere gamba's en spinazie erbij, is dit een fijne maaltijd. Ik ben tegenwoordig helemaal van mening dat de toevoeging van meer koolhydraten (rijst of een gebakken aardappeltje) niet zo nodig is en dat mis ik dan ook niet. Wat ik wél mis is de kick in de pudding. Ik vind de smaak wat flets. Wat me gezien de hoeveelheid werk wat tegenvalt.

Picado

2011-04-21T20:35:00.013+01:00

Sinds ik een heel klein meisje was, stond dit busje kerriepoeder bij mijn moeder in het kruidenrek (ookal bestond de inhoud daarvan verder zo ongeveer alleen uit pe- per en zout en mogelijk geraspte nootmuskaat) en het zien ervan maakt heel wat bij mij los. Vooral herinneringen aan VOC spaghet- ti (met gehaktballetjes en kerrie- saus), wat ik steevast met mijn verjaardag wilde eten!
Dit busje uit mijn eigen kast is nu leeg en tot mijn grote afschuw vond ik geen nieuw exemplaar in de supermarkt. Afscheid dus van Picado met een nu al nostalgi- sche foto. Waarbij ik schertsend melding maak van het feit dat sommigen niet weten dat kerrie een specerijenméngsel is...